II SA/Wa 2614/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie WSA Joanna Kube (spr.), Danuta Kania, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2012 r. sprawy ze skargi S.N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o obniżeniu dodatku służbowego - oddala skargę - Komendant Powiatowy Policji w L. rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], na podstawie § 9 ust. 5 w związku § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), z dniem [...] września 2010 r. obniżył S.N. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, tj. o kwotę [...] złotych i nadał mu rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał na fakt nierealizowania przez policjanta przydzielonych mu zadań, wynikający z długotrwałego przebywania na zwolnieniach lekarskich. W ocenie organu, policjant, który od wielu miesięcy nie realizuje żadnych zadań i czynności służbowych, nie może otrzymywać dodatku służbowego w kwocie [...] złotych miesięcznie. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2011 r. S.N. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że rozstrzygnięcie to zostało wydane bez podstawy prawnej oraz z naruszeniem przepisów art. 6, art. 9 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz § 8 i § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, a także art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., odmówił S.N. stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2010 r. W dniu [...] lipca 2011 r. S.N. złożył odwołanie od wskazanego wyżej rozkazu personalnego, wnosząc o jego uchylenie oraz stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lipca 2011 r., na mocy którego odmówiono stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2010 r. jest zgodny z prawem. W uzasadnieniu wskazał, że wysokość przyznanego dodatku służbowego jest ściśle związana z faktycznym wykonywaniem przez policjanta obowiązków służbowych. Dodatek ten nie jest premią za dotychczasową nienaganną służbę, lecz wynagrodzeniem za aktualnie należyte realizowanie wyznaczonych zadań i czynności, a zatem długotrwałe niewykonywanie obowiązków służbowych stanowi przesłankę dokonania weryfikacji ustalonej stawki dodatku służbowego. Organ podał, że w przedmiotowej sprawie S.N. przed wydaniem rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2010 r. był uprawniony do otrzymywania dodatku służbowego w kwocie [...] złotych miesięcznie, a więc adekwatnie do realizowanych przez niego obowiązków. Z uwagi na nieobecność w służbie z powodu choroby, przydzielone funkcjonariuszowi zadania od dnia [...] maja 2010 r. przez łącznie ponad 100 dni nie były przez niego realizowane, przez co ich wykonywanie wymagało zaangażowania innych policjantów. Miało to wpływ na ocenę wywiązywania się przez S.N. z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, co uzasadniło obniżenie mu dodatku służbowego. Podkreślił, że ocena wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych dokonywana przez przełożonego w przypadku, o którym mowa w § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., stanowi samodzielną przesłankę obniżenia, bądź też podwyższenia dodatku służbowego i nie wymaga wydania opinii służbowej. Organ stwierdził, że rozkaz personalny, którego stwierdzenia nieważności żąda S.N. został wydany w oparciu o wprowdzone, zgodnie z upoważnieniem ustawowym zawartym w art. 104 ust. 6 ustawy o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Nieuzasadnione zatem, według organu, jest powoływanie się na delegację z art. 121 ust. 2 ustawy o Policji przewidującą dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, możliwość, w drodze rozporządzenia, ograniczenia w całości lub w części wypłaty niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego (...). Powołany przepis daje bowiem możliwość wydania aktu wykonawczego określającego przypadki ograniczenia w całości lub w części wypłaty niektórych dodatków do uposażenia między innymi w okresie choroby, natomiast przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. nie stanowią o ograniczeniu, lecz obniżeniu dodatków do uposażenia. Zestawienie delegacji ustawowych zawartych w art. 104 ust. 6 i art. 121 ust. 2 ustawy o Policji, prowadzi więc do wniosku, że czym innym jest ograniczenie wypłaty, a czym innym obniżenie dodatków do uposażenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.N. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu I instancji, a także rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wnoszący skargę zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 k.p.a., a także błędną interpretację art. 121 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 8 i § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. W jego ocenie, organy błędnie przyjęły, że zwolnienie od zajęć służbowych z powodu choroby jest okolicznością mającą wpływ na prawo do dodatku służbowego. Taka wykładnia jest nieprawidłowa i nie daje podstaw do obniżenia dodatku służbowego. Zaznaczył, że zgodnie z § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., dodatek służbowy przy odpowiednim zastosowaniu przepisów § 8 ust. 5-8 może być obniżony tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Wystąpienie choroby, a w jego przypadku wypadku drogowego w służbie podczas wykonywania czynności służbowych, nie stanowi okoliczności szczególnej. Podkreślił, że art. 121 ustawy o Policji jest przepisem gwarancyjnym, a ustawodawca przewidział w nim dwie sytuacje, tj. w § 1 określono m.in., że w razie choroby policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość (co do zasady dokonywane są zmiany na korzyść policjanta), a w § 2 istnieje możliwość ograniczenia w całości lub w części wypłaty niektórych dodatków do uposażenia w okresie np. choroby policjanta. Jego zdaniem, kryteria uzasadniające ograniczenia w wypłacie policjantom przebywającym na zwolnieniach lekarskich świadczeń pieniężnych nie zostały przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji określone w rozporządzeniu wykonawczym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga S.N. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Zatem celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 zd. 2), decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze - Warszawa, 1985, s. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck - Warszawa 1996, s. 716-721). Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe, zwłaszcza w sytuacji naruszenia polegającego na niewłaściwym zastosowaniu przepisu, kiedy uchylenie decyzji może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. W tego typu przypadkach nie chodzi też o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc, badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Dokonując konkluzji powyższych wywodów, należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju podstaw. Materialnoprawną podstawą ocenianego w trybie nadzoru rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2010 r. o obniżeniu dodatku służbowego był § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Problem prawny jaki powstał na gruncie przedmiotowej sprawy to rozstrzygnięcie, czy rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. może stanowić podstawę do obniżenia dodatku służbowego policjantowi przebywającemu na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Kwestią tą zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 14 kwietnia 2001 r., sygn. akt I OSK 1845/10 (dostępnym w bazie orzeczeń na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.) uznał, iż niewydanie przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych rozporządzenia, o jakim mowa w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji powoduje, że w drodze wykładni przepisów art. 121 i art. 104 tej ustawy do obniżenia dodatku służbowego funkcjonariuszowi Policji w razie jego choroby, nie można stosować nawet odpowiednio przepisów § 8 ust. 5-8 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego wydanego na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazać należy, iż zgodnie z art. 104 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia policyjnego. Na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy (art. 104 ust. 3 ustawy). Przepis art. 104 ust. 6 ustawy o Policji zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do wydania rozporządzenia, w którym określi w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. Na podstawie powyższej delegacji, jak również na podstawie delegacji wynikającej z art. 101 ust. 2 i art. 102 wskazanej ustawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. Stosownie do treści § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. W świetle powołanych wyżej przepisów, oczywistym i niebudzącym wątpliwości jest stwierdzenie, że "szczególnie uzasadniony przypadek" powodujący, iż dodatek służbowy może być obniżony, dotyczy nienależytego wywiązywania się z obowiązków służbowych, nienależytej realizacji zadań i czynności służbowych, a także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Wskazać więc należy, iż co do zasady istnieje ścisły związek pomiędzy dodatkiem służbowym a sposobem wykonywania obowiązków lub pełnienia służby na stanowisku uprawniającym do jego przyznania. Skarżącemu obniżono dodatek służbowy jednakże ze względu na - zupełnie inne od ww. okoliczności - przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. W tym przypadku zachodzi wprawdzie faktyczne niewykonywanie obowiązków służbowych, ale jest to sytuacja objęta odrębną regulacją prawną w powołanej ustawie o Policji, gdyż zgodnie z art. 121 ust. 1 tej ustawy, w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Jest to regulacja wyodrębniona spod ogólnej zasady zawartej w art. 104 ust. 4 ustawy o Policji, że policjant może otrzymywać dodatek służbowy za należyte wykonywanie obowiązków służbowych, oznaczająca, że sytuacje określone w art. 121 ust. 1 (choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych, pozostawanie bez przydziału) nie mieszczą się w płaszczyźnie należytego czy nienależytego wykonywania obowiązków w rozumieniu art. 104 ust. 3 ustawy o Policji oraz przepisów § 8 ust. 5-7 powołanego rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 104 ust. 6 tej ustawy (warunki obniżania lub cofania dodatków do uposażenia, w tym dodatku służbowego). Analiza powołanego art. 121 ust. 1 ustawy o Policji wskazuje ponadto, iż zawarte w tym przepisie sformułowanie "z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość" dotyczy zmian prawnych, a nie faktycznych. Oznacza zatem konieczność uwzględniania, w stosunku do policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby, czy też przebywającego na urlopie, zwolnionego od zajęć służbowych lub pozostającego bez przydziału służbowego, wprowadzanych w tym okresie nowych regulacji prawnych, w tym płacowych. Przepis ten ma charakter ochronny, gwarantujący policjantowi co do zasady zachowanie prawa do uposażenia w dotychczasowej wysokości w okresie w jakim nie pełni on obowiązków służbowych w związku z zaistnieniem szczególnych okoliczności wymienionych w tym przepisie (m.in. w razie choroby). Art. 121 w ust. 2 ustawy o Policji zawiera, odrębną od upoważnienia z art. 104 ust. 6 tej ustawy, delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach. Powyższe upoważnienie ma charakter fakultatywny. Minister właściwy nie skorzystał do tej pory z tej delegacji ustawowej i nie wydał przepisów wykonawczych, które regulowałyby kwestię obniżania dodatków służbowych tym policjantom, którzy nie wykonują czynności służbowych z przyczyn określonych w art. 121 ust. 1 ustawy. Niewydanie przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych rozporządzenia, o jakim mowa w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji powoduje, że w drodze wykładni przepisów art. 121 i art. 104 tej ustawy do obniżania dodatku służbowego funkcjonariuszowi Policji w razie jego choroby, nie można stosować nawet odpowiednio przepisów § 8 ust. 5-8 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., wydanego na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 powołanej ustawy o Policji. Powyższe oznacza, że Komendant Powiatowy Policji w L. obniżając skarżącemu dodatek służbowy niewątpliwie naruszył prawo materialne, tj. art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, a także § 9 ust. 5 w związku § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Jednakże nie można stwierdzić, że oceniane rozstrzygnięcie posiada kwalifikowane wady, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Należy zwrócić uwagę, że sądy administracyjne dotychczas rozpoznające skargi policjantów na decyzje w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim, wydawane na podstawie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia, uchylały decyzje wydane w tym przedmiocie, wskazując na naruszenie prawa (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), nie stwierdzając natomiast nieważności tych decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy w związku z art. 156 § 1 pkt 2 zd. 2 k.p.a., choć zgodnie z art. 134 § 2 p.p.s.a. ocenę stopnia naruszenia prawa i istnienie pozostałych przesłanek do ewentualnego stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu sąd bada z urzędu (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 983/11, z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1358/11, z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1832/10, z dnia 4 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 280/11 - dostępne w bazie orzeczeń na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Powołanym wcześniej wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2001 r., sygn. akt I OSK 1845/10, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok sądu I instancji w oparciu o art. 188 p.p.s.a. i jednocześnie na podstawie art. 151 tej ustawy rozpoznał skargę, stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Uznał bowiem, że organem właściwym do rozpoznania środka zaskarżenia złożonego od decyzji Komendanta Głównego Policji wydanej w I instancji w sprawie dodatku służbowego był Komendant Główny Policji, na zasadzie art. 127 § 3 k.p.a. Jednocześnie uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wydany w analogicznym do obecnie rozpoznawanej sprawy stanie faktycznym, rozstrzygając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zatem podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie również nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2010 r. z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.