II SA/Gl 747/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2012 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy w Łodygowicach z dnia 28 maja 2010 r. nr XXXVIII/339/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Rada Gminy Łodygowice w dniu 28 maja 2010 r. podjęła uchwałę Nr XXXVIII/339/10 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu kamieniołomu w Łodygowicach (dalej zwaną m.p.z.p.). Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego nr 80, poz. 717 i weszła w życie po 30 dniach od daty tej publikacji. W podstawie prawnej przedmiotowej uchwały Rada wskazała art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( dalej zwanej u.s.g.) w zw. z art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 15 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej zwanej u.p.z.p.). Mocą zaś tej uchwały zmienione zostało dotychczasowe przeznaczenie części terenów przylegających bezpośrednio do istniejącego od 1967 roku kamieniołomu, aktualnie eksploatowanego przez "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. We wcześniej obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy Łodygowice, przyjętym uchwałą z dnia 27 stycznia 2006 r. Nr XXXII/329/06 ( Dz. Urz. Woj. Śl. Nr 41, poz. 1185) obszar objęty nowym planem poza terenami eksploatacji powierzchniowej (1.4 PE) stanowiły tereny rolnicze z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej (1,5 RP/MN) oraz tereny leśne ( RL). Wszystkie te tereny znajdują się w obszarze Parku Krajobrazowego Beskidu Małego. Wnosząca o zmianę planu Spółka eksploatująca kamieniołom była właścicielem 10 działek na tym terenie oraz dzierżawiła cztery inne działki stanowiące własność osób fizycznych. Wojewoda Śląski działając w oparciu o art. 93 ust. 1 u.s.g., skargą z dnia 6 września 2011 r. wniósł o stwierdzenie nieważności opisanej uznając ją za niezgodną z art. 15 u.p.z.p. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że zaskarżony akt normatywny został podjęty z istotnym naruszeniem przepisów prawa, a to przede wszystkim art. 15 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 36 ust. 4 u.p.z.p. Rada Gminy Łodygowice nie ustaliła bowiem w tej uchwale stawki procentowej służącej naliczeniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami PE i RL wskazanych w jej § 15. Stwierdzone naruszenie prawa uniemożliwia zaś pobieranie obowiązkowej jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Organ nadzoru dodał, że przepisy zawarte w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. (w tym pkt 12) mają charakter bezwzględnie obowiązujący (ius cogens) i w związku z tym rada gminy ma obowiązek określania w planie stawek opłaty, o jakich jest mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., a brak tego elementu w uchwale powoduje nieważność całego aktu prawnego. Dodatkowo organ nadzoru stwierdził naruszenie unormowania zawartego w art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. nakazującego obowiązkowe określenie w planie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, a także § 4 pkt 3 lit b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej zwanego rozporządzeniem MI). Wskazany przepis rozporządzenia MI nakazuje uwzględnienie w planie ustaleń dotyczących między innymi planów ochrony parków krajobrazowych. Tymczasem zawarte w § 8 zaskarżonej uchwały ustalenia dotyczące strefy F-3 wchodzącej w skład Parku Krajobrazowego Beskidu Małego oparte zostały nie o plan ochrony tego parku lecz o projekt takiego planu. Wojewoda Śląski zwrócił także uwagę, że w tekście uchwały oraz na rysunku planu posłużono się oznaczeniami PE i RL, które nie zostały wskazane w załączniku nr 1 do rozporządzenia MI. W tekście planu niedookreślone zostały również granice obszaru objętego planem, przez co naruszony został § 3 pkt 2 rozporządzenia MI. W ocenie Wojewody wystąpiła również rozbieżność między tekstem zaskarżonej uchwały, a jej projektem dołączonym do dokumentacji prac planistycznych, który został przekazany do uzgodnienia wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. W szczególności w § 12 pkt 1 uzgodnionego projektu planu dopuszczono realizację dróg dojazdowych oznaczonych na rysunku planu symbolem Kdd. Tymczasem w podjętej uchwale dopuszczono jedynie możliwość realizacji dróg wewnętrznych nie oznaczając ich przebiegu na rysunku planu. Uzgodniony projekt różni się także od uchwały uregulowaniami dotyczącymi tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów. W projekcie dopuszczono bowiem tymczasowe zagospodarowanie terenu na warunkach określonych w uchwale, a w zaskarżonej uchwale odstąpiono od określenia przedmiotowych zasad zagospodarowania tymczasowego ( § 14 ust. 1). Uchwalony plan narusza także wymóg wynikający z § 7 pkt 1 rozporządzenia MI, bowiem nie został do niego dołączony wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, co uniemożliwia weryfikację zgodności planu z uchwalonym studium. Do zaskarżonej uchwały nie dołączono także uzasadnienia, o jakim mowa w § 12 pkt 19 rozporządzenia MI. W odpowiedzi na skargę Gmina Łodygowice, reprezentowana przez Wójta Gminy, wniosła o jej oddalenie w całości jako niezasadnej i zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie Gminy w pierwszym rzędzie za niezasadny należy uznać podstawowy zarzut skargi dotyczący braku ustalenia w zaskarżonej uchwale stawki procentowej służącej naliczeniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. Stawka taka została bowiem ustalona w wysokości 0%, co wyczerpuje wymóg wynikający z art. 36 ust. 4 zd. 3 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem przedmiotowa stawka nie może przekroczyć 30 % , zatem w oparciu o powołany przepis nie można wyprowadzić wniosku, że nie może ona wynieść 0%. Interpretacja taka znajduje także umocowanie w przepisie § 4 ust. 13 rozporządzenia MI. Tym samym należy przyjąć, że ustalając zerową stawkę procentową dla obszarów wskazanych w uchwale Rada Gminy Łodygowice kierowała się treścią obowiązującego prawa, bowiem powołany przepis rozporządzenia MI nie został dotychczas uchylony jako niezgodny z u.p.z.p. W ocenie Gminy obowiązek zamieszczenia w planie miejscowym przedmiotowych stawek procentowych służących do naliczania opłaty planistycznej nie jest także bezwzględny i musi być dostosowany do warunków panujących na obszarze objętym planem. Powołując się na stanowisko doktryny oraz orzecznictwo sądowo-administracyjne stwierdziła w szczególności, że obowiązek ustalenia przedmiotowej stawki opłaty dotyczy tylko terenów, których wartość wzrośnie w wyniku uchwalenia planu. W przypadku zaś zaskarżonego planu zmiana przeznaczenia otwartych terenów zielonych RL na teren intensywnej eksploatacji powierzchniowej nie doprowadzi do wzrostu wartości terenów objętych planem lecz raczej obniży ich wartość, do czego dojdzie w wyniku ich degradacji. Ponadto tereny te podlegać będą obowiązkowi rekultywacji narzuconej ustaleniami planu, "co eskaluje jedynie koszty ich utrzymania". Gmina Łodygowice uznała także za nieuprawniony zarzut naruszenia § 4 pkt 3 lit b rozporządzenia MI. Wskazala, że możliwość zastosowania tej normy może mieć miejsce jedynie w przypadku istnienia planu ochrony parku krajobrazowego, a Sejmik Województwa Śląskiego nie podjął dotychczas uchwały dotyczącej planu ochrony Parku Krajobrazowego Beskidu Małego. Zgodnie z aktualnie uzgadnianą wersją planu ochrony przedmiotowego parku nie uległ zmianie dotychczasowy podział terenu tego parku na 3 strefy. W szczególności teren kamieniołomu pozostał w strefie F 3, dla której niezmienione zostały dotychczasowe ustalenia ochronne i zalecenia, które zawarto w uchwale . Odnosząc się do zarzutu posłużenia się w planie niewłaściwymi symbolami literowymi Gmina stwierdziła, że załącznik do rozporządzenia MI określa jedynie podstawowe oznaczenia literowe, a zatem pozwala to na użycie w planie innych oznaczeń literowych. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji gdy podstawowe oznaczenia nie definiują w sposób właściwy przeznaczenia terenu. W rozporządzeniu MI nie zdefiniowano zaś jednoznacznie terenów kamieniołomów, a zatem co najwyżej można by je określić symbolem PG – obszary górnicze, co jednak nie oddaje ich specyfiki. Dodatkowo Gmina wskazała, że zarówno obowiązujące Studium, jak obowiązujący dla terenu całej gminy plan miejscowy posługują się symbolami PE i RL. W ocenie Gminy Łodygowice nie był trafny także zarzut braku określenia w części tekstowej planu granic opracowania, bowiem zakres taki określono w przepisach uchwały. Dodała, że nie sposób było w otwartym niezurbanizowanym terenie opisać inaczej obszar opracowania stanowiący teren obecnego i przyszłego kamieniołomu. Obszaru tego nie wyznaczają w szczególności ulice, drogi, rzeki czy potoki, a zatem zarzut ten należy potraktować jako znaczną nadinterpretację wymogów prawnych wynikających z rozporządzenia MI. Odnosząc się do zarzutów niedołączenia do uchwały wyrysu ze Studium oraz braku jej uzasadnienia Gmina wskazała, że w jej ocenie pozostaje to bez wpływu na legalność zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę wskazano też, że zarówno wyrys ze Studium jak i uzasadnienie uchwały zostały przekazane Wojewodzie wraz z materiałami planistycznymi Gdyby jednak okazało się, że w trakcie przekazywania dokumentacji "pominięto" te dokumenty, to braki te mogły zostać uzupełnione na żądanie organu nadzoru. Przedmiotowe uzasadnienie zaskarżonej uchwały oraz wyrys ze Studium Gmina dołączyła do odpowiedzi na skargę. W trakcie rozprawy w dniu 7 marca 2012 roku pełnomocnik Wojewody Śląskiego uwzględniając okoliczność, że w dacie podjęcia uchwały nie został jeszcze przyjęty plan ochrony Parku Krajobrazowego Beskidu Małego cofnęła podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. i § 4 pkt 3 lit. b rozporządzenia MI. Podtrzymała ona jednocześnie wszystkie pozostałe zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Wojewody wniesiona w trybie art. art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej zwanej u.s.g.).zasługuje na uwzględnienie, gdyż w ocenie Sądu zaskarżona uchwała Rady Gminy Łodygowice została podjęta z naruszeniem zasad i trybu sporządzania planu miejscowego. Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.) naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Ustawodawca w przywołanym przepisie wskazał, że nie każde naruszenie przepisów prawa, do jakiego może dojść w toku uchwalania m.p.z.p. pociąga za sobą jego nieważność, a ponadto, iż nie wszystkie wypadki naruszenia zasad oraz istotne naruszenia trybu sporządzania m.p.z.p. pociągają za sobą nieważność całej uchwały rady gminy, którą plan taki został przyjęty. W orzecznictwie sądowoadmistracyjnym podzielany jest pogląd, że część zasad sporządzania m.p.z.p. ustawodawca zamieścił w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., w którym wskazane zostały obligatoryjne treści jakie winny zawierać plany miejscowe. Pominięcie zatem w uchwalonym planie, któregoś z obowiązkowych elementów wskazanych w tym przepisie winno, co do zasady skutkować nieważnością części bądź całości takiego aktu prawa miejscowego. W grupie tych obowiązkowych unormowań, jakie powinny zostać zamieszczone w m.p.z.p. ustawodawca wskazał stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 tej ustawy (w art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p.). W wyrokach NSA z 2006 r. (znanych prawdopodobnie autorowi odpowiedzi na skargę Wojewody) podkreślono, jednocześnie, że przepis § 4 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1587) został wydany bez upoważnienia ustawowego zawartego w art. 16 ust. 2 u.p.z.p. ( tak: wyroki NSA z dnia 3 października 2006 r., II OSK 1041/06 oraz z dnia 24 października 2006 r. , II OSK 1247/05 ). W ostatnim okresie czasu w orzecznictwie sądowo-administracyjnym zarysowały się dwa stanowiska w kwestii dotyczącej realizacji przez gminnego planistę obowiązku wynikającego z przepisu art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. Według pierwszego z tych stanowisk brak ustalenia w m.p.z.p. przedmiotowej stawki procentowej bądź ustalenie jej na poziomie 0% prowadzić musi do stwierdzenia nieważności planu miejscowego ( tak: m.in. wyroki NSA z dnia 1 lipca 2010 r., II OSK 904/10 i z dnia 29 września 2010 r., II OSK 1430/10, a także prawomocne wyroki: WSA w Olsztynie z dnia 27 stycznia 2010 r., II SA/Ol 1012/09; WSA w Krakowie z dnia 1 lutego 2010 r., II SA/Kr 1207/09 oraz tegoż Sądu z dnia 30 marca 2010 r., II SA/Kr 1119/09 i z dnia 16 kwietnia 2010 r., II SA/Kr 1319/09, WSA we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2010 r. , II SA/Wr 292/10; WSA w Lublinie z dnia 26 października 2010 , II SA/Lu 497/10, WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2010r., IV SA/Wa 1274/10 ). W myśl drugiego stanowiska – podzielanego przez skład Sądu - nieustalenie lub określenie w planie stawki procentowej, o jakiej mowa w art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. na poziomie 0% nie stanowi naruszenia wskazanego unormowania w przypadkach, gdy przeznaczenie takich terenów jest zbieżne z ich dotychczasowym wykorzystaniem i funkcją społeczno-gospodarczą ( tak. m.in. wyroki NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r. , II OSK 311/10 i z dnia 22 czerwca 2010 r. II OSK 545/10 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl>). Ten pogląd jest zbieżny ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r., P 58/08 ( OTK-A 2010/2/9), który badając zgodność art. 37 ust. 1 u.p.z.p. z przepisami Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej uznał, że jest on niezgodny z przepisami art. 2 i art. 32 ustawy zasadniczej w zakresie, w jakim odnosi on wzrost wartości nieruchomości do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy. Ostatnio omówione stanowisko w kwestii wykładni art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. nie może znaleźć jednak zastosowania w przypadku kontrolowanej uchwały, gdyż zmiana dotychczasowego przeznaczenia części nieruchomości objętych kontrolowanym planem, bez wątpienia spowoduje wzrost ich wartości. W szczególności w ocenie Sądu będzie to miało miejsce w przypadku terenów, które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy Łodygowice, przyjętym uchwałą z dnia 27 stycznia 2006 r., Nr XXXII/329/06 (Dz. Urz. Woj. Śląskiego Nr 41, poz. 1185) były oznaczone symbolem RL oznaczającym tereny zieleni leśnej, a w aktualnym planie oznaczone zostały symbolem PE – tereny eksploatacji powierzchniowej. Wskazać należy, że w m.p.z.p. z 2006 r. funkcją wiodącą terenów RL była - zieleń leśna, rezerwaty przyrody i lasy ochronne w obszarze Parku Krajobrazowego Beskidu Małego, a funkcję uzupełniającą – łąki, polany śródleśne, zadrzewienia i elementy tras turystycznych. Plan ten zawierał także szereg zakazów i nakazów składających się na zasady zagospodarowania tych terenów. Z kolei funkcję podstawową dla terenów PE, w których obrębie znajdzie się część nieruchomości oznaczonych w dotychczasowym planie symbolem RL stanowić ma działalność wydobywcza oraz wytwórczość materiałów budowlanych. Funkcję uzupełniającą przewidzianą dla tych terenów mają natomiast stanowić nieuciążliwe urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej, obiekty gospodarcze, techniczne i socjalne związane z obsługą funkcji podstawowej, a także komunikacja wewnętrzna oraz parkingi związane z obsługą funkcji podstawowej. Na terenach tych, jak wynika z "Prognozy skutków finansowych uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu kamieniołomu w Łodygowicach" ma być wydobywany i przerabiany piaskowiec ze złoża piaskowców krośnieńskich. Powierzchnia zaś kamieniołomu wynosiła przed zmianą planu 1,64 ha, a po jego zmianie ma objąć tereny o powierzchni 6 ha. Taka zmiana przeznaczenia terenu bez wątpienia pociągnie za sobą wzrost wartości nieruchomości, o jakim jest mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. Z wyliczeń rzeczoznawcy majątkowego zamieszczonych w opracowaniu "Opisy lasów" dołączonym do dokumentacji planistycznej wynika, że wartość 4 działek