I SA/Op 456/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant st. sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 16 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 200,00 zł (dwieście 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący R. K., wnioskiem złożonym dnia 5 kwietnia 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia 30 maja 2011 r., zwrócił się do organu podatkowego o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dostawy, montażu i uruchomienia kabin saun, montażu urządzeń do saun, wanien SPA, łaźni parowych. Opisując stan faktyczny podał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza związana jest głównie z wykonywaniem i montażem saun i urządzeń SPA - wanien SPA, łaźni parowych, pieców do saun itp. Każda kompletna sauna zbudowana jest z kabiny drewnianej (wykonywana z własnego materiału lub kupowana jako gotowa kabina innego producenta celem sprzedaży z usługą montażu), pieca do sauny (kupowanego i sprzedawanego z usługą montażu) oraz akcesoriów (kupowanych i montowanych w tej kabinie). Wanny SPA i łaźnie parowe są kupowane i odsprzedawane zawsze z usługą dostawy, montażu i uruchomienia. W większości przypadków montaż tych urządzeń występuje w obiektach budownictwa mieszkaniowego zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z art. 41 ust 12 ustawy o VAT, czyli sklasyfikowanych według PKOB w PBKOB 111 i 112 i w przypadku lokali mieszkalnych o powierzchni do 150 m2, a w przypadku budynków mieszkalnych jednorodzinnych o powierzchni do 300 m2 (i tych przypadków dotyczą pytania). Z klientami zawierana jest umowa, na dostawę, montaż i uruchomienie tych urządzeń, lecz nie każdy klient przywiązuje wagę do formy pisemnej i chce poświęcić swój czas na sporządzenie takiej umowy. Podobna sytuacja jest w zakresie klasyfikacji obiektu do obiektów budownictwa mieszkaniowego zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Klienci często nie wiedzą czy obiekt spełnia te wymogi, czy nie, wobec tego nie chcą niczego deklarować. W piśmie z dnia 30 maja 2011 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, wnioskodawca wskazał, iż od dnia 01.06.2004 r. jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym zadano następujące pytania: 1. Jaka stawka VAT (23% czy 8%) jest właściwa w przypadkach dotyczących wykonywania czynności w obiektach budownictwa mieszkaniowego zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT: - dostawa, montaż i uruchomienie kabin saun wykonywanych zarówno przez producenta wyrobu, jak i przez podmiot nie będący producentem wyrobu, sklasyfikowanych PKWiU 2008 w pozycji 43.32.10.0, - montaż urządzeń do saun, montaż wanien SPA, łaźni parowych itp. innych producentów (PKWiU 2008 43.22.1) 2. Czy wnioskodawca ma prawo do zastosowania obniżonej stawki VAT 8% do całości usługi świadczonej w obiektach mieszkalnych bez względu na powierzchnię użytkową? A jeżeli nie, to w jaki sposób ustalać te powierzchnie i czy jest wymóg każdorazowego dokumentowania tej powierzchni i w jaki sposób ustalić stawkę VAT dla usług opisanych w pytaniu 1? 3. Czy podatnik jest zobowiązany do zawierania pisemnych umów na roboty budowlano - montażowe i czy jest zobowiązany do przechowywania i okazania w przypadku kontroli, a ich nieposiadanie nie uprawnia podatnika do zastosowania obniżonego VAT 8%, gdy nie zachowano formy pisemnej umowy na świadczenie usługi budowlano- montażowej? Zdaniem wnioskodawcy, zarówno sauny jak i inne urządzenia SPA sprzedawane są zawsze z usługą montażu i uruchomienia. Łącznie zatem stanowią usługę obejmującą kompleksowo dostawę i montaż elementów własnej produkcji jak i innych producentów. Urządzenia i elementy są na stałe połączone z instalacją elektryczną i nie ma możliwości swobodnego rozporządzania nimi - wymagają wcześniej demontażu. Wnioskodawca wskazał, że przedmiotowe usługi stanowią roboty instalacyjne - tak też zakwalifikował je Ośrodek Standardów Klasyfikacyjnych w Łodzi - opinia klasyfikacyjna z dnia 23.06.2010 r., którą to opinię przedłożono w załączeniu wniosku. W ocenie strony, czynności te należy zaklasyfikować do robót budowlano-montażowych i w odniesieniu do części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (art. 41 ust. 12) opodatkowane są stawką VAT 8%. Z klientem zawierana jest umowa na wykonanie prac budowlano-montażowych polegających na dostawie, montażu