IV SA/Po 1021/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2012 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej Pomocy w Budownictwie Jednorodzinnym "[...]" na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 17 maja 2011 r. nr XI/105/VI/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność uchwały Rady Miasta Poznania z dnia 17 maja 2011 r. nr XI/105/VI/2011 w zakresie obejmującym: - § 3 pkt 5 lit a w części obejmującej wyrażenie "KD-Dxr" - § 12 pkt 4 - § 16 pkt 1 lit b w części obejmującej wyrażenie "KD-Dxr" 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. określa, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w pkt 1 sentencji wyroku nie może być wykonana; 4. zasądza od Rady Miasta Poznania na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej Pomocy w Budownictwie Jednorodzinnym "[...]" kwotę [...] ([...]) zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego Rada Miasta Poznania w dniu 17 maja 2011r. powołując się na przepis art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8.03.1990r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej usg) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej upzp) podjęła uchwałę nr XI/105/VI/2011 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Ostrowa Tumskiego w Poznaniu część południowa (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 188, poz. 2953, dalej też: Uchwała, Plan). Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] "[...]" (dalej też: Spółdzielnia, "[...]"), po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wniosła skargę na w/w uchwałę Rady Miasta Poznania Nr XI/105/VI/2011 z dnia 17 maja 2011r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości, ponieważ bez kwestionowanych postanowień uchwała funkcjonować nie może, a także o orzeczenie o kosztach postępowania sadowego. W skardze zarzucono, iż § 15 pkt 3 uchwały pozbawia Skarżącą prawa zabudowy poprzez wprowadzenie na terenie, na którym znajduje się nieruchomość Skarżącej, całkowitego zakazu zabudowy. Zdaniem Skarżącej, jej interes prawny narusza ponadto przepis § 12 pkt 4 uchwały, który bez żadnego racjonalnego uzasadnienia wprowadza kolizję pomiędzy uzasadnionym interesem Skarżącej, a potrzebami publicznymi, które mogłyby zostać uwzględnione bez ingerencji w jej uprawnienia. W konsekwencji Skarżąca kwestionuje treść § 1 i 2 załącznika nr 2 do w/w uchwały z powodu bezzasadnego i nieprzemyślanego nieuwzględnienia jej uwag złożonych do projektu zaskarżonej uchwały, wyłożonego do publicznego wglądu, a dotyczących wyłączenia z terenów ZP/ZZ gruntu oddanego Skarżącej w użytkowanie wieczyste. Ponadto Skarżąca zakwestionowała treść § 2 i 3 załącznika nr 3 do zaskarżonej uchwały, których ogólnikowość i odesłania do innych dokumentów narażają Skarżącą na trudności w dochodzeniu od gminy miasta Poznań odszkodowania w przypadku, gdyby zaskarżona uchwała pozostała w obrocie prawnym w pierwotnym jej kształcie. W związku z powyższym, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi wskazano na decyzję z dnia [...] sierpnia 1989r. ustalającą lokalizację powyższej inwestycji oraz wydanie Spółdzielni decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości stanowiącej wówczas własność Skarbu Państwa, z uwzględnieniem w/w decyzji lokalizacyjnej. Nadto podano, że Spółdzielnia w dniu [...] lipca 1992r. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie jej pozwolenia na budowę, jednak Prezydent Miasta Poznania nie podjął żadnych czynności. Skarżąca wskazała na znajdujący się w aktach sprawy wyrok Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu, który zobowiązał Miasto Poznań do złożenia oświadczenia woli, iż gmina ta oddaje Spółdzielni w użytkowanie wieczyste nieruchomość, o której mowa w decyzji lokalizacyjnej i na cel w tej decyzji określony, a więc że oddaje nieruchomość w użytkowanie wieczyste w celu wzniesienia na niej 12 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. W skardze podano także, że WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009r. sygn. akt IV SAB/Po 29/09 zobowiązał Prezydenta Miasta Poznania do wydania decyzji w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwunastu segmentów domów jednorodzinnych przy ul. W. w P. i to w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku. NSA wyrokiem z dnia 15.06.2010r. sygn. akt II OSK 603/10 oddalił skargę kasacyjną od w/w wyroku WSA w Poznaniu. Następnie Skarżąca wskazała, iż Prezydent Miasta Poznania w dniu [...] sierpnia 2010r. wydał decyzję odmawiającą zatwierdzenia przedłożonych przez Spółdzielnię projektów budowlanych 12 segmentów domków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz o udzielenie 12 pozwoleń na budowę. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] października 2010r. utrzymał tę decyzję w mocy. Jednakże WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2011r. sygn. akt IV SA/Po 1005/10 stwierdził nieważność w/w decyzji Wojewody Wielkopolskiego. Wojewoda Wielkopolski, rozpatrując po raz kolejny sprawę, decyzją z dnia [...] lipca 2011 uchylił decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] sierpnia 2010r., wskazując w jej uzasadnieniu, by organ I instancji wziął pod uwagę, że wniosek spełnia wymagania, aby rozpatrzyć go pozytywnie. W uzasadnieniu skargi Skarżąca stwierdziła, że gmina miasta Poznań, podejmując zaskarżoną uchwałę, przysługującego jej władztwa nadużyła przez to, że czyniąc z tego władztwa użytek nie kierowała się konstytucyjną zasadą proporcjonalności. Skarżąca powołała się przy tym na prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym przysługujące gminie uprawnienie do ustalania przeznaczenia terenów oraz sposobów ich zagospodarowania, w tym i do wprowadzania zakazów zabudowy, me może być nadużywane. Ponadto, gminie nie przysługuje pełna swoboda w kształtowaniu polityki przestrzennej na swoim terenie. Skarżąca wskazała, iż wprowadzenie na podstawie § 15 pkt 3 uchwały zakazu lokalizacji budynków na terenach ZP/ZZ, do których włączony został teren będący w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółdzielni, w kontekście art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp) oznacza faktyczne wywłaszczenie Skarżącej. Spółdzielnia podniosła, iż wywłaszczenia można dokonać tylko wówczas, gdy cel publiczny, dla którego ma nastąpić wywłaszczenie, przedstawia sobą wartość wyżej cenioną w świetle aksjologii wynikającej z Konstytucji RP, zwłaszcza z jej art. 31 ust. 1, niż dobro, które dla tego celu ma zostać poświęcone. Zdaniem Skarżącej, w przedmiotowej sprawie tak nie jest. Przede wszystkim, teren będący w użytkowaniu wieczystym nie jest narażony na niebezpieczeństwo powodzi. Znajduje się on na takim samym poziomie w stosunku do poziomu lustra wody, co i sąsiednia zabudowa szeregowa przy ul. W. i ul. [...]. Zagrożenie powodziowe nigdy na tym terenie nie wystąpiło. Wystąpiło ono natomiast na pobliskich terenach, położonych kilka metrów niżej. Zagrożenie powodziowe jest więc fikcją. W ocenie Skarżącej, również walory widokowe wskazane w uzasadnieniu do rozstrzygnięcia o odrzuceniu uwag Skarżącej oraz w uzasadnieniu do zaskarżonej Uchwały nie przedstawiają sobą wartości wyższej, wyżej cenionej niż prawo własności. Ponadto Skarżąca jest zdania, że walory widokowe południowej części Ostrowa Tumskiego można "odsłonić" i udostępnić do użytku publicznego na nieograniczoną ilość innych sposobów, niż tylko kosztem przysługującego skarżącej prawa użytkowania wieczystego z potwierdzonym — mocą prawomocnej i ostatecznej decyzji lokalizacyjnej z dnia 11 sierpnia 1989r. — prawem zabudowy terenu oddanego jej w użytkowanie wieczyste. Uzasadniając dowolność treści § 12 pkt 4 zaskarżonej Uchwały wskazano, iż przewiduje on lokalizację chodnika i ścieżki rowerowej KD-Dxr na terenie oddanym przez miasto skarżącej Spółdzielni w użytkowanie wieczyste na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Spółdzielnia w swej uwadze złożonej do projektu wspomnianego planu miejscowego, wyłożonego do publicznego wglądu, której jednak nie uwzględnił ani Prezydent, ani Rada, wskazywała, że rozwiązanie powyższe jest nie do przyjęcia zwłaszcza w sytuacji, gdy w projekcie zaskarżonej uchwały, wyłożonym do publicznego wglądu przewidziano alternatywny przebieg wspomnianego chodnika i ścieżki rowerowej na terenie przeznaczonym pod zieleń publiczną urządzoną, oznaczonym na załączniku graficznym symbolem ZP/ZZ i określonym tam mianem "orientacyjnego". Ten przebieg ścieżki rowerowej oraz chodnika, poprowadzonych z projektowanego mostu Berdychowskiego na teren Ostrowa Tumskiego nie kolidowałby z interesem prawnym Skarżącej i nie skutkowałoby względem niej tzw. wywłaszczeniem planistycznym, polegającym na pozbawieniu Skarżącej przysługującego jej i potwierdzonego mocą decyzji lokalizacyjnej z dnia 11 sierpnia l989r. prawa zabudowy. Dodatkowo Skarżąca podniosła, że przepisy upzp, a zwłaszcza przepis art. 15 ust. 2 i 3 upzp nie przewidują określania w planach miejscowych "orientacyjnego" przeznaczenia, ani orientacyjnego przebiegu dróg, czy terenów o innym przeznaczeniu i innych zasadach zagospodarowania. Zdaniem Skarżącej, jest to wada prawna, polegająca na naruszeniu jednej z zasad sporządzania planów miejscowych, a mianowicie zasady, zgodnie z którą treść planu miejscowego musi mieścić się w granicach upoważnienia ustawowego, wyznaczonego przepisami art. 15 upzp; W skardze wskazano, iż przepis art. 20 ust. 1 zdanie 1 upzp wymaga, by rada gminy, uchwalając plan miejscowy, rozstrzygnęła jednocześnie m.in. o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz o zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. W uzasadnieniu do § 1 i 2 załącznika nr 2 do w/w uchwały, lakonicznie i niezgodnie z prawdą podano, że teren będący w użytkowniku wieczystym Skarżącej jest "częściowo" narażony na niebezpieczeństwo powodzi, co - zdaniem Skarżącej - nie jest prawdą. W uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia pominięto także istotną okoliczność, że podjęte rozstrzygnięcia oznaczają dla Spółdzielni faktyczne wywłaszczenie, czego można byłoby uniknąć, prowadząc chodnik wraz ze ścieżką rowerową od strony zachodniej, wskazanej nie tylko w uwagach Spółdzielni, ale także na załączniku graficznym — jako orientacyjny. W uzasadnieniu kwestionowanych rozstrzygnięć wspomniano, że teren Skarżącej już wcześniej był objęty zakazem zabudowy, wprowadzonym na mocy poprzedniego planu miejscowego z 1994r. Przemilczano jednak istotne w sprawie okoliczności, dotyczące wydania dla Skarżącej w dniu [...] sierpnia 1989r. przez Prezydenta Miasta Poznania decyzji lokalizacyjnej, która zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 15 czerwca 2010r. sygn. akt II OSK 603/10 zachowała swą ważność i pozostaje dalej w obrocie prawnym, a także, że Skarżąca otrzymała decyzję podziałową, która również zachowała swą ważność. Pominięcie choćby wzmianki o nich w uzasadnieniu odmowy uwzględnienia uwag złożonych przez Spółdzielnię mogło wywołać sugestię, że odrzucając uwagi Skarżącej, Rada Miasta nie narazi Miasta na odszkodowanie z tytułu wspomnianego planistycznego wywłaszczenia. Stwierdzono przy tym, że uzasadnienie rozstrzygnięcia podjętego przez Radę Miasta Poznania w sprawie uwagi wniesionej przez Skarżącą, nie odpowiada wymogom z art. 20 ust. 2 zdanie 1 upzp. Skarżąca podniosła również, że wbrew wymogowi wynikającemu z art. 20 ust. 1 zdanie 1 upzp, § 2 i 3 załącznika nr 3 zawiera same ogólniki i odesłania do innych dokumentów. W istocie załącznik ten nie zawiera żadnych rozstrzygnięć na temat sposobu realizacji oraz sposobu sfinansowania zapisanych w w/w planie miejscowym zadań z zakresu infrastruktury technicznej, należących do zadań własnych gminy, w tym także spornego chodnika i ścieżki rowerowej, zaprojektowanych na gruntach Skarżącej. Nie wiadomo więc, ani kiedy, ani nawet czy gmina miasta Poznań przystąpi do realizacji w/w zadań, dla których chce wywłaszczyć Skarżącą. W odpowiedzi na powyższą skargę, Miasto Poznań – Rada Miasta Poznań (dalej: Rada Miasta, Organ) wniosła o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej, wskazując że pismem z dnia 11 sierpnia 2011 r. udzielono Skarżącej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odniesieniu do zarzutu, iż wprowadzony w § 15 pkt 3 uchwały zakaz lokalizacji budynków narusza przysługujące Skarżącej z mocy art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp prawo zabudowy, wynikające z posiadanego przez Skarżącą prawa użytkowania wieczystego, przytoczono treść przepisu. Wskazano, iż z jego analizy wynika, że wolność zagospodarowania terenu przysługuje każdemu, kto posiada tytuł prawny do terenu, ale tylko pod warunkiem zgodności jego zamierzeń z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pod warunkiem gdy jego zamierzenia nie naruszają chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Podkreślono, iż nie istnieje w ustawodawstwie taki przepis prawa, który w sposób bezwarunkowy i nieograniczony gwarantowałby każdemu, komu przysługuje tytuł prawny do nieruchomości, możliwość lokalizacji na tejże nieruchomości budynków. Plany inwestycyjne, w tym zamierzenia budowlane muszą być zgodne z przepisami prawa, gdyż to właśnie całokształt obowiązującego ustawodawstwa wyznacza granice prawa Skarżącej a nie tylko i wyłącznie jej plany inwestycyjne. Skarżąca czyni zarzut Radzie Miasta Poznania, iż uchwaliła takie prawo miejscowe, które nie odpowiada jej zamierzeniom inwestycyjnym. Prawo zabudowy nie jest jednak prawem absolutnym i podlega ograniczeniom w regulacjach publicznoprawnych. Tym samym ograniczeniom podlega zasada wolności budowlanej. W odpowiedzi na skargę podkreślono, iż z faktu, że Rada Miasta Poznania ustaliła sposób zagospodarowania nieruchomości Skarżącej inaczej niż uczyniono to w decyzji lokalizacyjnej z 1989 r., nie można wnioskować o niezgodności zaskarżonej uchwały z prawem. Nie ma bowiem obowiązku inkorporowania do treści planu miejscowego ustaleń wynikających z takich decyzji. Z kolei decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania są instrumentem zastępczym, znajdującym zastosowanie w sytuacji braku planu miejscowego. To wolą ustawodawcy plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego, jest najważniejszy w całym systemie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też ustawodawca przesądził w art. 65 ust. 1 pkt 2 upzp, iż w przypadku uchwalenia planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, właściwy organ stwierdza wygaśnięcie tych decyzji. Decyzje takie w wyniku wejścia w życie planu miejscowego o innych ustaleniach niż przewidziane w tychże decyzjach stają się bezprzedmiotowe, bowiem od tej chwili to właśnie plan miejscowy staje się materialnoprawną podstawą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie obowiązujący plan miejscowy ustala zakaz lokalizacji budynków na nieruchomości Skarżącej, a więc w sposób odmienny niż w decyzji lokalizacyjnej z 1989 r. Ponadto, jak przyznaje Skarżąca, nie dysponuje ona ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego, sposób wykonywania przysługującego Skarżącej prawa użytkowania wieczystego kształtowany jest przez ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie przez decyzję lokalizacyjną z 1989 r. W odwiedzi na skargę wskazano, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 upzp, do obowiązkowych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy określenie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Kwestionowany przez Skarżącą zakaz lokalizacji budynków jest więc jedną z przewidzianych z przez ustawodawcę form zagospodarowania terenu. Zdaniem Miasta Poznań, analiza skargi wskazuje, że zarzuty Skarżącej sprowadzają się do kwestionowania przyjętej w Planie koncepcji urbanistycznej, do kształtowania której organy gminy miały prawo w ramach przysługującego im władztwa planistycznego, i są wyrazem niezadowolenia Skarżącej z faktu uchwalenia Planu. W związku powyższym podkreślono, iż wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 3 ust. 1 upzp jest przyznanie gminie władztwa planistycznego. Władztwo to rozumiane jest jako uprawnienie gminy do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na swoim terenie. W tym zakresie władztwa mieści się m. in. prawo do określenia polityki przestrzennej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W świetle przepisów art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 140 kodeksu cywilnego nie może być wątpliwości, iż upzp "jest jedną z ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela". Powołując się na orzecznictwo, w odpowiedzi na skargę wskazano, iż z mocy upzp "organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy". Rada gminy wyposażona przez ustawodawcę w tzw. władztwo planistyczne, "rozumiane jako prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności" działa w granicach przyznanego jej uznania. W związku z powyższym, mając na uwadze treść art. 6 ust 1 upzp, nie ulega wątpliwości, iż "akty planistyczne w sposób pośredni i bezpośredni wpływają na sposób wykonywania prawa własności". W odpowiedzi na skargę wskazano, iż z faktu, że w Planie wprowadzono zakaz lokalizacji budynków nie można wnioskować, iż dokonano wywłaszczenia. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 upzp, określenie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy, należy do obowiązkowych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestionowany przez Skarżącą zakaz lokalizacji budynków jest więc jedną z przewidzianych z przez ustawodawcę form zagospodarowania terenu. Tymczasem wywłaszczenia dokonuje się w odrębnym postępowaniu, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W tym stanie rzeczy, zarzut Skarżącej o rzekomym wywłaszczeniu, jest bezprzedmiotowy. Miasto Poznań wskazało, iż w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania (uchwała Rady Miasta Poznania Nr XXXI/299/V/2008 z dnia 18 stycznia 2008 r., dalej: Studium), obszar, na którym znajdują się nieruchomości Skarżącej znajduje się na terenie wyłączonym z zabudowy oznaczonym symbolem ZN2/ZKO2, to jest na terenie doliny rzeki Warty od mostu Królowej Jadwigi do mostu Lecha. Zgodnie ze Studium, są to "tereny otwarte cenne przyrodniczo, współtworzące klinowo - pierścieniowy system zieleni". Studium dla terenów oznaczonych symbolem ZKO2 w ramach kierunków zmian w zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, iż stanowią one "fragment terenu klinowo - pierścieniowego systemu zieleni miasta." Ponadto, "w ramach terenów ZKO2 wchodzących w skład klinowo -pierścieniowego systemu zieleni występują tereny obecnie zabudowane, nie związane z funkcją zieleni. Tereny te utrzymuje się bez prawa: ich powiększania, budowy na nich nowych budynków i rozbudowy istniejących." Studium dla przedmiotowego obszaru wskazuje również kierunki i zasady ochrony terenów otwartych. W związku z powyższym w Studium stwierdzono, iż dla terenów otwartych cennych przyrodniczo - współtworzących klinowo - pierścieniowy system zieleni oznaczonych symbolem ZKO2, wymaga się: zachowania dotychczasowego sposobu użytkowania ziemi; zachowania terenów otwartych z jednoczesnym podnoszeniem ich walorów przyrodniczych i estetycznych, oraz ochrony istniejących i realizacji nowych powiązań terenów otwartych, zapewniających ciągłość korytarzy ekologicznych. Ponadto, dla przedmiotowego obszaru, Studium dopuszcza wprowadzenie zadrzewień, natomiast wprowadza m.in. zakaz lokalizowania nowych oraz rozbudowy istniejących obiektów budowlanych z pewnymi, wskazanymi wyjątkami. Ubocznie wskazano, iż z rysunku Studium wynika, że nieruchomości Skarżącej znajdują się na obszarze cennym kulturowo, objętym formą ochrony zabytków (tj. Pomnika historii "Poznań - historyczny zespół miasta" oraz zespołu urbanistyczno-architektonicznego najstarszych dzielnic Poznania, wpisanego do rejestru zabytków decyzją nr A 239), oznaczonym na rysunku Studium żółtym szrafem. Projekt przedmiotowego Planu uzyskał pozytywne uzgodnienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu. Ponadto, na rysunku Studium oznaczono znajdujące się na tym terenie ciągi widokowe oraz orientacyjny przebieg ciągów pieszych w zieleni, m.in. bulwarów nadwarciańskich. Z rysunku Studium wynika również, iż nieruchomości Skarżącej znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru bezpośredniego zagrożenia powodzią (oznaczonego na rysunku Studium niebieskim szrafem). W odpowiedzi na skargę wskazano, iż Plan jest zgodny z ustaleniami Studium. W myśl art. 17 pkt 4 upzp, Prezydent Miasta Poznania sporządził projekt Planu, uwzględniając ustalenia Studium. Następnie Rada Miasta Poznania, zgodnie z art. 20 ust. 1 upzp uchwaliła Plan, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami Studium. Miasto Poznań powołało się również na tzw. ciągłość planistyczną. Teren, na którym znajdują się nieruchomości Skarżącej, w dokumentach planistycznych obowiązujących od 1994 roku był wyłączony z zabudowy. Osiedle domów szeregowych istniejące w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości Skarżącej zostało zaprojektowane w latach 50-tych i nie obejmowało działek Skarżącej. Osiedle to z urbanistycznego punktu widzenia stanowi skończoną, symetryczną całość. Zgodnie z Miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania z 1994 roku oraz ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania z 1999 i 2008 roku, w bezpośrednim sąsiedztwie działek Skarżącej przebiega inwestycja celu publicznego jaką stanowi Most Berdychowski, ważny element układu komunikacyjnego, łączący prawobrzeżne tereny Poznania z centrum miasta. Z projektowanego Mostu Berdychowskiego (KD-Z), zgodnie za Studium, przewidziano po wschodniej stronie zjazd pieszo - rowerowy (teren KD-Dxr). Nie wynika ze Studium! Lokalizacja zejścia i zjazdu dla rowerów, poprzez teren drogi KD-Dxr po wschodniej części Ostrowa Tumskiego, uwarunkowana jest korzystniejszymi możliwościami terenowymi dla przeprowadzenia ciągłego powiązania pieszego i rowerowego z południa po północną część Ostrowa Tumskiego. Zdaniem Miasta Poznań, nie można zgodzić się za stanowiskiem Skarżącej, jakoby orientacyjne wyznaczenie na rysunku planu drogi pieszej lub ścieżki rowerowej stanowiło "wadę prawną polegającą na naruszeniu jednej z zasad sporządzania planów miejscowych". Dodatkowa lokalizacja drogi pieszej lub ścieżki rowerowej po stronie zachodniej pojawiła się w wyniku uwzględnienia opinii MKUA, która wnioskowała o symetryczne powiązania pieszo - rowerowe na terenie wyspy. Z uwagi na ukształtowanie terenu po zachodniej stronie wyspy i istniejące już mury oporowe, lokalizacja ww. ścieżki jest trudniejsza do przeprowadzenia przede wszystkim ze względów ochrony przeciwpowodziowej. Stąd, w Planie jedynie dopuszczono drogę pieszą lub ścieżkę rowerową, umożliwiającą połączenie części północnej i południowej Ostrowa Tumskiego. W przedmiotowym stanie faktycznym, rysunek Planu stanowi uzupełnienie i wyjaśnienie tekstu Planu. Zgodnie z § 7 pkt 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na rysunku planu w razie potrzeby można wprowadzić oznaczenia elementów informacyjnych, nie będących ustaleniami planu. W przedmiotowym stanie faktycznym zaistniała taka potrzeba. W celu doprowadzenia do urządzenia terenu zieleni, w tekście Uchwały wprowadzono dopuszczenie lokalizacji pewnych elementów zagospodarowania terenu, takich jak ścieżki piesze i rowerowe. Rysunek planu pokazuje zaś możliwy, nieobligatoryjny przebieg drogi pieszej i rowerowej. Dokładny przebieg czy lokalizacja tych elementów zagospodarowania terenu ustalone zostaną na etapie realizacji projektu technicznego. !!!!! Zdaniem Miasta Poznania, nie można również podzielić poglądu Skarżącej, jakoby uwagi Organu złożone do projektu zaskarżonej Uchwały, wyłożonego do publicznego wglądu, a dotyczące wyłączenia z terenów ZP/ZZ gruntu oddanego Skarżącej w użytkowanie wieczyste, zostały nieuwzględnione w sposób bezzasadny i nieprzemyślany. Każda z uwag Skarżącej została wnikliwie przeanalizowana, co znajduje odzwierciedlenie w załączniku nr 2 do zaskarżonej Uchwały, § 1 i 2 załącznika: Odnosząc się do zarzutu, jakoby treść § 2 i 3 załącznika nr 3 do zaskarżonej Uchwały, poprzez ogólnikowość i odesłania do innych dokumentów, narażała Skarżącą na "trudności w dochodzeniu od gminy miasta Poznań odszkodowania w przypadku, gdyby zaskarżona uchwała pozostała w obrocie prawnym w pierwotnym jej kształcie" wskazano, iż jest on całkowicie bezzasadny. Wyjaśniono, że podczas posiedzenia Komisji Polityki Przestrzennej Rady Miasta Poznania Radni zostali poinformowani o tym, iż Skarżąca dysponuje decyzją lokalizacyjną, i że na jej podstawie, zgodnie z wyrokiem NSA, który uznał ją za równoznaczną z decyzją o warunkach zabudowy, Skarżąca stara się o decyzje o pozwoleniu na budowę. Radni dowiedzieli się także, iż w wyniku uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego może dojść do sytuacji, w której Miasto Poznań będzie musiało zapłacić odszkodowanie Skarżącej. Znalazło to swoje odzwierciedlenie w aneksie do prognozy finansowej, w której uwzględniono wykup nieruchomości Skarżącej. Ubocznie wskazano, iż kwestie związane z wzajemnymi rozliczeniami pomiędzy gminą a właścicielem nieruchomości (użytkownikiem wieczystym), w związku ze zmianą wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia planu lub jego zmiany reguluje art. 36 upzp, który umożliwia Skarżącej dochodzenie ewentualnego odszkodowania. Tym nie mniej jednak kwestia ta nie powinna być przedmiotem niniejszego postępowania. Jeżeli Skarżąca będzie dochodziła do Miasta roszczeń odszkodowawczych, będzie to mogło być przedmiotem odrębnego postępowania sądowego. Skarżąca odniosła się do argumentów podniesionych przez Organ w odpowiedzi na skargę w piśmie procesowym z dnia 25 stycznia 2012r. Podniesiono, że pełnomocnik Organu pominął okoliczność, iż stwierdzenie o podstawowym znaczeniu planu miejscowego i o zastępczym znaczeniu decyzji o warunkach zabudowy piśmiennictwo odnosi do planów i decyzji lokalizacyjnych wydawanych na podstawie obecnie obowiązującej ustawy. Decyzja lokalizacyjna udzielona Skarżącej w dniu [...] sierpnia 1989r. pozostawała w zupełnie innej relacji do wówczas obowiązującego w Poznaniu planu miejscowego. Odnosząc się do twierdzenia o "bezprzedmiotowości" decyzji zawierającej rozstrzygnięcie lokalizacyjne po uchwaleniu planu miejscowego, zawierającego inne ustalenia, niż taka decyzja Skarżąca poniosła, iż powstaje istotne w niniejszej sprawie pytanie: czy przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 Upzp ma zastosowanie do decyzji lokalizacyjnej z 1989r. Przepisy przejściowe upzp nie zawierają żadnego postanowienia, które uprawniałoby do twierdzenia, że przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 tej ustawy dotyczy także decyzji wydanych przed wejściem w życie tej ustawy. W tej sytuacji przepisów upzp nie można stosować do zdarzeń, które zaistniały przed jej wejściem w życie (§ 30 ust. 2 pkt 4 Zasad techniki prawodawczej). Skarżąca nadmieniła również, że kwestia wygaśnięcia decyzji lokalizacyjnej z 1989r. jest przedmiotem postępowania administracyjnego na etapie kontroli instancyjnej przed SKO w Poznaniu. Skarżąca podniosła, że przyjęta w planie koncepcja została ukształtowana z naruszeniem konstytucyjnych zasad: proporcjonalności oraz równego traktowania wszystkich przez władze publiczne, jak również z naruszeniem wymogów określonych w art. 1 ust. 2 pkt 2 i 6 upzp. Warunkiem legalności ingerencji dokonywanej w ramach władztwa planistycznego jest, by mieściła się ona w granicach przyznanego radzie gminy uznania. Granice te wyznacza w pierwszym rzędzie konstytucyjna zasada proporcjonalności. Odnosząc się do kwestii wywłaszczenia, stwierdzić można, że oprócz wywłaszczenia nieruchomości uregulowanego w ustawie o gospodarce nieruchomościami, obowiązujące prawo zna tzw. wywłaszczenie planistyczne, które w szczególności polegać może na wprowadzeniu zakazu zabudowy. Skarżąca podniosła, iż Studium nie jest aktem prawa miejscowego, lecz aktem wewnętrznym. Nie podlega więc pod względem zakresu związania ustawą, swej treści, trybu stanowienia, promulgacji, ani też pod względem ochrony prawnej, rygorom, jakie obowiązują w odniesieniu do aktów prawa miejscowego. Dlatego, zadaniem Skarżącej, do Studium Rada Miasta Poznania mogła sobie "wpisać" to, co się jej podobało; natomiast w przypadku planów miejscowych postąpić tak nie może. Postanowienia Studium o wyłączeniu z zabudowy, na które powołuje się pełnomocnik Organu, zostały do tego dokumentu wprowadzone, zanim w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszczono możliwość poddawania aktów takich, jak Studium, sądowej kontroli z powodu naruszenia ich uchwaleniem interesu prawnego. Zdaniem Skarżącej, Studium nie tylko, że zostało sporządzone bez uwzględnienia zasady proporcjonalności ale także bez badania, czy jego treść zasadzie tej odpowiada. W tej sytuacji, sama zgodność postanowień zaskarżonego planu miejscowego ze Studium stanowi tylko jeden z warunków (warunek konieczny) legalności planu miejscowego; nie stanowi natomiast żadnej gwarancji (warunku wystarczającego) zgodności zaskarżonego Planu z prawem, a w szczególności gwarancji, że Plan ten został sporządzony z uwzględnieniem zasad: proporcjonalności, równego traktowania wszystkich przez władze publiczne oraz z uwzględnieniem nakazów określonych w art. 1 ust. 2 pkt 2 i 6 upzp. Skarżąca podniosła, iż plan miejscowy dotyczy konkretnych nieruchomości oraz określa ich przeznaczenie i zasady ich zagospodarowania, jego ustanowienie wymaga ustalania stanu faktycznego oraz dokonania procesu subsumcji, a więc czynności typowych dla aktów stosowania, a nie stanowienia prawa. Dlatego twierdzenie, że teren, na którym znajduje się nieruchomość Skarżącej jest cenny przyrodniczo, wymaga udowodnienia, wykazania, że odpowiada ona rzeczywistości. Zdaniem Skarżącej, Rada Miasta Poznania nie dysponuje żadnymi dowodami na przyrodniczą cenność terenu objętego zakazem zabudowy na podstawie zaskarżonego Planu, a zwłaszcza na to, że przyrodnicza cenność tego terenu, jego unikatowość, uzasadnia wywłaszczenie Skarżącej z prawa zabudowy, potwierdzonego decyzją lokalizacyjną z dnia [...] sierpnia 1989r. Skarżąca wskazała, iż w odpowiedzi na skargę został podniesiony także argument, że jej nieruchomość znajduje się na obszarze cennym kulturowo, objętym ochroną zabytków. Jednakże pominięto fakt, że ze względów konserwatorskich i na podstawie przepisów o ochronie zabytków nie wprowadzono na tym terenie zakazu zabudowy. Przeciwnie, Miejski Konserwator Zabytków zaopiniował pozytywnie przedstawiony mu projekt budowlany. Zdaniem Skarżącej, oznaczenia ciągów widokowych oraz orientacyjnego przebiegu ciągów pieszych nie dokonano z zachowaniem wymogów wynikających z konstytucyjnej zasady proporcjonalności oraz z zachowaniem nakazów wynikających z art. 1 upzp. Odnosząc się do kwestii sąsiedztwa z obszarami bezpośredniego zagrożenia powodzią, Skarżąca podniosła, że jej nieruchomość różni od tych terenów