II SA/Gd 780/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2012 r. na rozprawie spraw ze skarg J. Z. i M. Z. oraz Prokuratora na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 marca 2011 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących J. Z. i M. Z. kwotę 474 zł (czterysta siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 10 marca 2011r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z 5 lutego 2008 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie trzech elektrowni wiatrowych z przyłączeniem do krajowej sieci elektroenergetycznej GPZ S. na terenie działek [...] i [...] w obrębie S., gmina S.. Decyzja została wydana po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 14 lipca 2010r. w sprawie II SA/Gd 150/10, decyzji odmawiających wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W wyroku tym Sąd stwierdził, że przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na które rozciąga się jej wpływ rozumiany szeroko jako oddziaływanie, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozpatrując ponownie sprawę organ wskazał, że stronami postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego są: wnioskodawca, właściciel nieruchomości objętych wnioskiem oraz właściciele sąsiednich nieruchomości, na które oddziaływać będzie planowana inwestycja. W niniejszej sprawie inwestorem jest spółka A z siedzibą w G., zaś właścicielami działek, na których ma być zrealizowana inwestycja są J. i R. J. oraz Z. i A. H. W oparciu raport oddziaływania na środowisko Kolegium uznało, że nieruchomości M. K. i E. K., I. S., M. Z. i J. Z. oraz P. G. położone są w obszarze oddziaływania projektowanego zespołu trzech elektrowni wiatrowych, skutkiem czego osoby te winny zostać uznane za strony postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, a co za tym idzie mogły złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji kończącej to postępowanie. W dniu 10 marca 2011r. organ wydał również decyzję odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności z wniosku osób, które w ocenie organu nie wykazały, że przedmiotowe postępowanie dotyczy ich interesu prawnego, a mianowicie: M. P., M. K., J. S. i E. S. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z 5 lutego 2008 r. organ wskazał na niejednolite poglądy orzecznictwa w kwestii rozumienia pojęcia celu publicznego w odniesieniu do elektrowni wiatrowych. Okoliczność ta powoduje, że nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Nadto organ wskazał, że wydanie decyzji bez uprzedniego uzgodnienia projektu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków i Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, mogłoby to ewentualnie stanowić podstawę wznowienia postępowania. Decyzją z 29 lipca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia 10 marca 2011r. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że należy odmówić elektrowniom wiatrowym statusu inwestycji celu publicznego, gdyż nie można zamkniętego katalogu celów publicznych rozszerzać w drodze zabiegów interpretacyjnych. W związku z tym stwierdził, że decyzja burmistrza z dnia 5 sierpnia 2008r. została wydana z naruszeniem art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium stwierdziło, że przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa nie może być błędna interpretacja przepisów, składających się na podstawę prawną decyzji, zastosowanie przy wydawaniu decyzji administracyjnych jednej z możliwych interpretacji niejednoznacznych w swej treści przepisów prawa czy też rozbieżność w wykładni prawa. Pogląd, że elektrownia wiatrowa nie stanowi inwestycji celu publicznego nie wynika z prostego zestawienia treści przepisów i nie był w praktyce oczywisty, co wynika chociażby z zestawienia dwóch wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 14 sierpnia 2007r. II SA/Sz 294/07 i 8 maja 2008r. II SA/Sz 224/08, jak też faktu, że problem ten był przedmiotem interpelacji poselskiej i wyjaśnień ministra gospodarki. J. Z. i M. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję. Skarżący stwierdzili, że przepis art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie budził wątpliwości interpretacyjnych. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji nie może być przyjęta w tej decyzji wykładnia prawa, jednakże interpretacja przepisów przekraczająca granice błędnego rozumowania będzie rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wnieśli o uchylenie obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z 5 lutego 2008 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska w sprawie. Skargę na tę samą decyzję wniósł również Prokurator Okręgowy w Gdańsku, zarzucając naruszenie art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, że wydanie przez Burmistrza, na podstawie tych przepisów, decyzji ustalającej warunki inwestycji celu publicznego polegającej na budowie trzech elektrowni wiatrowych wraz z przyłączeniem do krajowej sieci elektroenergetycznej w GPZ S. na terenie działek [...] i [...] w obrębie miejscowości S., gmina S. nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na tę skargę organ odwoławczy wniósł także o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 28 października 2011r. sprawa ze skargi Prokuratora Okręgowego w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 781/11 została połączona ze sprawą ze skargi J. Z. i M. Z. sygn. akt II SA/Gd 780/11 w celu łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Uczestnik postępowania - spółka A z siedzibą w G., w piśmie z 14 grudnia 2011 r. wniósł o oddalenie skarg, wskazując na niedopuszczalność stwierdzenia nieważności spornej decyzji z powodu upływu 12 - miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyraził przy tym pogląd, że elektrownie wiatrowe są inwestycją celu publicznego oraz zakwestionował uznanie wnioskodawców za strony przedmiotowego postępowania. Skarżący M. i J. Z. w piśmie z 19 stycznia 2012 r. stwierdzili, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla budowy elektrowni wiatrowej jest rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając dwukrotnie w sprawie stwierdziło, że nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa z powodu niejednolitych poglądów odnośnie tego, czy elektrownie wiatrowe są inwestycją celu publicznego. Przede wszystkim wskazać należy, że orzekając w niniejszej sprawie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zrealizowało wskazania tutejszego Sądu co do dalszego postępowania, zawarte w wydanym w sprawie II SA/Gd 150/10 dnia 14 lipca 2010r. wyroku, uchylającym decyzje odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. W szczególności zaś zastosowało się do oceny prawnej dotyczącej stron postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W wyroku z dnia 14 lipca 2010r. Sąd stwierdził, że przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na które rozciąga się jej wpływ rozumiany szeroko jako oddziaływanie, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowo w związku z tym organ uznał wskazane w decyzji osoby, w tym także skarżących, za strony tegoż postępowania, a w konsekwencji również za osoby legitymowanie do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzją z dnia z 5 lutego 2008 r. Burmistrz ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie trzech elektrowni wiatrowych z przyłączeniem do krajowej sieci elektroenergetycznej GPZ S. na terenie działek [...] i [...] w obrębie S., gmina S.. Nie ulega przy tym wątpliwości, że Burmistrz wszczął i prowadził postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a następnie wydał decyzję z dnia 5 lutego 2008r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie trzech elektrowni wiatrowych z przyłączeniem. Zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy inwestycja celu publicznego oznacza działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070, Nr 130, poz. 1112, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1682 i Nr 240, poz. 2058 oraz z 2003 r. Nr 1, poz. 15). W art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami wymienione zostały cele publiczne w rozumieniu tej ustawy. Jest to katalog zamknięty. Oznacza to, iż art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiera listę celów publicznych, która nie może zostać rozszerzona w drodze wykładni (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2008r. sygn. akt II OSK 548/07 opublikowanym w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie www.nsa.gov.pl). Inwestycję celu publicznego stanowi zatem każde działanie o zasięgu lokalnym i ponadlokalnym, który realizuje cele publiczne, wymienione w art. 6 pkt. 1-9 ustawy gospodarce nieruchomościami bądź też zakwalifikowane jako cele publiczne w odrębnych ustawach, do których odsyła pkt. 10 art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Inwestycja polegająca na budowie elektrowni wiatrowej nie stanowi inwestycji celu publicznego. Nie została bowiem wymieniona ani w art. 6 pkt. 1-9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ani też w żadnej innej ustawie. W szczególności zaś nie można uznać, aby elektrownia wiatrowa stanowiła cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z jego treścią, w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 sierpnia 2008r., celami publicznymi są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przepis art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarcze nieruchomościami od wejścia w życie ustawy, tj. od 1 stycznia 1998r., nie ulegał zmianom aż do dnia 25 września 2010r., kiedy to dodano jedynie dystrybucję płynów, pary, gazów i energii elektrycznej. W ocenie Sądu zarówno ten fakt, jak i precyzyjna treść wskazanego przepisu powodują, że jego interpretacja nie wymaga szczególnych zabiegów. Być może zasadne byłoby uznanie budowy elektrowni wiatrowych za inwestycje celu publicznego, jak wskazuje uczestnik postepowania, jednakże nie zmienia to faktu, że w świetle obowiązujących przepisów prawa brak jest podstaw do takiego twierdzenia. Jedynie na marginesie wskazać należy, że ustawie z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 94 ze zm.) uznano w art. 46 ust. 2 pkt 4a za cele publiczne budowę i utrzymanie urządzeń i instalacji energetycznych służących do wytwarzania paliw i energii oraz przesyłania i dystrybucji za pomocą sieci. Przepis ten został dodany z dniem 5 grudnia 1997 r. przez 60 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U.1997.54.348) i obowiązywał jedynie do końca 1997 roku, jako że ustawa o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości utraciła moc wraz z wejściem w życie obecnie obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób odmienny wyznacza cele publiczne w sferze gospodarki energetycznej. Z jego treści wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że cel publiczny stanowi tylko budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń obiektów i urządzeń. Wytwarzanie zaś i przetwarzanie energii w elektrowni wiatrowej (celem jej późniejszego przekazania do sieci przesyłowych) nie mieści się w tym zakresie. Stąd też budowa elektrowni wiatrowej nie oznacza realizacji celu publicznego. To zaś powoduje, że inwestycja taka nie może być lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydawanej na podstawie art. 50 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest jednolity pogląd, że budowa elektrowni wiatrowej nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stąd też nie można wydać dla niej decyzji ustalającej lokalizację (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 806/10, z dnia 14 września 2010r. sygn. akt II OSK 1370/09 oraz 3 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK1412/09 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie www.nsa.gov.pl). W orzecznictwie nie ma natomiast zgodności odnośnie oceny decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej . Sądy przyjmują bowiem, że w takiej sytuacji nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa z powodu niejednolitych poglądów orzecznictwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1436/10 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 503/11, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie www.nsa.gov.pl). Prezentowany jest również pogląd, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla elektrowni wiatrowych rażąco narusza prawo ( tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 899/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 754/11, opublikowanych w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie www.nsa.gov.pl). W szczególności zaś Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 899/10 wskazał, że burmistrz wszczął postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, postępowanie organ prowadził na podstawie przepisów art. 50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wreszcie zarówno nagłówek jak i treść decyzji pierwszoinstancyjnej czynią jednoznacznym, iż właśnie wydanie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego było zrealizowanym zamiarem burmistrza. Sąd ten z całą mocą podkreślił, że właśnie dlatego, iż decyzja burmistrza stanowi decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, uznana została za dotkniętą wadą kwalifikowaną polegającą na wydaniu jej z rażącym naruszeniem art. 50 ust. 1 i art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy planistycznej w związku z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sąd przychyla się do tego stanowiska. Wskazać przy tym należy, że istotnie w przypadku możliwej rozbieżnej wykładni przepisu nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Rażące naruszenie prawa charakteryzuje bowiem ewidentne przekroczenie prawa w sytuacji, gdy przepis prawa jest sformułowany jasno i nie wymaga wykładni. Jednakże rozbieżne orzecznictwo nie stanowi podstawy do uznania, że mamy do czynienia z różną wykładnią. W szczególności zaś, zdaniem Sądu, nie świadczy o tym wydanie przez ten sam sąd administracyjny dwóch wyroków prezentujących odmienne stanowisko w tej samej kwestii. Zdaniem Sądu w decyzji z dnia 5 lutego 2008r. bezzasadnie przyjęto, że inwestycja polegającą na budowie trzech elektrowni wiatrowych stanowi realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skutkiem zaś tego doszło do rażącego naruszenia art. 50 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zastosowanie trybu przewidzianego dla ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji nie spełniającej tego wymogu. Wskazać w tym miejscu należy, że z art. 57 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Przepis ten, wbrew twierdzeniom uczestnika postepowania, nie mógł jednakże stanowić podstawy do oddalenia skarg rozpoznawanych w niniejszej sprawie. Wyłącza on bowiem jedynie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących terminu, po upływie którego nie można stwierdzić nieważności decyzji. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może nastąpić tylko w ciągu 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Po upływie tego terminu, w sytuacji gdy wadliwe rozstrzygnięcie organu I instancji stanowiło decyzję o lokalizacji celu publicznego, zastosowanie ma art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w konsekwencji odpowiednio art. 158 § 2 Kpa przewidujący stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazanie okoliczności, z powodu których organ nie stwierdził nieważności (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 899/10 opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie www.nsa.gov.pl). Z tych wszystkich względów Sąd uchylił obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie znalazł jednakże podstaw do rozpoznania wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia 5 lutego 2008r. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowią wyłącznie rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydane w sprawie stwierdzenia nieważności tejże decyzji. Sama zaś decyzja Burmistrza z dnia 5 lutego 2008r. pozostaje poza granicami sprawy w rozumieniu art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżących wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ponownie rozpatrując i rozstrzygając sprawę organ winien zatem zastosować art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i odpowiednio art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.