i uruchomieniu odpowiednio sauny (sklasyfikowane według PKWiU 2008 43.32.10.0), montażu urządzeń do saun, wanien SPA, łaźni parowej lub innych urządzeń SPA (sklasyfikowane według PKWiU 2008 43.22.1). Według obowiązującej dla celów podatkowych klasyfikacji PKWiU montaż kabin saun drewnianych wykonywanych bez względu na to czy podmiot jest producentem montowanego wyrobu lub nie, klasyfikowana jest w grupowaniu obejmującym roboty instalacyjne i całość w przypadku realizacji w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym powinna, zdaniem wnioskodawcy, stanowić roboty budowlano- montażowe objęte obniżoną 8% stawką VAT. Obniżoną stawkę VAT można stosować w przypadku realizacji ww. usług w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 oraz lokalach mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. Przepisy nie mówią o konieczności dokumentowania tego stanu faktycznego, więc na usługodawcę nie został nałożony obowiązek dokumentowania tej powierzchni. Poza tym jest to dla usługodawcy trudne do uczynienia w sposób wiarygodny, gdyż może jedynie opierać się na informacjach Zleceniodawcy, o ile ten chce i jest w stanie je udzielić. Podobnie jest z zawieraniem umów. Umowa zawarta pomiędzy Usługodawcą a Zleceniodawcą ma na celu zabezpieczyć interesy stron. Nie zawsze Zleceniodawca wymaga i chce zachowania formy pisemnej umowy. Zdaniem podatnika, nie ma to wpływu na charakter świadczonej usługi i jednocześnie nie ma konieczności zawierania tych umów w formie pisemnej dla celów dowodowych dla organów skarbowych - wystarczy właściwe zaewidencjonowanie usługi poprzez wystawienie paragonu lub faktury VAT. Minister Finansów – Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, w interpretacji indywidualnej wydanej w dniu 16 czerwca 2011 r., na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej – O.p., oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji, organ powołał i dokonał analizy szeregu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej – ustawą o VAT, tj.: art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 2, art. 41 ust. 12, art. 41 ust. 12a, art. 41 ust. 12b. Wskazano także na przepisy § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 246, poz. 1649), a także na obowiązujące od dnia 6 kwietnia 2011 r. nowe rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392). Organ podniósł, że przepisy ustawy o VAT nie definiują pojęć budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa, dlatego też w tym zakresie odwołał się do przepisów prawa budowlanego, a także definicji zawartej w Wikipedii w odniesieniu do pojęcia modernizacja. Jednocześnie wskazał na słownikowe znaczenie pojęcia remont i montaż. Zdaniem organu, analiza stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę na tle przytoczonych przepisów prawa prowadzi do wniosku, iż czynności polegające na dostawie wraz z montażem i uruchomieniem kabin saun, montażu urządzeń do saun, montażu wanien SPA, łaźni parowych, które - jak wskazywał wnioskodawca - stanowią roboty budowlano-montażowe, nie mieszczą się w katalogu czynności wymienionych w przepisie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Przepis ten przewiduje bowiem stosowanie preferencyjnej stawki podatku do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przedmiotowe czynności nie są również objęte dyspozycją § 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2010 r., jak również rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2011 r. Zatem, dla robót budowlano-montażowych polegających na: - dostawie wraz z montażem i uruchomieniem kabin saun, bez względu na to, czy dokonuje ich producent wyrobu czy podmiot niebędący producentem, - montażu urządzeń do saun, montażu wanien SPA, łaźni parowych, w obiekcie budowlanym lub jego częściach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (PKOB 11) zastosowanie ma 23% stawka podatku, bowiem czynności te nie stanowią usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jak również usług, o których mowa w § 7 ww. rozporządzenia. Jednocześnie, zdaniem organu, stawka 23% będzie miała także zastosowanie do powyższych usług świadczonych w obiektach mieszkalnych bez względu na powierzchnię użytkową. Tym samym zajęcie stanowiska co do sposobów ustalania powierzchni użytkowej, jej udokumentowania oraz zawierania pisemnych umów na roboty budowlano-montażowe, ich przechowywania i okazania w przypadku kontroli, w celu zastosowania stawki 8% dla świadczonych usług, jest nieuzasadnione. Przy czym zauważono, że zgodnie z art. 112 ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani przechowywać wszystkie dokumenty związane z rozliczaniem podatku od towarów i usług do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Pismem z dnia 1 lipca 2011 r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 16 czerwca 2011 r. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 3 sierpnia 2011 r., Minister Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w interpretacji indywidualnej. R. K. na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 16 czerwca 2011r., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Skarżący wydanej interpretacji indywidualnej zarzucił naruszenie: 1) art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT, przez ich błędną interpretację i odmowę ich zastosowania dla usług świadczonych przez skarżącego, a tym samym naruszenie zasady równości opodatkowania, wynikającej z art. 32 Konstytucji RP, 2) art. 41 ust. 1 ustawy o VAT przez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, w sytuacji, gdy skarżącemu przysługiwała preferencyjna 8% stawka podatku od towarów i usług, 3) przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, wynikające z niezastosowania zasad wyrażonych w: - art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 14h ustawy nakazujących organowi prowadzenie postępowania na podstawie przepisów prawa, - art. 121 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z art. 14h ustawy nakazujących organowi prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, - art. 14c § 1 oraz § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez wadliwe uzasadnienie interpretacji w związku z brakiem wypowiedzenia się w zakresie argumentów skarżącego dotyczących klasyfikacji statystycznych dla działalności prowadzonej przez skarżącego oraz brakiem wypowiedzenia się do wszystkich pytań skarżącego. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zauważył, iż w praktyce występują trudności, jak kwalifikować znaczną część robót budowlanych składających się na budowę czy też remont obiektu budowlanego, które same w sobie nie stanowią budowy, a wykonane są np. przez podwykonawców. W tym zakresie, w ocenie strony skarżącej, należy odwoływać się do orzecznictwa sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 marca 2009r., sygn. akt I SA/Gd 920/08, wyroki NSA: z dnia 2 grudnia 2008r., sygn. akt FSK 1946/07 oraz z dnia 25 czerwca 2010r., sygn. akt I FSK 1221/09) oraz interpretacji indywidualnych Ministra Finansów (np. interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 grudnia 2010 r. znak IPPP1-443-1063/10-5/PR oraz interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 14 grudnia 2010 r. znak IBPP2/443-793/10/BW). Skarżący zaznaczył, iż jakkolwiek powyższe orzeczenia i interpretacje dotyczą stanu prawnego sprzed 1 stycznia 2011 r., to jednak zachowują swoją aktualność także po tej dacie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, przy czym zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto wskazać należy, iż Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Na wstępie podnieść należy, iż nie jest zasadny zarzut braku udzielenia odpowiedzi na wszystkie pytania podatnika, które zostały zawarte w wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji. Organ podatkowy nie udzielił odpowiedzi na pytanie 2 i pytanie 3, gdyż zasadnie uznał, że pytania te były ściśle związane z udzieleniem odpowiedzi na pytanie pierwsze. Skoro zatem organ w pisemnej interpretacji uznał, iż brak jest podstaw do stosowania obniżonej stawki 8 % na wykonywane roboty budowlano-montażowe przez skarżącego bez względu na powierzchnię użytkową obiektów budowlanych, to tym samym, jak słusznie wskazano w dopowiedzi na skargę, bezprzedmiotowym stało się udzielanie odpowiedzi na pytania nr 2 i 3, o treści: "Czy Wnioskodawca ma prawo do zastosowania obniżonej stawki VAT 8% do całości usługi świadczonej w obiektach mieszkalnych bez względu na powierzchnię użytkową? A jeżeli nie, to w jaki sposób ustalać te powierzchnie i czy jest wymóg każdorazowego dokumentowania tej powierzchni i w jaki sposób ustalić stawkę VAT dla usług opisanych w pytaniu 1? Czy podatnik jest zobowiązany do zawierania pisemnych umów na roboty budowlano - montażowe i czy jest zobowiązany do przechowywania i okazania w przypadku kontroli, a ich nieposiadanie nie uprawnia podatnika do zastosowania obniżonego VAT 8% gdy nie zachowano formy pisemnej umowy na świadczenie usługi budowlano-montażowej?" Kolejnym zarzut skargi odnosił się do nieuwzględnienia przez organ klasyfikacji statystycznej dla identyfikacji wykonywanych przez skarżącego czynności. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący przedstawił do wglądu - a czego organ podatkowy wydający interpretację w ogóle nie uwzględnił, dokonaną przez Ośrodek Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi, klasyfikację statystyczną dla prowadzonej przez wnioskodawcę działalności, co zdaniem strony spowodowało, że organ błędnie przyjął, iż wykonywane przez niego usługi nie mieszczą się w pojęciu dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W tym miejscu zauważyć należy, iż wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.). Natomiast, w myśl art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). W świetle powołanych przepisów stwierdzić należy, że w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego organy nie ustalają stanu faktycznego sprawy, a dokonują jedynie oceny prawnej przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy nie przeprowadza postępowania dowodowego, a ma obowiązek ograniczyć się wyłącznie do stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, a więc do analizy okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku. Oczywiście organ w sytuacji, kiedy przedstawiony stan faktyczny nie zawiera wszystkich okoliczności niezbędnych do zajęcia stanowiska przez organ i dokonania jednoznacznej oceny prawnej, winien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku. Jednak to sam podatnik winien uzupełnić stan faktyczny, a organy nie są uprawnione do "dopowiadania" stanu faktycznego np. dołączonymi dokumentami (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 listopada 2011 r., I SA/Op 286/11). Zatem brak było podstaw prawnych do analizowania przez organ wydający interpretację załączonej do wniosku klasyfikacji statystycznej. Ponadto organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej przytoczył treść art. 5a ustawy o VAT, zgodnie z którym, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Jednocześnie zacytował przepis art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, przewidujący stawkę 8% dla "dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym". Skoro zatem przepis ten, będący podstawą rozstrzygnięcia, nie odwołuje się do symboli statystycznych, oznacza to, że stosowanie stawki podatku na podstawie powyższego przepisu nie jest uzależnione od klasyfikacji statystycznych. W świetle powołanych okoliczności, zdaniem Sądu, niezasadne były zarzuty naruszenia przez organ przepisów postępowania, a to art.: 120, art. 121 § 2, art. 14c § 1 oraz § 2 O.p. Niemniej jednak, zaskarżoną interpretację indywidualną należało uchylić z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Organ wydający zaskarżoną interpretację prawidłowo powołał odpowiednie przepisy ustawy o VAT, jednak zdaniem składu tu orzekającego, dokonał niewłaściwej wykładni przepisu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Słusznie wskazano, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...) - art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Zgodnie z brzmieniem obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Nie budzi wątpliwości także, iż w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku. W myśl art. 41 ust. 2 ustawy o VAT , dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Na mocy art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%; stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%. Stosownie do art. 41 ust. 12 ustawy, 8% stawkę podatku, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Słusznie organ podniósł, iż przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym – zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy – rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Art. 41 ust. 12b ustawy o VAT stanowi, iż do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150m2. Jednocześnie, zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. (Dz.U. Nr 246, poz.1649) obowiązującego od 1 