wysokość, na jakiej jest położona. Nieruchomość Skarżącej położona jest bowiem na takiej samej wysokości, na jakiej znajduje się w bezpośrednim i najbliższym sąsiedztwie intensywna zabudowa mieszkaniowa w formie szeregowej, a dalej wielorodzinna, Bazylika Archikatedralna oraz zabudowania Wyższego Seminarium Duchownego, po części także nowo zrealizowane. Powołując się na załączoną do pisma procesowego dokumentację fotograficzną Skarżąca stwierdziła, że zaskarżony Plan miejscowy został uchwalony nie po to, żeby osiągnąć jakiś ogólny cel publiczny, lecz indywidualnie przeciw Skarżącej, a więc z naruszeniem konstytucyjnej zasady równego traktowania wszystkich wobec prawa. Odnosząc się do powołanego przez organ wyroku NSA w sprawie poznańskich klinów zieleni, Skarżąca stwierdziła, iż dotyczył on zupełnie innego stanu faktycznego, niż stan faktyczny zachodzący w niniejszej sprawie, gdyż ochrona terenów, na których znajduje się nieruchomość Skarżącej jest pozorowana. Dyskredytuje ją wydawanie w sąsiedztwie nowych decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwoleń na budowę. Ponadto Skarżąca wskazała, iż teren Ostrowa Tumskiego od najdawniejszych czasów nie stanowił i nie stanowi żadnego elementu klina, czy pierścienia zieleni, albowiem począwszy od X w. naszej ery stanowi teren inwestycyjny i jednocześnie teren intensywnej zabudowy, na którym prowadzi się wyburzenia w celu umożliwienia realizacji nowej zabudowy. Z tego względu Skarżąca traktuje twierdzenia pełnomocnika Organu, jakoby teren, na którym znajduje się nieruchomość Skarżącej, stanowił cenny z ekologicznego punktu widzenia teren miejski, służący interesowi publicznemu, jako nie mające żądnego oparcia w faktach. Teren ten, w częściach niezabudowanych, to obecnie chaszcze. Nie wiadomo więc, w jaki sposób Rada Miejska Poznania chciałaby przeznaczyć grunty tam położone na grunty o wykorzystaniu przyrodniczym i czy w ogóle miasto Poznań na to stać, w sensie: czy jest w stanie wygospodarować na to środki finansowe w budżecie Miasta, czy też zmierza wyłącznie do uniemożliwienia realizacji zabudowy Skarżącej. Skarżąca nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu, iż zasada ciągłości planistycznej przemawiała za objęciem nieruchomości Skarżącej zakazem zabudowy. Decyzja z dnia [...] sierpnia 1989r. została wydana na podstawie obowiązującego wówczas planu miejscowego. Na podstawie tego samego planu oraz tejże decyzji Skarżącej zostały udzielone inne jeszcze decyzje administracyjne, wymienione szczegółowo w skardze. Swoisty ślad ich wydania widoczny jest także na załączniku graficznym do zaskarżonego Planu miejscowego, w postaci zatwierdzonego podziału geodezyjnego, dokonanego na wniosek Skarżącej. Skarżąca wskazała, iż miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania uchwalony w dniu 6 grudnia 1994r. nie doprowadził do utraty ważności udzielonej Skarżącej decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] sierpnia 1989r., co oznacza, iż teren Skarżącej pozostał dalej terenem budowlanym. W piśmie procesowym z 25 stycznia 2012 r. stwierdzono, że przewidywany do realizacji Most Berdychowski nie koliduje z zamierzeniem inwestycyjnym, lecz wyłącznie zjazd pieszo-rowerowy, którego lokalizację zaskarżony Plan określił po wschodniej stronie. Skarżąca podniosła, iż gdyby został on określony tak, jak w projekcie tego Planu wyłożonym do publicznego wglądu - po zachodniej stronie, konfliktu by nie było. Skarżąca stwierdziła, że ustalenia zaskarżonego Planu dotyczące możliwego, nieobligatoryjnego przebiegu drogi pieszej i rowerowej rażąco naruszają przepisy art. 15 ust. 2 i 3 upzp, a przede wszystkim art. 94 Konstytucji. Nie można bowiem w planie miejscowym określić orientacyjnie, możliwie i nieobligatoryjnie, która nieruchomość, odkąd i dokąd, może zostać objęta na podstawie planu miejscowego wywłaszczeniem, a wcześniej - opartym na podstawie art. 36 ust. 1 upzp - roszczeniem o wykup, czy odszkodowanie. Zdaniem Skarżącej, treść § 1 i 2 załącznika nr 2 do zaskarżonego Planu świadczy o tym, że jej uwaga została potraktowana bez wymaganej staranności i wnikliwości, bez odniesienia się do okoliczności faktycznych i prawnych powołanych przez Skarżącą we wniesionej uwadze. Wprowadzona zaskarżonym Planem kolizja interesu publicznego z interesem Skarżącej została wprowadzona lekkomyślnie, a może i celowo, a w każdym razie nie w sposób uzasadniony względami obowiązującego prawa, a zwłaszcza powołanych wyżej zasad konstytucyjnych oraz nakazów określonych w art. 1 ust. 2 pkt 2 i 6 upzp. Wywłaszczenie jest bowiem dopuszczane tylko wówczas, gdy jest konieczne dla realizacji celu publicznego, gdy celu publicznego bez wywłaszczenia zrealizować nie można; nie jest dopuszczalne natomiast jedynie dla ułatwienia realizacji celu publicznego. Akceptacja takiego wywłaszczenia oznaczałaby pogwałcenie gwarantowanego, przepisem art. 1 protokołu nr 1 i Nr 4 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1995, Nr36,poz. 175), poszanowania własności. Skarżąca stwierdziła również, że Organ, uchwalając zaskarżony Plan miejscowy, nie tylko nie dążył do zrealizowania jakiegoś ważnego celu publicznego, ważniejszego od przysługującego Skarżącej prawa zabudowy, ale nie ma woli realizacji takiego celu, albowiem nie wykazał w treści załączników do tego Planu, iż ma wolę przeznaczenia określonych kwot na sfinansowanie zadań, dla realizacji których dokonał zamachu na przysługujące Skarżącej prawo zabudowy. W piśmie z 25 stycznia 2012 r. Skarżąca wyjaśniła, że zasadniczy zarzut, jaki stawia, sprowadza się do tego, iż zaskarżony akt został ustanowiony z naruszeniem zasady proporcjonalności oraz zasady równego traktowania wszystkich przez władze publiczne. Rada Miasta Poznania, uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla południowej części Ostrowa Tumskiego i wprowadzając zakaz zabudowy na terenie, na którym znajduje się nieruchomość stanowiąca przedmiot użytkowania wieczystego Skarżącej, nie przeprowadziła rachunku aksjologicznego, koniecznego - zgodnie z wymogami zasady proporcjonalności - dla uzyskania odpowiedzi na pytanie: czy cel, którego osiągnięcie ma zapewnić uchwalenie wspomnianego planu miejscowego jest na tyle ważny i na tyle wysoko ceniony, że - w świetle konstytucyjnej aksjologii -uzasadnia wywłaszczenie Skarżącej z przysługującego jej prawa zabudowy, potwierdzonego decyzją lokalizacyjną z [...] sierpnia 1989; oraz czy celu tego nie da się osiągnąć bez wywłaszczania Skarżącej z prawa zabudowy, a więc czy ingerencja dokonana przez Radę Miasta Poznania przy użyciu władztwa planistycznego była w tym przypadku konieczna. Skarżąca w piśmie z dnia 10 marca 2012r., w uzupełnieniu pisma z dnia 25 stycznia 2012r. r. podniosła dodatkowo, że przepis § 15 pkt 3 zaskarżonej uchwały, który pozbawia Skarżącą wspomnianego prawa zabudowy poprzez wprowadzenie na terenie, na którym znajduje się nieruchomość Skarżącej, całkowitego zakazu zabudowy jest niezgodny ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania. Wprawdzie w Studium tym znalazły się ogólnikowe i nie poparte żadnymi dowodami stwierdzenia, jakoby teren, którego powyższy przepis zaskarżonego mpzp dotyczy, wchodził w skład cennych przyrodniczo pierścieniowo-klinowego obszaru zieleni, to jednak same takie postanowienia Studium nie uprawniały jeszcze Rady Miasta Poznania do wprowadzenia na tym terenie całkowitego zakazu zabudowy. Tak zwane "strukturalne kliny zieleni" nigdy bowiem nie były traktowane jako tereny, na których obowiązuje zakaz zabudowy. Skarżąca powyższy zarzut oparła na treści art. 10 ust. 2 pkt 2 upzp. Przepis ten stanowi, że: "W studium określa się w szczególności... tereny wyłączone z zabudowy...". Zdaniem Skarżącej, bezsporne jest, że w Studium nie określono dla południowej części Ostrowa Tumskiego terenów wyłączonych z zabudowy. "Tymczasem wprowadzenie do mpzp zakazu zabudowy, to zbyt poważna ingerencja w prawo własności, by gmina mogła zakaz taki wprowadzić niejako z zaskoczenia, bez uprzedzenia, poprzez określenie takiego obszaru w Studium, a więc w akcie, który oprócz różnych innych funkcji, pełni także funkcję prognostyczną dla właścicieli nieruchomości oraz inwestorów. Podniesiono także, że przepis § 12 pkt 4 zaskarżonej Uchwały, który bez żadnego racjonalnego uzasadnienia wprowadza kolizję pomiędzy uzasadnionym interesem Skarżącej, a potrzebami publicznymi, które mogłyby zostać uwzględnione bez ingerencji w uprawnienia Skarżącej, jest niezgodny z zasadą proporcjonalności, a także z określoną w art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami przesłanką niezbędności (albo inaczej mówiąc - konieczności) jako przesłanką formalnego wywłaszczenia nieruchomości. Normalną koleją rzeczy powinno być, że przeznaczenie w mpzp jakiejś nieruchomości na cel publiczny, uzasadniający wywłaszczenie, powinno stanowić pierwszy krok do formalnego wywłaszczenia nieruchomości. W tym zakresie obowiązuje jednak wspomniana wyżej przesłanka, którą ustawodawca ujął następująco: "Wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób...". Powyższa przesłanka stanowi kanon prawa wywłaszczeniowego i znana była także wcześniejszemu prawodawstwu. Wprowadzając do zaskarżonego mpzp przepis § 12 pkt 4, Rada Miasta Poznania ewidentnie powyższej przesłanki nie uwzględniła. Uchwaliła bowiem mpzp, który na załączniku nr 1 wskazuje alternatywny przebieg ciągu pieszo-rowerowego, który pozwoliłby na zrealizowanie celu publicznego bez odbierania Skarżącej prawa zabudowy oraz bez przesądzania o możliwości pozbawienia jej prawa użytkowania wieczystego w drodze formalnego wywłaszczenia. W ocenie Skarżącej, złożone przez nią uwagi nie zostały potraktowane ani przez Prezydenta, ani przez Radę z zachowaniem standardów, jakie na taką okoliczność formują sądy administracyjne w swym orzecznictwie, np. we w wymienionych przykładowo wyrokach. W dniu 28 marca 2012 r. do WSA w Poznaniu wpłynęło pismo Rady Miasta Poznania, stanowiące odpowiedź na pisma Skarżącej: z dnia 25 stycznia 2012 r. oraz z dnia 10 marca 2012 r.. W piśmie tym Organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę z dnia 4 października 2011 r. oraz ustosunkował się do twierdzeń Skarżącej. Odnośnie stanowiska Skarżącej co do interpretacji prawnej decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] sierpnia 1989 r. wskazano, iż jest ono niekonsekwentne. Niezrozumiałe dla Organu jest powoływanie się przez Skarżącą na art. 4 obecnie obowiązującej upzp i jednoczesne kwestionowanie zastosowania art. 65 tej samej ustawy. Zdaniem Organu, skoro decyzję dnia [...] sierpnia 1989 r.– jak chce Skarżąca -należy traktować jak decyzję o warunkach zabudowy, to w przypadku uchwalenia planu miejscowego jest możliwe stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji, jeżeli jej ustaleń nie da się pogodzić z ustaleniami uchwalonego planu miejscowego, skoro nie wydano decyzji o pozwoleniu na budowę. Taki wniosek wypływa zarówno z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o planowaniu przestrzennym, jak i z art. 65 obecnie obowiązującej upzp. Ubocznie zwrócono uwagę, iż Skarżąca w odpowiedzi na stanowisko Organu w przedmiocie tejże decyzji lokalizacyjnej wyraziła także pogląd, iż "Wszystko to jednak nie ma znaczenia w sprawie będącej przedmiotem skargi". Niezrozumiałe jest wobec powyższego, dlaczego decyzja ta jest przez Skarżącą wykorzystywana jako argument na poparcie tezy o niezgodności zaskarżanej uchwały z prawem. Kolejne uwagi Organu odnoszą się do stwierdzeń Skarżącej, że obowiązujące prawo zna także tzw. wywłaszczenie planistyczne. Zdaniem organu, skoro ustawodawca używa pojęcia "wywłaszczenia" w jednej normie prawnej, to nie można nadużywać tego pojęcia mówiąc o zupełnie innej normie prawnej. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, która na podstawie budzących wątpliwości podobieństw dwóch różnych instytucji prawnych, na zasadnie analogii przypisuje im takie samo znaczenie. Podobnie, pojęcie tzw. wywłaszczenia planistycznego ocenił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r.(sygn. akt . akt: II OSK 506/11.). Odnosząc się do zarzutów rozpatrzenia uwag Skarżącej bez zachowania odpowiednich standardów, Organ stwierdził, iż każda z nich została wnikliwie przeanalizowana, co znajduje odzwierciedlenie w załączniku nr 2 do zaskarżonej uchwały, w szczególności w § 1 i 2 załącznika. Organ dodał, iż w powołanych przez Skarżącą wyrokach stwierdzono, że Rada Miejska we Wrocławiu dopuściła się uchybienia, które polegało na nierozpatrzeniu uwag do projektu planu. Takiego zarzutu Radzie Miasta Poznania postawić nie można. W związku ze stwierdzeniem Skarżącej, że do Studium Rada Miasta Poznania mogła sobie "wpisać" to, co jej się podobało oraz, że zgodność postanowień zaskarżonego Planu miejscowego ze Studium nie stanowi żadnej gwarancji zgodności tego Planu z prawem, Organ w pierwszej kolejności wskazał, iż uchwała Rady Miasta Poznania w przedmiocie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania (uchwała nr XXXI/299/V/2008 Rady Miasta Poznania z dnia 18 stycznia 2008 r. zwana dalej: "Studium"), nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Z ostrożności procesowej Organ podał, iż okoliczności faktyczne oraz argumenty przemawiające za przyjętymi w zaskarżonym planie rozwiązaniami planistycznymi istniały już w chwili sporządzania Studium. Okoliczności te nie zostały "wymyślone" przez Organ na potrzeby zaskarżonej uchwały, by dyskryminować Skarżącą. Co więcej, okoliczności istniały o wiele wcześniej, na co dowodem jest fakt, iż kwestionowane przez Skarżącą rozwiązania planistyczne przewidywał już Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania z 1994 roku oraz Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania z 1999 roku. Powoływanie się na zgodność ustaleń planu z .powyższymi dokumentami ma na celu wykazanie ciągłości planistycznej dla rozwiązań zakładanych i stosowanych przez Organ w kolejnych dokumentach planistycznych dla spornego terenu. Odnośnie zarzutu Skarżącej sformułowanego w piśmie z 10 marca 2012 r., dotyczącego niezgodności zaskarżonej uchwały ze Studium, polegającym na tym, że - jak twierdzi Skarżąca - w Studium nie określono dla południowej części Ostrowa Tumskiego terenów wyłączonych z zabudowy, przypomniano, że Skarżąca nie kwestionowała zgodności zaskarżonej uchwały ze Studium we wcześniejszych pismach. Co więcej, w piśmie z dnia 25 stycznia 2012 r. Skarżąca sama podnosiła, iż w Studium "napisane zostało, że teren, na którym znajduje się nieruchomość Skarżącej, został przewidziany do wyłączenia z zabudowy". Powołując się na postanowienie Studium ustalające tereny wyłączone z zabudowy, wskazano, iż są one określone linią nieprzekraczalną dla funkcji sąsiednich, nie związanych z przyrodą. Ma to na celu ochronę istniejącego potencjału przyrodniczego, powstrzymanie ekspansji procesów urbanizacji na tereny zieleni, a także zapobieganie traktowaniu tych terenów jako rezerwy pod zabudowę. Tereny wyłączone z zabudowy, tworzące główny szkielet funkcjonalno - przestrzenny miasta w postaci klinowo - pierścieniowego systemu zieleni, obejmują m.in. "tereny otwarte (ZKO) i obszary cenne przyrodniczo (ZKO1...), na których zakazuje się lokalizacji nowej zabudowy zagrodowej i siedliskowej." Zgodnie ze Studium, nieruchomości Skarżącej znajdują się na terenie wyłączonym z zabudowy oznaczonym symbolem ZN2/ZKO2, to jest na terenie doliny rzeki Warty od mostu Królowej Jadwigi do mostu Lecha, stanowiącym tereny otwarte cenne przyrodniczo, współtworzące klinowo - pierścieniowy system zieleni. Ponadto w Studium wskazano, iż "w ramach terenów ZKO2 (wchodzących w skład klinowo - pierścieniowego systemu zieleni występują tereny obecnie zabudowane, nie związane z funkcją zieleni. Tereny te utrzymuje się bez prawa: ich powiększania, budowy na nich nowych budynków i rozbudowy istniejących." Z powyższego wynika jednoznacznie, iż w Studium teren na którym znajdują się działki Skarżącej jest określony, jako teren wyłączony z zabudowy. Wobec czego zarzut Skarżącej, iż zaskarżony plan miejscowy jest niezgodny ze Studium uznać należy za bezpodstawny. Odnosząc się do kwestionowania przez Skarżącą argumentów Organu, przemawiających za zakazem zabudowy na terenie, na którym znajdują się jej nieruchomości, a odnoszących się do wartości kulturowych i zabytkowych tego terenu, Organ podniósł co następuje. Podkreślono, iż nieruchomości Skarżącej położone są w obszarze objętym formami ochrony zabytków (tj. Pomnika historii "Poznań - historyczny zespół miasta" oraz zespołu urbanistyczno-architektonicznego najstarszych dzielnic Poznania, wpisanego do rejestru zabytków decyzją nr [...]). Z powyższych względów, Miejski Konserwator Zabytków w Poznaniu postanowieniem nr [...] z [...].09.2009 r. (w załączeniu) pozytywnie uzgodnił projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji Skarżącej, wyczerpująco wyjaśniając dlaczego na tym terenie niedopuszczalna jest nowa zabudowa, o którą wnioskowała Skarżąca. Swoje stanowisko Miejski Konserwator Zabytków w Poznaniu wyraził również w załączonym piśmie z dnia 27 lutego 2009 r., w którym wskazał, iż "niedopuszczalne jest dalsze zabudowywanie tego obszaru". Przypomniano też, iż projekt przedmiotowego Planu uzyskał pozytywne uzgodnienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu (zał. nr 10 odpowiedzi na skargę). Odnosząc się do zarzutu dyskryminacji popartego załączonymi przez Skarżącą fotografiami, Organ stwierdził, iż zarzut ten jest bezpodstawny. Na załączonych przez Skarżącą fotografiach widnieją obiekty budowlane, lokalizowane w sąsiedztwie nieruchomości Skarżącej. Obiekty te wpisywały się w istniejący układ urbanistyczny, a w przypadku zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (fotografie 3 i 4), jedynie uzupełniały lukę w zewnętrznej krawędzi tego układu. W tym kontekście zwrócono uwagę na fakt, iż proponowana przez Skarżącą zabudowa nie uwzględnia kontekstu urbanistyczno-architektonicznego. Proponowane przez Skarżącą budynki, jak wynika z uzasadnienia załączonego postanowienia NR [...] Miejskiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu z dnia [...] września 2009 r., "zostały zaprojektowane jako obca dobudowa do zwartego i zamkniętego kompleksu mieszkalnego, umiejętnie wkomponowanego i dostosowanego do charakteru i kształtu cypla". Ponadto wyjaśniono, że z archiwalnych map, którymi dysponuje Miejska Pracownia Urbanistyczna w Poznaniu wynika, iż jeszcze w XIII wieku w miejscu gdzie znajdują się nieruchomości Skarżącej, istniały rozlewiska, cieki i pola. Nie można z faktu, iż na terenie Ostrowa Tumskiego w X wieku istniał ośrodek władzy państwowej wnioskować, iż w całości stanowi on od tamtych czasów teren inwestycyjny i jednocześnie teren intensywnej zabudowy. Obecnie istniejący zamknięty układ urbanistyczny, tworzy zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna powstała w latach 50-tych XX wieku. W związku z regulacją koryta rzeki Warty w latach 60-tych XX wieku, z mas ziemnych pochodzących z prac budowlanych prowadzonych w korycie rzeki, usypano skarpę. Na tej właśnie skarpie, poza istniejącym układem urbanistycznym, znajdują się działki Skarżącej. W piśmie wskazano, iż Prezydent Miasta Poznania nie wydał żadnego pozwolenia na budowę, na podstawie którego powstałaby zabudowa na skarpach, poza skończonym i zamkniętym układem urbanistycznym Wyspy Ostrowa Tumskiego. Odnośnie kwestionowania przez Skarżącą argumentów natury przyrodniczej i ekologicznej, które - zdaniem Organu - uzasadniają zakaz lokalizacji budynków wprowadzony zaskarżoną uchwałą, Rada Miasta Poznania wskazała na następujące fakty. 1/ Dolina rzeki Warty, stanowi korytarz ekologiczny o randze krajowej (obszar poznański Warty - 25K). Jednocześnie jest jednym z elementów europejskiej sieci ekologicznej ECONET PL tworzącej obszary węzłowe składające się z biocentrów, korytarzy ekologicznych i bogactw ekosystemów. 2/ Teren, na którym znajdują się działki Skarżącej wchodzi w skład Doliny Środkowej Warty (odcinka poznańskiego), którą w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego (uchwała nr XLII/628/2001 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z 26 listopada 2001 roku), wskazano do ochrony w formie obszarów chronionego krajobrazu. 