VII SA/Wa 2210/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Małgorzta Miron (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. o nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz C. Sp. z o.o. w W. kwotę 500,- (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; Sygnatura akt VII SA/Wa 2210/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...].03.20101r. Wojewoda [...] - po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...].01.2010 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlowo-usługową i garażem podziemnym, stanowiącego I etap zespołu budynków mieszkalnych z zadania II, zlokalizowanego na dz. nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją nr [...] z dnia [...].02.2009r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...].12.2008r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlowo-usługową i garażem podziemnym, na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w W. Wyrokiem z dnia 2.07.2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewody [...] nr [...] oraz utrzymaną przez nią decyzję Prezydenta W. z dnia [...].12.2008 r. Rozpatrując sprawę ponownie, Prezydent W. postanowieniem z dnia [...].12.2009r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości wskazanych w przedłożonej dokumentacji. Następnie w dniu [...].01.2010r., na skutek niewykonania przez inwestora wszystkich nałożonych postanowieniem z dnia [...].12.2009r. obowiązków, Prezydent W. decyzją z dnia [...].01.2010 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlowo - usługową i garażem podziemnym, stanowiącego I etap zespołu budynków mieszkalnych z zadania II, zlokalizowanego na dz. nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w W. Od ww. decyzji odwołanie złożyła C. Sp. z o.o. podnosząc, iż nie zamierza wykonywać żadnych prac na działkach innych dz. nr ew. [...] , zatem nie można nakładać na niego obowiązków związanych z terenem, którego nie zamierza zabudować. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy wskazał, że przed wydaniem decyzji zezwalającej na budowę, organ prowadzący postępowanie sprawdza wypełnienie przez inwestora warunków zawartych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, by w razie stwierdzenia naruszeń, któregokolwiek z punktów w nim zawartych nałożyć na podstawie art. 35 ust. 3 obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Jak wynika z akt sprawy, pomimo nałożenia postanowieniem nr [...] obowiązku inwestor nie dostosował dokumentacji projektowej do stanu spełniającego wymagania art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ zacytował treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i wskazał, że decyzja z dnia [...] .12.2005 r. ustaliła warunki zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i modernizacji obiektów sportowych oraz budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej i usługowej wraz z zapleczem parkingowym i technicznym; zadanie I obejmuje zachodnią część terenu - adaptację i modernizację istniejącego stadionu piłkarskiego i lekkoatletycznego, urządzenie trawiastego boiska treningowego oraz urządzenie ogólnodostępnych terenów rekreacji biernej, zadanie II - obejmuje wschodnią część terenu - realizację zespołu zabudowy wielorodzinnej i usługowej wraz z niezbędnym zapleczem parkingowym i technicznym na działkach nr ew. [...] i [...] oraz część dz. nr ew. [...], [...] i [...] obr.[...] przy ul. [...] w W.. Natomiast przedmiot wnioskowanej przez I. Sp. z o.o. (obecnie C. Sp. z o.o.) inwestycji ogranicza się wyłącznie do zainwestowania działki nr ew. [...]. Równocześnie inwestor w odwołaniu podnosi, iż na pozostałych wymienionych w decyzji o warunkach zabudowy działkach nie zamierza wykonywać żadnych prac budowlanych. Sposób ustalania zawartych w decyzji o warunkach zabudowy, wymogów określony jest w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar analizowany ustała się po dokładnym określeniu terenu będącego przedmiotem zainwestowania. Normatywy zabudowy nie mogą być kształtowane według abstrakcyjnych założeń - muszą być następstwem matematycznego obliczenia na podstawie parametrów zastanych w danym terenie. W związku z faktem, iż obszar analizowany zależy od wielkości działki bądź działek budowlanych, których dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, w przypadku wystąpienia w niniejszej sprawie przez inwestora z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wyłącznie dla działki nr ew. [...] zmianie uległby obszar analizowany a co za tym idzie normatywy zabudowy. Równocześnie wnioskodawca w składanym wniosku ma obowiązek określić charakter inwestycji zgodnie z art. 64 w zw. z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wniosek taki powinien wskazywać konkretne zamierzenie inwestycyjne. W związku z powyższym organ stwierdził, że normatywy zabudowy ustalone w decyzji nr [...] wiążą organ administracji architektoniczno budowlanej w przypadku realizacji przez C. Sp. z o.o. inwestycji, dla której te warunki zabudowy wydano - czyli adaptacji i modernizacji istniejącego stadionu piłkarskiego i lekkoatletycznego, urządzenie trawiastego boiska treningowego oraz urządzenie ogólnodostępnych terenów rekreacji biernej oraz realizacji zespołu zabudowy wielorodzinnej i usługowej wraz z niezbędnym zapleczem parkingowym i technicznym na dz. nr ew. [...] i [...]oraz część dz. nr ew. [...], [...] i [...] obr. [...]. Zamierzenie inwestycyjne o odmiennym terenie bądź sposobie jego zagospodarowania wymaga uzyskania nowych warunków zabudowy. W postanowieniu z dnia [...].12.2009 r. inwestorowi wskazano niezgodność pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy a projektem zagospodarowania terenu obejmującym tylko działkę nr ew. [...], wyznaczając jednocześnie termin na dokonanie korekty dostosowującej dokumentację projektową do ustaleń zawartych w decyzji nr [...]. Równocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż wydanie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na nieuzupełnienie przez inwestora dokumentacji projektowej zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie przesądza o niemożności zainwestowania terenu. Ponowne złożenie wniosku wraz z kompletną oraz sporządzoną zgodnie z obowiązującymi przepisami dokumentacją projektową spowoduje ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. C. Spółka z o.o. złożyła skargę na decyzję Wojewody [....] z dnia [...].03.2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła: 1. naruszenie przepisu art. 34 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż zakres projektu zagospodarowania terenu nie jest zgodny z zakresem inwestycji określonym w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].12.2005 r. oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że projekt budowlany nie spełnia wymogów określonych tym przepisem i tym samym naruszenie zasady praworządności (art. 6 kpa) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa); 2. naruszenie przepisu art. 33 ust. 2 pkt. 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż Skarżący zobowiązany jest dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek, na których nie zamierza wykonywać żadnych prac budowlanych i tym samym naruszenie zasady praworządności (art. 6 kpa), zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa), zasady obowiązku udzielania informacji faktycznej i prawnej (art. 9 kpa); 3. naruszenie przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez nieuprawnione zastosowanie dyspozycji art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego z powodu nieusunięcia przez Skarżącego faktycznie nie istniejącego braku materialno-prawnego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę polegającego na niedoprowadzeniu do zgodności zakresu tj. obszaru terenu inwestycji objętego projektem zagospodarowania terenu z zakresem (obszarem) inwestycji określonym w decyzji o warunkach zabudowy a tym samym naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wyrokiem z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie VII SA/Wa 890/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżona decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej Wojewody [...] Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2011 r. w sprawie II OSK 2339/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma treść art. 190 i 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.). Zgodnie z treścią pierwszego w tych przepisów sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Drugi z w/w przepisów wskazuje natomiast, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) było przedmiotem zaskarżenia). Niniejsza sprawa była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 7 lutego 2009 r. w sprawie VII SA/Wa 579/09 uchylił kontrolowaną wówczas decyzję Wojewody [....] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Podstawą prawną kontrolowanego wówczas rozstrzygnięcia był art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego przy czym organ uznał, że inwestor nie wypełnił nałożonego na niego obowiązku uzupełnienia złożonej dokumentacji poprzez dostosowanie do ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu w/w wyroku wskazał, że art. 33 Prawa budowlanego nie dawał organowi upoważnienia do zobowiązania inwestora do przedstawienia projektu budowlanego dla całego zamierzenia inwestycyjnego tj. także co do części inwestycji nie objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu wniosku obowiązkiem organów będzie ustalenie i ocena czy zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 33 Prawa budowlanego, a także dokonanie analizy złożonego projektu zagospodarowania terenu, jego szczegółowych postanowień tak w części opisowej jak i rysunkowej pod kątem zgodności z dyspozycją art. 34 ust. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego i § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Innymi słowy Sąd ten wskazał, że skoro możliwe jest etapowanie procesu budowlanego to możliwe jest wydanie pozwoleń na budowę na poszczególne obiekty budowlane, jeżeli mogą one funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego budowę więcej niż jednego obiektu. W takiej sytuacji żaden z przepisów Prawa budowlanego nie nakłada na inwestora obowiązku przedstawienia projektu budowlanego dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Należy jednak w takim przypadku przedstawić projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Powyższą oceną prawną związany był organ administracji a obecnie Sąd. Rozpoznając ponownie wniosek o udzielnie pozwolenia na budowę postanowieniem z dnia [...].12.2009 r. Prezydent W. zobowiązał inwestora - w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego - do jego uzupełnienia poprzez: 1. wskazanie na czym polega całe zamierzenie inwestycyjne zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...].12.2005r. oraz doprowadzenie do zgodności zakresu tj. obszaru terenu inwestycji objętej projektem zagospodarowania terenu z zakresem inwestycji wskazanym w w/w decyzji o warunkach zabudowy obejmującym działki nr ew. [...], [...] oraz cześć działek nr ew. [...], [...] i [...], 2. dostarczenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych projektem zagospodarowania terenu określonych zgodnie z punktem 2; 3. przedłożenie 4 egzemplarzy projektu budowlanego zgodnego z decyzją o warunkach zabudowy oraz doprowadzenie do zgodności projektu drogowego z projektem zagospodarowania terenu w zakresie ilości miejsc postojowych; 4. przedłożenie aktualnych uzgodnień dotyczących obsługi komunikacyjnej oraz aktualnych warunków przyłącza do sieci; 5. wyjaśnienie sposobu odprowadzania wód opadowych dla całej inwestycji z określeniem ilości wód odprowadzanych do miejskiej sieci oraz dostarczenie zgody Wydziału Ochrony Środowiska w przypadku odprowadzenia wód opadowych do "[...]". Wobec nie wypełnienia obowiązków wymienionych w pkt 1 i 2 w/w postanowienia organ architektoniczno – budowlany odmówił udzielenia pozwolenia na budowę wskazując jednocześnie, iż niecelowym jest rozpatrywanie wniosku o przedłużenie terminu do spełnienia pozostałych obowiązków skoro inwestor nie złożył stosownego oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane co do całego zamierzenia inwestycyjnego przy czym obszar ten określony jest decyzją o warunkach zabudowy. Zarówno w odwołaniu jak i skardze podlegającej rozpoznaniu w niniejszej sprawie inwestor zakwestionował zasadność żądania usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego poprzez dostosowanie obszaru inwestycji objętego projektem zagospodarowania terenu z zakresem inwestycji wskazanym w decyzji o warunkach zabudowy obejmującym działki nr ew. [...], [...] oraz cześć działek nr ew. [...], [...] i [...] (projekt zagospodarowania terenu znajdujący się w projekcie obejmował jedynie działkę nr [...]) oraz w konsekwencji do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych tak sporządzonym projektem zagospodarowania terenu. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że w ocenie organu przez zgodność projektu zagospodarowania terenu z decyzją ustalającą warunki zabudowy należy rozumieć sytuację gdy projekt ten obejmuje ten sam obszar którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy. Natomiast w ocenie skarżącej inwestor może zrealizować inwestycję tylko na części terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy przy czym projekt ten musi być sporządzony dla wszystkich działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wobec powyższego obowiązkiem Sądu była w pierwszej kolejności ocena w/w okoliczności. W tym miejscu wskazać należy, że niniejsza sprawa była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego a oceną prawną zawartą w wyroku tego Sądu z dnia 21 lipca 2011 r. w sprawie II OSK 1228/10 związany jest Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, że w postanowieniu z dnia [...].12.2009 r. nie nałożono już na inwestora obowiązku przedstawienia projektu budowlanego obejmującego całe zamierzenie budowlane, a tego właściwie tylko dotyczyło związanie wynikające z wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2009 r. W konsekwencji NSA ocenił, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 153 P.p.s.a. Sąd wskazał również - ponieważ problem ten był podnoszony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że inwestor powinien przedstawić oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych projektem zagospodarowania terenu, czyli dla całego zamierzenia budowlanego, gdyż to może stanowić jakąś gwarancję realizacji tego, co zostało objęte decyzją o warunkach zabudowy. Skoro inwestor może uzyskać zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę jednego obiektu ("wybranych obiektów lub zespołu obiektów"), ale musi przedstawić w takim przypadku projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego, to należy rozumieć, że wydanie pozwolenia na budowę w takiej sytuacji, stanowi jednocześnie "zatwierdzenie" przedstawionego projektu zagospodarowania działki lub terenu. Aby całe zamierzenie budowlane w kształcie przedstawionym w projekcie zagospodarowania działki lub terenu, mogło być zrealizowane, inwestor w tym momencie powinien już posiadać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co stwarza realne podstawy do uzyskania pozwoleń na budowę dla pozostałych obiektów planowanych do realizacji w następnych etapach. W przeciwnym razie brak by było jakichkolwiek gwarancji, że inwestor w przyszłości będzie realizował inne obiekty, które były zaplanowane w decyzji o warunkach zabudowy i dla tego taka decyzja została wydana, w przekonaniu, że mają być zrealizowane wszystkie obiekty, a nie tylko niektóre, dowolnie wybrane przez inwestora. W konsekwencji powyższego nie ulega wątpliwości, że inwestor winien był złożyć oświadczenie o prawie dysponowania gruntem na cele budowlane co do wszystkich działek objętych projektem zagospodarowania terenu. Nie kwestionowane jest w niniejszej sprawie, że wnioskująca o wydanie pozwolenia na budowę Spółka złożyła takie oświadczenie co do działki nr [...] twierdząc jednocześnie, że jedynie na tej nieruchomości zamierza prowadzić roboty budowlane. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd w pełni podziela argumentację C. co do tego, że inwestycja nie musi przebiegać dokładnie w tych samych granicach, które zostały określone przez decyzję o warunkach zabudowy. O ile nie budzi wątpliwości Sądu, że pozwolenie na budowę nie może określać szerzej granic inwestycji aniżeli czyniły to warunki zabudowy, o tyle należy stwierdzić, że nie wystąpi sprzeczność między decyzjami jeżeli pozwolenie na budowę będzie obejmowało mniejszy obszar niż decyzja o warunkach. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym m.in. w wyroku z dnia 11.12.2009 r. w sprawie VII SA/Wa 1596/09 a Sad w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. W konsekwencji powyższego stanowiska rzeczą Sądu pozostała jedynie ocena czy przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu spełnia wymogi określone w § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. (Dz.U. nr 120, poz. 1133). Oceniając powyższe w pierwszej kolejności Sąd ocenił czy w sposób prawidłowy został określony obszar objęty projektem zagospodarowania terenu. Analiza tego projektu doprowadziła do wniosku, że rację ma skarżąca spółka, iż obszar inwestycji został określony w sposób prawidłowy. Z dokumentu tego wynika, że Spółka zaplanowała realizację inwestycji na działce ew. nr [...] żadne roboty budowlane nie będą przeprowadzane na działce nr [...], na której – wg oświadczenia przedstawiciela inwestora - znajduje się stacja trafo. Natomiast cześć działek [...], [...] i [...] stanowi pas dróg publicznych – Al. [...] i ul. [...]. Niewątpliwie inwestor będzie potrzebował stosownych uzgodnień z zarządcami tych dróg w przedmiocie połączenia działki inwestycyjnej z drogami publicznymi co jednak pozostaje odrębną kwestią od obszaru objętego planem zagospodarowania terenu i dysponowania tymi gruntami na cele budowlane. Innymi słowy inwestor, który decyduje o rozmiarze inwestycji – w okolicznościach niniejszej sprawy uprawniony był do przedstawienia projektu zagospodarowania terenu jedynie działki nr [...] oraz projektu architektoniczno – budowlanego budynku nr [...]. A zatem organy architektoniczno – budowlane w sposób nieuprawniony wezwały inwestora do usunięcia nieprawidłowości w złożonym projekcie w części dotyczącej dostosowania obszaru objętego projektem zagospodarowania terenu do obszaru określonego w warunkach zabudowy. Skoro w/w decyzja z dnia [...].12.2005 r. określiła, że inwestycja może być zrealizowana m.in. na działce o nr ew. [...] to brak było podstaw prawnych do żądania objęcia tym projektem również działek o nr ew. nr [...], [...] i [...] (w części). Natomiast inwestor złożył oświadczenie o prawie dysponowania gruntem na cele budowlane co do działki objętej projektem zagospodarowania terenu. Powyższe prowadzi do wniosku, że również żądanie takiego oświadczenia co do pozostałych działek nie znajduje oparcia w przepisach prawa budowlanego w szczególności art. 35 ust. 3 tego prawa. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że przyczyną, dla której organ architektoniczno – budowlany odmówił udzielenia pozwolenia na budowę było uznanie, że projekt zagospodarowania działki nie jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie obszaru objętego tą ostatnią decyzją. Skoro – jak wskazano wyżej - stanowisko organu nie znajduje oparcia w przepisach prawa budowlanego a inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane co do wszystkich działek objętych w/w projektem to zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 35 ust. 3 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Z tych samych względów Sąd uznał za wadliwe postanowienie z dnia [...].12.2009 r. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, poprzedzająca ją decyzja organu I instancji jak też postanowienie Prezydenta W. z dnia [...].12.2009 r. zostały wydane z naruszeniem w/w przepisów prawa materialnego które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji należało je wyeliminować z obrotu prawnego. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawna jak też ocenę zawartą w wyroku NSA z dnia 4 sierpnia 2011 r. i WSA z dnia 2 lipca 2009 r. Natomiast Sąd uznał, że co najmniej przedwczesna jest ocena czy prawidłowo organy architektoniczno – budowlane zobowiązały inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu w pozostałym zakresie (wymienionych w pkt 3-5 postanowienia). Nie może przy tym ujść uwadze, że skarżąca spółka złożyła wniosek o przedłużenie terminu do usunięcia nieprawidłowości w tym zakresie. Organ nie rozpoznał tego wniosku uznając, że wobec niespełnienia obowiązków j.w. niecelowym jest rozpatrywanie wniosku. Nie można wprawdzie odmówić organowi administracji konsekwencji w przyjętym stanowisku jednakże wobec odmiennej, od dokonanej przez organ oceny kwestii, które legły u podstaw rozstrzygnięcia organu – ocena prawidłowości projektu zagospodarowania terenu i architektoniczno – budowlanego co do pozostałych wymogów pozostaje otwarta. Z tych wszystkich względów – w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 i 33 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 190 P.p.s.a jak też art. 135 i 152 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.