II OSK 1172/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1693/11 w sprawie ze skargi J. D. i R. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. D. na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1693/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. D. i R. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2006 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 930/06, oddalił skargę R. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Wyrok zapadł po tym, jak Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2006r., utrzymał decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005r., którą stwierdzono z urzędu nieważność decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] lutego 2000r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i R. D. pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W.. Organy obu instancji stwierdziły że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zapadła z rażącym naruszeniem prawa - przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane, w związku z oczywistą niezgodnością zatwierdzonego decyzją projektu z wymaganiami decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] sierpnia 1998r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W wyniku rozpoznania skarg kasacyjnych J. D. oraz R. D. zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008r, w sprawie o sygnaturze akt II OSK 387/07, którym uchylono ww. wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracji stwierdził, że podzielił zasadność zarzutu skargi kasacyjnej, naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b - p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowa decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji wydana przez Starostę dotyczyła J. D. jak i R. D., którzy byli stronami tego postępowania. Po wszczęciu postępowania nieważnościowego J. D. nie została o tym powiadomiona w sposób prawem przewidziany. Tym samym zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego przewidziana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, a Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu o naruszeniu prawa materialnego przez pominięcie przepisu cyt. "art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.p.s.a. oraz art. 3 § 2 ust. 1 p.p.s.a." przez błędne przyjęcie wymogów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd podkreślił, że przedmiotem oceny nieważnościowej nie była opisana wyżej decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lecz decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – ocena okoliczności sprawy dokonana przez Sąd pierwszej instancji, stanowi tylko powtórzenie stanowiska organu administracji, zatem była niepełna. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że ani odstępstwo od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani też naruszenie interesów osób trzecich nie stanowią przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 k.p.a., bowiem przesłankę nieważnościową w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowić może tylko "rażące naruszenie prawa". Organ administracji w postępowaniu nieważnościowym zobowiązany był bezwzględnie do wykazania i uzasadnienia swego stanowiska ocennego, dlaczego uznaje określone naruszenie prawa za rażące. W związku z ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2008r., w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1231/08 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006r. i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2009 r., stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu W. szczegółowo opisanej wyżej. Organ uznał, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, oraz art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415, ze zm.). Decyzja pozwolenia na budowę jest niezgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, która została wydana dla obiektu budowlanego o zupełnie innych parametrach, w zakresie: ilości mieszkań i miejsc garażowych oraz postojowych, powierzchni zabudowy i użytkowej, kubatury, w innym usytuowaniu w stosunku do granicy z sąsiednią działką. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone decyzją wiązały organ wydający pozwolenie na budowę. Wojewoda podkreślił, że decyzja Starosty pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, tak znaczne różnice pomiędzy projektem budowlanym, a decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oznaczają, że naruszenie prawa jest rażące, a wydana decyzja – niemożliwa do zaakceptowania jako wydana przez organ praworządnego państwa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołań J.D. i R.D. decyzją z dnia [...] lutego 2010r., utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Wojewody [...]. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane. Wyrokiem z dnia 1 lutego 2010r., w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1761/09 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skarg J. D. i R.D.- uchylił opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009r. Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że cyt. "decyzje obu instancji" zapadły z naruszeniem prawa – art. 7, 77 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. Mimo, że organy obu instancji związane były oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyrokach sądów administracyjnych jakie w tej sprawie zapadły, to nie zastosowały się do nich. Sąd przywołał pogląd, jaki wyraził w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 387/07, zgodnie z którym, ani odstępstwo od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani też naruszenie interesów osób trzecich nie stanowią przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 k.p.a, przesłankę nieważnościową w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowić może tylko "rażące naruszenie prawa". Sąd pierwszej instancji za tym poglądem powtórzył, że organ administracji w postępowaniu nieważnościowym zobowiązany był bezwzględnie do wykazania i uzasadnienia swego stanowiska ocennego, dlaczego uznaje określone naruszenie prawa za rażące. Zdaniem Sądu, organy obu instancji nadal nie wyjaśniły podstawowych kwestii dotyczących oceny rażącego naruszenia prawa. Dla prawidłowego ustalenia, czy w sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane organ winien nie tylko wskazać na różnice, które są zasadnicze, pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę, a decyzją o warunkach zabudowy, ale także określić, czy w świetle porządku prawnego, takie różnice są nie do zaakceptowania. Organy obu instancji winny mieć bowiem na względzie, art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wytyczała ogólne, podstawowe kierunki projektowanej inwestycji, podlegające kolejnym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w ustawie Prawo budowlane i przepisach o warunkach technicznych na etapie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd wskazał, że w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązywał § 12 ust. 4 rozporządzenia, który określał odległości jakie należy zachować pomiędzy budowanym budynkiem, a granicą działki sąsiedniej. Jednak w ust. 5 i 6 dopuszczał określone odstępstwa, w tym m.in. możliwość posadowienia budynku w granicy z działką sąsiednią, tak jak w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, z uwagi na treść art. 7 i 77 § 1 k.p.a., w ponownie przeprowadzonym postępowaniu nieważnościowym organ administracyjny, wobec zarzutów właścicieli działki nr [...] (zgłoszonych w trakcie postępowania nieważnościowego), obowiązany będzie zbadać, czy usytuowanie śmietnika oraz projektowany sposób odprowadzania wód opadowych z tarasu, znajdujących się na działce nr [...], w sposób rażący narusza uzasadnione interesy osób trzecich. Organ odniesie się również do wpisanej na projekcie zagospodarowania działki, jeszcze innej decyzji Burmistrza Gminy Warszawa W. tj. z dnia [...] lipca 1999r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Sąd stwierdził, że organ II instancji dokonał błędnych ustaleń, co do otworów w ścianie budynku usytuowanej w granicy. Ponadto, Sąd zauważył, że organy administracyjne w ogóle nie zbadały, czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. uprawniające do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ II instancji zasadnie ocenił, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 387/07, nie przesądził, czy w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Sąd ten wskazał wyłączenie, że kwestia ta nie została należycie przez organy administracyjne wyjaśniona. W świetle ww. wyroku, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009r., i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W tych warunkach zapadła zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2011r., stwierdził nieważność kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lutego 1994r. warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego ustalone w decyzji wiążą organ wydający decyzję pozwolenia na budowę. Tymczasem w niniejszej sprawie, kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja pozwolenia na budowę, stoi w oczywistej sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy jaką dysponowali inwestorzy. Wojewoda [...] stwierdził, że doszło do naruszenia prawa – art. 35 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane, które ma charakter rażącego. Wbrew nakazowi wynikającemu z tego przepisu organ budowlany nie sprawdził zgodności projektu zagospodarowania działki z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie wywiązał się z bezwzględnego związania warunkami określonymi dla inwestycji w tej decyzji. Dodatkowo w nawiązaniu do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z ostatniego wyroku w sprawie organ stwierdził, że pomieszczenie na odpadki usytuowane jest z naruszeniem § 23 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Naruszono też § 28 ww. rozporządzenia, wobec zaprojektowania odpływu wód opadowych z tarasu na działkę sąsiednią. Ponadto organu pierwszej instancji wskazał, że pozostałe elementy zagospodarowania działki o nr ew. 66 nie naruszają prawa w tym interesu osób trzecich. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] maja 2011r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nawiązał do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2010r. sygn. akt VII SA/Wa 1781/09. Stwierdził, że inwestorzy dysponowali decyzją Burmistrza Gminy Warszaw W. z dnia [...] sierpnia 1998r., dokumentacja projektowa wskazuje, że planowany obiekt nie jest w oczywisty sposób zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ podkreślił, że projekt przewiduje budowę budynku 10 – lokalowego w decyzji o warunkach – 9 lokali, w projekcie pow. użytkowa 1266,6m², decyzja o warunkach 750m², powierzchnia zabudowy w/g projektu 512,50 m² w decyzji o warunkach 280m², kubatura odpowiednio 4250m² i 3600 m². Ponadto w projekcie przewidziano 16 stanowiskowy garaż podziemny, a w decyzji o warunkach dopuszczono 8 miejsc w garażu podziemnym i 16 miejsc postojowych naziemnych. Nawiązując do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 1 lutego 2010r, w zakresie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał przepis art. 47 tej ustawy. Podkreślił, że w świetle dyspozycji tego przepisu, organ administracji architektoniczno budowlanej w żaden sposób nie jest uprawniony do badania legalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli jest ostateczna, to jest dla organu wiążąca (organ wskazał na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 9 września 2008r., sygn. akt II OSK 1842/07). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji pozwolenia na budowę z naruszeniem art. 35 ust 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane i naruszenie to ma charakter rażącego naruszenie prawa. Nawiązując do utrwalonego orzecznictwa, organ wskazał, że naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest oczywiste. I tak jest w niniejszej sprawie, nastąpiła sprzeczność między rozstrzygnięciem, a konkretnym przepisem prawa. Naruszony przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Ponadto, zdaniem organu za niemożliwe do zaakceptowania należy uznać skutki stwierdzonego uchybienia. Organ wydając pozwolenie na budowę nie dopełnił obowiązku, co spowodowało, że w odniesieniu do niniejszej inwestycji nie doszło do oceny projektowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia zachowania zasad zagospodarowania przestrzennego. Inwestorzy uzyskali decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bardzo precyzyjną, w nawiązaniu do oceny konkretnego przedsięwzięcia o ściśle określonej charakterystyce. Całkowicie niedopuszczalne było zatem udzielenie w oparciu o tą decyzje pozwolenia na budowę obiektu tak dalece odbiegającego w swoich parametrach od tych jakie określono w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja pozwolenia na budowę została wydana w okolicznościach, kiedy przedłożona przez inwestora decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie dotyczyła inwestycji przewidzianej w projekcie zatwierdzonym w decyzji pozwoleniu na budowę . Dodatkowo w nawiązaniu do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w ww. wyroku z dnia 1 lutego 2010r., organ stwierdził, że opisana w projekcie zagospodarowania terenu decyzja Burmistrza Gminy Warszawa W. z dnia [...] lipca 1999r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalała warunki dla nadbudowy o 1 kondygnację budynku mieszkalnego wielorodzinnego już istniejącego na działce o nr ew. [...], nie dotyczyła zatem inwestycji objętej niniejszą decyzja pozwolenia na budowę. Analiza projektu zatwierdzonego w decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym, nie wykazała żadnych naruszeń prawa w odniesieniu do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 1994r., sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.). W szczególności budynek mógł zostać usytuowany bezpośrednio w granicy z sąsiednia działką. Wbrew stanowisku organu pierwszej instancji nie doszło do naruszenia § 23, 22 i 28 ww. rozporządzenia. Projekt nie przewiduje miejsc na odpadki, wody opadowe są w/g projektu kierowane na własną działkę. Nie zachodzą też inne, niż omówione rażące naruszenie prawa, przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. D. oraz R. D. i stały się one przedmiotem łącznego rozpoznania w niniejszej sprawie. Oboje skarżący dochodzili uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. J. D. stwierdziła, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2008r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 387/07 jednoznacznie wskazał, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa i nie było podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji pozwolenia na budowę Starosty Powiatu W. nr z dnia [...] lutego 2000r. Skarżący R. D. nawiązał również do wyroków jakie zapadły w niniejszej sprawie, i także podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2008r., wiążąco i jednoznacznie określił, że nie doszło do naruszenia prawa, a tym bardziej do naruszenia rażącego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że w świetle oceny prawnej i wskazań jakie zawarte zostały w wyrokach, które zapadły w tej sprawie, organ zobowiązany był, z zachowaniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, 77, 107, w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., do zbadania, czy decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym jest dotknięta jedną z wad skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Sądy podkreślały, że nie budzi wątpliwości brak zgodności między decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jaką dołączono do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym. Okoliczność braku zgodności w ww. zakresie, musi jednak zostać oceniona przez pryzmat przesłanki nieważnościowej tj. kwalifikowanej, jaką jest nie zwykłe, a rażące naruszenia prawa. Istotne znaczenie dla oceny decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym miało także to, że Naczelny Sąd Administracyjny w opisanym wyżej wyroku z dnia 13 czerwca 2008r. (sygn. akt II OSK 387/07) cyt. "nie podzielił zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu prawa materialnego przez pominięcie przepisu art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. "o zagospodarowaniu przestrzennym" (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.p.s.a. oraz art. 3 § 2 ust. 1 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie wymogów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w pełni dostosował się do wyżej opisanego wymogu wynikającego z art. 153 p.p.s.a. Organ wypełnił wyczerpująco i prawidłowo wskazania, zawarte w opisanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale także wcześniejszego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie mają racji skarżący twierdząc, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008r., jaki zapadł w sprawie o sygnaturze akt II OSK 387/07, wyrażono pogląd, że decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. To stanowisko skarżących, jako błędne, ocenił już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 lutego 2010r., w sprawie o sygnaturze akt VIISA/Wa 1781/09. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, było wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy uwzględnieniu stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji w postępowaniu zwykłym i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania badanej decyzji oraz na czym organ opiera ustalenie, że to naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia. W ocenie Sądu te wymogi zostały spełnione i zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane w wersji obowiązującej na datę wydawania decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym, w związku z art. 47 obowiązującej w tym czasie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.). Organ stwierdził, że naruszenie prawa, jakim dotknięta jest kontrolowana decyzja pozwolenia na budowę, ma charakter rażący - jest oczywiste. Nastąpiła sprzeczność między rozstrzygnięciem, a konkretnym przepisem prawa. Naruszony przepis art. 35 ust 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił też, że za niemożliwe do zaakceptowania należy uznać skutki stwierdzonego uchybienia. Naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane spowodowało, że w odniesieniu do niniejszej inwestycji nie doszło do oceny projektowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia zachowania zasad zagospodarowania przestrzennego. Inwestorzy uzyskali decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bardzo precyzyjną, w nawiązaniu do oceny konkretnego przedsięwzięcia o ściśle określonej charakterystyce. Tym samym szczególnie niedopuszczalne było udzielenie pozwolenia na budowę obiektu, tak dalece odbiegającego w swoich parametrach od tych, jakie określono w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postawił ostatecznie tezę, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja pozwolenia na budowę została wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która w zasadzie nie dotyczyła inwestycji przewidzianej w projekcie zatwierdzonym w decyzji pozwolenia na budowę. Sąd podzielił argumentacje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i stwierdził, że zasadnie ustalono naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt1 lit. b ustawy Prawo budowlane i zasadnie zakwalifikowano to naruszenie prawa, jako kwalifikowane tj. rażące, skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kiedy wydawana była decyzja pozwolenia na budowę kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym, tj. w dniu 14 lutego 2000r., przepis art. 35 ust.1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Tego sprawdzenia organ wydający decyzje pozwolenia na budowę nie dokonał, czym w oczywisty sposób naruszył dyspozycję ww. przepisu. Świadczy o tym akceptacja rozbieżności między projektem, a decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skutkiem tego uchybienia było zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji, bez oceny jej dopuszczalności w świetle decyzji o warunkach zabudowy jaką uzyskał inwestor, zatem bez oceny jej dopuszczalności w świetle przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Uchybienie to, jest tym bardziej rażące, że decyzja o warunkach zabudowy odnosiła się do szczegółowo opisanego zamierzenia inwestorskiego, które przy dalece odmiennej charakterystyce zostało, decyzją kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym, dopuszczone do realizacji. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - porównując projekt budowlany z decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jaką inwestor przedłożył wraz z wnioskiem o udzielenie mu pozwolenia na budowę, gdyż uznać należy, że inwestor faktycznie nie legitymował się decyzją o warunkach, która miałaby w istotnym zakresie odniesienie do objętego decyzją pozwolenia na budowę obiektu. Zmieniona, niemal dwukrotnie powierzchnia zabudowy, gabarytów budynku, zdecydowała z pewnością o zmianie, w projekcie zagospodarowania działki, ustaleń przewidzianych w decyzji o warunkach zabudowy. Wbrew zawartym tam ustaleniom, nie przeznaczono części działki pod naziemne miejsca parkingowe, nie wyodrębniono na niej placu zabaw. Sąd wskazał, że jak wskazuje utrwalone orzecznictwo sądowo administracyjne pozwolenie na budowę nie może przekraczać ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, co oznacza, że dokonywanie przez ten organ samodzielnych ustaleń odbiegających od ustaleń dokonywanych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiłoby oczywiste, rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to oczywiste naruszenie przepisu prawa i z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie – art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym i ta przesłanka też zaistniała. Kontrolowaną decyzją pozwolenia na budowę dopuszczono do realizacji inwestycję bez jej weryfikacji z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a wręcz w okolicznościach kiedy inwestycja tej decyzji nie odpowiadała w istotnym z punktu widzenia zagospodarowania przestrzennego zakresie. Sąd podzielił stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w okolicznościach sprawy nie zachodziły inne naruszenia prawa, które mogłyby stanowić przesłanki nieważnościowe. Opisana - na projekcie zagospodarowania terenu stanowiącym części projektu architektonicznego, zatwierdzonego decyzją kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym - decyzja Burmistrza Gminy Warszawa W. z dnia [...] lipca 1999r., nie miała związku z inwestycją objętą tym projektem. Odnosiła się do nadbudowy innego istniejącego na działce budynku (w projekcie przewidziano miejsca parkingowe, także z przeznaczeniem dla innego nie objętego nim budynku). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. D. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił: I. Naruszenie prawa materialnego tj.: 1. art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.., w związku z art. 3 p.p.s.a. i art. 1 §1 i §2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych przez przyjęcie, iż niezgodność projektu zagospodarowania działki z pozaustawowymi zapisami decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] sierpnia 1998r. o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu określonymi jako "przewidywania inwestora" stanowi rażące naruszenie prawa, pomimo braku podstaw prawnych do przyjęcia takiego stanowiska, co skutkowało niezasadnym stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] lutego 2000r. i miało wpływ na treść skarżonego wyroku oddalającego skargę; 2. błędną wykładnię art.35 ust. 1 pkt. 1 lit. b) ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (z.U. nr 89 z 1994r. poz.414 ze. zm.) w związku z art.42 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. oraz art. 47 tejże ustawy w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art.3 § 2 ust.1 p.p.s.a. polegającą na przyjęciu, że wszystkie zapisy zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 10 sierpnia 1998 r. stanowią wymagania tej decyzji, podczas gdy wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w rozumieniu art.35 ust.1 pkt.1 lit. b ustawy Prawo budowlane w związku z art. 47 ustawy Prawo budowlane mogą być wyłącznie wymagania wiążące, a zatem wymienione enumeratywnie wymienione w art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym; 3. błędną wykładnię art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 1 §1 i § 2 p.u.s.a, oraz art.3 § 2 ust.1 p.p.s.a. przez wadliwe ustalenie zakresu wymogów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 10 sierpnia 1998 r. w rozumieniu art. 35 ust.1 pkt.1 lit. b) Prawa budowlanego w związku z art.47 Prawa budowlanego, co doprowadziło do nieprawidłowego stwierdzenia, jakoby wystąpiła niezgodność pomiędzy projektem zagospodarowania działki zatwierdzonym decyzją z dnia [...] lutego 2000r. a wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] sierpnia 1998r. II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie: 1. przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i §2 ustawy p.u.s.a w związku z art.153 p.p.s.a. przez zaakceptowanie przez WSA stanowiska GINB jakoby doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust.1 lit. b ustawy Prawo budowlane w związku z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wbrew wiążącemu stanowisku NSA w tej samej sprawie sygn. akt II OSK 387/07 stanowiącym, iż cyt."ani odstępstwo od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani też naruszenie interesów osób trzecich nie stanowią przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a,"; 2. obrazę przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez wydanie orzeczenia przez WSA w oparciu o dowolne ustalenia faktyczne, nie zaś w oparciu o akta sprawy do czego był zobowiązany. Sąd sprzecznie z zawartością akt sprawy przyjął jakoby cyt. "sądy podkreślały, że nie budzi wątpliwości brak zgodności między decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jaką dołączono do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym", gdy tymczasem żaden z sądów nie sformułował takiego poglądu; 3. błędne stanowisko WSA podzielające nieistniejącą argumentację GINB jakoby GINB postawił tezę, że cyt. "decyzja pozwolenia na budowę została wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która w zasadzie nie dotyczyła inwestycji przewidzianej w projekcie zatwierdzonym w decyzji pozwolenia na budowę" co miało dowodzić rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt, 1 lit. b Prawa budowlanego, gdy tymczasem GINB jedynie wyjaśniał, iż na działce przy ul. Krańcowej 9 w Warszawie realizowana była także inna inwestycja w oparciu o inną decyzję o warunkach zabudów i zagospodarowania terenu 4. przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 1 §1 i § 2 ustawy p.u.s.a. i art. 3 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a. przez przyjęcie jakoby doszło do rażącego naruszenia prawa z powodu różnicy pomiędzy projektem zagospodarowania działki zatwierdzonym decyzją z dnia 14 lutego 2000 r. a wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 10 sierpnia 1998 r., pomimo, że brak jest niezgodności w rozumieniu treści art. 35 ust.1 pkt.1 lit. b) ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. oraz art. 42 ust.1 i 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r.; 5. przepisu art.145 § 1 pkt.1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy p.u.s.a. i art. 3 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. przez uznanie przez WSA jakoby organy administracji wypełniły nałożony w wyroku WSA w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1781/09 z dnia 1 lutego 2010r. obowiązek ustalenia czy w sprawie doszło do rażącego naruszenia art.35 ust.1 pkt.1 lit. b) prawa budowlanego w aspekcie obowiązującego wówczas art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym traktującym o treści decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy organ nie wykonał tego obowiązku; 6. przepisu art. 145 §1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 1 §1 i §2 ustawy p.u.s.a, w związku z art. 153 p.p.s.a. przez zaakceptowanie przez WSA stanowiska GINB jakoby doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust.1 lit. b) ustawy prawo budowlane w związku z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r, wbrew ugruntowanemu stanowisku sądów administracyjnych, w szczególności stanowisku NSA w sprawie sygn. akt II OSK 387/07 stanowiącym, że odstępstwo od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowią przesłanki nieważnościowej z art. 156 §1 pkt.2 k.p.a.; 7. obrazę przepisu art. 145 §1 pkt.1 lit. b) p.p.s.a., art. 1 §1 i § 2 p.u.s.a., art. 3 § 2 ust.1 p.p.s.a. w związku z art.145 §1 pkt.4 k.p.a. w związku z art. 10 §1 k.p.a. przez uniemożliwienie R. D. bez jego winy wzięcia czynnego udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przez wydanie decyzji bez umożliwienia stronie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, co stanowiło uchybienie procesowe, które winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji; 8. obrazę art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w związku z art. 75 p.p.s.a. przez niedoręczenie skarżącemu skargi uczestniczki postępowania J. D. co uniemożliwiło mu czynny udział w postępowaniu; 9. obrazę art.145 §1 pkt. 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w związku z art. 75 p.p.s.a. przez nie doręczenie uczestnikowi postępowania pisma wraz z załącznikami I. i S. U. z dnia 28 listopada 2011r., co uniemożliwiło mu ustosunkowanie się do tego pisma oraz załączonych dowodów oraz przedłożenia dowodów przeciwnych; 10. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez: brak ustosunkowania się WSA do zarzutów Skarżącego przestawionych w skardze z dnia 28 czerwca 2011r. a w szczególności do zarzutu obrazy przepisu art. 35 ust.1 pkt.1 lit. b) ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. w związku z art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną I. i S. U. wnieśli o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, na nieprawidłową interpretację uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jaką wskazał skarżący kasacyjnie. Uznał on bowiem, że w uzasadnieniu powyższym przesądzona została w sposób jednoznaczny i wiążący w sprawie kwestia, że niezgodność pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Skarżący kasacyjnie wywiódł powyższe ze stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu wyroku, że "ani odstępstwo od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani też naruszenie interesów osób trzecich nie stanowią przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.". Analiza całego uzasadnienia omawianego wyroku prowadzi jednak do odmiennych wniosków. Sąd kasacyjny podkreślił jedynie, że odstępstwo od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz naruszenie interesów osób trzecich nie stanowią samoistnej - przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – tj. wymienionej w tym przepisie. W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że organ administracyjny zobowiązany był bezwzględnie do wykazania i uzasadnienia swego stanowiska ocennego, dlaczego uznaje określone narażenia prawa, za rażące. Tym samym uznać należy, że Sąd pośrednio dopuścił możliwość stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na jego niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy jednak wymaga to wykazania rażącego naruszenia prawa, a więc naruszenia prawa o charakterze kwalifikowanym. Tym samym kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ocena czy decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ w sprawie pozwolenia na budowę, a także to, czy odstępstwo od tej decyzji miało w niniejszej sprawie charakter rażący. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego niniejszej sprawie co do zasady decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter ogólny nie przesądzający o konkretnych rozwiązaniach budowlanych. Charakter decyzji o warunkach zabudowy, która jest wydawana w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazuje, że decyzja ta winna określać generalne założenia co do przeznaczenia terenu objętego inwestycją. Niemniej w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób jednoznaczny określi pewne wymogi dla nowoprojektowanych inwestycji to decyzja o pozwoleniu na budowę winna wymogi te spełniać. Tym samym organ architektoniczno budowlany przed wydaniem decyzję o pozwoleniu na budowę winien stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W tym miejscu podkreślić należy, że strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionowała w stosownym trybie zapisów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś podnoszenie zarzutów dotyczących zapisów tejże decyzji, w tym zarzutu naruszenia art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym na etapie kontrolowania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę jest niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Organ architektoniczno budowlany w sposób rażący naruszył ww. przepis, albowiem projekt budowlany w sposób istotny odbiegał od warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W sposób istotny projekt odbiegał od określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wartości w zakresie powierzchni użytkowej obiektu, powierzchni zabudowy, kubatury oraz ilości miejsc parkingowych. Wyraźnego podkreślenia wymaga, że powyżej wskazane wartości w projekcie budowlanym były wyższe niemal dwukrotnie od tych określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. To zaś wskazuje, że inwestor zamierzał zrealizować inwestycję niemal dwukrotnie większą niż zezwalała na to decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a zatem w pełni uzasadnione było uznanie, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę w sposób rażący naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 75 p.p.s.a. dotyczących niedoręczenia skarżącemu skargi uczestniczki postępowania oraz wskazywanego pisma procesowego, wskazać należy, że skarżący kasacyjnie nie wykazał, że naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a tylko takie naruszenie przepisów, stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może stanowić podstawę skargi kasacyjnej. Wskazanie, że uchybienia we wskazanym zakresie uniemożliwiały skarżącemu czynny udział w postępowaniu, a także, że skarżący nie mógł ustosunkować się do treści zawartych w piśmie oraz przedłożyć dowodów przeciwnych, nie stanowią wykazania, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy skarżący kasacyjnie nie wskazuje jakich konkretnie dowodów nie mógł złożyć, czy jakich czynności nie mógł dokonać, a co wpływało by na rozstrzygnięcie sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.