II GSK 951/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1878/11 w sprawie ze skargi P. Spółki jawnej w W. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie sprawę do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od P. Spółki jawnej w W. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1878/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P. Sp. jawna w W. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesienie gruntów rolnych, uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji z dnia [...] marca 2011 r. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: A. G., reprezentujący spółkę jawną P., w dniu 2 lipca 2010 r. złożył wniosek o przyznanie pomocy na zalesienie gruntów rolnych na rok 2010. Po rozpatrzeniu wniosku Kierownik Biura Powiatowego wydał postanowienie o spełnieniu warunków do przyznania pomocy. W dniu [...] marca 2011 r. organ ten wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie anulowania numeru producenta rolnego nadanego ww. spółce z powodu przyznania numeru identyfikacyjnego spółce P. będącej także współwłaścicielką gospodarstwa z innymi podmiotami (F. Sp. jawna oraz W. Sp. jawna), które także wpisane zostały do ewidencji producentów. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie pomocy na zalesienie gruntów rolnych na rok 2010 złożonego przez P. spółka jawna z/s w W. Zdaniem organu I instancji rozpatrzenie sprawy o przyznanie pomocy na zalesienie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia związanego z wyjaśnieniem prawidłowości nadania numeru producenta rolnego (EP). Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał powyższe postanowienie w mocy. Podkreślił, że w jego ocenie "innym organem" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej "k.p.a.", może być ten sam organ administracji publicznej w sytuacji, gdy prowadzi lub jest właściwy do prowadzenia innego odrębnego przedmiotowo postępowania, w którym podejmowane jest rozstrzygnięcie. Takim odrębnym postępowaniem jest właśnie postępowanie dotyczące nadania numeru EP. Spółka zaskarżyła postanowienie organu odwoławczego zarzucając mu błędną wykładnię § 4 pkt 1 oraz § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 48 z 2009 r., poz. 390 ze zm.), a nadto niewłaściwe zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie wniosku o przyznanie pomocy na zalesienie gruntów rolnych na rok 2010 złożonego przez skarżącą. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał podniesiony przez skarżącą spółkę zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. za zasadny. Sąd podał, że przepis ten stanowi, iż organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Sąd I instancji wskazał, iż z uwagi na fakt wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie o przyznanie pomocy na zalesienie gruntu w związku ze wznowieniem postępowania w sprawie nadania skarżącej numeru ewidencji producentów rolnych oraz prowadzenia postępowania w sprawie prawidłowości nadania tego numeru przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W., a więc przez ten sam organ, uznać należało, że w przedmiotowym postępowaniu mamy do czynienia z tożsamością organu, który rozstrzyga zarówno sprawę jak i zagadnienie wstępne. Uwzględniając treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., która zdaniem tego Sądu, jest jednoznaczna, stwierdzić należało, że zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego należy do tego samego organu, nie jest dopuszczalne. Sąd nie podzielił tym samym poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym przez organ odwoławczy wyroku z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 1725/99. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. zaskarżył powyższy wyrok i wniósł o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi organ, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270) dalej "p.p.s.a." zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 11 ust 1 oraz art. 12 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 r. nr 10, poz. 76 ze zm.) poprzez błędną jego interpretację i w konsekwencji nie zastosowanie; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 poprzez ich niezastosowanie; 4. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nie wskazanie argumentacji dlaczego, w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, nie występuje zagadnienie wstępne, które wymagałoby uprzedniego rozstrzygnięcia; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wyczerpane zostały przesłanki wskazane w art. 156 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty oparte zostały na usprawiedliwionych podstawach. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a., terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie na podstawie naruszenia prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 11 ust 1 oraz art. 12 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (pkt 1 – 3 petitum skargi kasacyjnej) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 156 k.p.a. (pkt 4 – 5 petitum skargi kasacyjnej) – w tej mierze wyjaśnienia wymaga jedynie, że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, naruszenie które autor skargi kasacyjnej zarzuca w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej jest przepisem prawa procesowego, a nie jak wskazał, przepisem prawa materialnego. Istota sporu prawnego w rozpoznawanej sprawie odnosi się do kwestii oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem postanowienia Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. wydanego w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesianie gruntów rolnych stwierdził, że postanowienie to nie jest zgodne z prawem. Skutkowało to, uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wobec