VII SA/Wa 1959/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant ref. staż. Agnieszka Chustecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P.S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] na podstawie art. 149 § 3 w zw. art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku P. S., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 1996 r., nr [...] którą nakazano M. S. rozbiórkę samowolnie wybudowanych części garażu dwustanowiskowego przy ul. R. we W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] maja 1996 r., nr [...] nakazał M.S. dokonanie rozbiórki wszystkich samowolnie wybudowanych części istniejącego garażu dwustanowiskowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [....] grudnia 1996 r., nr [..] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 1996 r. wyznaczając termin rozbiórki do 31 marca 1997 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 15 grudnia 1997 r., sygn. akt lI SA/Wr 91/97 stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. w części dotyczącej terminu, a w pozostałej części oddalił skargę. Pismem z dnia 15 października 1999 r. zatytułowanym "wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego" P. S. wniósł "o wznowienie postępowania administracyjnego oraz uchylenie decyzji Nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta w sprawie rozbiórki dobudowanych części istniejącego garażu na nieruchomości położonej we W. przy ul. R. " i wskazał treść art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Następnie, w dniu 7 lutego 2000 r., wpłynęły dwa wnioski P. S.. Pierwszym wniósł "o wznowienie postępowania administracyjnego oraz uchylenie postanowienia wydanego przez Prezydenta Miasta W. w sprawie grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki samowolnie dobudowanych części garażu". Drugim, w swej treści identycznym jak wniosek z dnia 15 października 1999 r., P. S. wniósł "o wznowienie postępowania administracyjnego oraz uchylenie decyzji Nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta w sprawie rozbiórki dobudowanych części istniejącego garażu na nieruchomości położonej we W. przy ul. R.". Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] wezwano P. S. o doprecyzowanie drugiego wniosku poprzez wskazanie dokładnej daty (dzień, miesiąc, rok), kiedy dowiedział się o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., nr [...] w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Pismem z dnia 1 września 2009 r. P. S. wskazał, że z uwagi na upływ czasu nie jest w stanie na chwilę obecną wskazać dokładnego dnia dowiedzenia się o decyzji wskazanej w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [....], lecz najprawdopodobniej dowiedział się o niej w terminie wynikającym z art. 148 K.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., nr [...] wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [....] umorzył wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 1996 r., Nr [...] wskazując, że decyzja z dnia 12 grudnia 1996 r. była przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka zamiejscowego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 15 grudnia 1997 r., sygn. akt II SA/Wr 91/97 stwierdził jej nieważność w części dotyczącej ustalenia terminu rozbiórki, natomiast w pozostałej części oddalił skargę. Organ wskazał, że ewentualne próby wzruszenia na podstawie trybów nadzwyczajnych decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez sąd są w istocie niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania P. S., uchylił w całości decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] października 2009 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], umorzył wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1996r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 1996 r., nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 1690/10, po rozpoznaniu skargi P. S., uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r., jak również postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. wznawiające postępowanie zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., nr [...]. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd wskazał, iż poważne wątpliwości budzi trafność pozytywnej, wstępnej weryfikacji wniosku o wznowienie postępowania, pod względem formalnym. Jakkolwiek organ I instancji na etapie wstępnej weryfikacji wniosku, wezwał skarżącego do wskazania, kiedy dowiedział się o decyzji z [...] grudnia 1996 r., i po uzyskaniu odpowiedzi, iż nie jest on w stanie ze względu na upływ czasu wskazać, dokładnie okoliczności, organ przyjął powyższe oświadczenia na korzyść strony, niemniej jednak działanie takie należało uznać za przedwczesne. Uwadze organu I instancji uszedł fakt istnienia w aktach sprawy ( karta 39) pisma P. i M. S., skierowanego do Dyrektora Wydziału Architektury, Urbanistyki i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego W. z dnia 1 września 1998 r., (blisko rok przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania), w którym to piśmie wnioskodawca nie zgadza się na rozbiórkę garażu. Organ pierwszej instancji wskazał, że przepis art. 148 K.p.a. stanowi, że "podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania". Zgodnie z § 3 i 4 art. 148 K.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenia. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienie postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła swoje żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego wart. 148 § 1 K.p.a. W ocenie organu pierwszej instancji negatywną przesłanką wznowienia postępowania w niniejszej sprawie jest niezachowanie przez P.S. terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. Powyższy przepis wyznacza bowiem termin jednego miesiąca na wniesienie podania do właściwego organu licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności będącej podstawą do wznowienia postępowania. Organ pierwszej instancji przypomniał, że w dniu 7 lutego 2000 r. wpłynął wniosek skarżącego o wznowienie postępowania, w którym jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jak również, że w wyroku wydanym w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił uwagę, że rozdzielniki niemal wszystkich rozstrzygnięć wydanych przez organy nadzoru budowlanego przed 15 października 1999 r. wskazują, iż rozstrzygnięcia były wysyłane do P. S.. Organ stwierdził, że jakkolwiek nie ma zwrotnych potwierdzeń odbioru doręczenia tychże przesyłek, a w związku z tak znacznym upływem czasu (ponad 10 lat), nierealnym wydaje się być możliwość uzyskania reklamacji ww. przesyłek od Urzędu pocztowego, to w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 1 września 1998r., w którym P. i M. S. oświadczają, że ,,nie zgadzają się na rozbiórkę garażu i wnoszą o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w tej sprawie". W ocenie organu powyższe pismo jest kluczowym dowodem potwierdzającym, że P.S. już 1 września 1998 r. wiedział o decyzji z roku 1996 nakazującej rozbiórkę garażu, co więcej wiedział również o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Powyższa okoliczność potwierdza, że P, S. na ponad rok przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, nie tylko wiedział o decyzji, ale również znał jej treść. Organ wskazał, że przepis art. 148 § 2 K.p.a. jest klarowny i jasny – ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomości o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W tej mierze powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 931/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 509/09. Nadto jak wynika ze stanowiska sądów zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi, więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała dokładnie treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08). W ocenie organu pierwszej instancji pismo P. i M.S. z dnia 1 września 1998r., nie tylko potwierdza, że P. S. w dniu tym wiedział o istnieniu decyzji Wojewody [...] z dnia [..] grudnia 1996 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 1996 r., nakazującej rozbiórkę garażu, nadto świadom był też ostateczności tejże decyzji i prowadzenia postępowania egzekucyjnego w związku z niewykonaniem obowiązków wynikających z przedmiotowej decyzji. Oczywistym jest, że zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie musi być udowodnione przez stronę. Organ natomiast swobodnie oceniając dowody w tej mierze, może uznać za dostateczny dowód nawet oświadczenie strony, tłumacząc w uzasadnieniu dlaczego dał wiarę stronie. Niemniej jednak, nie wyłącza to konieczności badania z urzędu zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, a wobec istnienia w aktach sprawy dokumentu opatrzonego podpisem P.S. oraz organu, świadczącego jednoznacznie, że wyjaśnienie P. S. co do daty dowiedzenia się istnieniu decyzji, nie może zostać uznane za zgodne z prawdą, w pełni uzasadnia stwierdzenie, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem ustawowego terminu do jego złożenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [.] czerwca 2011 r., znak: [..] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia P. S., utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia[...] kwietnia 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania obejmuje dwa etapy. Etap wstępny obejmujący zbadanie kwestii formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego oraz etap właściwy obejmujący merytoryczne badanie zaistnienia okoliczności uzasadniających wzruszenie decyzji oraz brak przesłanek negatywnych takich jak upływ terminu wzruszenia rozstrzygnięcia organu (art. 146 K.p.a.) oraz istnienie żądania strony w wypadku przesłanki przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Przy czym przystąpienie do drugiego etapu postępowania poprzedzone być musi pozytywnym zakończeniem etapu pierwszego. Zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. "podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania". Podstawą do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie jest przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.. Przepisy powyższe znajdują zastosowanie, gdy: "(...) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Nadto, miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie "(...) od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji" (art. 148 § 2 K.p.a.). Zdaniem organu odwoławczego powyższy warunek, tj. jednomiesięczny termin nie został zachowany przez P. S.. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 27 października 1999 r. w sekretariacie Prezydenta W. a. Tymczasem analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że P. S. posiadał wiedzę dotyczącą okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania tj. wiedziała o wydaniu decyzji Wojewody [..] z dnia [...] grudnia 1996 r., nr [...] - już w dniu 1 września 1998 r. to znaczy w dniu, w którym złożył oświadczenie woli w piśmie adresowanym do Dyrektora Wydziału Architektury, Urbanistyki i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego W.. Z treści tego pisma jednoznacznie wynika, że P.S. nie zgadza się na rozbiórkę przedmiotowego garażu i wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Zatem organ odwoławczy uznał, że nie został zachowany termin, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., a tym samym istniały podstawy do odmowy wznowienia postępowania. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia ma wyłącznie kompetencje do dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zatem czy w świetle przepisów były podstawy prawne do odmowy wznowienia postępowania. Nie jest natomiast właściwy do orzekania co do istoty sprawy, a mianowicie, czy przesłanki wskazane we wniosku o wznowienie mogą mieć wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie danej sprawy. Na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. S. wnosząc o jego uchylenie. W skardze zarzucił rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 K.p.a. i art. 8 K.p.a. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w zaskarżonym postanowieniu organ powołał się jedynie na uchybienie terminu stwierdzając, iż "strona winna posiadać wiedzę dotyczącą decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1996r., Nr [...] już w dniu 1 września 1998 , to znaczy w dniu w którym złożyła oświadczenie woli (....)". Tymczasem skarżący wielokrotnie wskazywał, że bez własnej winy nie brał udziału w zakończonym postępowaniu, które nie dotyczyło bezpośrednio jego i dlatego nie był o nim informowany. W czasie kiedy toczyło się postępowanie nie był właścicielem, ani współwłaścicielem garażu na posesji przy ul. R.. Fakt podpisu o braku zgody na rozbiórkę nie oznacza, że brał w nim udział i że znał wszystkie decyzje w tej sprawie. Skarżący sprawą zainteresował się dopiero wówczas, kiedy miał zostać współwłaścicielem posesji przy ul. R. wraz znajdującym się na tej posesji budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem warsztatowo - garażowym. Stał się nim w grudniu 1999 r. Po analizie dokumentów zgromadzonych w całej sprawie skarżący stwierdził wiele uchybień, dlatego złożył wniosek o wznowienie postępowania w październiku 1999 r. Nadto zarzucił, że w trakcie prowadzonego postępowania wznowieniowego nie wzięto pod uwagę argumentów i dokumentów, które w świetle art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a nie były znane organom, które wydały pierwotne decyzje. Wszelkie sprawy były rozpatrywane pobieżnie i tendencyjnie. Współwłaściciele w trakcie postępowania kilkukrotnie zmieniali się. Decyzja o rozbiórce wydana na M. S. narusza prawo własności pozostałych właścicieli. Dodatkowo decyzja ta jest opatrzona błędem, gdyż wydana jest na garaż na posesji przy ul. R. , której ani skarżący, ani M.S.nie byli właścicielami. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie [...].Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 1996 r., nr [...] którą nakazano M. S. rozbiórkę samowolnie wybudowanych części garażu dwustanowiskowego przy ul. R. we W.. Przede wszystkim należy wskazać, że zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. i poprzedzające je postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. zostały wydane po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 1690/10. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd stwierdził, że "(...) Za wadliwe - jako wydane przedwcześnie Sąd uznał również postanowienie z dnia [...] września 2009 r. jak zostało, bowiem wyżej wskazane postanowienie to winno być wydane w sytuacji pozytywnej wstępnej weryfikacji wniosku pod względem wymogów formalnych. O ile nie ulega wątpliwości, że P. S. we wniosku o wznowienie postępowania powołuje się na jedną z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 kpa (pkt.4) o tyle w ocenie Sądu organy przedwcześnie uznały, że omawiany wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 kpa. Jak wynika z akt sprawy w celu ustalenia tej okoliczności organ wezwał skarżącego do wskazania daty kiedy ten dowiedział się o decyzji z dnia 12.12.2009 r. W odpowiedzi na wezwanie P. S. poinformował organ, że z uwagi na upływ czasu nie jest w stanie na chwilę obecną wskazać dokładnego dnia. W oparciu li tylko o powyższe oświadczenie organ uznał, że z uwagi na upływ czasu od złożonego wniosku (15.10.1999 r. tj. blisko 10 lat) zaistniałe wątpliwości należy interpretować na korzyść skarżącego. Tymczasem - w ocenie Sądu z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wyrażone w art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa organ nie poczynił próby wyjaśnienia powyższych okoliczności. I tak zważyć należy, że z rozdzielnika niemal wszystkich rozstrzygnięć wydanych przez organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie - przed 15.10.1999 r. wynika, że rozstrzygnięcia te były wysyłane do skarżącego. W aktach sprawy brak wprawdzie dowodów doręczenia tych rozstrzygnięć skarżącemu jednakże organ nie wykazał, ażeby okoliczności te próbował wyjaśnić. Co więcej w aktach sprawy znajduje się również pismo (k. 39 akt administracyjnych) P. (i M.) Sz.skierowane do Dyrektora Wydziału Architektury, Urbanistyki i Nadzoru Budowlanego Urząd Miejski W. z dnia 1.09.1998 r. (a zatem blisko rok przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania), w którym nie zgadza się na rozbiórkę garażu. Biorąc zatem pod uwagę, iż ustawodawca określając termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania powiązał go z dniem dowiedzenia się o decyzji (nie zaś o jej treści) wskazać należy na konieczność oceny tego pisma przez organ z punktu widzenia zachowania terminów, o których mowa w art. 148 kpa. A zatem zadaniem organów administracji będzie ponowna ocena wniosku skarżącego z dnia 15.10.1999 r., przy czym w pierwszej kolejności organ zbada czy wniosek ten został złożony w ustawowym terminie. Rozpoznając merytorycznie sprawę organ zobowiązany będzie natomiast uwzględnić zapisy zawarte w art. 146 kpa (...)". Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia przede wszystkim należy stwierdzić, czy organy rozpoznając ponownie sprawę po opisanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uwzględniły przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym wyroku - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Stwierdzić należy, że z powyższych obowiązków organy wywiązały się prawidłowo, dokonując oceny, czy wniosek skarżącego o wznowienie postępowania został złożony w terminie. Problematykę wznowienia postępowania, jednego z nadzwyczajnych trybów służących weryfikacji decyzji ostatecznej zapadłej w postępowaniu administracyjnym, regulują przepisy art. 145 - 152 K.p.a. Na ich podstawie można wyróżnić dwie fazy tego postępowania - wstępną, zainicjowaną wnioskiem o wznowienie oraz fazę następującą po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (właściwą). Na każdym z tych etapów inny jest przedmiot i zakres rozstrzygania organu. W pierwszej fazie następuje wstępne badanie dopuszczalności wznowienia, a więc ustalenie, czy występują formalne podstawy wznowienia. Badanie to obejmuje kwestie podmiotowe, zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie oraz powołania ustawowych przesłanek określonych w art. 145 § 1 K.p.a. Negatywny wynik badania podstaw formalnych prowadzi do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 149 § 3 K.p.a. Tenże przepis stanowi podstawę prawną zaskarżonej decyzji. W art. 148 K.p.a. uregulowane zostały natomiast dwie kwestie, a mianowicie: tryb i termin wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania. Na zasadzie art. 148 § 1 K.p.a., podanie wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a., strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, a w razie gdy żąda wznowienia, na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a., to termin jednomiesięczny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach lub decyzji, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością pozwalającą na ustalenie, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przez upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. P.S. pismem z dnia 15 października 1999 r. oraz następnie pismem z dnia 7 lutego 2000 r. wniósł "o wznowienie postępowania administracyjnego oraz uchylenie decyzji Nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta w sprawie rozbiórki dobudowanych części istniejącego garażu na nieruchomości położonej w W. przy ul. R. ". We wnioskach jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się pismo P. i M. S. skierowane do Dyrektora Wydziału Architektury, Urbanistyki i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego W. z dnia 1 września 1998 r. Z treści pisma wynika, że skarżący nie zgadza się na rozbiórkę przedmiotowego garażu i wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Treść przedmiotowego pisma wskazuje, że skarżący posiadał wiedzę o istnieniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., nr [...]., ale także jej treści. Stwierdzić zatem należy, że przyczyna, która w ocenie P. S. uzasadnia wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia[...] grudnia 1996 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 1996 r., nr [...] była mu z pewnością wiadoma, jak niewadliwie ustalił organ w zaskarżonej decyzji, w dniu [...] września 1998 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania złożył w dniu 15 października 1999 r. oraz następnie w piśmie z dnia 7 lutego 2000 r. Z zestawienia tych dat wynika, że ustawowy termin jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania przewidziany w art. 148 § 1 K.p.a. został przez skarżącego przekroczony. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania jest podstawą do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Ewentualne wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu do złożenia wniosku, godziłoby w zasadę trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 K.p.a.). Ustawodawca początek biegu terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) wiąże z dniem, w którym strona ta dowiedziała się o kwestionowanej decyzji. Przez pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" należy rozumieć powzięcie wiadomości o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. W pierwszym przypadku chodzi o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. faktu doręczenia decyzji, której żądanie wznowienia dotyczy. Początek biegu tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Z punktu widzenia oceny, od kiedy rozpoczął bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, istotne jest bowiem to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić wprost od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 czerwca1996 r., sygn. akt I SA 570/95, ONSA 1997/2/100; z dnia 6 października 2000 r., sygn. akt I SA 855/99, LEX nr 54136; z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 622/05 – ONSAiWSA 2006/5/133). Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że wykraczają poza granice niniejszej sprawy i nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonego do Sądu orzeczenia. Ocena ta sprowadzała się do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Wskazać należy, że we wniosku o wznowienie postępowania skarżący wskazał jako podstawę wznowienia art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. i w tym zakresie organ związany jest żądaniem. Brak jest zatem podstaw do oceny postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 1996 r. na tym etapie postępowania również w aspekcie okoliczności, o których mowa w pkt 5 tego przepisu. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.