II SA/Po 547/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia NSA Jerzy Stankowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi L.D. i K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zmiany decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] 2006 r. Wójt Gminy N. po rozpoznaniu wniosku D. i J. M. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech kurników, budynku magazynowego, dwóch silosów zbożowych, ośmiu silosów paszowych, wagi wozowej w M., działka [...]. Wśród parametrów planowanej zabudowy ustalono między innymi wysokość budynków inwentarskich – kurników wynosząca około 3 metrów. Decyzja powyższa doręczona została wnioskodawcom oraz właścicielom nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z działką objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Dnia 16 października 2009 r. D. i J. M. złożyli wniosek o zmianę powyższej decyzji ostatecznej odnośnie wysokości budynków inwentarskich - kurników z około 3 metrów na około 6,5 metra. Decyzją z dnia [...] 2009 r. Wójt Gminy N. zmienił własną decyzję z dnia [...] 2006 r. ustalając wysokości budynków inwentarskich - kurników do kalenicy na około 6,5 m. W dniu 18 grudnia 2009 r. L. D. oraz K. D. wnieśli datowane na 16 grudnia 2009 r. odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] 2009 r. nie została im nigdy doręczona jako stronom postępowania. Ponadto wskazali, że w obrocie prawnym pozostaje postanowienie Wójta Gminy N. z dnia 30 września 2008 r. wznawiające postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech kurników wraz z budynkami towarzyszącymi w M. na działce nr [...], które winno być zakończone z uwzględnieniem uwag poczynionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 579/07. Podnosząc powyższe zarzuty i powołując się na przepisy art. 109 § 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. L. D. oraz K. D. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania lub o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 31 marca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wezwało odwołujących się do wykazania interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a. w przedmiotowym postępowaniu pod rygorem umorzenia postępowania odwoławczego. Pismem z dnia 23 kwietnia 2010 r. L. D. i K. D. poinformowali, że są właścicielami nieruchomości sąsiedniej, położonej w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, a zatem mają interes prawny w rozumieniu przepisów k.p.a. uzasadniający przyznanie im praw strony. Nadto wskazali, iż wobec faktu, iż decyzja organu I instancji nigdy nie została im jako stronom postępowania doręczona, w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2011 r., nr [...]wydaną na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż skuteczne wszczęcie postępowania odwoławczego wymaga, aby odwołanie zostało wniesione przez uprawniony podmiot – stronę lub podmiot na prawach strony. Stroną, zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ wskazał, iż L. D. i K. D. pomimo wezwania nie wykazali jakiego ich interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a. dotyczy przedmiotowe postępowanie. Wskazali jedynie, że są właścicielami nieruchomości sąsiedniej położonej w zasięgu oddziaływania inwestycji, nie wyjaśniając w jaki sposób inwestycja ta będzie oddziaływać na ich nieruchomość. Organ wskazał, iż działka nr [...] w M. graniczy bezpośrednio z działkami nr [...],[...],[...],[...] i [...], których właściciele brali udział w postępowaniu związanym z ustalaniem warunków zabudowy przed organem I instancji. W ocenie Kolegium brak jest bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną decyzją, a sferą praw i obowiązków odwołujących. Organ stwierdził nadto, że niezakończone postępowanie wznowieniowe na które powoływali się L. D. i K. D. jest odrębnym postępowaniem. W tej sytuacji, Kolegium uznało, że postępowanie odwoławcze podlega umorzeniu, gdyż odwołanie zostało wniesione przez osoby, które nie są stroną w rozumieniu 28 k.p.a. L. D. i K. D. zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 61 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że skarżącym nie przysługuje status strony oraz naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącym udziału w każdym stadium postępowania. Skarżący zarzucili, iż organ odwoławczy niesłusznie stwierdził, że nie posiadają oni przymiotu strony, gdyż są właścicielami nieruchomości sąsiedniej, położonej w zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Zauważyli, iż jako "działkę sąsiednią" trzeba rozumieć również nieruchomość znajdującą się w pewnym obszarze wokół działki, na której ma powstać planowana inwestycja, tworzącym urbanistyczną całość. W ocenie skarżących prace budowlane podejmowane na nieruchomości sąsiedniej oddziaływać będą na ich nieruchomość, w związku z czym przysługuje im status strony w postępowaniu zmierzającym do zmiany decyzji Wójta Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech kurników, budynku magazynowego, dwóch silosów zbożowych, ośmiu silosów paszowych i wagi wozowej. Z istnieniem tego rodzaju obiektów wiąże się ich uciążliwe oddziaływanie na środowisko, polegające przede wszystkim na wytwarzaniu szeregu gazów o nieprzyjemnym zapachu. Zdaniem strony skarżącej z jej stanowiskiem koresponduje postanowienie Wójta Gminy N. z dnia [...] 