II SA/Rz 246/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska/spr./ Sędziowie SO del. Anna Bembenek WSA Robert Sawuła Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania -skargę oddala- Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej stwierdził niedopuszczalność odwołania J. W. – zastępowanej przez adwokata M. Z. w sprawie odwołania z dniem [...] października 2010 r. J. W. przez Naczelnika Urzędu Celnego z funkcji kierującego Sekcją Przeznaczeń Celnych w Oddziale Celnym w P. W podstawie prawnej organ powołał art. 134 k.p.a. Z akt administracyjnych i uzasadnienia wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie § 13 Zarządzenia Nr 30 Ministra Finansów z dnia 29.10.2009r. /D. Urz. M. F. Nr 13 z dnia 16.11.2009r., poz. 72/ w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym, odwołał z dniem [...] października 2010 r. J. W. z funkcji kierującego Sekcją Przeznaczeń Celnych w Oddziale Celnym w P. Pismem z dnia [...] października 2010 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] listopada 2010 r. J. W. – zastępowana przez pełnomocnika adwokata M. Z. złożyła odwołanie od "decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2010r." zarzucając 1/ naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez podanie niewłaściwej podstawy prawnej; 2/ naruszenie art. 6 k.p.a. oraz art. 7 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez działanie bez właściwej podstawy prawnej. Wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wskazał, że odwołanie nastąpiło bez podania przyczyny, a w dniu [...] października 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie wyjaśniające w stosunku do odwołującej się. Zarzucił organowi zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej dla odwołania funkcjonariuszki oraz działanie z przekroczeniem uprawnień. Podkreślił, że J. W., pełniła funkcję kierownika sekcji, jest to stanowisko kierownicze, a zatem odwołanie winno uwzględniać tryb służbowy, w szczególności na wniosek bezpośredniego przełożonego, składany do kierownika urzędu z zachowaniem drogi służbowej. W przedmiotowej sprawie, odwołania dokonał właściwy organ tj. kierownik urzędu, jednakże z pominięciem ww. trybu. W ocenie odwołującej się pismo w sprawie odwołania z dniem [...] października 2010 r. z funkcji kierującego sekcją wydane zostało bez wskazania właściwej podstawy prawnej. "Decyzja" ta nie zawiera również żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, co narusza podstawowe zasady zawarte w k.p.a. Postępowanie organu dotknięte jest także merytoryczną wadliwością. "Decyzja" podjęta została w warunkach skierowanego przeciwko odwołującej się postępowania wyjaśniającego dotyczącego niedopełnienia obowiązków służbowych oraz niegodnego zachowania się w służbie, zatem przyjąć należy, że w stanie faktycznym sprawy odwołanie ze stanowiska było co najmniej przedwczesne. Przedmiotowa sprawa winna podlegać rozpoznaniu w administracyjnym toku instancyjnym określonym w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej. W piśmie z dnia [...] grudnia 2010r., zatytułowanym "zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].11.2010r.", które to Dyrektor Izby Celnej uznał za uzupełnienie "odwołania" złożonego pismem z dnia [...] października 2010r., pełnomocnik odwołującej się podtrzymał stanowisko, że odwołanie J. W. z funkcji kierującego sekcją stanowi decyzję administracyjną i winno być rozpatrywane w trybie art. 188 ustawy o Służbie Celnej. Podkreślono, że w skutek odwołania funkcjonariuszka została przeniesiona ze stanowiska kierowniczego na niższe stanowisko służbowe. Wskazano, że w sprawie nie ma zastosowania art. 222 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez J. W. – zastępowaną przez adwokata M. Z. W uzasadnieniu stwierdził, że niedopuszczalne jest odwołanie od czynności organu administracji publicznej, które nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 i art. 107 k.p.a. W stanie faktycznym sprawy odwołanie J. W. z kierującego Sekcją Przeznaczeń