3/Teren ten jest również fragmentem klina zieleni pełniącego w strukturze przestrzennej miasta funkcje ekologiczne i klimatyczne. Idea kompozycji zieleni miejskiej w Poznaniu, jako struktury klinowo-pierścieniowej, która powstała w latach trzydziestych XX wieku jest wyrazem wartości, których ochrona w formie zakazu lokalizacji budynków jest w pełni uzasadniona i jedyna z możliwych. Ubocznie wyjaśniono, iż w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego z 2010 r. (uchwała nr XLVI/690/10 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 26 kwietnia 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany Planu zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego) wskazano "klinowo-pierścieniowy system zieleni Poznania stanowiący "zielone płuca" miasta, który poprzez naturalne ukształtowane doliny rzeczne tworzy przyrodniczy system powiązań funkcjonalno -przestrzennych z gminami sąsiadującymi i całą przestrzenią przyrodniczą Wielkopolski", jako jeden z najważniejszych korytarzy ekologicznych. W wyniku zabudowy klinów zieleni przestałyby one pełnić istotne funkcje środowiskowe jako naturalnych korytarzy ekologicznych zapewniających poprawę jakościową powietrza w Mieście. Ochrona ww. wartości przyrodniczych jest niezbędna dla poprawy jakości życia mieszkańców Miasta. Zaskarżony plan miejscowy wyważa chronione ustawowo wartości i dając priorytet wymaganiom ładu przestrzennego, ochronie walorów krajobrazowych i ochronie środowiska oraz potrzebom interesu publicznego, wprowadził daleko idące ograniczenia w wykonywaniu prawa Skarżącej, w tym zakaz zabudowy gruntów. Ograniczenia takie są dopuszczalne w obowiązującym prawie, a ich wprowadzenie, a przede wszystkim przeznaczenie terenów objętych planem i sposób ich zagospodarowania, były wynikiem uwzględnienia przy tworzenia planu szeregu istotnych okoliczności determinujących racjonalny sposób wykorzystania tych terenów. Wprowadzone ograniczenia w sposobie zagospodarowania nieruchomości ujętych w zaskarżonej uchwale są proporcjonalne do założonych celów i nie naruszają obowiązującego prawa. Odnośnie zarzutu Skarżącej, iż Organ kłamliwie twierdzi, że zakaz lokalizacji budynków wynika z zagrożenia powodziowego, Rada Miasta Poznania zaprzeczyła takiemu twierdzeniu. Organ nigdy nie twierdził, iż działki Skarżącej są zagrożone powodzią, czy też znajdują się na terenach zalewowych. Nigdy też argumentem dla wprowadzenia zakazu lokalizacji budynków na działkach Skarżącej nie było zagrożenie powodziowe; użycie takiego argumentu dostarczyłoby prostego dowodu na nieuzasadnione ograniczanie prawa Skarżącej, skoro działki te nie są zagrożone powodzią. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie w części. 1. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). W toku kontroli sądowoadministracyjnej sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważność (art. 147 § 1 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rada Miasta Poznania z dnia 17.05.2011r. nr XI/105/VI/2011 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Ostrowa Tumskiego w Poznaniu część południowa. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że jedną z pierwszych czynności w rozpoznaniu skargi jest zbadanie, czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne, jak wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wnika, że przedmiotowa skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. Skarżąca, legitymując się prawem użytkowania wieczystego nieruchomości objętej zakresem zaskarżonej uchwały, posiada również interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w niej przyjętych. Fakt, iż na rzecz Skarżącej wydano w dniu [...] sierpnia 1989 r., pozostającą w obrocie prawnym, decyzję ustalającą lokalizację inwestycji w postaci 12 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej na terenie będącym aktualnie w użytkowaniu wieczystym Skarżącej, i objętym zaskarżonym planem, pozwala uznać, że spełniona została przesłanka "naruszenia interesu prawnego", o jakiej mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g.(zob. "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, C. H. Beck 2011 r., 6 wyd., s. 211). Granice zaskarżenia, wyznaczone w art. 101 ust. 1 u.s.g. wskazują, iż Sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącym interesu prawnego. Jeżeli więc skarżąca posiada w sprawie interes prawny, wynikający z przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego działki położonej w południowej części Ostrowa Tumskiego, to granicami oceny przez Sąd naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały wobec działek gruntu należących do Skarżącej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 884/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie interesu prawnego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi na mpzp. Obowiązek uwzględnienia skargi powstaje jednak wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. tj. norm prawa materialnego (zob. "Planowanie i zagospodarowanie....", j. w. s. 31.) Należy podkreślić, iż kontrola sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. 2. Z uwagi na treść art. 28 upzp, w myśl którego istotne naruszenia trybu sporządzenia planu powodują nieważność uchwały w całości lub w części, Sąd w pierwszej kolejności ocenił tryb sporządzenia zaskarżonej Uchwały, stwierdzając jego zgodność z prawem. Jak wynika z akt sprawy, uchwałą z dnia 12 lipca 2005r. nr LXXIV/784/IV/2005r. przystąpiono do sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego "Rejon Ostrowa Tumskiego" w Poznaniu część południowa . W dniu 31 sierpnia 2005r. i 3-4 września 2005r. w Gazecie Poznańskiej ukazało się ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia planu i o możliwości składania w związku z tym wniosków przez zainteresowane osoby do dnia 30 września 2005r. Powyższa informacja została również rozpowszechniona w formie obwieszczenia wywieszonego w dniu 31.08.2005r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta (w/w obwieszczenie zdjęto w dniu 30.09.2005r.). Jak wynika z akt sprawy, wnioski zbierane były zgodnie ze wskazanym wyżej terminem. Po sporządzeniu projektu planu miejscowego opracowano prognozę oddziaływania na środowisko i opracowano prognozę skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie wystąpiono o wymagane opinie i uzgodnienia. W Gazecie Wyborczej z dnia 2 lutego 2011r. ogłoszono oraz obwieszczono na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta informację o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w dniach od 2 lutego 2011 do 28 marca 2011r. oraz o dyskusji publicznej w dniu 21 lutego 2011r., którą przeprowadzono w w/w terminie. Prezydent Miasta Poznania w rozstrzygnięciu z dnia 14 kwietnia 2011r. rozpatrzył uwagi wniesione do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "rejon Ostrowa Tumskiego" w Poznaniu – część południowa. 3. Ustalenie prawidłowego trybu sporządzenia Planu pozwala przejść do oceny zaskarżonych postanowień. Skarżąca zarzuciła, iż § 15 pkt 3 zaskarżonej uchwały pozbawia Skarżącą prawa zabudowy poprzez wprowadzenie na terenie oznaczonym ZP/ZZ, na którym znajduje się jej nieruchomość, całkowitego zakazu zabudowy. Zdaniem Skarżącej, jej interes prawny narusza również § 12 pkt 4 uchwały, który bez żadnego racjonalnego uzasadnienia wprowadza kolizję pomiędzy uzasadnionym interesem Skarżącej, a potrzebami publicznymi, które mogłyby zostać uwzględnione bez ingerencji w jej uprawnienia. Zgodnie bowiem z §12 pkt 4 uchwały, dla terenu KD-Dxr przebiegającego przez nieruchomość Skarżącej, przewidziano ścieżkę rowerową. Skarżąca kwestionuje także treść § 1 i § 2 załącznika nr 2 do Uchwały oraz treść § 2 i § 3 załącznika nr 3 do Uchwały (Sąd zauważa, że załącznik nr 3 ma dwa paragrafy, oraz że z treści zarzutu wynika, iż chodzi o § 1 i § 2 tego załącznika). Poniżej, celem uporządkowania wywodów, Sąd przedstawi argumentację Skarżącej, związaną z poszczególnymi zarzutami. W związku z zarzutem niezgodności z prawem § 15 pkt 3 zaskarżonej uchwały, w skardze stwierdzono, że Rada Miasta nadużyła władztwa planistycznego, przysługującego jej na mocy art. 3 i 4 upzp, przez to, że nie kierowała się konstytucyjną zasadą proporcjonalności. W/w nadużycie władztwa planistycznego oznacza faktyczne wywłaszczenie Skarżącej. Wywłaszczenia faktycznego, jak i formalnego można dokonać tylko zgodnie z zasadą proporcjonalności. Zdaniem Skarżącej, wprowadzony Planem zakaz budowy na terenie, na którym działki ma Spółdzielnia "[...]" nie został w sposób należyty i przekonywujący uzasadniony poprzez wskazanie celów publicznych, które przedstawiają wartość wyżej cenioną, niż dobro, które zostało dla tych celów poświęcone, tzn. prawo własności. W skardze stwierdzono, iż fikcją jest argument w postaci zagrożenia powodziowego, zaś walory widokowe nie przedstawiają wartości wyżej cenionej, niż prawo własności. W piśmie z 25 marca 2011 r. Skarżąca wskazała także, iż nie wykazano, że teren jest cenny przyrodniczo i kulturowo. W w/w piśmie Skarżąca podniosła również, iż zaskarżona uchwała, wprowadzając zakaz zabudowy, narusza także zasadę równego traktowania wszystkich przez władze publiczne, na co wskazują wydane w sąsiedztwie nowe decyzje o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę. W piśmie tym stwierdzono także bezzasadność powoływania się na ciągłość planistyczną. W piśmie z 10.marca 2011 r. sformułowano dodatkowo zarzut niezgodności Planu ze Studium, bowiem Studium nie przewiduje wyraźnie określonego zakazu zabudowy na terenie, na którym Skarżąca ma działki gruntu. Zarzut niezgodności z prawem § 12 pkt 4 uchwały Skarżąca upatruje w dowolności treści tego paragrafu, nie uwzględniającej możliwości alternatywnego rozwiązania (przewidzianego w projekcie planu), które nie powodowałoby kolizji pomiędzy uzasadnionym interesem Skarżącej, a potrzebami publicznymi. W efekcie przyjętego rozwiązania, doszło w w/w zakresie do wywłaszczenia planistycznego Skarżącej. W piśmie z 25 stycznia 2011 r. Skarżąca wskazała, iż oznaczenia ciągów pieszych w Planie nie dokonano w zgodzie z zasadą proporcjonalności. Zwrócono uwagę, iż przewidywana realizacja inwestycji celu publicznego Mostu Berdychowskiego nie koliduje z zamiarem inwestycyjnym Skarżącej, tylko zjazd pieszo-rowerowy. Przed ustosunkowaniem się do zarzutów Skarżącej, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, z uwzględnieniem argumentacji Organu, zamieszczonej w odpowiedzi na skargę i w piśmie z 27 marca 2012 r., Sąd powoła się na podstawowe unormowania upzp wraz ze wskazaniem kierunków ich interpretacji w doktrynie i orzecznictwie. Przede wszystkim uwzględnione zostaną mające zastosowanie w sprawie przepisy upzp wraz z dorobkiem jurysprudencji i judykatury w zakresie niezbędnym dla oceny zarzutów skargi oraz motywów związanych z regulacją Planu. Przedstawienie odnośnego stanu prawnego wraz piśmiennictwem i orzecznictwem, służyć będzie przede wszystkim późniejszej ocenie argumentów podnoszonych przez obie strony. 4. W ramach podstaw prawnych wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 upzp kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Z treści powyższego przepisu wynika, iż ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. sygn. akt K 27/00 (publ. OTK 2001/2/29) wskazał, iż organy gminy właściwe do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 upzp, przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt nadania gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Jednocześnie przepis art. 4 ust. 1 upzp nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 maja 2010r., sygn. akt II SA/Wr 144/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, wszelkie ograniczenia własności, ustanowione w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, muszą być zgodne z normami konstytucyjnymi wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności, a naruszenie tego wymogu może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały. Prawo własności podlega ochronie przewidzianej w art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wynika z nich, iż własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Ograniczenia te mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób oraz wtedy, gdy nie naruszają istoty wolności i praw. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p., każdy posiada prawo – w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny oraz ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Władztwo planistyczne gminy stanowi uprawnienie organu do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie stanowi jednak władztwa absolutnego i nieograniczonego, gdyż gmina wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. A zatem kształtowanie polityki przestrzennej gminy powinno odbywać się z jednej strony z uwzględnieniem prawa osoby posiadającej tytuł prawny do nieruchomości do jej zagospodarowania, zaś z drugiej strony z uwzględnieniem prawa do podejmowania działań, które w ramach ograniczonych m. in. zasadami współżycia społecznego, pozwolą zrealizować zasadę zrównoważonego rozwoju, a jednocześnie służyć będą zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty lokalnej (wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 sierpnia 2011r., sygn. akt II SA/Łd 698/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wszystkie wymienione elementy powinny być rozpatrywane łącznie, a proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania poszczególnych praw własności winna być oceniana przez pryzmat ogólnych założeń planu. Co do zasady należy więc przyjąć, że władztwo planistyczne przysługujące gminie, prowadzić może do ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości objętych planem. W tym miejscu zgodzić się trzeba z akcentowanym poglądem Skarżącego, iż aby władztwo planistyczne nie cechowało się dowolnością, nie przekraczało granic uznania planistycznego, czyli, aby nie doszło do nadużycia władztwa, organ musi respektować reguły składające się na istotę zasady proporcjonalności. Na tę zasadę powołuje się także Rada Miasta. Wobec tego warto przywołać w tym zakresie tezy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 kwietnia 1995 r., sygn. akt K 11/94 (OTK 1995/1/12). Trybunał stwierdził, że dla oceny, czy doszło do naruszenia zasady proporcjonalności konieczne jest udzielenie odpowiedzi na trzy pytania: 1/ czy wprowadzona regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków; 2/ czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana, oraz 3/ czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela. Należy stwierdzić, iż treść art. 31 ust. 3 Konstytucji nie daje podstaw do ustalenia generalnie kryteriów uszczegóławiających sposób korzystania z zasady proporcjonalności. Dopiero wskazanie praw i wolności, które mają być ograniczane w zestawieniu z prawami lub wolnościami chronionymi umożliwia ustalenie, czy przesłanki objęte tą zasadą są spełnione (por. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2010 r., II OSK 1053/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe rozumienie zasady proporcjonalności ukierunkowało ocenę zaskarżonych: § 15 pkt 3 oraz § 12 pkt 4 Uchwały, przeprowadzoną z uwzględnieniem argumentów podnoszonych przez Skarżącą. 5.1. W odniesieniu do § 15 pkt 3 Uchwały, wskazać można, iż argumentacja Skarżącego na rzecz tezy, iż Organ nadużył władztwa planistycznego, wprowadzając zakaz zabudowy na terenie, na którym "[...]" ma działki z prawem użytkowania wieczystego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia rachunku aksjologicznego, zgodnie z zasadą proporcjonalności, dotyczy: zagrożenia pożarowego, walorów widokowych, przyrodniczych oraz kulturowych, związanych z ochroną zabytków. Zdaniem orzekającego Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, łącznie z wyjaśnieniami Organu, nie potwierdza w/w zarzutu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wadliwego przyjęcia, iż teren będący w użytkowaniu wieczystym Skarżącej jest częściowo narażony na niebezpieczeństwo powodzi stwierdzić należy, iż jest on nieuzasadniony. Z rysunku Planu, treści przepisów Planu oraz §1 załącznika nr 2 wynika bowiem wprost, iż nieruchomość Skarżącej znajduje się na terenie oznaczonym ZP/ZZ częściowo zagrożonym powodzią. Na rysunku planu, teren bezpośredniego zagrożenia zalaniem oznaczono szrafem niebieskim, którego przebieg wskazuje, iż nieruchomość Skarżącej znajduje się poza terenem zagrożonym powodzią. Nie zmienia to faktu, iż teren nieruchomości Skarżącej znajduje się na terenie określonym jako ZP/ZZ – teren publicznej zieleni urządzonej, "częściowo obszar bezpośredniego zagrożenia powodzią". Także w pismach Rady Miasta nie pojawił się argument "zagrożenia powodziowego". Wskazywano natomiast, iż nieruchomości Skarżącej znajdują się w "bezpośrednim sąsiedztwie obszaru bezpośredniego zagrożenia", co wynika również z rysunku Studium (k- 63 i k- 172). Wypowiadając się co do argumentacji związanej z walorami widokowymi, przyrodniczymi oraz kulturowymi i związanymi z ochroną zabytków Sąd jest zdania, iż nie jest zasadnym zestawianie i ważenie tych wartości pojedynczo (odrębnie) z dobrem, jakim jest prawo własności (użytkowania wieczystego). Nawet gdyby przyjąć, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, każda z w/w wartości nie stanowi dobra wyżej cenionego, niż prawo własności Skarżącej, to i tak to nie przesądza, że dobro Skarżącej "przeważa" nad całokształtem w/w wartości. Już sama wielość aspektów, uwzględnianych w kontekście prawa do nieruchomości Skarżącej na danym terenie, wskazuje na poważne podejście Organu do kwestii tak radykalnych ograniczeń prawa własności, jakim jest zakaz zabudowy. Również w orzecznictwie wskazuje się, że uwzględnienie przy tworzeniu planu szeregu istotnych okoliczności determinujących racjonalny sposób wykorzystania terenów, w tym zgodność z obowiązującym studium, uzasadnia ograniczenia w wykonywaniu prawa własności przysługującego właścicielom nieruchomości objętych planem, w tym zakaz zabudowy gruntów (zob. wyrok NSA z 30 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 13/11, cbois.nsa.gov.pl) Zdaniem Sądu, Organ przekonywująco wyjaśnił, że nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego; że zakaz zabudowy stanowi wynik rzetelnie przeprowadzonego rachunku aksjologicznego, uwzględniającego znaczenie dla interesu publicznego ochrony takich dóbr jak: walory widokowe, przyrodnicze oraz kulturowe i związane z ochroną zabytków. Należy przypomnieć następujące argumenty, powołane przez Radę Miasta w odpowiedzi na skargę i w piśmie z 27 marca 2012 r., w którym odniesiono się, z powołaniem się na dowody, do konkretnych zarzutów Skarżącej. Chodzi o zarzuty, wskazujące na brak rzeczowych argumentów przemawiających za ograniczeniem prawa właścicielskiego Skarżącej. W odpowiedzi na skargę Organ wyjaśnił, iż z rysunku Studium wynika, że nieruchomość Skarżącej znajduje się na obszarze o cennych wartościach kulturowych i zabytkowych (oznaczonym na rysunku żółtym szrafem), objętym formą ochrony zabytków, tj. Pomnika historii "Poznań-historyczny zespół miasta" oraz zespołu urbanistyczno-architektonicznego najstarszych dzielnic Poznania (wpisanego do rejestru zabytków decyzją nr [...]). Wskazano także, że projekt Planu uzyskał pozytywne uzgodnienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu kopia postanowienia z [...] stycznia 2011 r. – załącznik nr 10 do odpowiedzi na skargę). Organ powołał się również na pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu z 27 lutego 2009 r., dotyczące zabudowy szeregowej przy ul. W. [...] (k-173). Konserwator wyraża w nim stanowisko, że zabudowa szeregowa tej części cypla Ostrowa Tumskiego "(...) została już zamknięta i niedopuszczalne jest dalsze zabudowywanie tego obszaru." Jak wynika z protokołu rozprawy, w w/w piśmie mowa o terenie, który jest przedmiotem użytkowania wieczystego Skarżącej. Należy dodać, że w piśmie tym powołano się na opracowywany mpzp dla rejonu Ostrowa Tumskiego. Szersze uzasadnienie dotyczące walorów kulturowo-zabytkowych terenów, na których Skarżąca ma działki gruntu, zamieścił Miejski Konserwator Zabytków w Poznaniu w postanowieniu nr [...] z [...] września 2009 r. (k-174-175). W w/w piśmie Konserwator także pisze, że działki położone w Poznaniu przy ul. W. [...], zlokalizowane są na "(...) wyjątkowo wyeksponowanym terenie, tworzącym osie widokowe (...). Organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnia, iż znajdujące się na tym terenie ciągi widokowe oznaczono na rysunku Studium (k- 63). Wskazując na znaczenie walorów przyrodniczo-ekologicznych terenów wzdłuż rzeki Warty, Organ w piśmie z 27 marca 2012 r. Organ podaje następujące fakty: dolina rzeki Warty stanowi korytarz ekologiczny o randze krajowej (obszar poznański Warty-25K), jednocześnie jest jednym z elementów europejskiej sieci ekologicznej ECONET PL, a teren, na którym znajdują się działki Skarżącej, w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa Wielkopolskiego (uchwała nr XLII/628/2001 z 26 listopada 2001 r.) wskazano do ochrony w formie obszarów chronionego