2008 r., w którym na wniosek skarżących wznowił on postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy, z uwagi na wadliwe określenie przez organ pierwszej instancji stron postępowania, skutkujące niepoinformowaniem ich o toczącym się postępowaniu. W ocenie skarżących przedmiotowe postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej oraz postępowanie wznowieniowe są od siebie zależne, bowiem dotyczą dokładnie tego samego przedmiotu. Dalej skarżący wskazali, że naruszenie wymogów prawa procesowego - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie udziału w postępowaniu administracyjnym, które należy rozumieć jako udział w całym ciągu czynności przygotowawczych tego postępowania oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 6 grudnia 2011 r. L. D. wyjaśnił, iż K. D. jest właścicielem działki gruntu oznaczonej numerem [...] oraz działki oznaczonej numerem [...]. Obecne działki nr [...] i [...] do niedawna stanowiły jedną działkę oznaczoną numerem [...]. D. i J. M., aby doprowadzić formalnie do takiego stanu, w którym z ich nieruchomością nie graniczy działka nr [...] dokonali podziału działki nr [...] na dwie, to jest działkę nr [...] i działkę nr [...]. Zadaniem skarżącego podział został wykonany wyłącznie po to, aby formalnie K. D. nie mógł być uznany za sąsiada działki, na której planowana jest budowa. K. D. jest także właścicielem działki nr [...], która również sąsiaduje praktycznie bezpośrednio z rejonem inwestycji, ponieważ jest od niego oddzielona tylko drogą o szerokości 4 m. Zdaniem autora pisma, w tych okolicznościach, zważywszy na rodzaj inwestycji zasadnie stwierdzić należy, że inwestycja będzie zakresem swojego oddziaływania miała wpływ na warunki obowiązujące na terenach należących do skarżących nieruchomości, tym samym również winni być oni uznani za stronę postępowania. Obecny na rozprawie L. D. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, podnosząc dodatkowo, iż jego zabudowa znajduje się 50 metrów od planowanej inwestycji. Z kolei pełnomocnik uczestników postępowania - D. i J. M. wniosła o oddalenie skargi podnosząc, iż oddziaływanie przedmiotowej inwestycji zawiera się w całości w granicach działki inwestorów co wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) kontrola sądu administracyjnego, ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, określone są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W realiach niniejszej sprawy podkreślić nadto trzeba, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty i ich uzasadnienie nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2004 r. sygn. akt I SA 2027/02 i z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA 2819/02). Mając powyższe stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W pierwszym rzędzie zauważyć należy, iż choć Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie pomimo dwukrotnych wezwań nie przekazano akt postępowania prowadzonego przed organem I instancji, to jednak poza sporem pozostaje, iż ani L. D., ani K. D. nie brali udziału w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 155 k.p.a. w sprawie zmiany decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] 2006 r. w przedmiocie warunków zabudowy, jak również nie została żadnemu z nich doręczona decyzja z dnia [...] 2009 r., nr [...] zmieniająca decyzję z dnia [...] 2006 r. poprzez ustalenie zwiększonej z 3 metrów do około 6,5 metra wysokości planowanych kurników. Powyższe wynika zarówno z twierdzeń samych skarżących zawartych w ich pismach procesowych jak i z pisma przewodniego Wójta Gminy N. z dnia 26 lutego 2010 r., za którym przekazane zostało do Samorządowego Kolegium Odwoławczego P. pismo L. D. i K. D. z dnia 16 grudnia 2009 r. zatytułowane "Odwołanie". Okoliczność ta nie była także nigdy kwestionowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.. W tej sytuacji procesowej kwestia zasadniczą pozostaje ocena charakteru i istoty pisma L. D. i K. D. z dnia 16 grudnia 2009 r. i okoliczności jego złożenia. W pierwszym rzędzie podkreślić trzeba, iż zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis art. 28 k.p.a. jest przy tym przepisem prawa materialnego, ponieważ kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja strony w postępowaniu administracyjnym, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego podanie do organu administracji a obowiązującym systemem prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. I OSK 1083/10). Posiadanie przymiotu bycia stroną danego postępowania administracyjnego ma zatem charakter obiektywny i nie jest w żaden sposób uzależnione od tego czy organ administracji uznaje dany podmiot za stronę postępowania, czy też takowego uznania podmiotowi odmawia. Wbrew sugestiom skarżących okoliczność, iż nie doręczono im decyzji z dnia [...] 