II SAB/Kr 27/12

sygn. akt II SAB/Kr 27/12 Kraków, dnia 10 kwietnia 2012r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.I. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie realizacji 2-ch stacji [...] wraz z nawiązaniem do linii 15kV i sieci n.n. na os. [...] w B. postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zasądzić od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego A.I. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A.I. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie realizacji 2-ch stacji [...] wraz z nawiązaniem do linii 15kV i sieci n.n. na os. [...] w B. , wniesionej w dniu 27 grudnia 2011r. W dniu 25 stycznia 2012r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał decyzję znak [...], w której umorzył w całości postępowanie w sprawie, której dotyczyła skarga na bezczynność. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie, względnie zaś o umorzenie postępowania. Pismem procesowym z dnia 9 marca 2012r. wniósł dodatkowo o rozważenie zasadności odrzucenia skargi jako wniesionej z naruszeniem art. 52 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazał, że dla wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku skargi na bezczynność nie wystarcza złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., ale konieczne jest również wydanie przez organ wyższego stopnia rozstrzygnięcia w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z póżn zm. - oznaczona dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach, gdy organy administracji publicznej są obowiązane załatwić sprawę w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie albo rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo w drodze innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W takim wypadku postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, co w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. obliguje sąd do jego umorzenia. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność organów, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, zgodnie z art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddala. Przepis art. 149 p.p.s.a. określa wyraźnie zakres możliwości orzekania sądu administracyjnego w sprawie skargi na bezczynność organu administracji publicznej. W ramach przyznanych tym przepisem uprawnień sąd administracyjny może zobowiązać organ do działań, które do momentu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej nie zostały podjęte. Przepis ten nie przewiduje natomiast kompetencji do nałożenia na organ administracji publicznej jakiegokolwiek obowiązku w sytuacji, kiedy przed dniem orzekania postępowanie administracyjne zostało zakończone, chociażby z naruszeniem przepisów K.p.a. o terminach załatwienia sprawy. Prowadzi to do wniosku, że jeżeli w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego organ wydał decyzję, chociażby z naruszeniem ustawowych terminów, to nie pozostaje on w bezczynności i w świetle uprawnień przewidzianych przepisem art. 149 p.p.s.a. sąd nie może skargi na bezczynność uwzględnić (zob. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, teza 4 do art. 149). Jeżeli w chwili rozpoczęcia rozprawy organ nie pozostaje w bezczynności, to sąd pierwszej instancji nie może uwzględnić skargi i zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu, zgodnie z treścią art. 149 p.p.s.a. W takiej sytuacji istnieją podstawy do umorzenia postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2008r., sygn. akt II FSK 880/07, Lex Omega nr 477373 oraz postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie, z dnia 15 czerwca 2010r., sygn. akt I SAB/Wa 149/10, Lex Omega nr 663150 oraz w Gdańsku, z dnia 29 października 2004r., sygn. akt II SAB/Gd 26/03, Lex Omega nr 299473). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 25 stycznia 2012r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał decyzję znak [...], w której umorzył w całości postępowanie w sprawie realizacji 2-ch stacji [...] wraz z nawiązaniem do linii 15kV i sieci n.n. na os. [...] w B. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie może zatem być mowy o bezczynności organu nadzoru budowlanego, ponieważ sprawa została załatwiona przez ten organ decyzją po wniesieniu skargi, która wszczęła niniejsze postępowanie sądowe. W tej sytuacji postępowanie należało umorzyć, co mając na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w punkcie I. postanowienia, biorąc za podstawę art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył również, że wydanie decyzji przez organ administracji publicznej po wniesieniu skargi na jego bezczynność uznać należy za sytuację, o jakiej mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a., a zatem za uwzględnienie skargi na bezczynność przez organ w zakresie jego właściwości. W takim wypadku skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów (art. 201 § 1 p.p.s.a.), o ile zostanie zgłoszony wniosek (art. 209 i 210 p.p.s.a.) W niniejszej sprawie A.I. zawarł taki wniosek w złożonej przez siebie skardze. Do niezbędnych kosztów postępowania strony, która sprawę prowadziła bez pomocy fachowego pełnomocnika, zalicza się w myśl art. 205 § 1 p.p.s.a. między innymi poniesione koszty sądowe. W przedmiotowej sprawie skarżący poniósł koszty sądowe, uiszczając wpis od skargi w wysokości 100 zł, wobec czego należało orzec jak w punkcie II postanowienia, na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na marginesie należy zauważyć, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela formułowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, spełniony zostaje poprzez złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., a dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę w sprawie dotyczącej bezczynności organu, wystarczające jest wykazanie składania przez stronę stosownego zażalenia do organu administracji wyższego stopnia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2010r., sygn. akt II OSK 128/10, Lex Omega nr 560393 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2006r., sygn. akt II SAB/Bk 14/06, Lex Omega nr 284727). W orzecznictwie wskazuje się też słusznie, że nierozpoznanie zażalenia na bezczynność wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.) i tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu pozostającego w zwłoce (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2006r., sygn. akt I OSK 1413/05, Lex Omega nr 209127). Należy zatem uznać, że samo złożenie przez skarżącego zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia było równoznaczne z wyczerpaniem środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.