II OSK 1509/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 202/10 w sprawie ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, skargę oddalił. Jak wynika z uzasadnienia wyroku decyzją z dnia 5 lipca 2006r. Wójt Gminy Łąck określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu Produkcyjno – Usługowego na produkcję i sprzedaż betonu w W. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2007r. na podstawie art. 145 § 1 ust. 5 k.p.a. Wójt Gminy Łąck wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Decyzją z dnia 30 marca 2007r. Wójt Gminy Łąck odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej, wskazując że pomimo, iż pierwotnie wystąpiła przesłanka w postaci nowych dowodów nieznanych organowi, a istniejących w dniu wydania decyzji z dnia 5 lipca 2006r. takich jak. postępowanie zażaleniowe, którego wynik uzasadniał uchylenie decyzji, to obecnie skutek ten nie występuje. Od decyzji odwołał się J. S. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Łąck z dnia 30 marca 2007r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2006r Starosta Płocki uzgodnił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] w W. na działce nr 11/14. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2006r. SKO uchyliło postanowienie Starosty Płockiego z dnia 4 kwietnia 2006r i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Płocki postanowieniem z dnia 30 listopada 2006r. nie uzgodnił uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzją z dnia 10 stycznia 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Łąck z dnia 5 lipca 2006r. wskazując, iż fakt uchylenia postanowienia uzgodnieniowego, bądź niemożność uczestniczenia w postępowaniu mogą stanowić co najwyżej podstawę do wznowienia postępowania w sprawie, a nie przesłankę nieważności decyzji. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2007r SKO w Płocku stwierdziło nieważność postanowienia SKO z dnia 14 lipca 2006r. Postanowieniem z dnia 5 marca 2007r SKO rozpoznając zażalenie inwestora na postanowienie Starosty Płockiego z dnia 30 listopada 2006r., uchyliło to postanowienie w całości i umorzyło postępowanie I instancji. Uzasadniając postanowienie SKO wskazało, iż z racji stwierdzenia nieważności postanowienia SKO z dnia 14 lipca 2006r. w obrocie prawnym pozostaje postanowienie Starosty z dnia 4 kwietnia 2006r., a zatem powtórne orzekanie w przedmiocie uzgodnienia przedsięwzięcia jest bezprzedmiotowe. Decyzją z dnia 12 marca 2007r. SKO w Płocku utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia 10 stycznia 2007r w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Łąck z dnia 5 lipca 2006r. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2007r. SKO w Płocku utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia 27 lutego 2007r. Wyrokiem z dnia 2 lipca 2007r (sygn. akt IV SA/Wa 833/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie SKO z dnia 5 marca 2007r. wskazując, iż organ orzekł przedwcześnie, gdyż nie uwzględnił możliwości wnioskowania o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyrokiem z dnia 6 lipca 2007r (sygn. akt IV SA/Wa 834/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję SKO z 12 marca 2007r utrzymującą w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Łąck z dnia 5 lipca 2006r. Wyrokiem z dnia 12 września 2007r. (sygn. akt IV SA/Wa 1214/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie SKO z 18 kwietnia 2007r. i poprzedzające je swoje postanowienie SKO z dnia 27 lutego 2007r. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2008r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia 31 marca 2008 SKO ponownie stwierdziło nieważność własnego postanowienia z dnia 14 lipca 2006r. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2008r SKO ponownie uchyliło postanowienie z dnia 30 listopada 2006r. w całości i umorzyło postępowanie w sprawie przed organem I instancji, ponownie powołując się na bezprzedmiotowość dokonywania uzgodnień w świetle ponownego stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 14 lipca 2006r. Wyrokiem z dnia 2 września 2008r. (sygn. akt IV SA/Wa 950/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie SKO z dnia 31 marca 2008r i poprzedzające je postanowienie SKO z dnia 11 lutego 2008r. wskazując, iż postanowienie z dnia 14 lipca 2006r. miało charakter kasatoryjny, zatem organ I instancji władny był ponownie rozpatrując sprawę wyeliminować ewentualne wadliwości. Wyrokiem z dnia 23 września 2008r. (sygn. akt IV SA/Wa 1047/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na postanowienie SKO z dnia 21 kwietnia 2008r., wskazując iż w dacie wydania postanowienia w istocie w obrocie prawnym funkcjonowały dwa pierwszoinstancyjne postanowienia o tym samym przedmiocie (z 4 kwietnia 2006r. i 30 listopada 2006r.), a zatem oceniane rozstrzygnięcie SKO było zgodne z przepisami prawa.. Uzasadniając zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2009r uchylającą w całości decyzję Wójta Gminy Łąck z dnia 30 marca 2007r i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organ nadzoru uznał, iż decyzja została wydana w sposób wadliwy, z naruszeniem istniejącego stanu faktycznego i prawnego, co skutkuje koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, dopuścił się naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Organ I instancji posiadał z urzędu wiedzę, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna być poprzedzona postępowaniami uzgodnieniowymi. Dopiero w sytuacji, gdy uzgodnienia takie będą posiadały przymiot ostatecznych, możliwe jest wydanie decyzji głównej, do wydania której wiążące są uzgodnienia. W spornej sprawie wbrew twierdzeniu organu I instancji nie zaistniała sytuacja, w której organ w dniu wydania decyzji tj. w dniu 5 lipca 2006r. nie wiedział o nowych okolicznościach faktycznych lub dowodach, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Organ wydał swoją decyzję za wcześnie, nie czekając na uprawomocnienie się postanowienia uzgadniającego. Przesłanką wznowienia postępowania winna być przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., gdyż decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska Starosty Płockiego. Zaskarżona decyzja zawiera zatem błędną podstawę prawną, a organ I instancji nie dokonał prawidłowej subsumcji przepisu prawnego. Uzasadnienie zawiera sprzeczności, a twierdzenie, że obecnie skutek w postaci braku uzgodnienia nie występuje jest nieuzasadniony. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne, sformułowane ogólnikowo, a tym samym narusza art. 107 § 3 kpa. Organ I instancji winien zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie. Organ I instancji nie przedstawił w uzasadnieniu decyzji żadnych dowodów na których się oparł, brak jest wszystkich dokumentów w aktach sprawy, brak jest dokładnych oznakowań orzeczeń na które się powołuje. Przedstawiony stan faktyczny jest absolutnie niepełny, a strony i organ wyższego stopnia pozbawione zostały możliwości oceny wszystkich okoliczności sprawy. Organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w dacie wydawania decyzji winien zrelacjonować aktualny stan faktyczny i ocenić precyzyjnie istnienie przesłanki wznowieniowej. Akta sprawy nie zawierają żadnych dowodów na okoliczność dostatecznego zapewnienia stronom postępowania udziału w nim, zatem naruszona została zasad zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Zakres koniecznego postępowania dowodowego, które organ I instancji winien przeprowadzić przesądził o rozstrzygnięciu sprawy przez organ nadzoru. Skargę na decyzję SKO z dnia 7 grudnia 2009r. złożyła [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowo-Akcyjna (poprzednio [...] Sp. z o.o) zarzucając rażące naruszenie art. 138 § 2 kpa, art. 136 kpa, art. 7 oraz 107 kpa i wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji względnie jej uchylenie. Uzasadniając skargę strona skarżąca podniosła, że z rażącym naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. SKO zarzuciło organowi I instancji nie respektowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy oparł on swoją decyzję na ostatecznych w dniu ich wydania rozstrzygnięciach organów administracyjnych. Późniejsze wyroki mogłyby stanowić podstawę do ponownego wszczęcia postępowania wznowieniowego, ale nie mogły stanowić takiej przesłanki w niniejszej sprawie. Strona skarżąca wskazała, że niezależnie od toczącego się postępowania nieważnościowego dotyczącego postanowienia SKO z dnia 14 lipca 2006r. w przedmiocie uchylenia postanowienia Starosty Płockiego z dnia 4 kwietnia 2006r., Starosta Płocki postanowieniem z dnia 30 listopada 2006r. odmówił uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wbrew twierdzeniom SKO w obrocie nie pozostaje postanowienie SKO z dnia 14 lipca 2006r lecz postanowienie SKO z dnia 21 kwietnia 2008 r. uchylające postanowienie Starosty Płockiego z dnia 30 listopada 2006r. i umarzające postępowanie przed organem I instancji. Skoro organ I instancji powołał się w decyzji z dnia 30 marca 2007 r. na to postanowienie SKO (które pierwotnie zapadło w dniu 5.03.2007r.) to brak podstaw do twierdzenia, że w postępowaniu wznowieniowym nie zbadał on przesłanek wznowienia postępowania. Zdaniem strony skarżącej SKO z obrazą art. 138 § 2 k.p.a. wskazało organowi I instancji, że decyzję z dnia 5 lipca 2006r. organ wydał przedwcześnie oraz że przesłanką warunkującą wznowienie postępowania winna być podstawa wskazana w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia, tym samym wniesienie zażalenia nie wstrzymywało wykonania postanowienia uzgodnieniowego Starosty Płockiego z dnia 4 kwietnia 2006r. W rezultacie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach skarżący wybudował zakład dopuszczony do użytkowania i aktualnie zbył go na rzecz Spółki C. Sp. z o.o. Odnośnie