II GSK 490/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1114/11 w sprawie ze skargi H. O. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną 1.Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami administracji. 1.1.Wyrokiem z 6 grudnia 2011 r. sygn. akt: V SA/Wa 1114/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargę H. O. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. [...] marca 2011r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz H. O. kwotę 100,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1.2.Sąd I instancji podał, że decyzją z [...] grudnia 2010r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. przyznał H. O. płatność jednolitą w pomniejszonej wysokości, płatność uzupełniającą do grupy upraw podstawowych i płatność do upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych z trawami w pełnej wysokości na rok 2010. Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 4,24 ha. Natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej wynosiła 3,99 ha. Ustalenia powyższych nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. Nieprawidłowości dotyczyły działek ewidencyjnych: nr [...], nr [...] i nr [...]. Łączna powierzchnia zmniejszeń płatności JPO do gruntów wynosiła 0,25 ha, a łączna procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną działek rolnych kwalifikowaną a powierzchnią stwierdzoną czasie kontroli na miejscu 1 wynosiła 6,2657%. Konsekwencją skali stwierdzonych w przedmiotowej sprawie zawyżeń (nieprawidłowości) było pomniejszenie płatności, o jakie Skarżący się ubiegał o kwotę 281,05 zł. Podstawą prawną do takiego stwierdzenia stanowił art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z 30 listopada 2009r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2.12.2009r., str. 1, ze zm. dalej-rozporządzenia Komisji Nr 1122/2009)-w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący nie zgodził się z ustaleniami faktycznymi, co do stwierdzonych powierzchni zadeklarowanych działek. Wskazał, że w 2006r. była kontrola Agencji na działkach nr [...] i [...], która nie kwestionowała wielkości działek. Skarżący od 2006r. do 2010 r. nie dokonywał żadnych zmian na działkach ewidencyjnych. Skarżący zwrócił uwagę, że w 2009r. działka ewidencyjna została zmniejszona o 0,40 ha, a w 2010 r. została zmniejszona o 0,22 ha. Decyzją z [...] marca 2011r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że powierzchnia co do której przyznano płatności została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009r. (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009r. s. 16). Podkreślił, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1782/2003, które zostało zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) Nr 73/2009, od roku 2005 System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) działa w technologii geograficznych systemów informacyjnych. Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Dostępna w systemie ZSZiK ortofotomapa 2 cyfrowa tj. zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity przetworzone do postaci metrycznej jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie zaś z wytyczną Komisji Europejskiej z 2009r., w wyniku kontroli administracyjnych, przeprowadzanych zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, nie można dokonać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza działkę referencyjną, której powierzchnia ma być wyznaczona przy wykorzystaniu technologii GIS opartej na obrazie ortofotomapy. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009. Zatem kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wyznaczone na podstawie ortofotomapy oraz materiał graficzny, na którym rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Z powyższych względów ortofotomapa jest jedynym prawnie dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Oznacza to, iż płatność obszarowa nie jest przyznawana do powierzchni gruntów rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków lecz do powierzchni gruntów, które przez cały rok kalendarzowy, w którym złożono wniosek były utrzymywane przez wnioskodawcę zgodnie z normami oraz były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na 30 czerwca 2003r. i tylko takie płatności winny być zgłaszane przez rolnika zgłaszane we wniosku o przyznanie płatności obszarowych. 2.Skarga do Sądu I instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W., Skarżący zarzucił, że nie zgadza się z obliczoną powierzchnią. Zaniżone powierzchnie działek rolnych nie są zgodne ze szkicem na załączniku graficznym dołączonym do wniosku. Skarżący zarzucił, że w 2009r. powierzchnia działki ewidencyjnej nr [...] była 1,14 ha zmniejszona o 0,40 ha, a w 2010r. zmniejszona o 0,22 ha. 2.2.Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. 3.Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że skarga była zasadna. 3 3.2.W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 7 ustawy z 26 stycznia 2007r. o płatnościach w systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217), rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli: 1. posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009 to jest 1 ha, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2. utrzymuje wszystkie grunty zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3. przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 4. został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Skarżącemu pomniejszono jednolitą płatność obszarową, o którą ubiegał się we wniosku z 17 maja 2010 r. z uwagi na stwierdzenie w wyniku kontroli administracyjnej mniejszej powierzchni działek rolnych B, K, F, I i J niż zadeklarowana. W przypadku działek 143 (B) i 128 (K) zmniejszenia odpowiednio o 0,2 ha i 0,1 ha powierzchnię zajmuje teren nie kwalifikujący się do płatności. Natomiast w odniesieniu do działki nr [...] (F, I, J) stwierdzono powierzchnię mniejszą o deklarowanej o łącznej wielkości 0,22 ha (F 0,9 ha, I 0,11 ha i J 0,2 ha). Istotę rozpoznawanej sprawy stanowiła kwestia, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły powierzchnię wyżej wymienionych działek rolnych. Przede wszystkim chodzi o działkę ewidencyjną nr [...]. 4 Skarżący już na etapie odwołania (co podtrzymał w skardze) zarzucił, iż organ w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił dlaczego od 2009r. zaczęły się pomniejszenia zadeklarowanej do płatności powierzchni działki nr [...]. Wskazał, że całkowita powierzchnia tej działki wynosi 1,80 ha (wraz z budynkami i rowami), a grunty rolne zgłaszane do płatności JPO wynoszą 1,54 ha. W 2009r. organ stwierdził powierzchnię do płatności JPO w 1,14 ha (pomniejszenie o 0,40 ha), zaś w roku 201 Or. stwierdził powierzchnię do płatności 1,32 ha (pomniejszenie o 0,22 ha). Twierdzenia Skarżącego poświadcza znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja tj. Raport z kontroli administracyjnej sprawy obszarowej 2010 z 29 września 2010 r. oraz Informacja dotycząca działek ewidencyjnych z 11 maja 2010 r. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organ II instancji rozpoznając odwołania powinien uzasadnić decyzję zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107§3 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej-k.p.a.) poprzez odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania. W przedmiotowej sprawie organ II instancji nie wyjaśnił czym wytłumaczyć różnicę w stwierdzonych powierzchniach działki nr [...] dotyczących płatności JPO, pomiędzy rokiem 2009 a 2010 r. Brak odniesienia się do tego zarzutu nie tylko narusza art. 107§3 k.p.a., ale także art. 11 k.p.a. dotyczący zasady przekonywania (organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu) oraz obowiązek o jakim mowa w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, tj. obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jednocześnie Sąd I instancji zauważył, że jakkolwiek dane z ewidencji gruntów nie mogą stanowić podstawy do określenia powierzchni działek rolnych kwalifikujących się do przyznania płatności bezpośrednich, a taką podstawę stanowi co do zasady ortofotomapa wykonana na podstawie zdjęć lotniczych, to jednakże nie można wykluczyć błędu także w zakresie jej sporządzenia. Zwrócił na to uwagę Robert Piośnik-p.o. dyrektora Departamentu Baz Referencyjnych ARiMR w publikacji zamieszczonej w ogólnopolskim miesięczniku dzierżawców i właścicieli rolnych "Dzierżawca" na stronie (http://www.rolnikdzierzawca.pl) w materiale pod tytułem "ARiMR weryfikuje powierzchnie działek rolnych". Wypowiedź dotyczyła weryfikacji powierzchni działek rolnych dla potrzeb przyznawania dopłat bezpośrednich. 5 Wskazano w niej, że podstawą weryfikacji powierzchni kwalifikujących się do przyznania dopłat są aktualne ortofotomapy, mające do pięciu lat. Ocena wartości dowodowej ortofotomap ma zastosowanie w każdym postępowaniu, w którym są one traktowane są jako dowód. Ortofotomapa wykonana na podstawie zdjęć lotniczych jest najlepszym narzędziem do pomiaru działek rolnych, ponieważ wykonane na jej podstawie obliczenia są równie dokładne jak kontrola na miejscu. Dyrektor przyznaje jednakże, że zdarzają się sytuacje, w których wektoryzacja nie została przeprowadzona wystarczająco precyzyjnie np. po cieniach zamiast po miedzach. Jednakże ze względu na obowiązek wizualizacji każdej działki rolnej, dla której rolnik deklaruje powierzchnię większą od powierzchni PEG (powierzchnia ewidencyjno-gospodarczej wyznaczonej przez agencję na podstawie pomiaru powierzchni użytkowej rolniczo na obrazie ortofotomapy)-wszystkie takie przypadki są weryfikowane w procesie kontroli administracyjnej przez pracowników biur powiatowych ARiMR i zwracane wykonawcy danych LPIS jako reklamacja. Wynika z tego, że nie można wykluczyć niedokładności ortofotomapy. Tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie zwraca uwagę niewielki obszar zakwestionowanych działek: [...] (pomniejszenia-F 0,9 ha, I 0,11 ha i J 0,2 ha). WSA w W. wskazał, że organ II instancji powinien jeszcze raz zbadać wielkość zadeklarowanych działek do płatności JPO, a przede wszystkim odnieść się do zarzutu odwołania dotyczącego rozbieżności pomiędzy stwierdzoną wielkością działki [...] między rokiem 2009 a 2010. 4.Skarga kasacyjna. 4.1. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. działający przez pełnomocnika radcę prawnego zaskarżył wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. zarzucił w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U 1153, poz. 1270 ze zm. dalej-p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ.na wynik sprawy a mianowicie art. 141§4 i art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na przedstawieniu sprawy w uzasadnieniu wyroku niezgodnie z rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym i braku wyjaśnień podstawy prawnej rozstrzygnięcia czego konsekwencją było bezpodstawne uznanie, że decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie spełnia wymogów z art. 107§3 k.p.a i niesłuszne uchylenie tej decyzji. 6 4.2.Uzasadniając skargę kasacyjną jej autor zaakcentował, że Sąd I instancji całkowicie pominął dołączoną do akt sprawy wizualizację działki nr [...] a rozstrzygnięcie oparł na artykule zamieszczonym w intemecie. Publikowany artykuł dotyczył roku 2009 zaś sprawa roku 2010. Sąd pominął okoliczność, że pomiar jaki przeprowadził Skarżący oparł na całkowicie innym załączniku graficznym niż ten dołączony do wniosku za 2010 r. Na załączniku do skargi widnieją całkowicie inne działki. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. 4.3.Odpowiadając na skargę kasacyjną H. O. przedstawił historię działki i podniósł, że organ nie wyjaśnił rozbieżności w powierzchni działki w latach 2009 i 2010. Na załącznikach graficznych w 2009 i 2010 naniesiony był symbol (tereny zielone) a na załączniku w 2011 nie ma żadnych symboli. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.) 5.2. Zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują. 5.3.Podniesione przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzuty nie spełniają wymogów regulacji p.p.s.a. dotyczących instytucji skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Tym samym, zarzuty, jak i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale. Zważywszy na konieczność spełnienia warunków formalnych, wskazanych w art. 176 p.p.s.a., od których uzależnione jest przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania, wprowadzono wymóg sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów wskazanych w przytoczonych podstawach 7 kasacyjnych. Nie zmienia to jednak faktu, że zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. nie może on wyjść poza granice skargi kasacyjnej (por. uchwała Pełnego Składu NŚA z 26 października 2009r., sygn. akt: I OPS 10/09, publik, na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli więc te zarzuty będą źle postawione, w rozumieniu art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., lub wbrew wymogowi z art. 176 p.p.s.a. nie będą zawierały uzasadnienia, to Naczelny Sąd Administracyjny będzie zobligowany skargę kasacyjną oddalić (art. 184 p.p.s.a.). 5.4.Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej, zauważyć należy, że jej zarzuty nie w pełni odpowiadają wymogom z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Artykuł 174 p.p.s.a. przewiduje dwie podstawy kasacyjne: (1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz (2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem strony jest wskazanie, który z przepisów został naruszony i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej. W rozpatrywanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej zostały sformułowane z powołaniem się na podstawy kasacyjne zarówno z art. 174 pkt 1 (naruszenie prawa materialnego), jak i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania), zaś dotyczą naruszenia (jak napisano w skardze kasacyjnej) ,, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 141 §4 i art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na przedstawieniu sprawy w uzasadnieniu wyroku niezgodnie z rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym i braku wyjaśnień podstawy prawnej rozstrzygnięcia czego konsekwencją było bezpodstawne uznanie, że decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie spełnia wymogów z art. 107§3 k.p.a i niesłuszne uchylenie tej decyzji". Analiza tak skonstruowanych zarzutów skargi kasacyjnej wskazuje jednak na ich mocne osadzenie w realiach faktycznych rozpatrywanej sprawy i raczej skłania do przyjęcia, że w rzeczywistości Skarżący nie podziela zastosowania (niezastosowania) do rozpatrywanej sprawy przez Sąd I instancji ww. przepisów z punktu widzenia ich znaczenia dla przebiegu postępowania przed Sądem I instancji, o czym dodatkowo świadczy ich powiązanie z naruszeniem art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który wszak stanowi podstawę do uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia "innego naruszenia przepisów 8 postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Wadliwe przyporządkowanie zarzutu do właściwej podstawy kasacyjnej nie dezawuuje jednak co do zasady takiego zarzutu, jeżeli sposób jego sformułowania pozwala na jego ocenę w ramach prawidłowej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 2 września 2010 r. sygn. akt: II FSK 636/09, z 13 marca 2008r. sygn. akt: II OSK 223/07, z 11 lipca 2012r. sygn. akt: II FSK 26/11,publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku naruszenia prawa materialnego niezbędne jest jednak podanie formy naruszenia (błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie) i przedstawienie argumentacji potwierdzających naruszenie w tej formie, a w przypadku naruszenia przepisów postępowania niezbędne jest wskazanie wpływu, jaki mogło ono mieć na wynik sprawy. 5.5. Analizując powyższe zarzuty wskazać dodatkowo należy, że mimo, iż przepisy ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakimi powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu (por. wyrok NSA z 26 listopada 2010r., sygn. akt: II GSK 1031/09, baza orzeczeń nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że nie jest rolą sądu korygowanie, czy też uzupełnianie treści skargi kasacyjnej bądź też stawianie hipotez i domyślanie się jakie były intencje kasatora towarzyszące wniesieniu danego środka zaskarżenia. Skarga kasacyjna winna być tak sformułowana, aby nie wymagała dokonywania zabiegów interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 17 marca 2011r., sygn. akt: II GSK 380/10, baza orzeczeń nsa.gov.pl). 5.6. Prezentowane uwagi a w szczególności analiza budowy zarzutów skargi kasacyjnej oraz sposób ich uzasadnienia potwierdzają niezasadność wniesionego środka odwoławczego. Po pierwsze- kasator w ogóle nie wskazał czy w ramach podstaw kasacyjnych doszło do naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie a w przypadku naruszenia przepisów postępowania czy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem strony było 9 zatem wskazanie, który z przepisów został naruszony i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej czego nie uczyniono. Po wtóre- uzasadnienie podstaw kasacyjnych również jest wadliwe. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu, (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004r. sygn. akt: FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005r. sygn. akt: GSK 1423/04, 10 maja 2005r. sygn. akt: FSK 1657/04, 12 października 2005r. sygn. akt: I FSK 155/05, 23 maja 2006r. sygn. akt: II GSK 18/06, 4 października 2006r. sygn. akt: I OSK 459/06 publik, w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji, czyniąc skargę kasacyjną nieskuteczną oraz uniemożliwiając dokonanie merytorycznej oceny tego środka odwoławczego. Analiza treści uzasadnienia skargi kasacyjnej w rozpatrywanej sprawie prowadzi do wniosku, że wnoszący skargę kasacyjną traktuje podniesione zarzuty jako formę polemiki z ustaleniami Sądu I instancji, zapominając o istocie toczącego się przez Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania. Uzasadniając podstawy kasacyjne w najmniejszym stopniu nie nawiązuje też do zarzutów naruszenia przepisów wymienionych w osnowie tej skargi. Należy w związku z tym stwierdzić, że wskazanie w skardze kasacyjnej przepisów, które miały zostać naruszone przez zaskarżone orzeczenie, bez podania w tym zakresie uzasadnienia, nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. 5.7.Należy w związku z tym stwierdzić, że zarzuty zawarte w rozpatrywanej skardze kasacyjnej, która została opracowana przez radcę prawnego a więc osobę, która może pełnić funkcję profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym zostały sporządzone nieprawidłowo. W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów - kilkunastu norm prawnych (które miał rzekomo naruszyć Sąd I instancji) nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe. 10 5.8.Taki sposób formułowania zarzutów skargi kasacyjnej nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na dokonanie ich merytorycznej oceny. Nie jest bowiem rzeczą tegoż Sądu, związanego granicami skargi kasacyjnej (art. 183§1 p.p.s.a.), wobec braku należytego uzasadnienia podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów, domyślanie się, jakie były rzeczywiste intencje strony wnoszącej skargę kasacyjną i na czym w istocie rzeczy polegało zarzucane Sądowi I instancji naruszenie prawa. Samo zaś ogólnikowe powołanie się na naruszenie wymienionych norm nie może być uważane jako uzasadniona podstawa skargi kasacyjnej, która mogłaby doprowadzić do zamierzonego przez stronę rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. 5.9. Uwzględniając powyższe uwagi dotyczące bezzasadności zarzutów skargi kasacyjnej oraz wskazaną jej wadliwość, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a. 11