II OSK 817/12

Dnia 17 kwietnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Krakowie z dnia 12 grudnia 2011 roku sygn. akt II SA/Kr 1004/11 o odrzuceniu skargi K.P. na kartę osuwiskową nr [...] sporządzoną przez Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy Oddział Karpacki w Krakowie postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K.P. na kartę osuwiskową nr [...] sporządzoną przez Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy Oddział Karpacki w Krakowie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 16 czerwca 2011 r. Prezydent Miasta Krakowa przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 9 maja 2011 r. W punkcie I.a) skargi skarżąca wskazała, że "zaskarża w całości akt pt. Karta osuwiskowa nr [...], ewentualnie zaskarża bezczynność w doprowadzeniu do jej zmiany lub uchylenia". Wobec faktu, że będąca przedmiotem zaskarżenia Karta osuwiskowa została sporządzona przez Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy Oddział Karpacki w Krakowie Sąd I instancji wezwał ten organ do złożenia odpowiedzi na skargę. Państwowy Instytut Geologiczny w piśmie z dnia 8 listopada 2011 r. podniósł, że zarzuty wysunięte pod adresem przedmiotowej karty osuwiskowej są bezzasadne. Sąd I instancji ustalił, że pismem z dnia 21 kwietnia 2011 r., skarżąca wniosła za pośrednictwem Państwowego Instytutu Geologicznego – Państwowy Instytut Badawczy skargę, której przedmiot i żądanie zostały określone identycznie jak w skardze wniesionej za pośrednictwem Prezydenta Miasta Krakowa będącej przedmiotem rozpoznania. Skarga z dnia 21 kwietnia 2011 r. została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 20 czerwca 2011 r. sygn. akt III SAB/Kr 30/11. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1962/11 oddalił skargę kasacyjną. Odrzucając skargę Sąd I instancji podzielił argumentację zaprezentowaną w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 czerwca 2011 r. sygn. akt III SAB/Kr 30/11 oraz postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2011 r. w sygn. akt I OSK 1962/11. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że skoro Karta nie jest wynikiem realizacji władztwa administracyjnego Państwowego Instytutu Geologicznego, to skarga na nią nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła skarżąca. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: Po pierwsze, art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 45 Konstytucji RP poprzez ich błędne zastosowanie. Po drugie, art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie oraz pkt 4 poprzez jego błędne zastosowanie, ewentualnie art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie. Po trzecie art. 141 § 4, art. 32 oraz art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ich błędne zastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., Nr 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Stosownie do treści art. 32 p.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca wniosła skargę, która dotyczyła: Po pierwsze, aktu pt. Karta osuwiskowa nr [...] w całości, ewentualnie bezczynności w doprowadzeniu do jego zmiany bądź uchylenia. Po drugie, zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 25 lutego 2011 r. nr 221/2011. Po trzecie, wpisu nr 102 w rejestrze prowadzonym na podstawie art. 110a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.). Skarga została rozdzielona i poszczególne punkty skargi zostały przekazane do odrębnego rozpoznania. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarga została wniesiona za pośrednictwem Prezydenta Miasta Krakowa, a w jej treści w sposób jednoznaczny wskazano, że organem, którego działanie i bezczynność zaskarżono to Prezydent Miasta Krakowa. Również w odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa odniósł się do kwestii związanych z Kartą osuwiskową. Pomimo tego, Sąd I instancji uznał, że skoro Karta została sporządzona przez Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy Oddział Karpacki w Krakowie, to ten podmiot powinien złożyć odpowiedź na skargę i jego działanie (czy też bezczynność) powinny podlegać ocenie. Należy przy tym zaznaczyć, że wcześniej nie wezwano skarżącej do ewentualnego sprecyzowania skargi pod kątem organu, którego działania czy bezczynności skarga miałaby dotyczyć. Ponadto, ze skargi kasacyjnej jednoznacznie wynika, że celem skarżącej było właśnie wniesienie skargi na działanie bądź też zaniechanie Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie w jakim dotyczyły one uchylenia bądź zmiany Karty osuwiskowej. Nie może przy tym ulegać wątpliwości, że to strona wnosząca skargę zobowiązana jest określić organ administracji, a sąd administracyjny może co najwyżej usuwać uchybienia w tym zakresie poprzez wezwanie do sprecyzowania skargi bądź potwierdzenie jej treści. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie Sąd I instancji błędnie przyjął, że organem, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga jest Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy Oddział Karpacki w Krakowie. Oznacza to, że tym samym Sąd I instancji naruszył art. 32 p.p.s.a. określający strony postępowania sądowoadministracyjnego, a jednocześnie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na działanie lub bezczynność organu, który nie był stroną postępowania. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o pozostałych zarzutach skargi kasacyjnej, bowiem dotyczyły one rozważań Sądu I instancji odnoszących do Państwowego Instytutu Geologicznego – Państwowego Instytutu Badawczego Oddziału Karpackiego w Krakowie. Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o kosztach postępowania kasacyjnego, bowiem żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości zasądzenia na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi.