II SA/Kr 1004/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.P. na kartę osuwiskową nr [...] sporządzoną przez Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy Oddział [...] w K. postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] czerwca 2011 r. Prezydent Miasta K. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z 9 maja 2011 r. K.P. reprezentowanej przez radcę prawnego A.H. W punkcie I.a) skargi K.P. wskazała, że "zaskarża w całości akt pt. Karta osuwiskowa nr [...] , ewentualnie zaskarża bezczynność w doprowadzeniu do jej zmiany lub uchylenia". Skarżąca wniosła o "unieważnienie Karty, ewentualnie jej uchylenie w całości lub zmianę taką, która będzie zgodna ze stanem faktycznym". Wobec faktu, że będąca przedmiotem zaskarżenia Karta osuwiskowa została sporządzona przez Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy Oddział [...] w K. Sąd wezwał ten organ do złożenia odpowiedzi na skargę. Państwowy Instytut Geologiczny w piśmie z [...] 2011 r. podniósł, że zarzuty wysunięte pod adresem przedmiotowej karty osuwiskowej są bezzasadne. Odwołał się do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1962/11. Sąd ustalił, że pismem z [...] 2011 r., które zostało przekazane do Sądu [...] maja 2011 r. skarżąca wniosła, za pośrednictwem Państwowego Instytutu Geologicznego – Państwowy Instytut Badawczy skargę, której przedmiot i żądanie zostały określone identycznie jak w skardze wniesionej za pośrednictwem Prezydenta Miasta K. będącej obecnie przedmiotem rozpoznania. Skarga z 21 kwietnia 2011 r. została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 20 czerwca 2011 r. sygn. akt III SAB/Kr 30/11. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1962/11 oddalił skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z powszechnie prezentowanym w orzecznictwie poglądem rozstrzygnięcie sądu w postaci odrzucenia skargi nie korzysta z przymiotu rzeczy osądzonej i nie istnieje powód, który uniemożliwiałby stronie wniesienie skargi powtórnie (por. postanowienie NSAz 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 208/11, postanowienie NSA z 16 lipca 2009 r., sygn. akt II OZ 589/09). W związku z powyższym nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a. Nie ulega jednak wątpliwości, że między opisanymi na wstępie skargami wniesionymi przez skarżącą zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa, jak i tożsamość przedmiotowa. Bez znaczenia pozostaje fakt, iż drugą skargę skarżąca wniosła za pośrednictwem Prezydenta Miasta K. Skoro bowiem zgodnie z art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowo-administracyjnej stronami są skarżący oraz organ którego działanie lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi to nie ulega wątpliwości, że za stronę postępowania należy uznać Państwowy Instytut Geologiczny jako podmiot, który sporządził przedmiotową kartę osuwiskową. Sąd w całości podziela argumentację zaprezentowaną w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w z 20 czerwca 2011 r. sygn. akt III SAB/Kr 30/11 oraz postanowieniu z 20 października 2011 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w sygn. akt I OSK 1962/11 i uznaje je za własne. W powołanym postanowieniu z 20 października 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Państwowy Instytut Geologiczny w zakresie, w jakim sporządził na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z Gminą Miejską K. kartę osuwiskową, nie może być uznany za organ wykonujący administrację publiczną w rozumieniu zacytowanego art. 32 p.p.s.a., a sporządzenie karty osuwiskowej (lub brak jej zmiany) nie może być uznane za czynność o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (lub bezczynność określoną w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Powyższe wynika z treści art. 101 ustawy z 4 grudnia 1994 r.Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2005 r., Nr 228, poz. 1947 ze zm.) w którym wyczerpująco wskazano organy administracji geologicznej i nie wymieniono wśród nich Państwowego Instytutu Geologicznego. Ponadto, zgodnie z art. 110a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) na starostę został nałożony obowiązek prowadzenia obserwacji terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy, a także rejestru zawierającego informacje o tych terenach. W rozporządzeniu Ministra Środowiska z 20 czerwca 2007 r. w sprawie informacji dotyczących ruchów masowych ziemi (Dz. U. z 2007 r., Nr 121, poz. 840) w § 4 ust. 1 wskazano, że rejestr jest prowadzony w formie elektronicznej bazy danych, w powszechnie dostępnym formacie, która powinna zawierać dane graficzne w formie map terenów, na których występują ruchy masowe ziemi, oraz terenów zagrożonych możliwością wystąpienia ruchów masowych ziemi a oprócz tego karty rejestracyjne terenu zagrożonego ruchami masowymi ziemi, a także karty osuwiska. Jeżeli zatem to starosta prowadzi rejestr terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy, a swoje zadania wykonuje przy pomocy geologów powiatowych, to fakt zawarcia umowy z Państwowym Instytutem Geologicznym nie zwalnia go z wykonywania kompetencji ustalonych w ustawie. Karta osuwiska może zostać włączona do omawianego rejestru dopiero po akceptacji przez właściwy organ administracji publicznej. Chociaż karta osuwiska jest częścią rejestru prowadzonego przez starostę, to jednak sporządzenie karty przez Państwowy Instytut Geologiczny na podstawie umowy cywilnoprawnej nie jest związane z wykonywaniem administracji publicznej, ponieważ taka karta w momencie jej sporządzenia ma charakter opinii rzeczoznawcy. O jej wartości i przydatności wypowiada się starosta za pośrednictwem geologa powiatowego, który po dokonaniu oceny zebranych w sprawie materiałów dokonuje następnie wpisu (aktualizacji wpisu) danego terenu do rejestru. Skoro omówiona karta nie jest wynikiem realizacji władztwa administracyjnego Państwowego Instytutu Geologicznego to skarga na nią nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W świetle powyższych uwag należy uznać, że zasadne jest, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucenie ponownie wniesionej przez K.P. skargi na kartę osuwiskową.