VII SA/Wa 2308/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz P. S.A. z siedzibą w L. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] działając na podstawie art. 50 ust.1 pkt 2 i 4 oraz art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 – zwanej dalej ustawa Prawo budowlane), art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu sprawy budowy wielorodzinnego budynku mieszkalnego położonego na terenie działki nr ew. [...] w P. przy ul. [...] nakazał inwestorowi [...] wstrzymanie prowadzonych robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że wskutek pisma PGE Dystrybucja Oddział [...] Rejon Energetyczny [...] z dnia [...] powiadamiającego o ustawieniu rusztowania przy budowanym budynku wielorodzinnym na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w P., w bezpośrednim zbliżeniu do czynnej linii SN – 15 kV przeprowadzono kontrolę. W dniu kontroli nie stwierdzono jednak przy budynku rusztowania, nie było też pracowników, a roboty budowlane nie były prowadzone. Stwierdzono natomiast, iż w odległości poniżej 3 m od budynku przebiega linia energetyczna. Organ wskazał, iż w wyniku awarii przedmiotowej linii spowodowanej prowadzeniem robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji w sposób niezgodny z przepisami linia została awaryjnie wyłączona spod napięcia. W wyniku przeprowadzonej ponownie kontroli organ ustalił, iż budowa prowadzona jest zgodnie z pozwoleniem na budowę, natomiast roboty budowlane prowadzone są niezgodnie z przepisami, w sposób mogący stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Z zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki nr ew. [...] oraz przeprowadzonej kontroli na gruncie wynika, iż budynek jest usytuowany w odległości mniejszej niż 3 m od przebiegającej nad działką linii średniego napięcia 15 kV. Wykonywanie natomiast robót przy takim wzajemnym usytuowaniu obiektów powoduje naruszenie § 55 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. (Dz. U. Nr 47 poz.401) w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych. Zgodnie z ww. rozporządzeniem nie jest dopuszczalne sytuowanie stanowisk pracy, składowisk wyrobów materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów mniejszej niż: 3 m - dla linii o napięciu znamionowym nieprzekraczającym 1 kV; 5 m - dla linii o napięciu znamionowym powyżej 1 kV, lecz nieprzekraczającym 15 kV. Ponadto, organ stwierdził, iż wykonywanie robót przy takim wzajemnym usytuowaniu obiektów narusza rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (Dz.U. Nr 120 poz.1126 z 2003r.) i powoduje naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, iż obiekt budowlany należy budować w sposób określony w przepisach oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając warunki bezpieczeństwa i higieny pracy. Organ wskazał, iż w zaistniałej sytuacji zastosowanie ma art. 50 ust. 2 i ust. 4 Prawa budowlanego, który obliguje organ nadzoru budowlanego do wstrzymania robót budowlanych. Dodał, że takie usytuowanie obiektów względem siebie powoduje niezgodność zarówno z normą przywołaną przez PGE Dystrybucja S.A. Oddział [...] Rejon Energetyczny [...] ([...]) jak i z normą [...], w których zostały określone minimalne odległości poziome przewodów linii elektroenergetycznych napowietrznych dla linii o napięciu znamionowym od 1kVdo 45kV w pobliżu budynków mieszkalnych. Wskazał, iż dla przewodów gołych przy max. temp przewodu, przy obciążeniu oblodzeniem, obciążeniu wiatrem odległość ta wynosi 3 m, natomiast dla przewodów w osłonie izolacyjnej przy max temperaturze przewodu odległość wynosi 3 m, przy obciążeniu oblodzeniem 3 m, przy obciążeniu wiatrem 2 m. W dokumentacji budowlanej brak jest natomiast opinii właściciela istniejącej sieci 15kV przebiegającej przez teren przedmiotowej inwestycji dotyczącej jej lokalizacji. W wyniku rozpatrzenia zażalenia [...][...] postanowieniem z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ I instancji dokonał nieprawidłowej oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy. Organ odwoławczy podniósł, że budynek zlokalizowany na terenie działki o nr ew. [...] przy ul. [...] w P. jest budowany na podstawie decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego i szamba szczelnego oraz decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia [...] zmieniającej w zakresie projektu architektoniczno-budowlanego ww. decyzję. Zdaniem organu odwoławczego roboty budowlane są prowadzone w oparciu o powyższe decyzje i zgodnie z nimi, a decyzje nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Jeśli natomiast zdaniem PGE Dystrybucja S.A. istnieje wadliwość decyzji o pozwoleniu na budowę, to może on wystąpić do właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej o kontrolę prawidłowości jej wydania. Organ zaznaczył, że PGE Dystrybucja [...] Rejon Energetyczny [...] ustalił warunki przyłączenia do elektroenergetycznej sieci dystrybucyjnej [...] dnia [...] i stanowiły one załącznik do projektu budowlanego ww. obiektu. Ponadto, w dzienniku budowy widnieje wpis kierownika budowy – J. A. K., w którym stwierdza on, iż "budowa jest prowadzona zgodnie z zatwierdzonym projektem oraz pozwoleniem na budowę". Wskazał, iż także organ powiatowy potwierdził zgodność budowy z decyzją o pozwoleniu na budowę. Ponadto zarówno projekt budowlany z kwietnia 2009 r. jak i projekt zamienny ze stycznia 2010 r. zawierają w swej treści stwierdzenia, że "brak jest elementów zagospodarowania działki mogących stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa i zdrowia ludzi". Zdaniem organu odwoławczego, organ powiatowy nie wyjaśnił w ogóle kwestii związanych z legalnością linii przesyłowej średniego napięcia 15 kV przebiegającej przez działkę o nr ew. [...] przy ul. [...] w P., natomiast zachodzą podejrzenia, że inwestycja polegająca na budowie spornej linii elektroenergetycznej była prowadzona bez wymaganego pozwolenia na budowę. Potwierdza to fakt nie odnalezienia dokumentu potwierdzającego legalność budowy ww. linii jak również to, że w księdze wieczystej ustanowionej dla działki [...] przy ul. [...] w P. nie została ustanowiona służebność gruntowa na rzecz PGE Dystrybucja [...] Rejon Energetyczny [...]. Odnosząc się do naruszenia prawa własności organ odwoławczy wskazał, iż wszelkie kwestie wynikające ze stosunków własnościowych między właścicielem działki [...] a PGE Dystrybucja S.A. regulowane są przepisami prawa cywilnego, nie zaś administracyjnego, w związku z powyższym jako takie podlegają jurysdykcji sądów powszechnych. W takim przypadku poszkodowani mogą dochodzić swoich praw nie przed organami nadzoru budowlanego, tylko przed sądem powszechnym. Dodał, iż jeśli, w ocenie skarżącego, znajdująca się na jego posesji linia energetyczna (słup i kable) stwarza określone uciążliwości dla otoczenia, utrudniając mu tym samym wykonywanie prawa własności, to może on skorzystać z drogi postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła PGE Dystrybucja S.A. w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła : 1) naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez niedostrzeżenie, że postanowienie nakazujące wstrzymanie robót budowlanych ma charakter tymczasowy i postępowanie prowadzące do jego wydania nie ma charakteru zwykłego postępowania administracyjnego. Ponadto, skarżąca wskazała na błędne przyjęcie przez organ, że "niewyeliminowanie z obrotu" ostatecznego pozwolenia na budowę wydanego na rzecz Inwestora jest przesłanką uniemożliwiającą wydanie postanowienia w trybie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego oraz, że organ nadzoru budowlanego nie jest uprawniony do nakazania wstrzymania prowadzenia robót budowlanych na podstawie własnego ustalenia, że roboty prowadzone są niezgodnie z przepisami prawa, niezależnie od treści pozwolenia na budowę. Ponadto skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 51 § 1 Prawa budowlanego i w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 229, Poz. 1954, z późn. zm.) poprzez błędne ustalenie zakresu postępowania wyjaśniającego, jakie winien prowadzić organ nadzoru budowlanego w ramach postępowania, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, oraz naruszenie art. 107 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 144 k.p.a. - poprzez wydanie postanowienia bez powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga została uwzględniona. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] wydane zostało z oczywistym naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a., art. 136 k.p.a. i art. 15 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję (postanowienie) w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta (postanowienie to) została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W literaturze przedmiotu zauważa się, iż dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji kasacyjnej (postanowienia kasacyjnego) jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji (postanowienia) "wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Zauważa się również, że wprowadzone ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nowe brzmienie art. 138 § 2 k.p.a. nie zmienia w sposób zasadniczy dopuszczalności zakończenia postępowania odwoławczego decyzją kasacyjną (postanowieniem kasacyjnym) z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Nowa konstrukcja prawna tego rodzaju decyzji (postanowienia) opiera się na wystąpieniu dwóch przesłanek łącznie, a mianowicie: – po pierwsze, postępowanie przed organem I instancji, w którym została wydana decyzja (postanowienie), prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania; – po drugie, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wyznaczenie dopuszczalności zakończenia postępowania odwoławczego kasacyjnie wymaga wyprowadzenia naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest wyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozstrzygnąć. Innymi słowy naruszenia przepisów postępowania będących podstawą do wydania tego rodzaju decyzji (postanowienia), to wadliwe odkodowanie hipotetycznego stanu faktycznego zapisanego w normie prawa materialnego, które powodowało pominięcie ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych ma zawsze istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja kasacyjna (postanowienie kasacyjne) powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji (postanowienia) podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej (postanowienia kasacyjnego) tego typu. Ten rodzaj decyzji (postanowienia) organu odwoławczego jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. Przy tym, organ odwoławczy winien wskazać, jakie okoliczności organ pierwszoinstancyjny powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. (zob. np. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., C.H.Beck, Wydanie 11, Komentarz do art. 138 § 2 k.p.a.). Natomiast, konieczność ponownego dokonania oceny prawnej przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, czy też konieczność dokonania oceny zarzutów podniesionych w zażaleniu – z czym może się wiązać ewentualne przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a. – w żadnym wypadku nie może stanowić dla organu odwoławczego przesłanki do uchylenia postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Ponadto, co wymaga szczególnego podkreślenia, z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) wynika, że organ odwoławczy może rozpoznać tylko sprawę, która już była wcześniej rozstrzygnięta decyzją (postanowieniem) organu I instancji. Przedmiot postępowania administracyjnego odwoławczego wyznacza tożsamość pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją (postanowieniem) organu I instancji. Tożsamość przedmiotowa powoduje, że organ odwoławczy nie może zmienić podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, jak i nie może rozszerzyć rozstrzygnięcia na zakres nieobjęty decyzją (postanowieniem) organu I instancji (zob. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 444/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W niniejszej sprawie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, obowiązany był ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą postanowieniem organu I instancji Nr [...] (sprawę tożsamą ze sprawą prowadzona przez organ I instancji). Rozpatrując zażalenie [...] złożone na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] miał się więc skupić na stwierdzeniu zaistnienia lub nie przesłanek z art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Sąd stwierdza, że pod tym względem organ II instancji nie dokonał jednak żadnej kontroli postanowienia organu I instancji, jak również nie rozstrzygnął sprawy merytorycznie w tym zakresie, co oznacza, iż przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia dopuścił się naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 15 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, organ II instancji dopuścił się naruszenia wymienionych przepisów gdyż w uzasadnieniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. w ogóle nie wskazał jakie okoliczności winien wziąć pod uwagę organ I instancji ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę, która prowadzona była w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane, tj. w przedmiocie nakazania inwestorowi wstrzymania prowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją wielorodzinnego budynku mieszkalnego położonego na terenie działki nr ew. [...] w P. przy ul. [...]. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie w tej kwestii organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że "Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. dokonał nieprawidłowej oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając postanowieniem z dnia [...] postanowienie organu powiatowego Nr [...] i przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania naruszył ww. przepisy także dlatego, że rozstrzygał w kwestii legalności budowy linii energetycznej, która powinna być przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. i której nie dotyczyło rozstrzygnięcie tego organu z dnia [...]. Zatem, za całkowicie nieuprawnione należy - w ocenie Sądu uznać zdanie organu odwoławczego, iż należało uchylić postanowienie organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi, gdyż "(...) organ powiatowy nie wyjaśnił w ogóle kwestii związanych z legalnością linii przesyłowej średniego napięcia 15 kV przebiegającej przez działkę o nr ew. [...] przy ul. [...] w P., natomiast zachodzą podejrzenia, że inwestycja polegająca na budowie spornej linii elektroenergetycznej była prowadzona bez wymaganego pozwolenia na budowę". Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji będzie miał na uwadze ww. ocenę prawną przedstawioną przez Sąd a także to, iż zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 tej ustawy, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Uprawnienia organu nadzoru przewidziane w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowią instrument prawny służący realizacji uprawnień nadzorczych organów powołanych do sprawowania nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów Prawa budowlanego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2275/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowowoadministracyjnym wskazuje się, że właściwy organ może wstrzymać wykonywanie robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nawet wtedy, gdy prowadzone są one na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i w sposób nieodbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach. Jedyną przesłanka wstrzymania wykonania robót budowlanych na podstawie tego przepisu jest prowadzenie ich w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 marca 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 170/98, LexPolonica nr 352970). Ponadto, przepis art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przewiduje ingerencję organu w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały wykonane w sposób mogący powodować zagrożenie. Nie jest zatem konieczne, aby stan zagrożenia już się ziścił, wystarczające jest w dostateczny sposób uprawdopodobnione wykazanie, że stan zagrożenia może się pojawić. Wykazanie tej przesłanki uzasadnia podejmowanie przez organ nadzoru działań przewidzianych w art. 51 ustawy Prawo budowlane (zob. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 1343/10 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast, zgodnie z dyspozycją art. 50 ust. 1 pkt 4 in fine ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego ma obowiązek ocenić czy wykonywane roboty budowlane odbiegają istotnie od ustaleń i warunków określonych w przepisach, przez które należy rozumieć inne przepisy niż przepisy Prawa budowlanego (zob. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1416/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 ww. ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.