2009 r. nie rodzi skutku w postaci nie wejścia tejże decyzji do obrotu prawnego. O ile bowiem decyzja ta została doręczona innym stronom postępowania nie wątpliwie weszła do obrotu prawnego, a doręczenie to rodzi określone skutki prawne, wiążące się chociażby z możliwością uzyskania przez taką decyzję przymiotu ostateczności. Jednocześnie tak długo, jak decyzja organu I instancji nie nabierze przymiotu ostateczności, tak długo stronie nie uczestniczącej w postępowaniu służy prawo do wniesienia odwołania od tej decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się bowiem pogląd, że osoba, która pomimo posiadania interesu prawnego nie brała udziału w postępowaniu, zachowuje termin do wniesienia środka zaskarżenia w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono. Co za tym idzie w sytuacji, gdy strona nie uczestniczyła w postępowaniu przed organem I instancji i nie została jej doręczona decyzja, termin do wniesienia odwołania musi być liczony od daty doręczenia stronie, która uczestniczyła w postępowaniu i jako ostatnia otrzymała przedmiotową decyzję. Upływ tego terminu oznacza bowiem zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., że decyzja staje się ostateczna (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1762/09, z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. I OSK 534/08, z dnia 13 lipca 1999 r., sygn. IV SA 703/97, z dnia 27 sierpnia 1999 r., sygn. IV SA 1758/97, z dnia 10 października 2006 r., sygn. II OSK 1209/05). Po uzyskaniu przez decyzje zapadłą w postępowaniu w którym strona nie brała udziału przymiotu wsteczności, może ona szukać ochrony swych praw jedynie poprzez założenie wniosku o wznowienie postępowania. Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powyższe oznacza, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania odwołania organ II instancji winien skontrolować przesłanki formalne, w tym przede wszystkim czy nie doszło do wniesienia odwołania z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Oceny takowej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie przeprowadziło. Powyższe wynika wprost z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tym brak jest bowiem zarówno informacji komu i w jakich datach doręczono decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] 2009 r., jak i choćby zasygnalizowania by Kolegium w ogóle zagadnienie to badało. Podkreślić należy, iż organ odwoławczy nie ma podstaw do rozpatrzenia odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, gdyż działanie takie stanowiłoby rażące naruszenie prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznaczałoby bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta z ochrony trwałości - art. 16 § 1 k.p.a. Wskazany powyżej brak nie mógł zostać konwalidowany przez Sąd ze względu na nie przekazanie przez skarżony organ, pomimo dwukrotnych monitów, kompletnych akt sprawy, w tym akt w szczególności postępowania toczącego się przed organem I instancji. Zauważyć w tym miejscu należy, iż przesłanką wszelkich rozstrzygnięć organów administracji winny być kompletne ustalenia faktyczne. Zasada powyższa wynika wprost z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i znajduje zastosowanie do postępowania toczącego się przed organami obu instancji. Już powyższe uchybienie stanowiło wystarczającą przesłankę dla uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. jako zapadłej z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż w sytuacji, gdy skarżący, którzy nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organem I instancji, podejmują działania zmierzające do wzruszenia decyzji, która zapadła w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem D. M. i J. M., do obowiązków organu należało ustalenie jaka jest rzeczywista wola wnioskodawców, bowiem w świetle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ administracji nie jest związany nawet podaną podstawą prawną żądania, a musi rozpoznać sprawę co do jej istoty, w świetle intencji autora dających się ustalić na podstawie całej treści pisma. Nie ma przy tym decydującego znaczenia również tytuł pisma, wobec czego organ obowiązany jest wyjaśnić rzeczywistą wolę skarżącego, także udzielając mu przy tym niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 1994 r., III SA 1111/93, z dnia 17 września 1992 r., IV SA 949/92, z dnia 2 marca 1987 r., sygn. III SA 92/87, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie z dnia 22 stycznia 2004 r. sygn. III SA 1503/03 i w Poznaniu z dnia 28 października 2009 r., sygn. II SA/Po 232/09). Powyższe, w świetle argumentacji podnoszonej przez skarżących zarówno w piśmie zatytułowanym "Odwołanie", jak i w kolejnym piśmie procesowym z dnia 22 kwietnia 2010 r., a sprowadzającej się do wskazania, iż mimo bycia stroną bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, nakładało na organ administracji, w przypadku ustalenia, iż decyzja z dnia [...] 