stycznia do 5 kwietnia 2011 r. oraz odpowiednio także § 7 ust.1 rozporządzenia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392), obowiązującego od dnia 6 kwietnia 2011 r., stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 8% dla: a/ towarów i usług wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia; b/ robót konserwacyjnych dotyczących budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; - robót konserwacyjnych dotyczących: obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 2. Przez roboty konserwacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, rozumie się roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). W tym miejscu zgodzić się należy z poglądem organu, iż analiza powyższych przepisów rozporządzeń Ministra Finansów z przepisem § 37, obowiązującego do dnia 31 grudnia 2010 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799) prowadzi do wniosku, iż zakres stosowania obniżonej stawki podatku uległ znacznemu zawężeniu. Z usług objętych preferencyjną stawką usunięto bowiem roboty budowlano-montażowe dotyczące obiektów budownictwa mieszkaniowego. Nie ma wątpliwości, iż czynności polegające na dostawie wraz z montażem i uruchomieniem kabin saun, montażu urządzeń do saun, montażu wanien SPA, łaźni parowych nie są objęte dyspozycją cytowanych powyżej rozporządzeń z dnia 22 grudnia 2010 r., jak też z dnia 4 kwietnia 2011 r. Nie oznacza to jednak, iż będąc robotami budowlano - montażowymi, czy instalacyjnymi (jak wskazał podatnik we wniosku), nie mogą korzystać z preferencyjnej stawki podatku VAT. Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, 8% stawkę podatku, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Wprawdzie ustawa o VAT nie definiuje pojęć zawartych w tym przepisie, dlatego też, jak wskazał WSA we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 września 2011 r., I SA/Wr 1305/11, należy pomocniczo odwołać się do przepisów prawa budowlanego, jak i językowego znaczenia pojęć, użytych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje powyższy pogląd. Organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej prawidłowo również dokonał analizy powyższych pojęć wskazując, że zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W myśl art. 7 prawa budowlanego, przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei zgodnie z pkt 7a tego artykułu przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Natomiast przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Ponieważ ustawa prawo budowlane nie zawiera pojęcia modernizacja, organ odwołał się definicji zawartej w Wikipedii, zgodnie z którą modernizacja oznacza unowocześnienie, uwspółcześnienie produktu, trwałe ulepszenie. Organ dokonując prawidłowej analizy pojęć użytych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, błędnie jednak uznał, iż usługi wykonywane przez wnioskodawcę nie mieszczą się w katalogu czynności wymienionych w powołanym przepisie. Zdaniem Sądu, nie można wykluczyć, iż usługi polegające na: dostawie wraz z montażem i uruchomieniem kabin saun, bez względu na to, czy dokonuje ich producent wyrobu czy podmiot niebędący producentem, montażu urządzeń do saun, montażu wanien SPA, łaźni parowych, w obiekcie budowlanym lub jego częściach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, mogą być wykonywane w ramach budowy, remontu, modernizacji czy przebudowy. Zatem usługi świadczone przez wnioskodawcę, przy spełnieniu warunku, iż są wykonywane w budynkach lub ich częściach i są zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, są opodatkowane 8% stawką podatku od towarów i usług, jeżeli przedmiotowe usługi są wykonywane w procesie budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy przedmiotowego obiektu budowlanego. W ocenie Sądu, odmienne stanowisko Ministra Finansów zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach, a dokonana wykładnia art. 41 ust. 12 ustawy o VAT jest nieprawidłowa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego. W wyniku czego ten akt został wyeliminowany z obrotu prawnego, co oznacza, że zachodzi konieczność dokonania ponownej oceny stanowiska skarżącego, zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu. Zwrot dla strony skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w kwocie 200 zł zasądzono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.