Celnych w Oddziale Celnym w P. nie podlega procedurze administracyjnej i nie może zostać rozstrzygnięte w drodze decyzji administracyjnej. Wskazano, że zgodnie z art. 188 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej przepisy k.p.a. w sprawach dotyczących stanowisk służbowych (art. 188 ust. 1 ww. ustawy) stosuje się w przypadku powierzenia funkcjonariuszowi celnemu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku oraz w razie przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. Sytuacje takie zostały określone w art. 86 ust. 1 oraz w art. 95 ust. 1 i art. 97 ww. ustawy, zatem tylko w tych przypadkach sprawy związane ze stanowiskami rozstrzygane są w drodze decyzji administracyjnej. Organem właściwym w tych sprawach jest dyrektor danej izby celnej (art. 24 ust. 4 , art. 24 ust. 3 zd. 2 cyt. ustawy). Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie zaszły okoliczności polegające na powierzeniu obowiązków na innym stanowisku, czy też przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe. Wskazano, że J. W. z dniem [...].09.2007r. została awansowana przez Dyrektora Izby Celnej na stanowisko Inspektora Celnego. Do dnia [...].12.2010 r. (tj. do czasu określenia stanowiska służbowego w trybie art. 222 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej) pełniła służbę na tym stanowisku z uposażeniem odpowiednim dla tego stanowiska. Stosownie do art. 222 ust. 2 ustawy zastosowanie w tym zakresie miały przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30.03.2000r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni /Dz.U. nr 25, poz. 301 ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21.04.2000r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego w Służbie Celnej, wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłacania dodatków do uposażenia zasadniczego /Dz.U. nr 36, poz. 408 ze zm./. Z zakresów czynności wynika, że J. W. od listopada 2007r. kierowała Sekcją Ogólną i Postępowania Celnego w Oddziale Celnym w P., a od kwietnia 2009r. kierowała w tym Oddziale Sekcją Przeznaczeń Celnych. Pełnienie powyższej czynności nie wpłynęło na zmianę jej stanowiska. Zakresy czynności oraz dokumentacja dotycząca określenia stopnia służbowego potwierdzają, że J. W. od [...].09.2007r. do [...].10.2010r. niezmiennie pełniła służbę na stanowisku Inspektora Celnego. Organ podkreślił, że obowiązujące w dniu odwołania J. W. cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000r. i z dnia 21 kwietnia 2000r. zawierające wykazy stanowisk Służby Celnej, nie zawierały stanowiska "kierującego sekcją". Również przepisy wprowadzone ustawą z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej nie określiły stanowiska służbowego polegającego na kierowaniu sekcją. Z uwagi na fakt, że kierujący sekcją nie jest stanowiskiem służbowym (choć związanym z podporządkowaniem służbowym), to pełnienie tego zadania, wbrew twierdzeniom odwołującej się, nie jest związane z wykonywaniem zadań na stanowisku kierowniczym. Zatem przy odwołaniu nie obowiązuje tryb przewidziany w sytuacjach dotyczących stanowisk kierowniczych. Naczelnik urzędu celnego nie jest więc zobowiązany do zachowania drogi służbowej przy przeprowadzaniu czynności związanych z wyznaczaniem i odwołaniem osób pełniących takie zadania, nie wymaga uzasadnienia i podania przyczyn takiego rozstrzygnięcia. Obsadzanie i zwalnianie stanowisk kierowniczych nie zawiera się w katalogu praw, które zgodnie z art. 188 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej podlegają procedurze określonej w k.p.a., zatem nie ma podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Wskazano, że wszczęcie wobec J. W. postępowania wyjaśniającego jest kwestią podlegającą rozpoznaniu w odrębnym trybie. Skargę na to postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. W. zastępowana przez pełnomocnika adw. M. Z., wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1/ art. 134 w zw. z art. 127 ust. 1 k.p.a. poprzez nieuznanie, że odwołanie skarżącej ze stanowiska jest decyzją administracyjną, mimo, że akt ten zawiera wszystkie elementy decyzji; 2/ art. 124 § 1 w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji mimo wad w sferze uzasadnienia prawnego i faktycznego oraz nie wskazania właściwej podstawy prawnej; 3/ § 8 pkt 2 i § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18.05.2010 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych, trybu awansowania oraz dokonywania zmian na stanowiskach służbowych /Dz.U. nr 80, poz. 559/ poprzez przyjęcie, że odwołania z funkcji kierującej sekcją nie jest odwołaniem ze stanowiska kierowniczego; 4/ art. 22 ust. 2 w zw. z art. 188 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej z dnia 27.08.2009r. poprzez ich zastosowanie oraz art. 188 ust. 1 i 5 ustawy o Służbie Celnej z dnia 27.08.2007r. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że odwołanie skarżącej nie stanowi zmiany stanowiska funkcjonariusza celnego i nie kwalifikuje się do rozpatrywania w drodze obowiązujących przepisów ustawy o Służbie Celnej z 2007 roku (w tym art. 188 ust. 1); 5/ art. 122 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej z 2009r. poprzez przyjęcie, że przesłanka "godnego zachowania się w służbie" powinna być interpretowana w przypadku innych niż wyższe stanowisk kierowniczych jako wymóg "nieskazitelności charakteru" a co za tym idzie, że zarzucanie jej naruszenia nie powinno podlegać szczegółowemu uzasadnieniu i wykazaniu w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko funkcjonariuszowi. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik J. W. rozwinął zarzuty wskazane w części wstępnej skargi oraz podtrzymał argumentację podniesioną w odwołaniu. Podkreślił, że odwołanie J. W. ze stanowiska kierującego sekcją jest odwołaniem ze stanowiska kierowniczego, winno uwzględniać tryb służbowy tj. na wniosek bezpośredniego przełożonego, składany do kierownika urzędu z zachowaniem drogi służbowej. Nadto odwołanie ze stanowiska jest decyzją administracyjną. Czynność przeniesienia na niższe stanowisko stanowi sprawę określoną w art. 188 ustawy i Służbie Celnej i podlega kognicji sadów administracyjnych. Raz jeszcze podkreślono, że odwołanie skarżącej z zajmowanego stanowiska, w sytuacji gdy dobro służby w żaden sposób nie było zagrożone, było co najmniej przedwczesne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wskazał dodatkowo, że kierujący sekcją nie jest stanowiskiem służbowym istniejącym w sensie prawnym, stąd nie mają tu zastosowania ani przepisy dotyczące obsadzania stanowisk służbowych (w tym stanowisk kierowniczych) w Służbie Celnej ani przepisy mające zastosowanie przy przeniesieniu funkcjonariusza celnego na niższe stanowisko służbowe. Zaznaczono, że wszczęte wobec skarżącej postępowanie dyscyplinarne, stanowi odrębne postępowanie, które do czasu prawomocnego zakończenia nie przesądza o winie czy niewinności skarżącej w przedmiocie naruszenia obowiązków służbowych. Raz jeszcze podkreślono, że funkcja kierującego sekcją, nie jest stanowiskiem kierowniczym. Zgodnie z ustawą o Służbie Celnej organem uprawnionym do powoływania i odwoływania z niższych stanowisk kierowniczych jest kierownik urzędu (art. 27 ust. 11), a zatem stosownie do art. 24 ust. 3 zd. 2 - dyrektor izby celnej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie odwołanie zostało dokonane przez organ (co przyznała sama skarżąca) właściwy tj. Naczelnika Urzędu Celnego. W ocenie organu mylnie jedna skarżąca przyjęła, że pojęcie "kierownika urzędu" odnosi się do naczelnika urzędu celnego. W przedmiotowej sprawie, stosownie do zapisu art. 222 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej z 2009r., nie mają nadto zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 2010 r., na które powołuje się skarżąca. W dniu 31 grudnia 2010 r. przedstawiono skarżącej propozycję określającą miejsce pełnienia służby, stanowisko i uposażenie, którą to przyjęła i od 1.01.2011r. pełni służbę na stanowisku Młodszego Eksperta Służby Celnej, które należy do kategorii stanowisk eksperckich. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne i postanowienia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie podnieść należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o treść art. 134 k.p.a., a który to przepis stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W doktrynie postępowania administracyjnego, w ślad za postępowaniem cywilnym przyjmuje się, że ze środka odwoławczego można skorzystać wówczas gdy, gdy spełnione są przesłanki 1/ środek zaskarżenia musi być dopuszczalny z ustawy, 2/ musi być wniesiony w przepisanej formie, 3/ musi być wniesiony w przepisanym czasie oraz 4/ musi być wniesiony przez osobę uprawnioną/W. Siedlecki postępowanie cywilne 1972, s. 417/. W rozpoznawanej sprawie orzekający organ przyjął, że skarżącej nie przysługuje środek zaskarżenia od aktu odwołania jej ze stanowiska kierującej Sekcją Przeznaczeń Celnych w Oddziale Celnym z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. Uzasadniając swoje stanowisko organ przyjął, że w/w akt nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 i art. 107 k.p,a. a tym samym nie podlega procedurze administracyjnej, a skoro tak, to złożone przez skarżącą odwołanie podlega rozpatrzeniu i zakończeniu w trybie art. 134 k.p.a. Swoje stanowisko orzekający w sprawie organ wywiódł z treści art. 188 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r o Służbie Celnej /Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm./ podnosząc, w świetle ust. 5 wyżej powołanego przepisu, taksatywnie wymienione w art. 188 ust. 1-3 przypadki rozstrzygane w formie decyzji administracyjnej. Do przypadków tych zalicza się wydanie decyzji o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko bądź zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych oraz wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby. W ocenie organu odwołanie skarżącej z funkcji kierującej Sekcją Przeznaczeń Celnych w Oddziale Celnym nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji o której mowa w art. 188 powołanej wyżej ustawy - o Służbie Celnej. Zdaniem Sądu, takie stanowiska jest prawidłowe a uzasadnieniem dla takiej oceny jest przed wszystkim treść art. 5 Kodeksu pracy wskazującego relacje, jakie zachodzą między przepisami szczególnymi a ogólnymi dając pierwszeństwo przepisom szczególnym przed przepisami o charakterze ogólnym. Charakterystyczną cechą tych szczególnych ustaw, zwanych pragmatykami służbowymi jest to, że regulują całokształt sytuacji prawnej pracowników podlegających danym, konkretnym ustawom. Przepisy pragmatyk mają w zasadzie wyczerpujący charakter, co jest równoznaczne z uznaniem, że instytucja odesłania do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego , nie podlega wykładni rozszerzającej /wyrok SN z 9 lipca 2008 r. IPK 14/08 nie publ., wyrok SN z 16 grudnia 2009 r., II PK 152/09 nie publ. /. Oznacza to, że skoro przepisy postępowania administracyjnego /art. 188 ust. 5/ mają zastosowanie do instytucji wyszczególnionych wyżej przywołanym art. 188 ust. 1 - 3 ustawy o Służbie Celnej, to brak jest podstaw do konstruowania takiego odesłania w innych sprawach, które winny podlegać wykładni w ramach pojęć prawa administracyjnego / tak T. Kuczyński ZNSA 2010. 5-6.249/. W konkluzji - odwołanie skarżącej z funkcji kierującej Sekcją Przeznaczeń Celnych w Oddziale Celnym, wbrew stanowisku skarżącej, nie stanowi decyzji administracyjnej będąc aktem władczym o charakterze wewnętrznym nie podlegającym zaskarżeniu /wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 grudnia 2009 r. II SA/Wa 1308/09 LEX nr 583148/. Wbrew również ocenie skarżącej / a także orzekającego organu/, zdaniem Sądu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy czy funkcja Kierującej Sekcją Przeznaczeń Celnych jest stanowiskiem kierowniczym gdyż wskazany wyżej art. 188 ustawy o Służbie Celnej określa przedmiot spraw podlegających rozpoznaniu w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro więc odwołanie skarżącej z funkcji Kierującej Sekcją Przeznaczeń Celnych nie miało cech przeniesienia, zwolnienia ze służby, zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych to brak jest podstaw do przyjęcia decyzyjnego charakteru tego aktu. Odwołanie to nie stanowiło również ani powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, ani też przeniesienia na niższe stanowisko gdyż skarżąca niezmiennie pełniła stanowisko inspektora celnego. Nadto, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym przywołać należy tezę zawartą w wyroku z dnia 26 lutego 2009 r. I OSK 502/08, że odwołanie funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego nie stanowi decyzji administracyjnej. Wyrok ten wprawdzie wydany został na kanwie art. 81 ustawy o Służbie Celnej z 1999 r., nie mniej jednak wobec tożsamych rozwiązań w tym zakresie, orzeczenie to jest aktualne pod rządami obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Z przyczyn wyżej naprowadzonych Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że odwołanie jej z funkcji kierującego Sekcją Przeznaczeń Celnych stanowi decyzje administracyjną. Ponownie należy podnieść, że stosowanie przepisów postępowania administracyjnego wskazane art. 188 ust.5 ustawy można odnieść tylko i wyłącznie do instytucji powołanych przepisem art. 188 ust. 1-3 tejże, a zupełność regulacji objętej ustawą o Służbie Celnej wyklucza stosowanie wykładni rozszerzającej. Ta konstatacja, wbrew twierdzeniom skarżącej, wyklucza również naruszenie przez orzekający w sprawie organ kolejnych przepisów postępowania administracyjnego - art. 107 § 1, § 2 i § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż uregulowania przewidziane tym przepisem mają zastosowanie do trybu decyzyjnego. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącej w przedmiocie naruszenia art. 222 ust.2 w zw. z art. 188 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej bowiem przepis art. 188 ustawy o Służbie Celnej reguluje rozstrzyganie sporów o roszczenie ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Służby Celnej, dotyczących konkretnych roszczeń ze stosunku służbowego, wynikających z poprzedzających go przepisów ustawy, a wśród tych roszczeń nie ma roszczenia o mianowanie na stopień służbowy, czy też funkcję kierowniczą, bo takie funkcjonariuszowi nie przysługuje. Z tego też powodu przepis art. 188 nie obejmuje swoim zakresem spraw, jakie mogą wyniknąć na tle przepisów przejściowych do ustawy, jakim jest przepis art. 222 zawarty w Rozdziale 14 - Przepisy przejściowe. Przepisy art. 222 i następne , zawarte w rozdziale - Przepisy przejściowe zawierają natomiast regulację zmiany wynikłej na gruncie wejścia w życie nowej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. i związanej z tym reorganizacji stopni służbowych funkcjonariuszy, stanowisk i uposażeń. Ustawodawca w tych przepisach przejściowych przewidział ramy czasowe tej transformacji oraz reguły oznaczania korpusu, w którym dany funkcjonariusz ma uzyskać stopień służbowy. Wyczerpującą ocenę relacji między przepisami przejściowymi a art. 188 i 189 ustawy o Służbie Celnej przeprowadził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 8 czerwca 2010 r. HPZP5/10 OSNP 2010/23-24/279 dodatkowo wskazując, że dla stosunków służbowych stanowiących podstawę pełnienia służby tzw. formacjach mundurowych charakterystyczną cechą jest podległość służbowa, której znaczny zakres sprawia, że nie ma w nich równorzędnych podmiotów - przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego związaną z jego dyspozycyjnością. Sąd nie odnosi się do zarzutu skarżącej naruszenia art. 122 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej albowiem ten zarzut podlega rozpoznaniu w postępowaniu dyscyplinarnym które odrębnie jest prowadzone, co wynika z zalegającego w aktach sprawy postanowienia o jego wszczęciu. Z przyczyn wyżej podniesionych, skoro zaskarżone postanowienie wydane zostało w granicach i zgodnie z prawem Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.