II SA/Wr 530/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2011 r. spraw ze skarg M.K., R.W., R.P., R.K., B.A., P.R.-H. "[...]" Sp. z o.o. w W. oraz P.P.-R. "[...]" Sp. z o.o. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy aktywności gospodarczej w rejonie kopalni diabazu ze złoża Sady I w gminie Bolków oddala skargi. W dniu [...]r. Rada Miejska w B. działając na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz na podstawie art.18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz w związku z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Bolkowie z dnia [...]r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy aktywności gospodarczej w rejonie kopalni diabazu ze złoża S. I w gminie B., po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. uchwalonego uchwałą Nr [...] z dnia [...]r. ze zm., podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy aktywności gospodarczej w rejonie kopalni diabazu ze złoża S. I w gminie B.. Na powyższą uchwałę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli: M.K., R.W., R.P., R.K., B.A., P.R.-H. "W." Sp. z o.o. w W. oraz P.P.-R. "S.D." Sp. z o.o. W uzasadnieniu skarg wskazano, że pismem z dnia 10 maja 2011 r. wezwano Radę Miejską B. do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Rada Miejska w B. w dniu 31 maja 2011r. podjęła uchwałę w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w której uznała za bezzasadne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie skarżących przy procedowaniu nad skarżoną uchwałą doszło do istotnego naruszenia zarówno ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jak i statutu Miasta B., tj. par. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2. Na sesji w dniu 27 sierpnia 2010r. przy punkcie programu "zatwierdzenie porządku obrad" radny H.B. zgłosił dwa wnioski: o wykreślenie z porządku obrad trzech projektów uchwał: uchwały w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B., uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy aktywności gospodarczej w rejonie kopalni diabazu ze złoża S. I w gminie B., uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu kopalni diabazu ze złoża S. I w gminie B.. W przypadku odrzucenia pierwszego wniosku, zaproponował dopisać do porządku obrad dodatkowy punkt - dyskusję nad wymienionymi projektami. Pomimo wyraźnego zapisu statutu o zasadach głosowania takiego wniosku, przewodniczący dopuścił do dyskusji nad zgłoszonym wnioskiem. Następnie zamiast przegłosować wniosek radnego H.B., przewodniczący ogłosił przerwę w obradach. Również po wznowieniu sesji po przerwie, przewodniczący nie przegłosował wniosku formalnego o zdjęcie z porządku obrad skarżonych uchwał, ani wniosku o przeprowadzenie dyskusji. Radny H.B. nie wycofał swoich wniosków formalnych. Nieprzegłosowanie wniosku formalnego o zdjęcie z porządku wymienionych projektów uchwał miało w ocenie skarżących - istotny wpływ na możliwość prawidłowego głosowania nad uchwałami. Nie można wykluczyć sytuacji, że głosowanie na kolejnej sesji skarżonej uchwały mogłoby doprowadzić do odrzucenia przez radnych tych projektów tego projektu. Skarżący podkreślili, że Rada gminy jako jeden z jej organów zobowiązana jest do działania zgodnie z prawej Statut gminy jest prawem miejscowym; brak poszanowania dla tego prawa przez organ, który to prawo ustanowił świadczy o lekceważącym stosunku do porządku prawnego. Postanowienia statutu są prawem, którego naruszenie przez uchwałę rady gminy uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Reglamentacja porządku procedowania nad projektami, określona w statucie, mieści się w granicach upoważnienia rady gminy do decydowania drogą statutową o ustroju gminy. W razie niezachowania przewidzianej w statucie procedury głosowania dochodzi do naruszenia prawa. Jednocześnie takie zachowanie Przewodniczącego rady pozbawiło grupę radnych (znajdujących się w mniejszości) prawa do opozycji. Dodatkowo skarżący podnieśli, że w trakcie dyskusji nad projektem przedmiotowej uchwały radny M.K. zgłosił wniosek o przygotowanie uchwały w sprawie przeprowadzenia referendum lokalnego. Celem tego referendum miałoby być zapoznanie się przez Radę z opinią społeczności lokalnej na temat planów powstania kamieniołomów w S.D.. Również ten wniosek nie został przegłosowany zgodnie z zapisami Statutu. Rada gminy jest jednym z podmiotów uprawnionych do inicjowania referendum lokalnego. Radny takim podmiotem nie jest, ale przysługuje mu inicjatywa uchwałodawcza, stąd wniosek radnego o przygotowanie uchwały. Urząd Miejski posiada odpowiednie służby, w tym obsługę prawną które odpowiadają za formalną stronę przygotowanych aktów prawnych. Wyjaśnienia Burmistrza B., że