II GSK 1815/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. S. Z. w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1500/11 w sprawie ze skargi G. S. Z. w K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 10 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1500/11, pozostawił bez rozpatrzenia skargę G. Szkoły Zdrowia w K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z [...] listopada 2011 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. G. Szkoła Zdrowia w K. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu p.n. "[...]" w Konkursie nr POKL/8.1.1/IA/11 zorganizowanego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013. w ramach Priorytetu VIII, Działanie 8.1. - Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie, Poddziałanie 8.1.1.- Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw. Wniosek ten odrzucono na etapie oceny merytorycznej, Następnie Zarząd Województwa Małopolskiego pismem z [...] listopada 2011 r., poinformował G. Szkołę Zdrowia w Krakowie o negatywnym rozpatrzeniu odwołania dotyczącego oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Powyższe rozstrzygnięcie było wyczerpaniem środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego. G. Szkoła Zdrowia w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Przy skardze przedstawiono m.in. odpisy: notatki służbowej dotyczącej stanowiska Przewodniczącego Komisji Oceny Projektów z [...] lipca 2011 r., wobec różnicy ocen członków KOP, protest z [...] sierpnia 2011 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy od oceny, informację z [...] września 2011 r. Wojewódzkiego Urzędu Pracy o negatywnym rozstrzygnięciu tego protestu, odwołanie z [...] października 2011 r. do Instytucji Pośredniczącej - Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego od negatywnego rozpatrzenia protestu oraz odpis zaskarżonego rozstrzygnięcia zawartego w pisemnej informacji z [...] listopada 2011 r. Jednocześnie do skargi nie załączono wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, a także kart oceny merytorycznej. Te ostatnie dokumenty zostały złożone przez skarżącą dopiero przy piśmie z [...] maja 2012 r. (karta 73 akt sądowych). Przedstawiona przy skardze dokumentacja nie zawiera nadto dokumentu, którego dotyczy datowany na [...] sierpnia 2011 r. protest "od oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie", który w swej treści nawiązuje do kwestionowanych ocen członków KOP. Z treści skargi zdaje się wynikać (pkt I.1.), że dokumentem tym mogło być, niezłożone przy niej, pismo z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...]odebrane przez stronę skarżącą [...] sierpnia 2011 r., co do którego zaznaczono, że istnieje "brak dowodu w oryginalne Kart Oceny Merytorycznej", co wskazuje na uzyskanie ich odpisów. Przedłożona przy skardze dokumentacja nie zawierała także aktu informującego o negatywnej ocenie, od którego złożono protest. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawiając powyższą skargę bez rozpatrzenia wskazał, że do strony skarżącej rozstrzygnięcie o negatywnym wyniku procedury odwoławczej należy złożenie skargi z kompletną dokumentacją określoną w art. 30 c ust. 2 zd. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009, Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju lub u.z.p.p.r.). Kompletność skargi oznacza pełną dokumentację, która została określona w tym przepisie. Obejmuje ona wniosek o dofinansowanie (z jego załącznikami), kopie (ew. drugi egzemplarz) wniesionych środków odwoławczych, oraz otrzymane informacje o ocenie projektu oraz o wynikach procedury odwoławczej od oceny tego projektu. Sąd podniósł, że na gruncie tej sprawy skarga nie jest kompletna w rozumieniu art. 30 c ust. 2 u.z.p.p.r. bowiem nie zawierała ona wniosku o dofinansowanie, kart oceny merytorycznej oraz informacji o ocenie projektu, od której wniesiono protest. Sąd I instancji podkreślił, że złożeniu ze skargą podlega ten egzemplarz wniosku, który strona uczestnicząca w konkursie winna zachować dla siebie. Jest to w zasadzie jeden z egzemplarzy wniosku. Z regulaminu konkursu wynika, że wniosek składany jest w wersji papierowej (w dwóch egzemplarzach) oraz w wersji elektronicznej. Do strony zatem należy sporządzenie takiej liczby egzemplarzy wniosku (z załącznikami), by dysponowała przynajmniej jednym kompletem wniosku lub sporządzenie odpisu wniosku. W ocenie Sądu I instancji określony ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju tryb bezpośredniego składania skargi z pominięciem Instytucji, której rozstrzygnięcie jest zaskarżone, wyłącza obowiązek przedłożenia przez organ akt postępowania konkursowego, w tym kart oceny, a zwłaszcza złożonego do konkursu oryginału wniosku o dofinansowanie projektu. Nie zawierająca zatem wniosku o dofinansowanie oraz kart oceny merytorycznej skarga, ma charakter skargi niekompletne. Braku skargi w tym zakresie strona skarżąca była świadoma już w dacie jej złożenia. Wniosek o pozyskanie przez Sąd oryginału wniosku o dofinansowanie oraz kart oceny merytorycznej z Wojewódzkiego Urzędu Pracy nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Sąd odnosząc się do przedłożenia przez skarżącą karty oceny i wniosku wraz z pismem z [...] maja 2012 r. Wskazał, że czynność ta podjęta została przez stronę po upływie terminu i jako taka jest bezskuteczna. Nadto pismo z [...] maja 2012 r nie zawiera wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia kompletnej dokumentacji skargi, ani też nie wskazuje okoliczności, z których mogłoby wynikać domniemanie takiego wniosku. Dotyczy jedynie zabezpieczenia "dowodów" w tym kart ocen zawierających dane umożliwiające personalizację oceniających. Niezależnie od częściowego uzupełnienia dokumentacji wniosku o dofinansowanie, po 14-dniowym terminie do wniesienia skargi wraz z kompletną dokumentacją, dalej złożona dokumentacja nie ma charakteru pełnego w rozumieniu art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. G. Szkoła Zdrowia w K. w skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia, wniosła o jego uchylenie w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wniosła również o przywrócenie terminu do uzupełnienia kompletnej dokumentacji skargi. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 i art. 48 w związku z art. 106 § 5 powyższej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 2 oraz art. 45 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że składając wymagane dokumenty do organu w tym wniosek o dofinansowanie, nie zostawiła sobie kopii tych dokumentów. W związku z tym przy składaniu skargi do sądu administracyjnego, wniosła do organu o złożenie ich kopii, jako że ten posiadał te dokumenty. Zdaniem skarżącej szybkość postępowania przy wydatkowaniu środków unijnych nie może być przedkładana ponad podstawowe uprawnienia strony tj. prawa do kontroli sądowo-administracyjnej. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że Sąd I instancji miał możliwość wezwania organu posiadającego stosowne dokumenty, do ich złożenia. Skarżąca złożyła dowód doręczenia organowi wskazanych w skardze dokumentów. Skarżąca podała, że jeżeli oryginał dokumentu znajduje się w posiadaniu organu to, Sąd I instancji winien wystąpić do tego ostatniego o jego złożenie lub przedstawienie urzędowo poświadczonego odpisu na podstawie art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 250 kpc. Zdaniem skarżącej wyłączenie możliwości wnioskowania o doręczenie odpisów dokumentów od organu jest sprzeczne z podstawowymi zasadami państwa prawnego wyrażonymi w art. 2 oraz art. 45 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 30d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 powyższej ustawy i wymienia przepisy tej ustawy, których stosowanie jest wyłączone. Wskazać należy, że przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju znajdują zastosowanie między innymi art. 174, 183 § 1 i 2 powyższej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako przepisy, których stosowanie nie zostało wyłączone, a także jako przepisy poświęcone materii, która w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju unormowana nie została. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z regulacji zawartej w art. 183 § 1 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Zatem zakres badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczają zarzuty objęte podstawami kasacyjnymi. Zarzuty skargi kasacyjnej wiążą się z wykładnią i stosowaniem przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370). Na wstępie rozważań należy zauważyć, że wyrokiem z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt SK 8/12, tekst orzeczenia dostępny pod adresem http://www.trybunal.gov.pl/index2.htm) Trybunał Konstytucyjny uznał za niekonstytucyjny art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie, w jakim przewiduje, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, bez możliwości wezwania do uzupełnienia braków w dokumentacji. Wskazany wyżej przepis został uznany za niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy wyrok oraz wykładnię w nim zaprezentowaną należało uwzględnić wydając niniejsze rozstrzygnięcie, stosownie do art. 190 ust 1 Konstytucji RP. Zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny przepis stanowi, że wniesienie skargi niekompletnej, powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że mimo stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Trybunał podkreślił, że po ogłoszeniu sentencji wyroku w Dzienniku Ustaw utraci moc norma nakazująca pozostawienie bez rozpatrzenia niekompletnej skargi na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej bez uprzedniego wezwania przez sąd do uzupełnienia braków w zakresie dokumentacji dołączonej do skargi. Jednocześnie stwierdzenie niekonstytucyjności art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o polityce rozwoju w zakresie wskazanym w sentencji nie oznacza, że zniesiony został wymóg dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 ustawy o polityce rozwoju (v: s 22 wyroku TK z 30 października 2012 r.) Ten ostatni przepis stanowi, że skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Skarga podlega opłacie sądowej. Mając powyższe na względzie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Trybunał Konstytucyjny powyższym orzeczeniem nie wykluczył stosowania art. 30 c ust 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Nadal przy składaniu skargi do sądu administracyjnego, w trybie ustawy o zasadach polityki rozwoju, beneficjenci winni dołączyć doń wszelkie dokumenty wymienione w art. 30c ust 2 uzppr tj. wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego. Dopiero przedłożenie tych dokumentów wraz ze skargą warunkuje merytoryczne jej badanie skargi przez Sąd. W przypadku gdy ten uzna, iż tak złożona skarga jest niekompletna (tj. nie zawiera innych niż wymienione w art. 30c ust 2 uzppr dokumentów) wówczas winien wezwać skarżącego do uzupełnienia lub poprawienia braków takiej skargi w trybie art. 49 p.p.s.a. Trybunał Konstytucyjny, mając na względzie konieczność zapewnienia sprawności i szybkości postępowań dotyczących redystrybucji środków unijnych, akceptuje sytuację, w której ustawodawca wprowadza regulacje stanowiące odstępstwa od ogólnych zasad postępowania sądowoadministracyjnego, takie jak obowiązek wniesienia przez wnioskodawcę skargi bezpośrednio do WSA wraz z kompletną dokumentacją (obejmującą skargę wraz z załącznikami wskazanymi expressis verbis w art. 30c ust 2 uzppr), jednakże pod warunkiem, że nie odbywa się to kosztem naruszenia konstytucyjnych praw i wolności jednostki. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego oznacza zatem, że skutek w postaci pozostawienia bez rozpatrzenia niekompletnej skargi nastąpi dopiero wówczas, gdy strona skarżąca nie uzupełni w terminie braków w dokumentacji skargi (innej niż wymieniona w art. 30c ust 2 uzppr) po uprzednim wezwaniu przez Sąd. Nadal strona wnosząc skargę do sądu administracyjnego winna mieć na względzie treść przepisu art. 30c ust 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju tj. złożyć ten środek zaskarżenia wraz z wymienionymi w tym przepisie załącznikami. Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, że zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju "W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy". Opisany w art. 30e omawianej ustawy zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a., nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawodawca ustanawiając w art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie jednocześnie wprowadził szczególne regulacje, wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto spełniać wymogi określone w pkt 1-3 tego przepisu. To oznacza, że skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać elementy wskazane w art. 46 p.p.s.a. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W związku z powyższymi uregulowaniami zawartymi w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi istota zagadnienia objętego zarzutem skargi kasacyjnej sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy "skarga niekompletna" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju obejmuje swą definicją "warunki formalne pisma", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Wspomniane regulacje, a także zawarte w Rozdziale II tego Działu zatytułowanego "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46–48 i art. 57 § 1 tej ustawy. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie posługuje się pojęciem "warunki formalne", lecz pojęciem " skarga niekompletna ", stanowiąc w art. 30c ust. 5 pkt 2, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. "Skarga niekompletna" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 tej ustawy. Należy również zauważyć, że skarga o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., musi spełniać wymagania wymienione w art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a. Przedstawione unormowania prowadzą do wniosku, że skarga, o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – aby została rozpoznana przez sąd administracyjny – powinna być kompletna (a więc musi zawierać dokumentację wyraźnie określoną w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). W sytuacji złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Istota zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej sprowadza się do tego, czy stanowiący element kompletnej dokumentacji, wniosek o dofinansowanie mógłby być złożony przez organ, który odpis wniosku winien posiadać z tego względu, że skarżąca nie posiadała własnego egzemplarza tego dokumentu. Rozpatrując powyższe trzeba mieć również na względzie, że z uwagi na konieczność sprawnego prowadzenia procedur związanych z dofinansowaniem projektów z funduszy Unii Europejskiej u.z.p.p.r. przewiduje bardzo krótkie terminy na przeprowadzenie poszczególnych etapów postępowania kontrolnego. Zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. skarga do sądu jest wnoszona w terminie 14 dni od otrzymania przez stronę informacji o wynikach procedury odwoławczej, zaś sąd zgodnie z art. 30c ust. 4 u.z.p.p.r. rozstrzyga sprawę w terminie 30 dni od wniesienia skargi. Aby dochowanie tych terminów było możliwe i realne, konieczne stało się wprowadzenie szczególnie rygorystycznych uregulowań, co do sposobu wniesienia skargi. Na stronę został nałożony obowiązek szybkiego opracowania skargi, skompletowania dokumentacji, opłacenia skargi i wniesienia jej bezpośrednio do sądu. Nieprawidłowe wywiązanie się z któregokolwiek z tych obowiązków powoduje pozostawienie skargi bez rozpatrzenia, czyli w istocie odbiera stronie możliwość poddania oceny projektu kontroli sądowej. Wywiązanie się z omawianych obowiązków jest jednak uzależnione tylko od staranności i dokładności strony skarżącej. W szczególności zgromadzenie kompletnej dokumentacji obejmującej wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopiami wniesionych środków odwoławczych oraz informacją o wynikach procedury odwoławczej, nie powinno stanowić trudności, bowiem dokumenty te powinny znajdować się w posiadaniu strony. Strona otrzymuje pochodzące od organu informacje o wynikach poszczególnych etapów procedur ocennych, powinna także posiadać swoje egzemplarze wniesionych środków odwoławczych (kopie, drugie egzemplarze), kopie załączników dołączonych do wniosku oraz swój egzemplarz wniosku. Wniosek jest dokumentem pochodzącym od strony i strona podpisując go i dołączając do skargi, jako dokument tej samej treści, co dokument złożony organowi w toku konkursu, składa oświadczenie, że jest to dokument tej samej treści co dokument oceniany przez organ, ze wszystkimi prawnymi konsekwencjami rzetelności tego oświadczenia. Trafnie też Sąd I instancji podniósł w tym zakresie, że określony ustawą tryb bezpośredniego składania skargi z pominięciem Instytucji, której rozstrzygnięcie jest zaskarżone, wyłącza obowiązek przedłożenia przez te Instytucję akt postępowania konkursowego, w tym kart oceny, a zwłaszcza złożonego do konkursu oryginału wniosku. Wynikający z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju obowiązek wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją sprawy, ma na celu umożliwienie wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu kontrolę oceny projektu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi, o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wyłączone jest stosowania art. 52 – 55 p.p.s.a. Na właściwej instytucji zarządzającej lub pośredniczącej nie ciąży obowiązek przedstawienia sądowi odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę, dysponuje zatem tylko dokumentacją wniesioną przez skarżącego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w omawianym postępowaniu nie wyłączono stosowania art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wojewódzki sąd administracyjny, by mógł prawidłowo ocenić legalność zaskarżonego aktu musi dysponować kompletną dokumentacją, która była przedmiotem oceny w toku procedury odwoławczej. Oznacza to, że wniosek o dofinansowanie, stanowiący niezbędny element kompletnej dokumentach powinien być przedłożony do Sądu wraz ze skargą. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że załączona przy skardze dokumentacja nie zawierała wniosku o dofinansowanie, kart oceny merytorycznej oraz informacji o ocenie projektu, od której wniesiono protest. Wniosek jest podstawowym dokumentem, który składany jest Instytucji Organizującej Konkurs. W świetle przepisów dotyczących trybu wnoszenia skargi jest oczywiste, że złożeniu ze skargą podlega ten egzemplarz wniosku, który strona uczestnicząca w konkursie winna zachować dla siebie. Jest to w zasadzie jeden z egzemplarzy wniosku. Z regulaminu konkursu wynika, że wniosek składany jest w wersji papierowej (w dwóch egzemplarzach) oraz w wersji elektronicznej. Do strony zatem należy sporządzenie takiej liczby egzemplarzy wniosku (z załącznikami) by dysponowała przynajmniej jednym kompletem wniosku lub sporządzenie odpisu wniosku. Wynikający