2009 r., zmieniająca decyzję z dnia [...] 2006 r. była w momencie składania przedmiotowego "odwołania" ostateczna, obowiązek rozważenia, czy pismo to nie stanowi wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W rozpatrywanej sprawie Kolegium wbrew wskazanym powyżej, obowiązującym regułom, nie podjęło kroków niezbędnych w celu ustalenia rzeczywistych intencji skarżących. Brak jednoznacznego wyjaśnienia treści żądania strony, stanowi zaś naruszenie zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. Jeżeli bowiem charakter pisma budzić może wątpliwości, to organ administracji ma obowiązek, stosownie do postanowień powołanych wyżej przepisów, wyjaśnić rzeczywistą wolę strony i treść jej żądania. Jednocześnie podkreślić należy, iż nawet w sprawach, w których strona nie sprecyzuje przepisów prawa, w ramach których żąda by jej sprawę rozpatrzono, organy administracji mają obowiązek rozpatrzenia sprawy na tle wszystkich przepisów, jakie w danym wypadku mogłyby mieć zastosowanie. Jednocześnie organ administracji nie powinien wykorzystywać nieadekwatnej do etapu postępowania formy pisma tylko po to, aby pominąć zawarte w jego treści żądanie, w szczególności, że jak wykazano powyżej podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym może wnieść odwołanie dopóty, dopóki decyzja nie jest ostateczna, a więc dopóty, dopóki nie upłynął termin do wniesienia odwołania. Po tym terminie pismo, z którego wynika zamiar wniesienia odwołania, i w którym podnosi się, że uniemożliwiono stronie udziału w postępowaniu, winno być zatem rozpatrywane jako podanie o wznowienie postępowania oparte na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Za co najmniej przedwczesne uznać nadto należy, stanowisko Kolegium jakoby skarżący nie posiadali przymiotu stron w niniejszym postępowaniu administracyjnym, bowiem brak jest bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną decyzją, a sfera praw i obowiązków odwołujących się. Zauważyć bowiem należy, iż stanowiska tego organ w żaden sposób nie uzasadnił, w tym w szczególności w żaden sposób nie odniósł się do twierdzenia skarżących, że należące do nich działki gruntu znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy, poprzestając na stwierdzeniu, iż to odwołujący się nie wykazali w jaki sposób planowana inwestycja będzie oddziaływała na ich nieruchomości. Nie przesądzając powyższego zagadnienia zauważyć zaś należy, iż interes prawny właściciela działki nr [...] w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy działki nr [...] da się wyprowadzić wprost z przepisów dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego, albowiem zabudowa zrealizowana na działce nr [...] będzie, zgodnie z tzw. zasadą dobrego sąsiedztwa określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wprost wpływać na możliwość ewentualnej zabudowy działki nr [...]. W szczególności w oparciu o zabudowę powstałą na działce nr [...] będzie ustalana linia zabudowy, czy też wysokość budynków w przypadku ewentualnej zabudowy działki nr [...], co wynika wprost z przepisów § 4 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) nakazujących ustalanie tych parametrów w nawiązaniu do działek sąsiednich. Bez znaczenia prawnego pozostaje przy tym okoliczność, iż działki nr [...] i nr [...] nie graniczą ze sobą bezpośrednio, albowiem, są one rozdzielone jedynie wąskim, czterometrowym pasem gruntu stanowiącym działkę nr [...], która to działka, ze względu na swoje wymiary nie nadaje się do zabudowania w części leżącej pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie wydanie decyzji po wyeliminowaniu wskazanych w niniejszym wyroku uchybień. W szczególności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. winno ustalić kiedy i komu doręczona została decyzja Wójta Gminy N. z dnia [...] 2009 r. oraz czy pismo L. D. i K. D. datowane na 16 grudnia 2009 r. wniesione zostało w terminie do wniesienia odwołania. O ile pismo to wniesione zostało w terminie do wniesienia odwołania winno bowiem zostać rozpoznane w takim charakterze, albowiem wznowienie postępowania dotyczyć może jedynie decyzji ostatecznych (art. 145 § 1 k.p.a.). W przypadku ustalenia zaś, iż podanie to zostało wniesione w czasie gdy decyzja z dnia [...] 2009 r. była już ostateczna organ winien rozważyć czy nie stanowi ono wniosku o wznowienie postępowania. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 152 p.p.s.a.