I SA/Go 1197/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. oddala skargę. W dniu [...] lipca 2005r. A.W., M.W., A.K., R.K., M.O. oraz M.W. zawarli z Agencją Nieruchomości Rolnych umowę dzierżawy, zgodnie z którą ww. osobom wydzierżawiono grunty wchodzące w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa położone w obrębie gminy o ogólnej powierzchni 232,2478 ha. Aneksem nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. wprowadzono zmiany do ww. umowy w związku z likwidacją określonych środków trwałych oraz koniecznością dostosowania zapisów umowy dzierżawy do obowiązującego wzoru. Decyzją z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] Wójt Gminy ustalił A.K. łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2011 w kwocie 19 328,00 zł. W decyzji tej wskazano, że wysokość podatku ustalono na podstawie złożonych informacji w sprawie podatku rolnego, podatku od nieruchomości i podatku leśnego oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Od powyższej decyzji A.K. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, na obszarze, który dzierżawi widnieje zapis "dr" - drogi, nie ma natomiast zapisu "grunty pozostałe". Wskazał, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) zał. nr 6 "do użytku gruntowego o nazwie drogi zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych (...). W szczególności do dróg zalicza się grunty zajęte pod (...) drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych (...). Grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego". Nadmienił również, iż w latach 2005-2007 interpretacja w decyzjach podatkowych była zgodna z definicją ujętą w wyżej wymienionym rozporządzeniu. Stwierdził, że organ zmienia interpretację użytku gruntowego o nazwie: "drogi", zapisaną w ewidencji gruntów i budynków, na nieistniejący w ewidencji zapis: "grunty pozostałe", natomiast definicja "drogi" istnieje w zapisie ewidencyjnym i jest ściśle określona w cytowanym rozporządzeniu. Ponadto A.K. stwierdził, że zgodnie z art.1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2002r., Nr 200, poz. 1682 ze zm.) "opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna (...). Za działalność leśną, w rozumieniu ustawy, uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym." Odwołujący się wskazał, że na posiadanych gruntach nie wykonuje zdefiniowanej w ustawie działalności leśnej, w związku z tym dzierżawione przez niego tereny leśne na gruntach rolnych nie spełniają ustawowego wymogu zapisanego w art.1 ustawy o podatku leśnym. Dodatkowo stwierdził, iż zgodnie z ustawą z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm.) "opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (...). Za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą (...)". Wskazał, że występujące na użytkach rolnych, dzierżawionych przez niego, grunty zakrzewione lub zadrzewione spełniają warunki określone art. 1 ustawy o podatku rolnym w związku z czym powinny być tym podatkiem opodatkowane. Wezwaniem z dnia [...] czerwca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało A.K. do uzupełnienia odwołania poprzez wskazanie zarzutów przeciw decyzji, określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie. W odpowiedzi na wezwanie Kolegium A.K., w pismach z dnia [...] czerwca 2011r., podał, że wnosi o uchylenie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2011r. w części dotyczącej podatku od nieruchomości (kwota sporna 1596,00zł). Wskazał, że podstawowym kryterium rozstrzygającym o sposobie opodatkowania gruntów są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) w § 67 określa jednoznacznie grupy i symbole, na które dzielą się użytki gruntowe. W żadnym punkcie rozporządzenia, które jest podstawą systematyzacji ewidencji gruntów i budynków nie ma użytego w spornej decyzji pojęcia "grunty pozostałe wł." Takie pojęcie nie widnieje również w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Wobec powyższego, zdaniem A.K., niezrozumiałym jest co konkretnie i na jakiej podstawie zostało opodatkowane, bowiem dla gruntów, które dzierżawi, nie ma zapisu "grunty pozostałe" natomiast widnieje zapis "dr" - drogi. Jednocześnie podał, że wnosi o uchylenie w/w decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2011r. również w części dotyczącej podatku leśnego (kwota sporna 254,00 zł). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawiło odwołanie A.K. bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż mimo wezwania A.K. nie uzupełnił odwołania poprzez wskazanie zarzutów przeciw decyzji, określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie. Powyższe postanowienie A.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż wezwanie z dnia [...] czerwca 2011r. odebrał w dniu 13 czerwca 2011r. i stosowną odpowiedź wysłał listem poleconym w dniu 20 czerwca 2011r. W załączeniu przedłożył potwierdzenie nadania. Postanowieniem z dnia [...] września 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło skargę A.K. w całości oraz uchyliło postanowienie własne z dnia [...] czerwca 2011r. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 października 2011r., sygn. akt I SA/Go 799/11, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] września 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2011r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art.21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 100. poz. 1086 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie organ dokonał wymiaru podatków na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków, który od 2005r. nie uległ zmianie. Zdaniem organu drugiej instancji podatnik nie podjął inicjatywy zmierzającej do zmiany danych zawartych w ewidencji, mimo, że posiada on legitymację czynną do wszczęcia procedury w tym przedmiocie. Skoro zatem przedmiotowe grunty figurują jako grunty oznaczone symbolem Ls i Lz (tereny zalesione i tereny zakrzewione), to w rozumieniu art.1 ust.2 ustawy o podatku leśnym są lasami, a okoliczność, że podatnik nie prowadzi na nich gospodarki leśnej nie prowadzi do ich opodatkowania podatkiem rolnym. Kolegium stwierdziło, iż prawidłowym jest także opodatkowanie gruntów oznaczonych symbolem "dr" podatkiem od nieruchomości. Zgodnie bowiem z art.2 ust.3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2010r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), podatkowi od nieruchomości nie podlegają jedynie grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm.). Natomiast drogi będące przedmiotem niniejszego postępowania podatkowego stanowią tzw. drogi wewnętrzne podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powyższą decyzję A.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. oraz wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podał, że Kolegium pomija interpretację wskazywanego przez niego art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym, a przepis ten wskazuje jednoznacznie i wyraźnie na przedmiot opodatkowania. Zdaniem skarżącego z treści tego przepisu wynika, że aby przedmiot opodatkowania podlegał opodatkowaniu podatkiem leśnym nie wystarczy tylko by był określonym w ustawie lasem, trzeba spełnić jeszcze jeden warunek - nie prowadzić w nim innej działalności gospodarczej niż działalność leśna, a tego warunku on nie spełnia, ponieważ prowadzi działalność rolną. Dodatkowo stwierdził, że wobec niespełnienia warunków określonych w art.1 ust.1 ustawy o podatku leśnym pozostała część ustawy jest co do jego osoby bezzasadna. A.K. podniósł, że przejrzał uważnie zapisy w ewidencji gruntów i budynków, jednak określenia "F - Grunty pozostałe wł." tam nie znalazł. Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie potrafi wskazać przepisów prawa wyjaśniających te kwestie. Zamiast tego wskazuje na zapis z art.2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który z sformułowaniem "F- Grunty pozostałe wł. " nie ma żadnego związku. Dodatkowo skarżący stwierdził, że organ podatkowy pominął fakt zwolnienia od podatku od nieruchomości zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ze względu na położenie gruntów na obszarze NATURA 2000 "[...]". Obszar ten w myśl art. 6, ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1120 ze zm.) jest formą ochrony przyrody. Zdaniem skarżącego brak prawnego wyjaśnienia sposobu interpretacji zapisów w ewidencji gruntów i budynków przez organ podatkowy, wskazuje na bezprawną i dowolną interpretację tych zapisów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art.145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Jednocześnie wskazać należy, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 §1 p.p.s.a.), co daje mu podstawy do całościowej kontroli zaskarżonego aktu oraz postępowania administracyjnego poprzedzającego jego wydanie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2011r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustaw: o podatku leśnym, o podatku rolnym oraz o podatkach i opłatach lokalnych. A.K. zarzucił organowi drugiej instancji, że pomija interpretację wskazywanego przez niego art.1 ust.1 ustawy o podatku leśnym, który jednoznacznie wskazuje podstawę opodatkowania. Stwierdził, że przepis ten w jego przypadku nie ma zastosowania, bowiem prowadzi on działalność rolną a nie leśną. W takim przypadku, zdaniem skarżącego, podstawę opodatkowania powinny stanowić przepisy ustawy o podatku rolnym a nie o podatku leśnym. Zgodnie z regulacją art.21 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o stanie prawnym gruntu. Podkreślić należy, że art.21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych i te, które takiego waloru nie mają (L. Etel., Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, Finanse Komunalne 2008, Nr 6, poz. 24). Wobec powyższego dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę, na której organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i którymi to danymi jest związany. Zgodnie bowiem z art.2 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dane zamieszczone w ewidencji gruntów i budynków mają dla organów podatkowych charakter wiążący do tego stopnia, że nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne. W tym zakresie postępowanie dowodowe doznaje istotnego ograniczenia. (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 37/09, Lex nr 511361). Co istotne, kwestia zaklasyfikowania określonych gruntów na podstawie posiadanych danych do odpowiedniej kategorii gruntu a w konsekwencji nadanie im odpowiedniego symbolu i numeru ewidencyjnego, nie leży ani w gestii organu, który wydał zaskarżoną decyzję, ani tym bardziej w kognicji Sądu, którego zadaniem jest kontrolowanie działalność administracji publicznej. Tego rodzaju postępowanie powinno być bowiem zainicjowane przed właściwym starostą. Z kolei, zgodnie z regulacją art.1 ust.1 i 2 ustawy o podatku leśnym podatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Wskazać należy, że grunty skarżącego, co do których organ zastosował kwestionowany przez skarżącego przepis figurują w ewidencji gruntów i budynków jako grunty oznaczone symbolem Ls i Lz (tereny zalesione i tereny zakrzewione) wobec czego, zgodnie brzmieniem art.1 ust.2 ustawy o podatku leśnym są lasami. Sam fakt prowadzenia przez skarżącego na tych gruntach innej działalności niż leśna nie daje podstaw organowi podatkowemu do zastosowania wobec niego przepisów innej ustawy. Jak wynika bowiem z wyżej wskazanych norm prawnych, co też słusznie zauważyły organy obu instancji, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art.194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. W każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają właśnie zapisy wynikające z tego dokumentu. Organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów i budynków jednakże tylko w wyjątkowych przypadkach, to jest wtedy, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art.194 §3 Ordynacji podatkowej, a więc gdy zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (por. wyroki NSA z dnia 26 lipca 2011r. sygn. akt II FSK 309/10, z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), jednakże taki przypadek nie wystąpił w rozpoznawanej sprawie. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika również, aby skarżący dokonywał zmian w ewidencji gruntów i budynków, do czego jest uprawniony. Co więcej skarżący twierdzi, że nie kwestionuje danych zawartych w ewidencji. Przyznaje zatem, że zawarte w niej dane są poprawne i godzi się na to, że sporne grunty będą opodatkowane na podstawie danych zawartych w tym rejestrze. Wobec powyższego, twierdzenie skarżącego, że organ podatkowy błędnie zakwalifikował użytki gruntowe do poszczególnych grup podatkowych jest bezpodstawne. Nie można bowiem podważyć podporządkowania poszczególnych grup podatkowych do odpowiadających im podatków, nie kwestionując danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, na podstawie których zobowiązania podatkowe są ustalane. A.K. podważa również opodatkowanie części jego gruntów na podstawie ustawy o podatku od nieruchomości. Zarzuca organowi drugiej instancji, że nie potrafi wskazać przepisów prawa wyjaśniających kwestię zastosowania w decyzji zapisu "F- Grunty pozostałe wł. ", a zamiast tego wskazuje na zapis z art.2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który z tym sformułowaniem nie ma żadnego związku. Zdaniem skarżącego brak prawnego wyjaśnienia sposobu interpretacji zapisów w ewidencji gruntów i budynków przez organ podatkowy, wskazuje na bezprawną i dowolną interpretację tych zapisów. Zarzut ten, w ocenie Sądu, również nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem grunty skarżącego oznaczone symbolem "dr" opodatkowane zostały podatkiem od nieruchomości, według stawek przewidzianych dla gruntów pozostałych. Zdaniem Sądu organ podatkowy prawidłowo zastosował art.2 ust.3 pkt4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem podatkowi od nieruchomości nie podlegają jedynie grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych. Natomiast drogi stanowiące przedmiot kwestionowanego opodatkowania stanowią tzw. drogi wewnętrzne, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów pozostałych. Podkreślić należy, że stosowany przez organy pewien wzór, układ elektroniczny decyzji, to jest zastosowanie przez organ podatkowy zapisu "F- Grunty pozostałe wł." zamiast zapisu "dr" nie świadczy o tym, że źle został określony przedmiot opodatkowania. Odnośnie kolejnego zarzutu skarżącego jakoby organ podatkowy pominął fakt zwolnienia od podatku od nieruchomości zgodnie z art.7 ust.1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na położenie jego gruntów na obszarze NATURA 2000 "[...]". Wskazać należy, że art.6 ust.1 pkt 1-10 ustawy o ochronie przyrody w sposób enumeratywny wymienia formy ochrony przyrody. Są to parki narodowe, rezerwaty przyrody, parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu, obszary Natura 2000, pomniki przyrody, stanowiska dokumentacyjne, użytki ekologiczne, zespoły przyrodniczo-krajobrazowe, ochrona gatunkowa roślin, zwierząt i grzybów. Z kolei, zgodnie z regulacją art.7 ust.1 pkt8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową, a także budynki i budowle trwale związane z gruntem, służące bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody – w parkach narodowych oraz rezerwatach przyrody. Interpretacja powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że grunty położone poza obszarem parku narodowego, czy rezerwatu przyrody nie mogą być objęte przedmiotowym zwolnieniem (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 listopada 2007r. sygnatura akt I SA/Lu 438/07). Obszary Natura 2000 są jedną z form ochrony przyrody jednakże nie są to ani parki krajobrazowe ani rezerwaty przyrody. Wobec tego wskazać należy, że zwolnienie przewidziane w art.7 ust.1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie może mieć zastosowania do gruntów skarżącego. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego orzeczenie w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ono zgodne z prawem, nie narusza bowiem, ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę oddalił. |Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | |Alina Rzepecka |Jacek Niedzielski |Barbara Rennert |