I OSK 162/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Rz 21/11 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. P. na bezczynność Rady Gminy w M. w przedmiocie nie podjęcia uchwały stwierdzającej przejście na gminę prawa własności pojazdu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 października 2011 r. (sygn. akt II SAB/Rz 21/11) odrzucił złożoną przez M. P. skargę na bezczynność Rady Gminy w M. w przedmiocie nie podjęcia uchwały stwierdzającej przejście na gminę prawa własności pojazdu. Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia [...] maja 2007 r. M. P., zwrócił się do Urzędu Gminy w M. o wypłatę na jego rzecz kwoty [...] zł (brutto) tytułem parkowania pojazdu marki C. nr rej. [...] odholowanego w dniu [...] maja 2006 r. z terenu M. na polecenie Komendy Miejskiej Policji w P. i nieodebranego w terminie ustawowym. W odpowiedzi na powyższe Wójt Gminy M. wskazał, że żądanie zapłaty ww. kwoty jest nieuzasadnione, gdyż o odholowanym pojeździe Gmina nie została powiadomiona, zatem nie mogła podjąć czynności zmierzających do ustalenia właściciela pojazdu. Organ stwierdził także, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) - zwanej dalej "p.r.d.", a nie przesłanki z art. 50a tej ustawy. W tej sytuacji o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka właściwy miejscowo Naczelnik Urzędu Skarbowego. Pismem z dnia [...] lipca 2007 r. Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w P. poinformował Wójta Gminy M., że pojazd został usunięty w trybie art. 130a ust. 1 ustawy. Z uwagi na nieustalenie właściciela lub osoby kierującej samochodem brak było przesłanek do zastosowania § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2002 r. Nr 134 poz. 1133) wobec czego uznano, że pojazd ten został porzucony z zamiarem wyzbycia się, a zatem wystąpiły przesłanki zawarte w art. 50a ust. 1-4 ustawy. Podkreślono, że o podejmowanych czynnościach pismem z dnia 12 stycznia 2007 r. Urząd Gminy został powiadomiony. M. P. złożył do Rady Gminy M. wniosek o podjęcie działań w sprawie przejęcia w/w pojazdu na własność Gminy, odholowanego w trybie art. 50a p.r.d. W odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2008 r. Wójt Gminy M. stwierdził brak podstaw do podjęcia przez Gminę działań o które wnosi wnioskodawca, bowiem Gmina nigdy nie występowała z wnioskiem o usunięcie pojazdu w trybie art. 50a ustawy. Zaznaczył także, iż Gmina nie została niezwłocznie powiadomiona o fakcie usunięcia pojazdu, do czego organ usuwający był zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów. Ponadto z akt sprawy wynika, że dyspozycję usunięcia pojazdu wydał funkcjonariusz Policji, z powodu utrudniania i tamowania ruchu – art. 130a ustawy. Brak jest zatem wniosku, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r., inicjującego postępowanie z art. 50a p.r.d. Postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. Wójt Gminy M. przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. prowadzenie sprawy dotyczącej usunięcia z drogi w/w pojazdu. Na skutek zażalenia złożonego przez ten organ Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r., uchyliło postanowienie Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2008 r. i umorzyło postępowanie w sprawie przekazania prowadzenia w/w sprawy. W dniu [...] maja 2008 roku M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Rady Miasta w M. polegającą na niepodjęciu uchwały na podstawie art. 50a ust. 1 i 2 p.r.d. w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. 2007 r., Nr 191, poz. 1377) o przejęciu na własność gminy usuniętego z drogi publicznej pojazdu marki C. nr rej. [...] Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Rz 15/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. P. wskazując, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej ograniczona została wyłącznie do tych wypadków, gdy przepisy prawa zobowiązują go do wydania jednego z aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Niedopuszczalna jest zatem skarga na bezczynność organów jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli miałaby ona dotyczyć niepodjęcia aktu wskazanego w art. 3 § 2 pkt 5 lub 6 P.p.s.a. Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy bezczynności polegającej na niewydaniu przez Radę Miasta w M. orzeczenia o przejęciu na własność pojazdu usuniętego z drogi publicznej – § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 października 2007 r. Jedyną zaś formą, jaka umożliwia Radzie wyrażanie swej woli jest uchwała, zatem orzeczenie, o jakim mowa w wyżej powołanym przepisie rozporządzenia winno przybrać taką właśnie postać. To zaś powoduje, że skargę na bezczynność polegającą na jej niepodjęciu, należy uznać za niedopuszczalną, gdyż forma ta nie mieści się w katalogu wymienionym w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. W dniu [...] września 2009 r. M. P., działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. złożył do SKO w P. zażalenie na niezałatwienie przez Wójta Gminy M. sprawy w terminie. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. Wójt Gminy M. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Radą Gminy M., a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w P., przez wskazanie Naczelnika Urzędu Skarbowego z P., jako właściwego w sprawie usunięcia z drogi opisanego wyżej pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I OW 208/09 oddalił powyższy wniosek wskazując, że przedmiotem sporu kompetencyjnego nie może być ustalenie rodzaju sprawy i podstawy materialnoprawnej, na mocy której podlega rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. Sąd zauważył, że w niniejszym przypadku nie ustalono czy samochód C. nr rej. [...] został usunięty na podstawie art. 50a ust. 1, czy na podstawie art. 130a ust. 1 p.r.d. Nie została zatem ustalona sprawa, co do której powstał spór kompetencyjny. W dniu [...] czerwca 2010 r. M. P.i wezwał Radę Gminy M. do przejęcia na własność Gminy samochodu oraz do zapłaty wynagrodzenia należnego za czas parkowania pojazdu. W odpowiedzi Przewodniczący Rady Gminy poinformował, że organ gminy nie występował o usunięcie samochodu, a działania funkcjonariusza podjęte były z własnej inicjatywy. W dniu [...] marca 2011 r. M. P., działając na podstawie art. 101 ust. 1 w zw. z art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wezwał Radę do podjęcia uchwały o przejęciu na własność gminy pojazdu C. nr rej. [...]. Następnie w dniu [...] maja 2011 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skargę na bezczynność Rady Gminy M. polegającą na niepodjęciu uchwały stwierdzającej przejście na Gminę M. prawa własności samochodu C. nr rej. [...], mimo prawnego obowiązku wynikającego z § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów w zw. z art. 50a p.r.d. W uzasadnieniu wskazano, że Rada Gminy pomimo wezwania nie podjęła stosownej uchwały, a jego skarga jest formalnie i merytorycznie uzasadniona. Podniósł, że mimo skierowania już raz w tej sprawie skargi na bezczynność organu, ponowne skorzystanie z tego środka ma na celu wyegzekwowanie realizacji przez ten organ obowiązku nałożonego przez prawo. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy M. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W ocenie organu skarga winna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. bowiem w sprawie nie występuje bezczynność organu. Wskazano, że zgodnie z art. 101a ust. 1 i ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym w przypadku gdy organ nie wykonuje czynności nakazanych prawem sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy. W oparciu o § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (obowiązującego na dzień usunięcia pojazdu), o przejęciu na własność gminy orzeka rada gminy. Rozporządzenie to nie przewiduje sankcji, ani terminu w jakim rada winna podjąć uchwałę. Zatem sąd administracyjny nie może orzec o spełnieniu tego obowiązku, zakreślając termin, skoro przepisy ustawy go nie przewidują. Organ stwierdził również, że skarga winna zostać odrzucona na postawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jako wniesiona po terminie, ponieważ M. P., pismem z dnia [...] grudnia 2007 r., wystąpił do Rady Gminy w M. z wnioskiem o podjęcie uchwały i od tej daty biegł termin do wniesienia skargi. Strona zaznaczyła przy tym, że skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jako spóźniona jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wnosząc zaś o oddalenie skargi organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2007 r. wpłynęło do Urzędu Gminy M. pismo z dnia [...] stycznia 2007 r. Komendy Miejskiej Policji w P. dotyczące usunięcia w/w pojazdu. Z pisma Policji z dnia [...] lipca 2007 r. wynika jednoznacznie, że pojazd został usunięty w trybie art. 130a ust. 1 p.r.d. Gmina M. nigdy nie występowała z wnioskiem o usunięcie pojazdu w trybie art. 50a ustawy. Gmina nie została także niezwłocznie powiadomiona o fakcie usunięcia pojazdu, do czego organ usuwający był zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów. Tryb usunięcia pojazdu wynika również z pisma Komendy Miejskiej Policji w P. z dnia [...] listopada 2006 r. skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., w którym jako przyczynę usunięcia pojazdu wymieniono przesłanki określone w art. 130 ustawy o ruchu drogowym. Gmina M. została zaś poinformowana o usunięciu pojazdu dopiero wówczas, gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił prowadzenia sprawy. Nie budzi przy tym wątpliwości, że dyspozycję usunięcia pojazdu wydał z własnej inicjatywy funkcjonariusz Policji na wskazanej wyżej podstawie. Organ Gminy nigdy nie występował do policji z wnioskiem o usunięcie pojazdu. Brak było zatem wniosku, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, który inicjuje postępowanie unormowane w art. 50a p.r.d., co powoduje, że do prowadzenia tej sprawy kompetentny jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. Odrzucając skargę – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Sąd Wojewódzki wskazał, że bezczynność Rady Gminy w tym przedmiocie podlegała już kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na skutek złożonej przez tą samą osobę skargi, która na mocy postanowienia z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SAB/Rz 15/08 została odrzucona. Podstawę w/w orzeczenia stanowił przepis art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd Wojewódzki stwierdził bowiem brak swojej kognicji do rozpoznania przedmiotowej sprawy. W tym stanie rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że musiał uwzględnić jej tożsamość ze sprawą II SAB/Rz 15/08, zarówno ze względów podmiotowych, przedmiotowych, niezmienionego stanu faktycznego i prawnego. Sąd zgodził się ze skarżącym, że tocząca się przed Sądem obecnie sprawa nie została prawomocnie osądzona skoro skarga w tym przedmiocie została odrzucona, jednakże wydanie w tym przedmiocie rozstrzygnięcia na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. wyklucza jej ponowne wniesienie, czyniąc ją niedopuszczalną w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy. Odnosząc się do powołanego jako podstawa prawna skargi na bezczynność przepisu art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Sąd Wojewódzki wywodził, że wykładnia tego przepisu w powiązaniu z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym prowadzi do wniosku, że skarga na bezczynność prawotwórczą organu będzie przysługiwała w przypadku zaniechania ustanowienia aktu prawa miejscowego jeżeli na organie ciążył wyraźny obowiązek w tym zakresie, przewidziany konkretnymi przepisami prawa. Sąd uznał, że w niniejszym przypadku przepisem zobowiązujący Radę Gminy do podjęcia uchwały w przedmiocie przejęcia samochodu marki C. nr rej. [...] był art. 50a ust. 2 p.r.d. oraz przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów. Istniała więc podstawa do wniesienia przedmiotowej skargi. Zauważono jednak, że przepisy wyżej powołanego rozporządzenia wyznaczają m. in. tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na własność gminy. Dopiero zatem zgodne z nimi przeprowadzenie postępowania obliguje radę gminy do podjęcia uchwały o której mowa w art. 50a ust.2 ustawy Prawo o ruchu drogowym W związku z tym - zdaniem Sądu - strona przed złożeniem przedmiotowej skargi na bezczynność zobligowana była wyczerpać opisany w powołanym wyżej akcie podustawowym tryb postępowania w tym przedmiocie. Skoro jednak skarżący w ogóle nie wyczerpał powyższej procedury, nie mógł skutecznie domagać się - na mocy złożonej skargi na bezczynność – od Rady Gminy M. podjęcia uchwały w tym przedmiocie. Z skardze kasacyjnej M. P., zaskarżając postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w całości, zarzucił mu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.) tj. 1. art. 101a ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r nr.142 poz.1591) poprzez przyjęcie, że skarga na bezczynność organu przysługuje wyłącznie w przypadku zaniechania ustanowienia aktu prawa miejscowego, a nie również innego aktu nakazanego prawem, w tym przypadku uchwały przewidzianej przepisami wykonawczymi do ustawy o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym na dzień powstania obowiązku organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi; 2. art. 58 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż zachodzą przesłanki niedopuszczalności skargi na podstawie pkt. 6 tego przepisu, wobec odrzucenia przez WSA skargi wcześniej wniesionej. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu złożonej skargi kasacyjnej strona zarzuciła Sądowi I instancji błędne przyjęcie, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna ponieważ art. 101a ustawy o samorządzie gminnym stanowi podstawę do wniesienia skargi wyłącznie na bezczynność prawotwórczą organu w zakresie ustanowienia aktu prawa miejscowego. Z przepisu tego – a w szczególności z zawartego w nim sformułowania "gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem"- wynika bowiem, że oprócz zaniechania w zakresie wydania aktów prawa miejscowego, również inne nakazane prawem, a nie wykonane przez organ czynności mogą być podstawą do wniesienia skargi na bezczynność organu. W ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd Wojewódzki błędnie również przyjął, że nie dopełnił on procedury mogącej uzasadniać wniesienie skargi na milczenie organu tj. nie powiadomił organu gminy w terminie 3 dni o nieodebraniu pojazdu z parkingu. Sąd tymczasem pominął fakt, że sporne pomiędzy organami Skarbu Państwa i Gminy były okoliczności, który to organ ma orzekać w przedmiotowej sprawie, a skarżący kasacyjnie powiadomił w terminie Skarb Państwa tak jak wskazywała Policja. Zdaniem skarżącego kasacyjnie spory pomiędzy organami władzy publicznej ,co do zakwalifikowania czynności usunięcia pojazdu z drogi nie mogą negatywnie wpływać na jego prawa. Sąd I instancji konsekwencje wadliwego działania organów władzy publicznej przeniósł na skarżącego kasacyjnie ustalając, że nie dopełnił on obowiązków, a tym samym również z tych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji naruszył również art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. przyjmując, że postanowienie o odrzuceniu skargi wcześniej wydane wyklucza ponowne wniesienie skargi na bezczynność organu. Prawomocne postanowienie o odrzuceniu skargi nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej zatem brak podstaw do przyjęcia stanowiska, iż okoliczność wydania takiego postanowienia stanowi podstawę do uznania, że zachodzą przesłanki wskazujące na niedopuszczalność skargi w rozumieniu powyższego przepisu. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, które zasługują na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjęta przez Sąd Wojewódzki w zaskarżonym orzeczeniu zasada związania poprzednio wydanym w sprawie dotyczącej bezczynności tego samego organu i w tym samym stanie faktycznym - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – orzeczeniem, nie jest uzasadniona, gdyż odrzucenie skargi nie stwarza stanu rei iudicatae. Obie zatem skargi mogły zostać poddane niezależnej ocenie. Sąd I instancji nie mógł więc oprzeć swego postanowienia wyłącznie na okoliczności, że złożona przez M. P. skarga na bezczynność Rady Gminy w M. w sprawie rozpoznawanej pod sygn. akt II SAB/Rz 15/08 dotycząca – tak jak skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie - niepodjęcia przez ten organ uchwały o przejęciu na własność gminy usuniętego z drogi publicznej pojazdu marki C. nr rej. [...], została odrzucona z uwagi na stwierdzenie przez Sąd poprzednio orzekający braku swojej kognicji. Błędnym zatem w niniejszym przypadku – na co słusznie zwrócił uwagę skarżący kasacyjnie - było odrzucenie złożonej przez M. P. skargi na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Powyższe obligowało zatem Sąd Wojewódzki do rozpoznania przedmiotowej skargi, zwłaszcza, że M. P. - w nowej skardze - wskazywał jako jej podstawę art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, zarzucając organowi gminy bezczynność w zakresie nie wykonywania przez niego czynności nakazanej prawem. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym przedmiocie odnajduje uzasadnienie zwłaszcza w sytuacji, że skarga rozpoznawana w sprawie pod sygnaturą akt II SAB/Rz 15/08 oraz skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie, podlegały ocenie na gruncie odmiennych stanów prawnych. O ile bowiem w sprawie rozpoznawanej pod sygnaturą akt II SAB/Rz 15/08 postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2008 r. zostało wydane w czasie obowiązywania wydanego na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 50a ust. 5 p.r.d., rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. 2007 r., Nr 191, poz. 1377), który regulował tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na własność gminy, to w dacie rozpoznania skargi na bezczynność tego samego organu w niniejszej sprawie obowiązywało już wydane na podstawie tej samej delegacji ustawowej nowe rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów pozostawionych bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane (Dz. U. Nr 143, poz. 845 ze zm.), które weszło w życie w dniu 26 lipca 2011 r. Powyższy zaś akt podustawowy derogował powoływane wyżej rozporządzenie z dnia 16 października 2007 r. w zakresie, w jakim to ostatnie określało szczegółowy tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie usuwania pojazdów bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje, że nie są używane oraz tryb postępowania w zakresie przejścia pojazdu na własność gminy na podstawie art. 50a p.r.d. Podkreślić w tym miejscu należy, że nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż przy rozpoznawaniu spraw ze skarg na bezczynność organu, sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia. Sąd I instancji był zatem zobligowany rozpoznając przedmiotową skargę na bezczynność, uwzględnić, oprócz art. 50a p.r.d., także regulacje szczegółowe zawarte w rozporządzeniu z dnia 22 czerwca 2011 r., nie zaś przepisy regulujące w/w kwestie zawarte we wcześniej obowiązującym akcie wykonawczym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki winien rozpoznać skargę merytorycznie uwzględniając stan prawny obowiązujący w dacie orzekania. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a – orzekł jak w sentencji.