tego, że prawną podstawę wydania kontrolowanego postanowienia stanowił art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. – w postępowaniu o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych na 2010 r., za kwestię prejudycjalną organy administracji uznały konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia związanego z prawidłowością nadania P. spółce jawnej numeru identyfikacyjnego producenta rolnego ujawnionego w ewidencji producentów rolnych, w związku z którym to zagadnieniem wszczęte zostało postępowanie wznowieniowe – Sąd I instancji uznał, że skoro postępowanie dotyczące weryfikacji prawidłowości nadania numeru identyfikacyjnego prowadzone jest przez ten sam organ, który właściwy jest w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych, tj. przez kierownika Biura Powiatowego ARiMR, to wymieniona podstawa zawieszenia postępowania w sprawie głównej podana została przez organ administracji nieprawidłowo. Wymieniony organ, jest bowiem tym samym organem, który miały rozstrzygać zagadnienie wstępne, a z językowej wykładni przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jednoznacznie wynika, że na jego gruncie mowa jest o "innym organie". Z tego też powodu, Sąd I instancji stwierdził, że kontrolowane postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie jest zgodne z prawem, albowiem wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podważając zasadność tego stanowiska Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. argumentował natomiast, że Sąd I instancji pomijając okoliczności stanu faktycznego i prawnego rozpatrywanej sprawy, jak również wyrażony odnośnie do wykładni art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjny zawarty w postanowieniu z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 1725/99, błędnie przyjął, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, a mianowicie rozstrzygnięcia w kwestii prawidłowości wpisu skarżącej spółki do ewidencji producentów rolnych i nadania jej numeru ewidencyjnego. Uwzględniając przedstawioną istotę sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że postawione w pkt 2 – 3 i 5 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, odpowiednio, przepisów art. 11 ust 1 oraz art. 12 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 156 k.p.a, pozbawione są jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw. Nie pozostają one bowiem w żadnej relacji i związku ze stanowiskiem Sądu I instancji wyrażonym w zaskarżonym wyroku, ani też z argumentacją, która legła u jego podstaw. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem, aby Sąd I instancji podejmował jakiekolwiek działania i zabiegi interpretacyjne, przedmiotem których miałyby być przepisy art. 11 ust 1 oraz art. 12 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, czy też przepis art. 156 k.p.a., i których rezultat miałby w konsekwencji uzasadniać określony sposób ich zastosowania w rozpatrywanej sprawie, jako wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesianie gruntów rolnych. Było to bowiem zdeterminowane logiką przedstawionego powyżej podejścia Sądu I instancji do wykładni i stosowania w rozpatrywanej sprawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Konsekwencją powyższego było również i to, że Sąd I instancji w ogóle nie odnosił się w motywach uzasadniania zaskarżonego wyroku do zagadnienia potrzeby stosowania w rozpoznawanej sprawie przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r., jako elementu współkształtującego prawną podstawę wydania kontrolowanego postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesianie gruntów rolnych z uwagi na potrzebę uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. prawidłowości wpisu skarżącej spółki do ewidencji producentów rolnych i nadania jej numeru ewidencyjnego. Wymienione zarzuty skargi kasacyjnej są więc po prostu nieskuteczne. Również i z tego powodu, że autor skargi kasacyjnej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzutów tych w należyty sposób nie skonstruował, ani też nie uzasadnił. W tej mierze przypomnienia wymaga, że zarzut "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, naruszenie którego zarzuca skarżący, przy jednoczesnym wykazaniu, jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany (por. np. wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12). Innymi słowy chodzi o to, aby autor skargi kasacyjnej podjął polemikę z konkretnym stanowiskiem prezentowanym w uzasadnieniu wyroku i przeciwstawił mu konkretne argumenty natury prawnej odnoszące się, jego zdaniem, do prawidłowej wykładni i prawidłowego zastosowania spornych przepisów prawa materialnego. W sytuacji więc, gdy w odniesieniu do kwestii wykładni i stosowania przywołanych przepisów prawa materialnego Sąd I instancji nie sformułował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku żadnego stanowiska, to z oczywistych względów trudno jest z nim podjąć jakąkolwiek polemikę i wykazywać jego nieprawidłowość zwłaszcza, że jednocześnie w odniesieniu do przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił i nie wykazał – ograniczając się w tym zakresie wyłącznie do ogólnikowego twierdzenia (por. ostatni akapit s. 3 uzasadnienia skargi kasacyjnej) – dlaczego przepis ten, ze względu na okoliczności stanu prawnego i faktycznego rozpatrywanej sprawy powinien być w niej zastosowany. Za uzasadnione uznać należy natomiast zarzuty postawione w pkt 1 i pkt 4 petitum skargi kasacyjnej. W punkcie wyjścia podważyć należy zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku propozycję Sądu I instancji odnośnie do wykładni art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a w konsekwencji odnośnie do sposobu zastosowania wymienionego przepisu w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wbrew stanowisku Sądu I instancji, rozumienie pojęcia "innego organu", którym na gruncie przywołanej regulacji operuje ustawodawca, nie może ograniczać się tylko i wyłącznie do literalnego brzmienia tego przepisu i językowego znaczenia tekstu prawnego, co w konsekwencji miałoby prowadzić do wniosku, że "innym organem" jest tylko i wyłącznie inny organ w strukturze administracji publicznej. Uwzględniając bowiem w tej mierze istotę instytucji zawieszenia postępowania administracyjnego ze względu na potrzebę uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, a w tym kontekście również i stopień złożoności oraz przenikania się kompetencji organów administracji, jako organów właściwych do rozstrzygania, w ramach powierzanych im kompetencji, konkretnych i przedmiotowo odrębnych od siebie spraw administracyjnych, co może następować, i następuje, w różnych trybach i w oparciu o różne podstawy prawne, podkreślić należy znaczenie funkcjonalnego podejścia do wykładni przywołanego przepisu, a w związku z tym potrzebę odejścia od językowego znaczenia tekstu prawnego. Tylko bowiem wówczas, rezultat procesu jego wykładni będzie korespondował z rzeczywistą intencją ustawodawcy tworzącego - tak jak w przypadku omawianej regulacji - konkretne przesłanki stosowania instytucji zawieszenia postępowania, która tamuje bieg i wstrzymuje ciągłość postępowania w danej sprawie, w jasno i wyraźnie określonym celu, a mianowicie w związku z potrzebą uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego o prawnym charakterze. Przyjąć należy więc, że "innym organem" jest również ten sam organ administracji publicznej, lecz działający w prowadzonym na innych podstawach prawnych innym postępowaniu i orzekający w innej sprawie. Wskazane podejście interpretacyjne, gdy uwzględnić, że następuje w oparciu o konkretne metody wykładni prawa zmierzające - w świetle przedstawionych argumentów - do uwzględnienia istoty przesłanek stosowania instytucji zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie może być więc kwalifikowane, jak błędnie uznał Sąd i instancji, jako wykładnia contra legem. Przedstawione podejście interpretacyjne, wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie jest również odosobnione w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Niezależnie bowiem od kontestowanego przez Sąd I instancji, bez bliższego jednak uzasadnienia, poglądu prawnego wyrażonego w odniesieniu do omawianej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 1725/99, zwrócić należy uwagę na to, że na potrzebę odejścia od językowego znaczenia tekstu prawnego przy wykładni pojęcia "innego organu" Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił między innymi uwagę w wyrokach z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 552/10 oraz z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II GSK 874/12, czy też wprost w nawiązaniu do judykatu dnia 25 stycznia 2000 r. oraz poglądów wyrażanych w tym względzie w literaturze przedmiotu, w wyrokach z dnia 10 września 2013 r., w sprawach sygn. akt II GSK 741/12, II GSK 801/12, II GSK 885/12. W związku z powyższym, Według Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było podstaw, aby uznać, jak uczynił to Sąd I instancji, że kontrolowane postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesianie gruntów rolnych narusza art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z tego powodu, że - jak to ujęto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – "[...] w przedmiotowym postępowaniu mamy do czynienia z tożsamością organu, który rozstrzyga zarówno sprawę jak i zagadnienie wstępne." W świetle przedstawionych powyżej argumentów, nie był to bowiem powód wystarczający, aby uznać, że postanowienie to nie jest zgodne z prawem. W konsekwencji, w rozpatrywanej sprawie doszło również i do tego, że prezentując błędne podejście do interpretacji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zakresie odnoszącym się do pojęcia "innego organu", Sąd I instancji zupełnie pominął istotę przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego, o której mowa na gruncie przywołanego przepisu, potrzeba uwzględnienia której miała zasadnicze znaczenie z punktu widzenia formułowania oceny o zgodności/niezgodności z prawem kontrolowanego postanowienia. Tym samym, to jest w sytuacji, gdy Sąd I instancji w procesie kontroli zgodności z prawem przywołanego postanowienia przeszedł obok zasadniczego problemu prawnego ujawnionego w rozpatrywanej sprawie, podważyć należy również prawidłowość realizacji przez uzasadnienie zaskarżonego wyroku funkcji kontroli trafności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, jak również i jego funkcji perswazyjnej. Motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie wyjaśniają bowiem tak naprawdę powodów, którymi kierował się Sąd I instancji stwierdzając, że zaskarżone postanowienie nie jest zgodne z prawem. . Ponownie rozpatrując sprawę ze skargi P. spółki jawnej, Sąd I instancji uwzględni przedstawiony powyżej kierunek wykładni art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w zakresie odnoszącym się do pojęcia "innego organu", którym ustawodawca operuje na gruncie tego przepisu, a następnie, kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia oceni, czy rzeczywiście ziściła się - określona przywołanym przepisem - przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania uprawniająca organ administracji publicznej do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesianie gruntów rolnych. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 203 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 11