leśnych o łącznej powierzchni 1,1922 ha, które na mocy planu włączono do obszaru PE, a to działek: nr [...], nr [...] i nr [...] (stanowiących własność osób fizycznych) i działki nr [...] (własność "A" Sp. z o.o.) wynosiła przed uchwaleniem planu zaledwie 0,57 zł /m². Tym samym unormowanie zawarte w § 15 uchwały wprowadzające stawkę 0% służącą naliczeniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości dla terenów oznaczonych w planie symbolem PE, w tym dla terenów stanowiących dotychczas tereny zieleni leśnej pociągnąć musi za sobą nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Wobec powyższego Sąd zwolniony jest z obowiązku szczegółowego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi. Kierując się zasadą szybkości postępowania sądowoadministracyjnego, wynikającą z art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), skład orzekający w szczególności odstąpił od weryfikacji postawionego przez Wojewodę Śląskiego zarzutu istotnego naruszenia trybu sporządzania zaskarżonej uchwały, a to zarzutu dotyczącego różnic zachodzących między przekazanym do uzgodnień projektem planu, a tekstem zaskarżonej ustawy. Podkreślić trzeba, że zarzut ten nie został poparty przez organ nadzoru żadnymi dowodami. Sąd nie mógł się również do niego odnieść merytorycznie w oparciu o analizę przesłanej mu przez Wójta Gminy Łodygowice dokumentacji planistycznej. Do dokumentacji tej bowiem nie dołączono (wbrew spisowi treści zawartości dokumentacji planistycznej) prognozy oddziaływania na środowisko, do której wedle twierdzeń Wojewody został dołączony projekt planu różniący się treścią od przyjętej uchwały. Stwierdzić też należy, że stosownie do § 7 pkt 1 rozporządzenia MI wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego winien stanowić załącznik do tekstu uchwały. Uchwała Nr XXXVIII/339/10 nie zawierała natomiast takiego załącznika przez co doszło do naruszenia art. 20 ust. 1 zd. 2 in fine u.p.z.p. W ocenie Sądu nieważności zaskarżonej uchwały nie pociągało natomiast posłużenie się przez Radę w tekście i rysunku planu oznaczeniami literowymi określającymi przeznaczenie terenów, które nie zostały wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia MI. Zamieszczone w tym załączniku oznaczenia stanowią bowiem, jak zasadnie wskazano w odpowiedzi na skargę, oznaczenia podstawowe. Nieważności zaskarżonej uchwały nie można upatrywać także w braku jej uzasadnienia. Z przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z art. 17 u.p.z.p. nie wynika aby uzasadnienie takie winno zostać dołączone do uchwały w sprawie planu miejscowego, czy stanowiło jeden z jej obligatoryjnych załączników. Przedmiotowe uzasadnienie stosownie do § 12 pkt 19 rozporządzenia MI stanowi natomiast część dokumentacji prac planistycznych. W sytuacji zatem, gdy nie zostało ono przekazane w trybie art. 20 ust. 2 u.p.z.p. wojewoda winien wezwać organ wykonawczy gminy do uzupełnienia tego braku, przed skierowaniem uchwały do publikacji w dzienniku urzędowym województwa. Za niezasadny Sąd uznał wreszcie zarzut naruszenia zaskarżoną uchwałą § 3 pkt 2 rozporządzenia MI poprzez niedookreślenie w jej tekście granic obszaru objętego tą uchwałą. W tej kwestii podzielić należy stanowisko Gminy Łodygowice, że w otwartym niezurbanizowanym terenie wystarczyło opisać obszar opracowania jako teren kamieniołomu w Łodygowicach. Obszaru tego nie wyznaczają bowiem ulice, drogi, rzeki czy potoki. Pomimo, że nie wszystkie postawione przez Wojewodę Śląskiego zarzuty skutkowały stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu Sąd kierując się wcześniej przedstawionymi argumentami uznał, iż do jej podjęcia doszło z naruszeniem zasady określonej w art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. co w świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. pociągało za sobą konieczność stwierdzenia w całości nieważności zaskarżonej uchwały. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 147 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku.