II OSK 342/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1104/11 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. K. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II OSK 342/12 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 14 października 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1104/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2011 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji. Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] 2011 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] 2011 r.) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej GINB), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania K. K. (dalej skarżący) od decyzji z [...] 2010 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] 2010 r.) Wojewody [...] (dalej Wojewoda) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z [...] 2007 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] 2007 r.) Starosty [...] (dalej Starosta) w przedmiocie pozwolenia na budowę – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, ze decyzją z [...] 2010 r. odmówił stwierdzenia, na wniosek skarżącego, nieważności decyzji z [...] 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. G. pozwolenia na budowę budynku garażowego i węzła betoniarskiego z dwoma silosami na cement na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], zmienionej decyzją Starosty [...] z [...] 2007 r., nr [...]. Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący. W postępowaniu odwoławczym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po analizie zebranego materiału uznał, że organ I instancji wszczął postępowanie nadzorcze na żądanie podmiotu, który nie ma interesu prawnego koniecznego dla skutecznego wszczęcia postępowania nieważnościowego. Bezspornym jest, że skarżący jest współwłaścicielem działki nr [...], graniczącej bezpośrednio z działką inwestora (nr [...]). Dokonując analizy dokumentacji projektowej uznał, że biorąc pod uwagę odległości projektowanego budynku garażowego od granicy z działką odwołującego się (3 m – 3,5 m) od budynku mieszkalnego wnioskodawcy – (ok. 17 m) i projektowanego węzła betoniarskiego – od granicy z działką (24 – 30 m), a także uwzględniając gabaryty budynku (wysokość 7,25 m) i przeznaczenie, nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Planowana budowa nie powoduje żadnych ograniczeń w możliwości zagospodarowania działki skarżącego zgodnie z jej przeznaczeniem. Skargę na decyzję z [...] 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Podniósł merytoryczne zarzuty do decyzji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę, podkreślając w uzasadnieniu uciążliwości powodowane przez istniejący na działce inwestora zakład tj. m.in. hałas, zapylenie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 151 p.p.s.a. oddalił skargę na decyzję z [...] 2011 r., wskazując że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2011 r. uchylająca decyzję organu I instancji wydaną we wszczętym na wniosek skarżącego postępowaniu nieważnościowym i umarzająca postępowanie organu I instancji. Zdaniem Sądu I instancji zasadnicze znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia miało rozważenie kwestii interesu prawnego skarżącego do zainicjowania postępowania nadzwyczajnego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji z [...] 2007 r. wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny strony winien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Interes prawny winien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania strony o jego naruszeniu, czy wreszcie jej woli prowadzenia określonego postępowania. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W sprawie pozwolenia na budowę krąg podmiotów uznanych za stronę winien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U z 2010 r. nr 243, poz. 1622, ze zm., dalej p.b.) będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. W konsekwencji w takim postępowaniu stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji, jednakże krąg stron winien być ustalony na podstawie art. 28 ust 2 p.b. Zarówno w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę prowadzonym w trybie zwykłym jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę winien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 p.b. W ocenie Sądu I instancji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy dokonał oceny braku interesu prawnego skarżącego, która została dokonana w oparciu o właściwe przepisy dotyczące stron postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i obszaru oddziaływania inwestycji. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 p.b.). Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 p.b.). W objętej wnioskiem skarżącego decyzji z [...] 2007 r. określono, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje działkę inwestora tj. dz. nr ew. [...]. Dodatkowo organ ustalił, że odległość objętego tą decyzją budynku garażowego od granicy z działką sąsiednią nr [...], (usytuowanego wzdłuż tej granicy ścianą bez otworów), wynosi od 3,00 m do 3,5 m, a od znajdującego się na działce tej budynku mieszkalnego – 17 m. Odległość projektowanych elementów węzła betoniarskiego od granicy z tą działką wynosi natomiast odpowiednio od 25 m do 30 m , przy czym projektowana inwestycja nie powoduje ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów na działce skarżącego. Organ ustalił, że zatwierdzony decyzją projekt nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomość należącą do skarżącego (§ 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm., dalej rozporządzenie z 2002 r.), nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i n. rozporządzenia z 2002 r.) usytuowanego na niej budynku mieszkalnego, jak również nie pozbawia powyższej nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Sporna inwestycja nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (§ 314 rozporządzenia z 2002 r. i rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. nr 192, poz. 1883, dalej rozporządzenie z 2003 r.). Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć w taki postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. W związku z tym, nawet pewne ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. w postaci zwiększonego hałasu lub ruchu samochodowego, nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu powołanych przepisów. Organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę winien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać przez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednak nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Argumenty podnoszone przez skarżącego należy rozpatrywać w kontekście interesu faktycznego wiążącego się z ewentualnymi uciążliwościami wynikającymi z użytkowania obiektu, dodatkowego hałasu lub wzmożonego ruchu samochodowego. Interes faktyczny, mimo, że istotny dla zainteresowanego nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 p.b. Skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku złożył K. K., zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Opierając skargę na podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przez uchybienie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1268 ze zm., dalej p.u.s.a.) polegające na niezgodności ustaleń stanu faktycznego z materiałem dowodowym w sprawie, w szczególności nieuwzględnienie, że wniosek skarżącego dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji z [...] 2007 r. nr [...] wydanej z rażącym naruszeniem prawa przez Starostę Włocławskiego zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku garażowego i węzła betoniarskiego z dwoma silosami, a nie tego, kto jest lub może być stroną postępowania administracyjnego, prowadzonego na podstawie art. 28 ust. 2 p.b. Wskazując na powyższą podstawę wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna okazała się zasadna. W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zm. 1101 i 1529, dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie postaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zadaniem zostały przez Sąd naruszone (art. 174 i art. 176 p.p.s.a.). Wskazanie naruszonych przepisów winno nastąpić przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., kasator ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną nie może precyzować zarzutów ani ich konkretyzować, nie może też domniemywać, który przepis prawa skarżący miał na uwadze podnosząc określony zarzut (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 21.2.2007 r., II GSK 293/06, LEX nr 326269; 25.5.2010 r., I GSK 1155/09, LEX nr 585927). Autor skargi kasacyjnej przywołał drugą podstawę kasacyjną, lecz analiza zarzutu i jego uzasadnienia wskazuje, że w istocie oparł skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b. (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.; s. 2-6 skargi kasacyjnej). Mimo, że autor skargi kasacyjnie nietrafnie zarzuca, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie powinien był badać w sprawie z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] 2007 r., kto jest lub kto może być stroną postępowania administracyjnego na podstawie art. 28 ust. 2 p.b., to słusznie zarzuca, że zaskarżony wyrok opiera się na błędnym przyjęciu, że skarżący nie ma interesu prawnego w kontrolowanym postępowaniu. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis art. 28 k.p.a. ma również zastosowanie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę. W wyroku z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06 (cbosa), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a. zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 p.b. w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, co oznacza, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 k.p.a., są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 p.b. Art. 28 ust. 2 p.b. jest lex specialis w stosunku do art. art. 28 k.p.a. (A. Ostrowska w: red. A. Gliniecki, Prawo budowlane. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 188 uw. 16). Inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany przez inwestora (art. 3 pkt 20 p.b.). W postępowaniu w sprawie nieważności pozwolenia na budowę, normą materialnoprawną, określającą krąg stron postępowania, jest art. 28 ust. 2 p.b. (wyrok NSA z: 5.4.2007 r., II OSK 598/06; 25.9.2008 r., II OSK 1058/07; 17.11.2008 r., II OSK 1387/07, cbosa). Zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b. pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisy odrębne, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji to zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisy dotyczące ochrony środowiska (m.in. dotyczące ochrony przed hałasem, zanieczyszczania powietrza niektórymi substancjami trującymi), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego (Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, oddk 2007, s. 24; W. Piątek w: red. A. Gliniecki, Prawo budowlane. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 50-51 uw. 22). Przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji nie jest wystarczające wykazanie, że zostały zachowane odległości tego obiektu od granic działek sąsiednich, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Należy również rozważyć czy tego rodzaju inwestycja będzie w sposób negatywny oddziaływać na nieruchomość sąsiednią np. stanowiąc źródło nadmiernej emisji hałasu, w tym wpływać na sposób jej zagospodarowania. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę (zarówno w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych; A. Ostrowska- op. cit. s. 190, uw. 16) dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany przez inwestora. Skarżący słusznie podniósł w skardze kasacyjnej, że odmowa przyznania mu statusu strony w kontrolowanej sprawie nastąpiła z naruszeniem art. 28 k.p.a. i art. 3 pkt 20, i art. 28 ust. 2 p.b. Wojewódzki Sąd nie zwrócił należytej uwagi na to, że w zaskarżonej decyzji jako jedyne uzasadnienie ustalenia, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektów objętych decyzją z [...] 2007 r., organ przyjął odległości obiektów budowlanych od granicy działki skarżącego bądź jego budynku mieszkalnego, w oparciu o § 12, 29, 271 i n., 314 rozporządzenia z 2002 r. i niesprecyzowane przepisy rozporządzenia z 2003 r. Według organu, skoro zachowane są minimalne odległości dla tego rodzaju obiektów, przyjęte w przepisach określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, to tym samym oddziaływanie obiektów nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora, a więc nieruchomości sąsiadujące nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektów. Stanowisko to jest wadliwe, ponieważ ustawowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" zawarta w art. 3 pkt 20 p.b. nie daje podstaw do takiego zawężającego rozumienia tego określenia. W definicji tej bowiem jest mowa o terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., należą nie tylko przytoczone przez organ przepisy rozporządzenia z 2002 r. Z całą pewnością takimi przepisami odrębnymi są także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska (wyrok NSA z 28.3.2007 r., II OSK 208/06, ONSAiWSA 2008/1/12, z aprobująca glosą W. Szwajdera, OSP 2008/3/35, akceptowany przez W. Piątka i A. Ostrowską – op. cit. s. 51 uw. 22; s. 189 uw. 16). Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że za interesie prawnym strony przemawiają przepisy z zakresu ochrony środowiska, w tym chroniące przed uciążliwością wywołaną hałasem (odpowiednio - uchwała 7 Sędziów NSA z: 03.02.1997 r., OPS 6/96, ONSA 1997/3/102; 11.X.1999 r., OPS 11/99, ONSA 2000/1/6). Na naruszenie interesu prawnego wywołanego hałasem i zapyleniem (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.), wprost powoływał się skarżący. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd błędnie przyjął, że organy obu instancji należycie uznały, że inwestycja zrealizowana na podstawie decyzji z [...] 2007 r. na działce nr [...], nie będzie oddziaływać w sposób negatywny na sąsiednią nieruchomość nr [...]. Do odmiennych wniosków niż akceptowane w zaskarżonym wyroku, prowadziło wydanie na wniosek K. K., na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji z [...] 2011 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] 2011 r.), stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z [...] 2006 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] 2006 r.) w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy na budowę budynku garażowego, węzła betoniarskiego z dwoma silosami na cement na działce nr ew. [...], położonej w 2 [...], gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji z [...] 2011 r. Kolegium stwierdziło, że decyzja z 22 grudnia 2006 r. została wydana mimo obowiązującego w tym dniu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla terenu objętego inwestycją, rażąco naruszając art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Dla miejscowości Warząchewka Nowa, dla wymienionych w planie działek, w tym nr[...] i powstałych w wyniku ich podziału nowych działek, obowiązywały ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] 1998 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla terenów wielofunkcyjnego zainwestowania (Dz. Urz. Woj. Włocławskiego nr 9 z 1998 r.). W decyzji z [...] 2007 r. nr [...], Starosta wskazał, że niniejszą decyzję wydano w oparciu o prawomocną decyzję o warunkach zabudowy Wójta Gminy [...] z [...] 2006 r. znak [...]. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Starosta nie miał żadnych wątpliwości, że skarżący jest stroną w postępowaniu o wydanie decyzji z [...] 2011 r., znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę warsztatu formowania i obróbki płyt marmurowych na sąsiednich działkach nr [...]. W tym stanie rzeczy oddalenie skargi na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, które zostało wszczęte na skutek wniesienia odwołania przez skarżącą, narusza przepisy art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 28 k.p.a. oraz art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 p.b., ponieważ organ odwoławczy nie wykazał w uzasadnieniu decyzji, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektów budowlanych. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżona decyzją Art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2011 s. 517 nb 8) i jako taki, nie może być interpretowany rozszerzająco. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznał skargę uchylając zaskarżoną decyzję (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Uchylenie zaskarżonej decyzji oznacza ponowne rozpoznanie odwołania przez organ odwoławczy, z uwzględnieniem jednak rozstrzygnięć administracyjnych i orzeczeń sądowych, zapadłych po wydaniu zaskarżonej decyzji i zaskarżonego w tej sprawie wyroku, na które skarżący powoływał się w skardze kasacyjnej. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a.