zgłoszony projekt nie zawierał parafy radcy prawnego jest zdaniem skarżących co najmniej niepoważny, gdyż to służby Burmistrza winny przygotować odpowiedni dokument, odpowiadający wymogom formalnym. Mając powyższe na względzie, skarżący stwierdzili, że wniesione skargi są uzasadnione. W odpowiedzi na skargi Rada Miejska w B. wniosła o ich oddalenie, stwierdzając, że nie godzi się z zarzutami skarg. Rada powołując się na przepis art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, podkreśliła, że skarżący w żaden sposób nic wykazali w treści skargi, aby w wyniku wydania zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia Ich interesu prawnego lub uprawnienia. Skarga składana w trybie w/w przepisu nie ma charakteru skargi powszechnej i z tego powodu przesłanką dla jej złożenia może być tylko i wyłącznie naruszenie interesu lub uprawienia indywidualnego, a nie takiego, który może mieć charakter i powszechny. Zagrożenie interesu lub uprawnienia musi mieć również charakter realny, nie stanowi natomiast podstawy do wniesienia skargi sama możliwość zagrożenia naruszeniem praw chronionych. Z powyższych względów, gdy skarżący nie wykazali jaki ich indywidualny i konkretny interes prawny lub uprawnienie został naruszony, a nadto nie wskazali, iż zagrożenie to ma charakter realny, skarga winna podlegać zdaniem strony przeciwnej oddaleniu jako bezzasadna. Nie odpowiadają zdaniem organu prawdzie zarzuty skarżących, iż w trakcie przedmiotowej sesji nie doszło do głosowania nad formalnym wnioskiem radnego H.B. o wykreślenie z porządku obrad głosowania nad projektami uchwał wskazanych powyżej. Z treści protokołu z sesji Rady Miejskiej (str. 4) przedłożonego przez skarżących jako załącznika do skarg wynika wyraźnie, iż wniosek taki został przez Przewodniczącego Rady Miejskiej poddany pod głosowanie. Za wnioskiem o wykreślenie z porządku obrad spornych uchwał opowiedziało się 5 radnych, a przeciwko niemu głosowało 8 radnych. Z tego też względu wniosek ten nie został przyjęty i następnie w toku obrad Rady Miejskiej odbyło się głosowanie nad w/w uchwałami. Radni w wyniku głosowania nad zaskarżoną uchwałą większością głosów opowiedzieli się za przyjęciem treści uchwały nr [...]. Organ podkreślił, iż zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań gminy i to gmina decyduje o przeznaczeniu terenów znajdujących się w jej posiadaniu. Procedura planistyczna związana z uchwaleniem planów jest ściśle określona w przepisach w/w ustawy i została ona - zdaniem strony przeciwnej w sposób prawidłowy zastosowana do planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy aktywności gospodarczej w rejonie kopalni diabazu ze złoża S. I w gminie B.. Przy uchwalaniu planu wzięte zostały pod uwagę wszystkie zgłoszone do niego protesty oraz uwagi, jeżeli tylko merytorycznie odnosiły się do jego treści. Z powyższych względów, zarzuty zgłoszone przez skarżącego w treści skargi są całkowicie bezzasadne. Także zdaniem strony przeciwnej - niezgodne z treścią protokołu, jak również z przebiegiem sesji, jest stwierdzenie skarżących, jakoby radny M.K. zgłosił wniosek o przygotowanie uchwały w sprawie przeprowadzenia referendum lokalnego. Jak wynika z zapisu protokołu z sesji z dnia 27 sierpnia 2010 r. /str. 18/ radny M.K. zgłosił wniosek "o referendum w sprawie budowy kopalni dla mieszkańców S.D.. W., B.". Tak więc zarzut nieprzegłosowania stawiany jest wobec sytuacji, która nie miała miejsca. Niezależnie od powyższego Rada Miejska w B. wskazała, że szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania referendum lokalnego określone zostały w ustawie z dnia 15 września 2000 r. o referendum lokalnym. W zapisie art. 4 tej ustawy określono w sposób wyczerpujący podmioty, które mają prawo zainicjować bądź wnioskować o przeprowadzenie referendum lokalnego. Są to wyłącznie: organ stanowiący danej jednostki samorządu terytorialnego i mieszkańcy tej jednostki. Żaden inny podmiot - poza wyraźnie wskazanymi w ustawie - nie posiada inicjatywy w zakresie przeprowadzenia referendum lokalnego i nie występując w imieniu mieszkańców, nie może skutecznie wszcząć postępowania zamierzającego do przeprowadzenia referendum. W szczególności uprawnienia takiego nic posiada radny, ani jakikolwiek organ władzy czy administracji państwowej, albo działająca we własnym imieniu partia polityczna czy organizacja społeczna. Z powyższych względów zarzut skarżących dotyczący nieprawidłowego działania organu w zakresie niegłosowania nad wnioskiem, czy nieprzygotowania uchwały w sprawie przeprowadzenia referendum lokalnego, jest zdaniem strony przeciwnej całkowicie bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269/ i art.3 § 2 pkt.5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Akty te są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zatem kontrola sądowa sprawowana pod względem legalności oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości czy też słuszności. Przedmiotem skarg w niniejszej sprawie, a tym samym przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia [...]r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy aktywności gospodarczej w rejonie kopalni diabazu ze złoża S. I w gminie B.. Podkreślić należy, że gmina jest podstawową jednostką samorządu terytorialnego posiadającą osobowość prawną. Gminie przysługuje prawo własności i inne prawa majątkowe, co wynika wprost z zapisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483). Niewątpliwa jest również w sprawie kwestia uprawnień Rady Gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Uprawnienia te wynikają z art.18 ust.2 pkt.5 ustawy z dnia 8 marca o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz.1591 ze zm./. oraz z art.3 ust.1, 14 ust.1 i art.20 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm./. I tak stosownie do art. 3 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Posiadanie przez gminę tzw. władztwa planistycznego, oznacza, że jednostka ta może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego określone w tym względzie zapisy. Zaskarżenie zatem uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podobnie jak wszystkich uchwał podjętych w zakresie administracji publicznej, jest możliwe w trybie art. 101 ust.1 w/w ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie do treści zawartego w nim unormowania, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Analizując skargę na uchwałę rady gminy wnoszoną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, sąd administracyjny zobowiązany jest zatem do badania, czy skarga spełnia wymagania formalne (termin, wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa, charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia), a następnie, gdy wymagania te (tak jak w niniejszej sprawie) zostały spełnione, przystępuje do badania legitymacji strony skarżącej. Odwołać się w tym miejscu należy do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie chociażby w wyroku z dnia 3 września 2004r., sygn.akt OSK 476/04 /ONSAiWSA 2005/1/2/, Sąd przyjął, iż w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007r., sygn.akt II OSK 1033/07, gdzie Sąd przyjął, że tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowana uchwałę może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia. Zatem zadaniem Sądu w niniejszej sprawie było zbadanie, czy interes prawny lub uprawnienie skarżących zostały naruszone zaskarżoną uchwałą w przedstawiony wyżej sposób. Istotne jest przy tym, że pojęcie "interes prawny" i "uprawnienie" - nie zostało normatywnie dookreślone. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest jednak pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że kryterium "interesu prawnego" w postępowaniu administracyjnym czy w sprawie sądowoadministracyjnej rozumieć należy w ten sposób, że akt organu administracji musi dotyczyć własnego, indywidualnego i wynikającego z konkretnego przepisu prawa administracyjnego interesu. Podkreślić przy tym również należy, że skarga wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis. Oznacza to tyle, że do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani sam stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, ani też działania w tzw. interesie publicznym /por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005r, sygn.akt OSK 1437/2004, Wokanda 2005, Nr 7-8, str.69/. Skoro zatem w myśl cyt. wyżej art. 101 ust. 1 w/w ustawy o samorządzie gminnym, skarżącym może być każdy kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, to oznacza to tyle, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" /a nie wyłącznie faktyczną/ sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza, czyli pozbawia lub ogranicza właśnie jego interes prawny lub uprawnienie. Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, gdzie przyjmuje się, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, iż akt stosowania tej normy /np. decyzja administracyjna lub uchwała organu gminy/ może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego /por.A.Kisielewicz – "Skarga na akt organu gminy w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego", Samorząd Terytorialny z 2003r., Nr 10/. W niniejszej sprawie, skarżący obowiązani byli zatem wykazać, że w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia Ich interesu prawnego albo uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem a Ich własną, indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z prawa materialnego. W ocenie Sądu, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego takiego naruszenia nie można się dopatrzyć. Skarżący nie przedstawili takiego rodzaju argumentu (okoliczności), który mógłby świadczyć o tym, że zaskarżona przez Nich uchwała naruszyła Ich interes prawny lub uprawnienie, a zatem skarżący nie spełnili przesłanki, która uprawniałaby Ich do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r.o samorządzie gminnym. Niesporne jest w sprawie, że kwestionowana przez skarżących uchwała, dotyczy terenów oznaczonych na planie symbolem DG1 i DG2, względem których to gruntów skarżący nie dysponują prawem własności, jak i prawem użytkowania wieczystego. W świetle powyższego, bez znaczenia dla oceny istnienia legitymacji po stronie skarżącego B.A. do wniesienia skargi ma fakt bycia przez Niego właścicielem sąsiednich nieruchomości /działka nr15/1 obręb W./ - nie objętych przedmiotowym planem. Skoro nieruchomości skarżącego nie są położone na terenie objętym sporną uchwałą, zatem zaskarżona uchwała nie reguluje i nie zmienia sytuacji prawnej skarżącego B.A.. Również okoliczność bycia przez Spółkę "S.D." dzierżawcą terenów objętych kwestionowanym planem, nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia, że skarżąca Spółka uprawniona była do skorzystania z uprawnień jaki daje przepis art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym. Umowa dzierżawy tworzy jedynie więź obligacyjną pomiędzy wydzierżawiającym a dzierżawcą /skarżącą Spółką/. W ramach stosunku prawnego dzierżawy dzierżawcy przysługuje jedynie prawo podmiotowe względne /prawo obligacyjne/, które nie ma charakteru prawa podmiotowego bezwzględnego, skutecznego erga omnes. Wspomniane prawo dzierżawcy jest bowiem skuteczne jedynie wobec wydzierżawiającego, ale już nie w stosunku do osób trzecich. Taką bezwzględną skuteczność mają bowiem jedynie własność, użytkowanie wieczyste lub prawo rzeczowe ograniczone. W ocenie Sądu przedstawiona przez w/w skarżących argumentacja, jak i argumentacja pozostałych skarżących, wskazuje na możliwość rozważenia w rozpoznawanej sprawie naruszenia jedynie interesu faktycznego, który jednakże nie został uwzględniony w cyt. wyżej przepisie art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r.o samorządzie gminnym. Odwołać się w tym miejscu należy także do orzecznictwa, zgodnie z którym – o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu art.101 ust.1 omawianej ustawy nie decyduje uszczerbek czy szkoda w znaczeniu ekonomicznym, lecz rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej nieruchomości skarżącego, jeżeli zapisami planu dokonano zmiany w przeznaczeniu tejże nieruchomości /por. wyrok NSA z 29 czerwca 2009r., sygn.akt II OSK 251/09/. Zważyć przy tym również należy, że Sąd oceniając, czy skarżoną uchwałą naruszono interes prawny skarżących miał także na względzie postanowienia § 5 Tab.1 pkt.B.2 tejże uchwały dotyczące ustaleń zasad ochrony środowiska i przyrody dla spornych terenów oznaczonych symbolem DG.1 i DG.2, zgodnie z którymi, cyt.: "...Ewentualna uciążliwość związana z działalnością prowadzoną w obrębie poszczególnych działek nie może wykraczać poza granice tych działek i naruszać standardów jakościowych środowiska ustalonych dla terenów sąsiednich....". Brak legitymacji po stronie skarżącego do wniesienia skargi na opisaną wyżej uchwałę Rady Miejskiej w Bolkowie z dnia [...]r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy aktywności gospodarczej w rejonie kopalni diabazu ze złoża S. I w gminie B. - w trybie omawianego art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, oznacza brak podstaw do żądania od sądu administracyjnego kontroli legalności zaskarżonej uchwały organu gminy. Sytuacja ta powoduje, że sąd nie był uprawniony do badania merytorycznych zarzutów skargi, a także dokonywania oceny celowości, czy też słuszności działania organów gminy. Powołać się w tym miejscu należy na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie choćby w wyroku z dnia 29 czerwca 2011r., sygn.akt II OSK 618/11 Sąd przyjął, że;, cyt. "... dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Jest to jednak dopiero uznanie, że skarżący posiada legitymacje do wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g., co nie przesądza jeszcze o uwzględnieniu skargi. Natomiast "obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach przysługującego gminie (...) tzw. władztwa planistycznego" (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2; wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, Lex nr 194894). Tak więc nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.