VII SA/Wa 381/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi [...] Polska Sp. z o.o. [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Sygnatura akt VIISA/Wa 381/10 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., którą wniesiono sprzeciw odnośnie planowanych robót budowlanych polegających na budowie dwustronnej tablicy reklamowej typu S – 18 o wymiarach 6,00 x 3,00 m usytuowanej na terenie przy ul. [...] w [...] ( dz. ew nr [...] z obrębu [...]) W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż dokonane zgłoszenie dotyczące ww. urządzenia reklamowego ma uchybienia formalne, albowiem dołączono do niego niekompletny projekt budowlany. Na przedłożonym planie brak jest oznaczenia granic działki i zaznaczenia odległości posadowień urządzenia reklamowego od tych granic. Podkreślono również, że do zgłoszenia nie załączono kontekstu urbanistycznego tj. wizualizacji projektowanych tablic reklamowych w terenie. Poza tym organ stwierdził, iż o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja i przeznaczenie oraz względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie ma bowiem zastosowania do urządzeń reklamowych , o których mowa w art. 3 pkt 3 tejże ustawy. Artykuł 29 ust. 2 pkt 6 w zakresie w jakim zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych wymagają zgłoszenia ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolnostojących nie związanych trwale z gruntem ( stojących na gruncie) W ocenie organu odwoławczego zgłoszona inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Za taką oceną przemawiają poglądy wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Otóż tenże Sąd wyróżnił dwa rodzaje urządzeń reklamowych: 1) wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jako budowle wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, 2) tablice i urządzenia reklamowe, na których instalowanie wymagane jest jedynie dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Zdaniem Wojewody [...] gdyby ustawodawca chciał zwolnić z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wolno stojące trwale związane gruntem urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego to zamieściłby stosowny punkt w art. 29 Prawa budowlanego a nie w ust. 2 tego przepisu. Oznacza to, iż wykonanie wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych nie można uznać za "instalowanie", a do takich właśnie urządzeń należy zaliczyć objęte zgłoszeniem w sprawie niniejszej. Skargę na powyższa decyzję wniosła ( występująca ze zgłoszeniem ) [...] Polska sp. z o.o. w [...] wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organy w przedmiotowej sprawie nie przeprowadziły postępowania mającego na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy i swoje postępowanie ograniczyły do przytoczenia orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od tego wykładnia przepisów dokonana przez organ odwoławczy jest sprzeczna z wykładnią językową, celowościową i systemową. W przedmiotowej sprawie nie mamy bowiem do czynienia z obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a dokładniej z budowlą z uwagi na fakt, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest trwale związane z gruntem z uwagi na brak takiego powiązania. Autor skargi przytoczył również szereg orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w tym w szczególności WSA w Warszawie, w których prezentowano pogląd, że instalacja urządzeń reklamowych następuje na podstawie zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Odnosząc się do stwierdzenia organu, że sporne urządzenie reklamowe posiada fundament stwierdził, że ustalenie to jest sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy jak i obowiązującym prawem. Przepisy prawa nie definiują bowiem pojęcia fundamentu. Dokonują tego normy techniczne, które wymagają aby fundamenty były budowane poniżej poziomu przemarzania gruntu. Z tego względu pojęcie fundament w ujęciu techniczno – prawnym może mieć odniesienie do tego rodzaju budowli, natomiast nazywanie przestawnej podstawy urządzenia reklamowego fundamentem jest wadliwe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Punktem wyjścia do rozważań w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie czy inwestor dokonał zgłoszenia instalacji tablicy reklamowej w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego czy też realizacji budowli obejmującej taką instalację. Artykuł 3 pkt 3 Prawa budowlanego nakazuje traktować jako "budowlę" m.in. wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Z kolei "budowa" to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa oraz nadbudowa obiektu budowlanego ( art. 3 pkt 6). Jeżeli natomiast w ustawie jest mowa o " obiekcie budowlanym" to należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlą stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami bądź obiekt małej architektury (art. 3 pkt. 1) W ocenie Sądu z powyższego wynika, że jedynie budowa urządzeń reklamowych wolnostojących trwale związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę bowiem nie korzysta ze zwolnienia wskazanego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. O tym zaś czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dokonując kwalifikacji prawnej tego czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę czy jedynie zgłoszenia powinno się więc brać pod uwagę także art. 5 Prawa budowlanego, w świetle którego nie jest obojętna jego wielkość i cechy konstrukcyjne (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08, z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 754/06, z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 186/07, z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07). Jak wynika z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, na który powołują się także organy inwestor chce realizować tablicę reklamową dwustronną o wymiarach 6 m x 3 m ( 18 m 2) umocowaną na słupie o wysokości 4 m przytwierdzonym do fundamentu. Z opisu technicznego dotyczącego tej inwestycji wynika, że fundament o którym mowa ma być wykonany z betonu B 20 zazbrojonego siatką z prętów ze stali. W fundamencie mają znajdować się także kotwy stalowe służące do zamocowania słupa. Według autora opisu technicznego ów fundament można ustawić na terenie lub zagłębić częściowo bądź całkowicie w gruncie w zależności od występującego podłoża. W ocenie Sądu wielkość tego urządzenia reklamowego, jego konstrukcja oraz sposób osadzenia na gruncie względnie częściowo pod powierzchnią gruntu (w zależności od występującego podłoża) świadczą o tym, że jest to budowla, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu o trwałości związania z gruntem nie może decydować wyłącznie fakt posadowienia konstrukcji fundamentowej przynajmniej częściowo poniżej poziomu gruntu. Sąd uznał zatem, iż organy prawidłowo przyjęły że planowane roboty budowlane nie będą instalacją tablicy ( urządzenia reklamowego), o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, lecz że mamy tu do czynienia z budowlą w postaci wolnostojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem, która wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego . Z powyższych względów wobec braku przesłanek pozwalających na zastosowanie art. 29 Prawa budowlanego zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wykonanie urządzenia reklamowego objętego zgłoszeniem [...] Polska sp. z o.o. w [...] winno być poprzedzone uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że dokonanie w przedmiotowym stanie faktycznym zgłoszenia było zasadną podstawą do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Na tle wykładni art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego prezentowane były w orzecznictwie sądowym także poglądy odmienne. Ich przykładem są m.in. wyroki wydane w sprawach przywołanych przez autora skargi. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę poglądów tych jednak nie podziela. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 151 p.p.s.a.