z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju obowiązek dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji obejmuje wniosek o dofinansowanie wraz z innymi dokumentami wymienionymi w cyt. przepisie. Wniosek taki powinien być złożony z załącznikami, których treść była przedmiotem negatywnie zakończonej procedury odwoławczej. Z powyższego wynika, że jeżeli skarżący złożył skargę bez wymienionych w art. 30c ust 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju załączników, Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że skarga była niekompletna i pozostawił ją bez rozpatrzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 30c ust. 2 oraz ust 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju była prawidłowa. Również mając na względzie wyrok TK z 30 października 2012 r., sygn. akt SK 8/12. W związku z tym wykładnia dokonana przez Sąd nie spowodowała naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów art. 2 oraz art. 45 Konstytucji RP. Odnosząc się do pozostałych zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 i art. 48 w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. należy na wstępie wskazać, że przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu przepisów, jakie w ocenie strony składającej skargę kasacyjną zostały naruszone (por. uchwałę NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 1). Prawidłowe sformułowanie zarzutu to wskazanie aktu prawnego powszechnie obowiązującego, miejsca jego publikacji, numeru przepisu, a w sytuacji, gdy jest zbudowany z więcej niż jednej jednostki redakcyjnej - także konkretnej jednostki redakcyjnej (paragrafu, ustępu, punktu, tiret). (por. wyroki z dnia 7 września 2011 r., II GSK 834/10, z dnia 19 stycznia 2012 r., II GSK 1449/10, wniosek taki wyprowadzić można także z tezy uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 1), Niekiedy dla zrekonstruowania normy prawnej (rozumianej jako reguła zachowania się, określająca adresata, nakazane lub zakazane zachowanie, okoliczności, w jakich obowiązek takiego zachowania się aktualizuje - W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2011, s. 200) niezbędne jest powołanie kilku przepisów w ramach jednego zarzutu. W takim przypadku w uzasadnieniu skargi kasacyjnej winno się znaleźć wyjaśnienie związku tych przepisów i wywiedzenie z nich normy, która w ocenie autora skargi kasacyjnej została naruszona (wyroki NSA z dnia 25 marca 2006 r., I OSK 634/05, LEX nr 198227, z dnia 18 marca 2008 r., I FSK 1869/07, z dnia 23 kwietnia 2007 r., z dnia 23 kwietnia 2007 r., I FSK 815/06, z dnia 15 grudnia 2011 r., opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, z dnia 7 marca 2012 r., II FSK 1679/10, LEX nr 1125436). Powyższego zabrakło w uzasadnieniu ww. zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 i art. 48 w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. Przy braku takiej argumentacji niemożliwe jest merytoryczne odniesienie się do takiego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem, z uwagi na związanie go granicami skargi kasacyjnej na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a., zastępować strony składającej to pismo w precyzowaniu jego zarzutów. Strona wnosząca skargę kasacyjną postawiła Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 48 p.p.s.a., nie wskazała jednak, jaka jednostka redakcyjna tej normy prawnej została naruszona. W tym miejscu należy podkreślić, że przepis art. 48 p.p.s.a. składa się z pięciu paragrafów) przez ten Sąd, ani na czym polegało naruszenie. Zatem zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 48 p.p.s.a. musi być uznany za nieusprawiedliwiony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 p.p.s.a. wskazać należy, że stanowi on, iż sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Potrzebną wskazówką, w rozumieniu tego przepisu, jest taka, bez której strona byłaby pozbawiona wpływu na toczące się postępowanie i nie mogłaby realizować swoich uprawnień przez co pozbawiona byłaby prawa do sądu. Jednakże autor skargi kasacyjnej nie wykazał na czym miało polegać naruszenie tego przepisu przez Sąd I instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sad Administracyjny o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego nie orzekał, gdyż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie (uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/09, ONSAiWSA 2008/3/42). Poniesione przez stronę koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjną na zaskarżone postanowienie mogą podlegać zaliczeniu do poniesionych kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na podstawie art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi (por. post. NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 559/07, Lex nr 479004)