ewentualnej przesłanki wznowieniowej, to wbrew SKO można byłoby mówić o podstawie z art. 145 § pkt 8 k.p.a., jednakże treść postanowienia SKO z dnia 5 marca 2007r., a następnie z 21 kwietnia 2008r. powoduje, że zasadną jest decyzja organu I instancji, który powołał się na treść ostatecznego wówczas postanowienia SKO z dnia 5 marca 2007r. Obowiązkiem organu jest przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia i dopiero w następnej kolejności rozstrzygnięcie sprawy w granicach tychże przyczyn. W tych warunkach pozbawione podstaw jest twierdzenie SKO jakoby organ I instancji nie zapewnił stronom udziału w tym postępowaniu i jakoby uzasadnienie nie wskazywało na dowody, na których organ ten się oparł. Niewątpliwie to SKO nie zapewniło stronie skarżącej należytego udziału w sprawie nie powiadamiając strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału w sprawie. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, organ odwoławczy może jedynie udzielić wskazówek co do zakresu postępowania dowodowego w I instancji, nie mogąc ingerować w rozstrzygnięcie sprawy przez ten organ, ani rozstrzygnięcia kierunkować. W niniejszej sprawie SKO dokonało własnej interpretacji dotychczasowych różnych postępowań i nakazało organowi I instancji przyjąć je jako własne. Skarżący podniósł, że o ile decyzja Wójta Gminy Łąck z dnia 5 lipca 2006r. wydana została z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o ochronie środowiska to w istocie byłaby dotknięta wadą nieważności. Tymczasem prawomocnie zostało zakończone postępowanie w przedmiocie nieważności tej decyzji i WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2007r. oddalił skargę na decyzję SKO z dnia 12 marca 2007r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Łąck z dnia 5 lipca 2006r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Zgodnie z zasadą ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wynikającą z art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Stosownie do treści art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące zgodnie z art. 28 k.p.a. stronami w sprawie, a w dalszej kolejności zapewnić im czynny w nim udział. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wójta Gminy Łąck z dnia [...] lipca 2006r. zostało wszczęte z urzędu. Organ administracji publicznej dokonujący kontroli w ramach nadzwyczajnego postępowania, czy któraś z wad postępowania wskazanych w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść ostatecznego rozstrzygnięcia, obowiązany był ustalić wszystkie podmioty posiadające prawnie chroniony interes w sprawie i zapewnić im czynny w niej udział. Niewątpliwie organ odwoławczy rozpoznając sprawę na skutek odwołania od decyzji Wójta Gminy Łąck z dnia 30 marca 2007r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej, pomimo znacznego upływu czasu między rozstrzygnięciami organów obu instancji, nie poczynił żadnych ustaleń w przedmiocie aktualnego kręgu podmiotów, którym przysługiwać będzie przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Tymczasem zarówno w skardze, jak i na rozprawie strona skarżąca wskazała, że nieruchomość o nr. ewid. [...] usytuowana we wsi W., gmina Ł. została zbyta na rzecz podmiotu D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przed datą wydania zaskarżonej decyzji. Co więcej okoliczność zmiany po stronie właściciela przedmiotowej nieruchomości znana była organowi odwoławczemu z urzędu. Podnoszona już bowiem była w sprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (sygn. akt IV SA/Wa 1884/08), zakończonej wyrokiem uchylającym decyzję SKO w Płocku z dnia 3 września 2008r. utrzymującą w mocy decyzję SKO w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Łąck z dnia 6 lipca 2005r ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na tej działce, na skutek którego SKO w Płocku ponownie rozpatrywało sprawę. Kolejnym podmiotem, który ujawnił się poza dotychczas występującymi w sprawie stronami, również już na etapie postępowania sądowoadministracyjnego jest Spółka jawna E. w W. Wskazana wyżej przyczyna choć nie stanowiła podstawy do wydania przez organ odwoławczy skarżonej decyzji, zadecydowała o uznaniu prawidłowości skarżonego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji w ocenie Sądu zasadnym było wyeliminowanie tej wady nie tylko na etapie postępowania odwoławczego przez uchylenie decyzji organu II instancji, a w całym postępowaniu pierwszo i drugoinstancyjnym na skutek uchylenia sprawy do ponownego rozpoznania. Organ administracji publicznej przy ponownym rozpoznawaniu sprawy winien ustalić aktualny krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu, a po zapewnieniu stronom czynnego udziału w postępowaniu wznowieniowym, winien rozważyć, biorąc także pod rozwagę zarzuty strony skarżącej czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją wady postępowania, które mogły mieć wpływ na wydanie ostatecznej decyzji, a zatem czy istnieją podstawy do jej uchylenia i rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w S. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy a to: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie wydania zaskarżonej decyzji z obrazą przepisów art. 138 § 2 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 7 i art. 107 k.p.a., co miało istotny wpływ na wadliwości zaskarżonej decyzji a tym samym winno prowadzić do uwzględnienia skargi; 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie rozpoznania sprawy w jej granicach a także oddalenie skargi pomimo odmiennej od rozstrzygnięcia treści uzasadnienia wyroku. Wskazując na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w innym składzie, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajdowała uzasadnionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zaskarżonym wyrokiem Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydając decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości albo w części orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy bądź, uchylając decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji. Jednocześnie stosowanie do § 2 ww. przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, tylko wówczas gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skoro organ uznał, iż przedstawiony przez organ I instancji stan faktyczny jest niepełny, a strony i organ wyższego stopnia pozbawione zostały możliwości oceny wszystkich okoliczności sprawy, zasadnym było zastosowanie przez organ II instancji przepisu art. 138 § 2 k.p.a. i wydanie decyzji kasacyjnej. Podkreślić należy, że zadaniem organu odwoławczego jest ocena materiału dowodowego, dotycząca stanu faktycznego stwierdzonego w czasie wydania decyzji przez organ I instancji, uzupełnionego o nowe okoliczności faktyczne, pominięte przez organ I instancji, jak i te okoliczności faktyczne, które po wydaniu decyzji przez organ I instancji uległy zmianie. W sytuacji gdy organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania uznaje, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo postępowanie takie przeprowadził, w sposób rażący naruszając w nim przepisy procesowe, jak w niniejszej sprawie, winien wydać decyzję kasacyjną. W takiej też sytuacji co najmniej niezrozumiałym wydaje się zarzut naruszenia art. 136 k.p.a. W sytuacji uznania, że strony pozbawione zostały możliwości oceny wszystkich okoliczności sprawy, a organ pierwszej instancji w sposób rażący naruszył przepisy procesowe, przeprowadzanie uzupełniającego postępowania dowodowego, którego przeprowadzenie nie jest obligatoryjne, byłoby niedopuszczalnym. Z uwagi na stwierdzone naruszenia organu o charakterze procesowym zarzut naruszenia art. 107 § 3 również nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Przechodząc do kolejnego z zarzutów skargi kasacyjnej, naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie rozpoznania sprawy w jej granicach a także oddalenie skargi pomimo odmiennej od rozstrzygnięcia treści uzasadnienia wyroku, wskazać należy, że zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. W szczególności podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się "odmiennej od rozstrzygnięcia treści uzasadnienia. Odnosząc się do kwestii podnoszonych w skardze kasacyjnej podkreślić również należy, że fakt niezakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji uzgodnieniowej nie stanowi nowej okoliczności faktycznej dającej podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Wójta Gminy Łąck decyzji z dnia 5 lipca 2006r., albowiem w dniu wydania tej decyzji nie posiadała waloru ostatecznej decyzja uzgodnieniowa. Skoro organ administracji publicznej rozstrzygający w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia miał świadomość, że decyzja uzgodnieniowa jest nieostateczna, a co więcej toczy się postępowanie zażaleniowe w tym przedmiocie, to nie można przyjąć, że późniejsze uchylenie tej decyzji stanowi nową okoliczność faktyczną w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie można w szczególności przyjąć, że okoliczność ta nie była znana organowi, który ją wydał. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, mimo braku ostatecznej decyzji uzgodnieniowej już samo w sobie stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Stąd gdyby samorządowe kolegium odwoławcze po rozpoznaniu odwołania wydało decyzję o charakterze merytorycznym uwzględniając inną niż przyjęta przez organ pierwszej instancji podstawę wznowieniową, naruszyłoby tym samym zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnoszący się do zaistnienia w sprawie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak niewadliwie wskazał Sąd pierwszej instancji organy administracji publicznej winny zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu wznowieniowym. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił.