II SA/Wa 548/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spraw.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji oddala skargę Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. zwolnił [...] J. S. z dniem 14 lutego 2010 r. ze stanowiska [...] Komendy Rejonowej Policji [...] i z dniem 15 lutego 2010 r. przeniósł do swojej dyspozycji. W uzasadnieniu wskazał, że podstawę faktyczną zwolnienia stanowiła zmiana organizacyjna, wprowadzona rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] września 2009 r., polegająca na likwidacji stanowiska służbowego zajmowanego przez wymienionego policjanta. Przeniesienie do dyspozycji umotywowano brakiem możliwości mianowania na równorzędne stanowisko służbowe. W oparciu o przepis art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. uchylił wymieniony rozkaz personalny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, albowiem Komendant Rejonowy Policji [...] przeprowadził postępowanie z pominięciem dyspozycji art. 37a ustawy o Policji w zakresie okresu, na który przeniesiono wymienionego policjanta do tej dyspozycji, a także zasad postępowania administracyjnego, z których wynika obowiązek zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, jak również wszechstronnej jego oceny oraz szczegółowego uzasadnienia faktycznego decyzji. Komendant Rejonowy Policji [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2010 r., na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwolnił J. S. z dniem 15 listopada 2010 r. ze stanowiska [...] Komendy Rejonowej Policji [...] i od dnia 16 listopada 2010 r. przeniósł do swojej dyspozycji na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy, bez zmiany składników uposażenia. Podstawę faktyczną stanowiła zmiana organizacyjna, wprowadzona rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] września 2009 r., polegająca na likwidacji stanowiska służbowego zajmowanego przez policjanta. Przeniesienie wymienionego do dyspozycji umotywowano ponadto brakiem możliwości mianowania na równorzędne stanowisko służbowe. W oparciu o przepis art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od wymienionego rozkazu pełnomocnik strony zarzucił szereg błędów i zaniedbań, brak realizacji wniosków dowodowych oraz wytycznych, zawartych w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2010 r. Zarzucił popełnienie przestępstwa poświadczenia nieprawdy, co do okoliczności mających znaczenie prawne poprzez kategoryczne stwierdzenie w uzasadnieniu rozkazu personalnego o braku możliwości mianowania J. S. na stanowisko równorzędne. Pełnomocnik zarzucił, że nie wskazano pracownika organu, prowadzącego postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją, co uniemożliwiło złożenie wniosku w zakresie wyłączenia pracownika organu na zasadzie art. 24 § 1 k.p.a. Wskazano na bezpodstawne nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Pełnomocnik zarzucił również brak wskazania okresu, na który J. S. został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...]. Pełnomocnik podniósł, że organ, rozstrzygając sprawę, nie uwzględnił faktu objęcia J. S. ochroną prawną Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów Komendy Rejonowej Policji [...]. Zarzucając stosowanie mobbingu wobec strony, pełnomocnik podniósł, iż samo przeniesienie do dyspozycji spowodowane było względami pozamerytorycznymi. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Stosownie natomiast do treści art. 37a pkt 1 powołanej ustawy, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. W ocenie Komendanta [...] Policji podejmowane na podstawie tego przepisu decyzje mają charakter uznaniowy. Zdaniem organu, Komendant Rejonowy Policji [...], zwalniając J. S. z zajmowanego stanowiska [...] Komendy Rejonowej Policji [...] i przenosząc do swojej dyspozycji, działał w ramach posiadanych kompetencji, wynikających z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z § 3 zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2007 r. Nr 18, poz. 135 ze zm.), wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, przy tworzeniu i przekształcaniu struktury organizacyjnej należy kierować się wymogami sprawności działania w realizacji ustawowych zadań Policji, możliwościami wykonywania nadzoru nad realizacją tych zadań, a także uwzględniać specjalizację zadań, sprawność i ciągłość ich realizacji oraz możliwości finansowe jednostki Policji. Przy czym, zgodnie z § 10 pkt 1 powołanego zarządzenia, komendant powiatowy Policji podejmuje decyzje w sprawach tworzenia, likwidacji lub przekształcania komórek w komendzie powiatowej Policji, Natomiast zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 2, ilekroć w zarządzeniu jest mowa o komendancie powiatowym Policji i komendzie powiatowej Policji, należy przez to rozumieć komendanta miejskiego Policji i komendę miejską Policji oraz komendanta rejonowego Policji i komendę rejonową Policji. Organ wskazał, iż właśnie w celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez Komendę Rejonową Policji [...] wprowadzono zmianę w § 2 regulaminu Komendy Rejonowej Policji [...] z dnia 1 września 2009 r., polegającą na niewyodrębnieniu komórki organizacyjnej – [...] i przekazaniu, zgodnie z § 12 tegoż regulaminu, realizacji zadań związanych z przestępczością nieletnich Wydziałowi [...] wskazanej komendy Policji. Wobec powyższego Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem organizacyjnym nr [...] z dnia [...] września 2009 r. w sprawie zmian organizacyjnych, zapisem § 1 pkt 2 zlikwidowano i wyłączono z etatu Komendy Rejonowej Policji [...] Wydział [...] w pełnym stanie etatowym [...] stanowisk. W związku z powyższym likwidacji uległo również stanowisko etatowe [...] wskazanej komórki organizacyjnej Policji. Powyższe znalazło odzwierciedlenie, jak podał organ, zarówno w uzasadnieniu wniosku personalnego z dnia [...] września 2009 r., stanowiącego podstawę wszczęcia procedury administracyjnej w niniejszej sprawie, jak również w piśmie z dnia 22 września 2009 r., którym Komendant Rejonowy Policji [...] zawiadomił J.S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia wymienionego policjanta z zajmowanego, a ulegającego likwidacji stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji wskazanego przełożonego zgodnie z art. 37a ustawy o Policji. Z tego względu organ stwierdził, że podstawą faktyczną zwolnienia J.S. ze stanowiska służbowego [...] Komendy Rejonowej Policji [...] była likwidacja wskazanego stanowiska służbowego, nie zaś sugerowane przez stronę, a nieznajdujące potwierdzenia w materiałach postępowania względy pozamerytoryczne. Przepisy powołanego zarządzenia nr 1041 nie dają właściwemu przełożonemu, uprawnionemu w sprawach zmiany struktury organizacyjnej jednostki Policji, żadnej możliwości prawnej likwidacji jakiegokolwiek stanowiska etatowego z jakichkolwiek innych przyczyn, niż określone przepisami tegoż zarządzenia, w tym zarówno merytorycznych, jak też pozamerytorycznych, związanych z osobą policjanta pełniącego służbę na tym stanowisku. Organ podkreślił, że Komendant Rejonowy Policji [...] podczas prowadzonego postępowania wykazał brak możliwości mianowania J. S. na stanowisko równorzędne, załączając do akt stosowne dokumenty w postaci wykazów wolnych stanowisk etatowych w strukturze organizacyjnej Komendy Rejonowej Policji [...] na dzień [...] stycznia 2010 r., na dzień [...] lutego 2010 r. oraz na dzień [...] września 2010 r. Powyższe przeprowadzono pomimo braku ustawowego obowiązku w tym zakresie. Rozstrzygnięcie podjęte w przedmiotowej sprawie nie jest związane z istnieniem bądź nieistnieniem stanowiska równorzędnego do tego, z którego zwolniony został J. S. W ocenie organu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty w tej kwestii, zawarte przez pełnomocnika strony w odwołaniu. W odniesieniu do terminu organ podał, że ustawodawca określił w art. 37a ustawy o Policji maksymalny termin, nie dłuższy niż 12 miesięcy, na który policjanta można przenieść do dyspozycji przełożonego. Przeniesienie to następuje na czas do dnia powołania lub mianowania na inne stanowisko służbowe albo zwolnienia ze służby w Policji, który nie jest równoznaczny z okresem 12 miesięcy, ale wiąże się z wystąpieniem określonej możliwości mianowania na inne stanowisko służbowe bądź też zaistnienia przesłanek wymaganych do zwolnienia policjanta ze służby. Okres pozostawania w dyspozycji przez J. S., zgodnie ze wskazanym rozstrzygnięciem, nie może przekroczyć 12 miesięcy, zaś sam ten okres umożliwia organowi podjęcie właściwej decyzji w zakresie określenia statusu służbowego policjanta w odniesieniu do jego sytuacji służbowej i możliwości etatowych wskazanej jednostki organizacyjnej Policji. Powyższe czyni, w ocenie organu, zadość dyspozycji art. 37a ustawy o Policji, a w związku z tym argumenty pełnomocnika strony w tym zakresie uznał za niezasadne. W odniesieniu do zarzutu wyznaczania terminów do złożenia wniosków dowodowych organ stwierdził, że powyższe nie stanowi ograniczenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, albowiem organ I instancji do wszystkich zgłoszonych wniosków dowodowych odniósł się w zaskarżonej decyzji. Odmowa uwzględnienia wniosków dowodowych została prawidłowo uzasadniona przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Okoliczności, których wyjaśnienia domagał się pełnomocnik strony poprzez przesłuchanie świadków oraz załączenie dokumentów dotyczących zasadności wprowadzenia zmiany organizacyjnej w postaci likwidacji Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...], wyników służby wskazanego wydziału, okoliczności jego utworzenia, okoliczności przeniesienia J. S. do służby we wskazanym wydziale, oceny i przebiegu służby wymienionego policjanta, czy też faktu odwołania byłego Komendanta Rejonowego Policji [...] nie mają znaczenia dla sprawy i pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie, albowiem nie mogą podlegać ocenie w postępowaniu dotyczącym zwolnienia wymienionego policjanta ze stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, uzasadnione likwidacją zajmowanego przez policjanta stanowiska służbowego. Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika strony, iż brak wskazania osoby prowadzącej przedmiotowe postępowanie administracyjne uniemożliwia stronie skorzystanie z jej uprawnień, w szczególności z prawa do wystąpienia z żądaniem wyłączenia pracownika organu administracji publicznej organ stwierdził, iż żadne pismo, znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie zawiera żądania strony bądź jej pełnomocnika, dotyczącego wskazania pracownika organu prowadzącego czynności w niniejszej sprawie. Natomiast złożony wniosek o wyłączenie organu – Komendanta Rejonowego Policji [...] [...] W. J., został rozpatrzony przez Komendanta [...] Policji, który postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. odmówił wyłączenia wskazanego organu Policji od udziału w niniejszym postępowaniu. W odniesieniu do podnoszonej w odwołaniu kwestii objęcia J. S. ochroną Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów organ wskazał, iż organizacje terenowe nie są organizacjami zakładowymi w rozumieniu art. 32 ustawy o związkach zawodowych, a ich członkowie nie podlegają ochronie wskazanego przepisu prawa. Informacja zawarta w skierowanym do Komendanta Rejonowego Policji [...] przez Przewodniczącego Zarządu Terenowego NSZZ Solidarność Komendy Rejonowej Policji [...] J. S. piśmie z dnia [...] marca 2009 r., że Zarząd Terenowy NSZZ Solidarność Komendy Rejonowej Policji [...] objął, zgodnie z ustawą z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych ochroną prawną Przewodniczącego tegoż Zarządu Terenowego NSZZ Solidarność Komendy Rejonowej Policji [...] nie znajduje umocowania w przepisach prawa. Ponieważ jednak zgodnie z pismem Wiceprzewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Komendy [...] Policji z dnia [...] września 2009 r. J. S. pełni funkcję [...] zakładowej organizacji związkowej, będąc [...] Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Komendy [...] Policji, w przedmiotowej sprawie znaczenia nabiera fakt imiennego wskazania pracodawcy przez zarząd zakładowej organizacji związkowej pracowników podlegających ochronie, którymi są jedynie imiennie wskazani uchwałą zarządu jego członkowie lub inni pracownicy będący członkami danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnionymi do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy. Organ wskazał, że ochrona prawna przewidziana wskazanym wyżej przepisem prawa przysługuje od chwili zawiadomienia pracodawcy o podjętej przez zarząd zakładowej organizacji związkowej uchwale, wskazującej imiennie osoby podlegające ochronie. Z akt przedmiotowego postępowania nie wynika, aby zakładowa organizacja związkowa dokonała wskazania J. S. jako pracownika podlegającego ochronie wskazanego przepisu prawa. W aktach znajduje się powołane wyżej pismo Wiceprzewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Komendy [...] Policji z dnia [...] września 2009 r., w którym stwierdzono, iż wymieniony policjant nie jest objęty przez Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów Komendy [...] Policji ochroną prawną, o której mowa w art. 32 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Z tego względu, w ocenie organu, wymieniony policjant nie podlega ochronie. W odniesieniu do kwestii stosowania mobbingu wobec J. S. organ wskazał, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntował się pogląd, iż samo wszczynanie postępowań dyscyplinarnych nie może być uznane za przejaw mobbingu w rozumieniu art. 943 Kodeksu pracy, jeżeli przynajmniej niektóre z zarzucanych przewinień dyscyplinarnych znajdują potwierdzenie w toku tych postępowań (por. wyrok SN z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt SNO 29/07). Ustalenie stosowania mobbingu, jako podlegające ocenie w innym, niezależnym postępowaniu sądowym nie może stanowić przedmiotu postępowania administracyjnego, prowadzonego w niniejszej sprawie. Odnosząc się do kwestii poświadczenia nieprawdy, co do okoliczności mających znaczenie prawne poprzez kategoryczne stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego o braku możliwości mianowania J. S. na stanowisko równorzędne, organ stwierdził, iż postępowanie administracyjne jest postępowaniem niezależnym od postępowania karnego. Podnoszony przez stronę fakt popełnienia przestępstwa winien być stwierdzony uprzednio orzeczeniem właściwego sądu. Organ stwierdził, iż akta przedmiotowego postępowania administracyjnego zawierają wykazy wolnych stanowisk etatowych w strukturze organizacyjnej Komendy Rejonowej Policji [...] na dzień [...] stycznia 2010 r., na dzień [...] lutego 2010 r., a także na dzień [...] września 2010 r. W każdym ze wskazanych dokumentów wskazano wszystkie wolne na dany dzień stanowiska etatowe w strukturze wskazanej komendy Policji, wśród których brak jest stanowisk równorzędnych do zajmowanego przez J. S. uprzednio stanowiska służbowego. Zdaniem organu, przepis art. 37a w żaden sposób nie uzależnia przeniesienia policjanta do dyspozycji przełożonego od wykazania w postępowaniu administracyjnym istnienia bądź nieistnienia takiego stanowiska równorzędnego. Właściwie rozumiany interes społeczny pozwalał organowi I instancji podjąć zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ podkreślił administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego i wynikającą stąd dyspozycyjność policjanta. Ustosunkowując się do twierdzenia pełnomocnika strony, dotyczącego osobistego, nacechowanego złośliwością podejścia Komendanta Rejonowego Policji [...] do J. S. w związku z nieskorzystaniem przez wskazanego przełożonego z możliwości powołania lub mianowania wymienionego na równorzędne stanowisko służbowe, które w międzyczasie było wolne w Komisariacie Policji [...] organ stwierdził, że zgodnie z wprowadzonymi przez Komendanta Głównego Policji z dniem [...] kwietnia 2010 r. zmianami "Ogólnego trybu i zasad przeprowadzania postępowań kwalifikacyjnych na wybrane stanowiska służbowe w Policji" dobór wewnętrzny na stanowisko komendanta komisariatu Policji odbywa się w drodze postępowania kwalifikacyjnego, określonego wskazaną regulacją. Postępowanie to ma charakter komisyjnej weryfikacji kandydatów, którzy złożyli swoje aplikacje w odpowiedzi na stosowne ogłoszenie właściwego przełożonego. J. S. takiej aplikacji na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji [...] nie złożył. Bierna postawa strony w sprawie powołania na wakujące stanowisko Komendanta Komisariatu Policji [...] nie wskazuje na chęć podjęcia przez J. S. służby na wskazanym wyżej stanowisku służbowym, a służy jedynie, w ocenie organu odwoławczego umożliwieniu formułowania zarzutów wobec organu I instancji. Zarówno powołanie na wskazane wyżej stanowisko służbowe, jak również mianowanie na stanowisko [...] następują na stosowny wniosek przełożonego, uzasadniony potrzebami służby, w związku z koniecznością zapewnienia właściwej realizacji ustawowych zadań Policji związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ wskazał, że J. S. nie pełnił służby z powodu choroby od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] września 2010 r., a następnie od dnia [...] września 2010 r. przebywał na urlopie zdrowotnym. Policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim przez okres dłuższy niż 30 dni, zgodnie z przepisami o medycynie pracy, bez wymaganych badań kontrolnych nie może zostać do niej dopuszczony. Komendant Rejonowy Policji [...] nie miał możliwości skierowania wymienionego na badania kontrolne, mające na celu ustalenie jego zdolności do służby, skoro przebywał on na ciągłym zwolnieniu lekarskim, a następnie na wniosek komisji lekarskiej został skierowany na urlop zdrowotny. Komendant Rejonowy Policji [...], jako organ odpowiedzialny za stan ładu, porządku i bezpieczeństwa publicznego w podległym rejonie, kierując się ważnym interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, zobowiązany jest do podejmowania działań zmierzających do zapewnienia prawidłowej realizacji zadań i czynności służbowych. Stąd powołanie lub mianowanie na stanowisko kierownicze w strukturze organizacyjnej Policji policjanta, który nie pełni służby z powodu choroby przez okres 12 miesięcy nie uwzględniałoby interesu służby, albowiem nie dawałoby gwarancji właściwej realizacji ustawowych zadań Policji oraz prawidłowego funkcjonowania jednostki lub komórki organizacyjnej Policji, kierowanej przez funkcjonariusza, który nie pełni przez tak długi okres służby z powodu choroby, a który nie określił w jakikolwiek sposób choćby przybliżonego terminu powrotu do służby oraz rokowań, co do stanu zdrowia. W ocenie organu trudno przypuszczać, aby samo powołanie lub mianowanie na wysokie i odpowiedzialne stanowisko w Policji spowodowało natychmiastowy, zgodny z potrzebami służby powrót J. S. do zdrowia. Odnosząc się do zarzutu nieuzasadnionego nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, organ stwierdził, że pojęcie interesu społecznego w niniejszej sprawie należy uznać za tożsame z interesem służby w Policji. W szeroko rozumianym interesie służby w Policji jest takie kształtowanie struktury organizacyjnej, które zapewnia sprawność działania w realizacji ustawowych zadań Policji, możliwości wykonywania nadzoru nad realizacją tych zadań, a także uwzględnia specjalizację zadań, sprawność i ciągłość ich realizacji oraz możliwości finansowe jednostki Policji. Dlatego pozostawanie policjanta na zlikwidowanym stanowisku służbowym, a zatem de facto poza ramami organizacji Policji jest niedopuszczalne i warunkuje natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji. Odnośnie żądania pełnomocnika strony, dotyczącego przesłuchania Komendanta [...] Policji [...] A. M. na okoliczność rozmowy w dniu [...] kwietnia 2010 r., organ podał, iż jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu, była to rozmowa w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Postępowanie niniejsze prowadzone jest w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji właściwego przełożonego, a nie zwolnienia ze służby w Policji, stąd wniosek pełnomocnika strony organ uznał za bezprzedmiotowy. Organ podkreślił, że przeniesienie wymienionego policjanta do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...] nie rodzi negatywnych dla strony skutków finansowych, albowiem w myśl art. 121 ust. 1 powołanej ustawy o Policji w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Komendant [...] wskazał ponadto, że J. S. w dniu 7 grudnia 2010 r. osobiście zapoznał się z materiałami postępowania administracyjnego, prowadzonego w niniejszej sprawie. Pouczony o przysługujących mu uprawnieniach, w tym o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, z przysługujących uprawnień nie skorzystał. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji J. S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie tego rozkazu oraz rozkazu personalnego organu I instancji. Pełnomocnik zarzucił rażące naruszenie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji poprzez orzeczenie o przeniesieniu do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...] bez wskazania, w jakim celu przeniesienie to następuje i bez skonkretyzowania czasu, na jaki przeniesienie następuje. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik przypomniał, że w pierwszym rozkazie Komendant Rejonowy Policji [...] w ogóle nie określił czasu, zaś w rozkazie wydanym po uchyleniu przez Komendanta [...] Policji, skopiował zwrot ustawowy zawarty w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1159/09 pełnomocnik stwierdził, że organ obowiązany jest dokonać konkretyzacji terminu, na który przenosi policjanta do dyspozycji przełożonego, skoro w przepisie tym określono jedynie termin maksymalny. W ocenie pełnomocnika skopiowanie ustawowego określenia maksymalnego czasu nie stanowi skonkretyzowania tego czasu a jedynie pozorne określenie czasu, na jaki przeniesienie do dyspozycji następuje. Z tego względu, zdaniem strony, zaniechanie określenia powodu przeniesienia do dyspozycji i poprzestanie na przytoczeniu w treści rozstrzygnięcia ustawowego określenia katalogu powodów, dla których przeniesienie następuje, należy uznać za niewystarczające. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w myśl powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ww. ustawy, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. W myśl natomiast przepisu art. 37a pkt 1 powołanej ustawy, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Brzmienie przepisu art. 32 ust. 1 wskazuje, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, w którym określono jedynie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie określono natomiast w tym przepisie żadnych kryteriów i przesłanek, którymi winny kierować się organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć w przedmiotowych sprawach. Jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, z uwagi na brak regulacji w tym przedmiocie, możliwe jest zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1984/07, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, iż w dniu [...] września 2009 r. wprowadzono nowy Regulamin Komendy Rejonowej Policji [...] wchodzący w życie z dniem 1 października 2009 r., w którym nie przewidziano wyodrębnionej komórki organizacyjnej – [...] (§ 2), zaś realizację zadań związanych z przestępczością nieletnich przekazano do Wydziału [...](§ 12). W związku z tym Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem organizacyjnym nr [...] z dnia [...] września 2009 r. w sprawie zmian organizacyjnych, z dniem 1 października 2009 r. zlikwidował i wyłączył z etatu Wydział [...] w pełnym stanie etatowym [...] stanowisk (§ 1 pkt 2). Jednocześnie w Wydziale [...] utworzył i włączył do etatu Referat [...] o stanie etatowym [...] stanowisk (§ 1 pkt 1). Z tego względu likwidacji uległo również stanowisko [...], które zajmował [...] J. S. Zatem zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska było uzasadnione bezpośrednio likwidacją tego stanowiska. Należy przy tym stwierdzić, iż Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do badania tak prawidłowości, jak i celowości wprowadzanych wyżej wymienionymi regulacjami wewnętrznymi zmian organizacyjnych w Komendzie Rejonowej [...]. Nie może wobec tego wypowiedzieć się również co do tego, czy miały one uzasadnienie merytoryczne, czy też podyktowane były względami pozamerytorycznymi. Z kolei treść przepisu art. 37a pkt 1 ustawy o Policji wskazuje, iż decyzja o przeniesieniu policjanta zwolnionego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, ma charakter uznaniowy, o czym świadczy użyty w nim zwrot "można przenieść". Oznacza to przede wszystkim swobodę działania i możliwość wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy, jak zasadnie podał organ, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 8/09 niepubl.). Trzeba jednakże podkreślić, iż uznaniowość nie może być utożsamiana z pozostawieniem organowi zupełnej dowolności w tym zakresie, bowiem jej granice wyznaczają: z jednej strony przesłanka zawarta w przepisie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, z drugiej zaś przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.". Organ Policji, podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie przeniesienia policjanta do dyspozycji, jest zatem zobowiązany także do przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Winien też w sposób należyty i wyczerpujący informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie wyczerpująco zebrać, rozpatrzeć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie Komendant [...] Policji miał na względzie zarówno przesłanki zawarte w przepisach prawa materialnego, jak też reguły postępowania, a jego rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Jak już Sąd wskazał wcześniej, skarżący został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego z uwagi na jego likwidację, a wobec tego zaistniała przesłanka do przeniesienia go do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Ponadto brak było możliwości mianowania J. S. na stanowisko równorzędne w strukturze organizacyjnej Komendy Rejonowej Policji [...], co wynika z akt postępowania administracyjnego. Jakkolwiek omawiany przepis art. 37a pkt 1 ustawy o Policji nie zawiera obowiązku wykazania takiej okoliczności, tym niemniej działanie organu w tym zakresie świadczy o rzetelności przeprowadzonego postępowania. Niewątpliwie celem regulacji zawartej w powołanym przepisie jest zapewnienie pozostania w służbie policjantom, którzy zostali zwolnieni z zajmowanych stanowisk służbowych, a w dacie zwolnienia brak było dla nich stanowisk odpowiednich do ich stopnia, kwalifikacji i doświadczenia, do czasu powołania lub mianowania na inne stanowisko służbowe, ewentualnie zwolnienie ze służby. Właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, stąd też podjęte rozstrzygnięcie było uzasadnione okolicznościami faktycznymi oraz celowe. Bezsporne jest, co trafnie zauważył organ, iż orzekając o przeniesieniu policjanta do swojej dyspozycji, organ Policji winien jest określić termin, na który dokonuje tego przeniesienia, albowiem prawa i obowiązki policjanta podlegają konkretyzacji indywidualnym rozstrzygnięciem. Pozostawanie policjanta w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych jest szczególnym statusem wykonywania służby, dlatego organ orzekający zobowiązany jest dokonać konkretyzacji terminu, na który przenosi się policjanta do dyspozycji. Kwestią dyskusyjną jest, czy ta konkretyzacja musi zostać wyrażona poprzez określenie dokładnego okresu, na jaki dokonuje się przeniesienia, czy też możliwe jest określenie jej w sposób określony w omawianym przepisie. Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, iż dopuszczalne jest użycie zwrotu, że przeniesienie następuje na czas do dnia powołania lub mianowania na inne stanowisko służbowe albo zwolnienia z Policji. Nie podziela w tym zakresie poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1159/09, bowiem uwadze Sądu uszedł fakt, iż decyzja o przeniesieniu do dyspozycji jest z założenia decyzją tymczasową i pozostaje w mocy do chwili pojawienia się możliwości powołania lub mianowania policjanta na inne stanowisko służbowe, a w ostateczności ewentualnie do zwolnienia ze służby. Nie można w tym przypadku, tak jak w odniesieniu do policjanta powołanego lub mianowanego na stanowisko służbowe, skonkretyzować tego stosunku służbowego poprzez podanie daty, do której ma trwać przeniesienie do dyspozycji, ponieważ pozostawanie w dyspozycji nie jest typową realizacją stosunku służbowego. Ponadto nie sposób w dacie orzekania o przeniesieniu do dyspozycji przewidzieć, kiedy pojawi się możliwość powołania lub mianowania policjanta na inne stanowisko służbowe. W ocenie Sądu, wbrew zarzutowi skargi, takie rozstrzygnięcie jest wystarczająco jednoznaczne, co do okresu, na jaki nastąpiło przeniesienie do dyspozycji, jeżeli dodatkowo uwzględni się okoliczność, iż nie może ono trwać dłużej niż 12 miesięcy. Sąd podziela również argumentację Komendanta [...] Policji, co do pozostałych kwestii podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, które nie zostały wskazane w skardze. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.