krajobrazu. Organ szeroko wyjaśnia też koncepcję kompozycji zieleni miejskiej w Poznaniu jako struktury klinowo-pierścieniowej, która powstała w latach trzydziestych XX wieku. Kliny zieleni pełnią ważne funkcje środowiskowe. W tym kontakcie warto powołać się także na wyjaśnienia Organu, iż nieuzasadnionym jest sięganie do historycznej zabudowy miasta z X w. naszej ery. Koncepcja urządzania w Poznaniu klinów zieleni służących poprawie warunków aerosanitarnych jest bowiem wynikiem intensywnej zabudowy centrum miasta Poznania i ma na celu utrzymanie naturalnego systemu korytarzy ekologicznych. Powyższemu celowi może m.in. służyć ograniczenie zabudowy w samym centrum Poznania w południowej części Ostrowa Tumskiego pomiędzy głównym korytem rzeki Warty a kanałem Ulgi. Trudno nie zgodzić się z twierdzeniem Organu, iż ochrona wartości przyrodniczych jest niezbędna dla poprawy jakości życia mieszkańców miasta. W kontekście powołanych faktów i dokumentów, Sąd jest zdania, iż zaskarżony Plan wyważa chronione ustawowo wartości i dając priorytet wymaganiom ładu przestrzennego, ochronie walorów krajobrazowych i ochronie środowiska, a także walorów kulturowych, zasadnie i adekwatnie (proporcjonalnie) do zamierzonych celów wprowadza ograniczenia w postaci zakazu zabudowy gruntów na oznaczonym terenie, obejmującym także działki gruntu Skarżącej. Zdaniem Sądu, okoliczności i motywy wprowadzenia w/w zakazu, o wymiarze interesu publicznego, usprawiedliwiają ograniczenia interesów indywidualnych właścicieli i użytkowników wieczystych gruntów znajdujących się na oznaczonym terenie. Ograniczenia takie są dopuszczalne w obowiązującym prawie (art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.), a ich wprowadzenie do zaskarżonego Planu, w kontekście przeznaczenia terenów objętych planem i określenia sposobów ich zagospodarowania, były wynikiem uwzględnienia szeregu istotnych okoliczności, determinujących racjonalny sposób wykorzystania tych terenów, dla dobra ogółu. Powyższe uwagi, które za wzorzec oceny zaskarżonego § 15 pkt 3 Uchwały, przyjęły zasadę proporcjonalności, dają asumpt, by odnieść się do kwestii szeroko omawianej w pismach obu stron, jaką jest wywłaszczenie "planistyczne"/ "faktyczne". W świetle okoliczności niniejszej sprawy, nie ma jednak potrzeby włączenia się do polemicznej dyskusji co do relacji instytucji prawnej wywłaszczenia unormowanej w ugn i "wywłaszczenia faktycznego", czy "planistycznego" z uwzględnieniem unormowania art. 36 upzp (określającego przypadki, w których zastosowanie znajdują odmienne zasady i tryb dochodzenia odszkodowania, aniżeli przewidziane w u.g.n.). Orzekający Sąd widzi natomiast potrzebę oddzielania od siebie dwóch różnych instytucji prawnych, tj. wywłaszczenia nieruchomości i ingerencji w treść prawa własności mocą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sprowadzających się do ograniczenia uprawnień przysługujących właścicielom terenów objętych planem (zob. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 506/11, cbois. nsa.gov.pl). Powyższe nie oznacza bezzasadności rozważenia argumentów Skarżącej wskazujących, iż dokonane wobec Niej "wywłaszczenie faktyczne" jest niezgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. W świetle § 15 pkt 3 Planu, jako faktyczne wywłaszczenie Skarżąca uznaje zakaz lokalizacji budynków wprowadzony na terenach, na których ma działki przeznaczone pod zabudowę. W skardze podkreśla się, iż wywłaszczenia faktycznego, jak i formalnego (unormowanego w ugn) można dokonać jedynie zgodnie z zasadą proporcjonalności, tj., gdy cel publiczny, dla którego ma nastąpić wywłaszczenie, przedstawia sobą wartość wyżej cenioną w świetle aksjologii wynikającej z Konstytucji, niż dobro, którego dla tego celu ma być poświecone. Zdaniem Skarżącej, w niniejszej sprawie nie zachodzą takie okoliczności, które uzasadniałyby dokonanie wobec Niej wywłaszczenia faktycznego, wynikającego z zakazu zabudowy. Orzekający Sąd nie podziela tego stanowiska, co wynika z wcześniejszych wywodów, dotyczących oceny zakazu lokalizacji budynków unormowanego w § 15 pkt 3 Uchwały, jako uzasadnionego interesami publicznymi. 5.2. Przechodząc do zarzutu, iż zaskarżony § 15 pkt 3 Uchwały narusza konstytucyjną zasadę "równego traktowania wszystkich przez władze publiczne", wskazać należy, iż jest on uzasadniany faktem dyskryminacji Skarżącej. Przejawia się ona w tym, że "innym inwestorom udzielono zarówno decyzji zabudowy, jak i pozwoleń na budowę" – k-138). Powyższe zostało zobrazowane załączoną dokumentację fotograficzną, wskazującą na wyburzone i nowobudowane budynki (dodać należy, iż - jak wynika z protokołu rozprawy – nie wszystkie fotografie dotyczą terenu objętego Planem). W świetle powyższej argumentacji przypomnieć należy istotę zasady równego traktowania, unormowanej w art. 32 Konstytucji RP. Wielokrotnie wyjaśniał ją Trybunał Konstytucyjny, stwierdzając, iż z zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania wszystkich obywateli w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być potraktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (zob. wyrok TK z dnia 09.02.2010 r., sygn. akt OTK-A 2010/2/9, Dz. U. 2010, Nr 24, poz. 124). Mając na uwadze istotę zasady równego traktowania obywateli przez władze publiczne, i odnosząc ją do zarzutu dyskryminacji Skarżącej, Sąd jest zdania, iż zarzut ten w istocie nie dotyczy Planu. Argument Skarżącej, powołujący się na wydane decyzje administracyjne dotyczące ustalenia warunków zabudowy i pozwoleń na budowę wskazuje, że stawiany zarzut dotyczy płaszczyzny stosowania obowiązującego porządku prawnego, a nie jego stanowienia w postaci aktu prawa miejscowego, jakim jest Plan. Sąd nie zauważył, aby wykazano, że sam Plan, różnicując sytuacje gruntów, naruszał zasadę równego traktowania obywateli przez władze publiczne. Dodać należy, iż według stwierdzeń Organu (s.-10 pisma z 27.03 2012 ), Prezydent Miasta Poznania nie wydał żadnego pozwolenia na budowę, na podstawie którego powstałaby zabudowa na skarpach, tj. na terenie, na którym Skarżąca ma działki, poza skończonym i zamkniętym układem urbanistycznym Wyspy Ostrowa Tumskiego. Tak więc, zdaniem Sądu, Plan, ustanawiając zakaz zabudowy na oznaczonym terenie obejmującym działki Skarżącej, nie narusza konstytucyjnej zasady równego traktowania obywateli przez władze publiczne. 5.3. Poza zarzutem naruszenia przez Radę Miasta Poznania zasady proporcjonalności w ważeniu interesów publicznych i indywidualnych, co znalazło wyraz we wprowadzeniu do Planu zakazu zabudowy, Skarżąca zarzuca także, że Plan – w zakresie regulacji w/w zakazu - nie jest zgodny ze Studium. Zarzut ten został sformułowany w piśmie z 10 marca 2012 r., a odpowiedź na ten zarzut zamieszczona została w piśmie Organu z 27 marca 2012 r. W tym miejscu należy wskazać, iż przedmiotowa uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została podjęta po wejściu w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 130, poz. 831), zgodnie z którą od 21 października 2010r. (data wejścia w życie ustawy zmieniającej), plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. W odniesieniu do rozważanego tu zarzutu trzeba wskazać, iż dotyczy on podstawowego wymogu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, określonego w art. 20 ust. 1 upzp. Naruszenie przez mpzp ustaleń studium stanowi samodzielną podstawę do stwierdzenia nieważności odnośnych postanowień planu. W Studium przyjętym uchwałą Rady Miasta Poznania nr XXXI/299/V/2008 z dnia 18.01.2008r. nieruchomość Skarżącej położona jest na terenie doliny Warty od Mostu Królowej Jadwigi do Mostu Lecha oznaczonej w Studium symbolem ZN2. Dla terenów otwartych cennych przyrodniczo, współtworzących klinowo - pierścieniowy system zieleni oznaczonych symbolem ZK02, Studium w ramach kierunków zmian w zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że tereny te stanowią tereny wchodzące w skład klinowo - pierścieniowego sytemu zieleni, obecnie zabudowane, nie związane z funkcją zieleni. Tereny te utrzymuje się bez prawa ich powiększania, budowy na nich nowych budynków i rozbudowy istniejących. Wyłączenie tych terenów z zabudowy wynika wprost z zawartych w Studium kierunków zmian w przeznaczeniu i zagospodarowania terenów. Studium wskazuje również kierunki i zasady ochrony terenów otwartych cennych przyrodniczo współtworzących klinowo - pierścieniowy system zieleni, dla których wymaga się zachowania dotychczasowego sposobu użytkowania ziemi, zachowania terenów otwartych z jednoczesnym podnoszeniem ich walorów przyrodniczych i estetycznych, ochrony istniejących i realizacji nowych powiązań terenów otwartych, zapewniających ciągłość korytarzy ekologicznych. Studium wprowadza zakaz lokalizowana nowych oraz rozbudowy istniejących obiektów budowlanych z wyjątkiem przystani żeglugi pasażerskiej i turystyki wodnej; zabudowy i infrastruktury związanej z obsługą portu dla żeglugi pasażerskiej i turystyki wodnej; ścieżek rekreacyjnych, a także obiektów małej architektury; obiektów służących ochronie przyrody, obiektów niezbędnych dla właściwego gospodarowania zasobami wodnymi, infrastruktury technicznej oraz infrastruktury transportowej, których przebieg i zasady realizacji zostaną wyznaczone w oparciu o szczegółową waloryzacje przyrodniczą i tablic informacyjnych dotyczących przyrody. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż wprowadzenie zakazu zabudowy na terenie nieruchomości Skarżącej jest zgodne z zapisami studium. W kontekście powyższych uwag, nie potwierdzających naruszenia przez Radę Miasta ustaleń Studium, Sąd nawiąże do zagadnienia podnoszonej przez obie Strony "ciągłości planistycznej" w związku z uchwaleniem Planu. Ciągłość ta, wykazywana przez Organ poprzez unormowania wcześniejszych aktów planistycznych: ogólnego mpzp miasta Poznania z 1994 r. (k-65) oraz w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania z 1999 r. (k-166), postrzegana jest przez Skarżącą w kontekście pozostającej w obrocie prawnym decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] sierpnia 1989r., która była wydana zgodnie z obowiązującym ówcześnie planem miejscowym i nadal jest w obrocie prawnym. W piśmie z 25 stycznia 2012 r. Skarżąca podnosi także, iż przedmiotowy teren był wyłączony z zabudowy tylko do roku 2003, a później już nie. Nadto podniesiono, że mpzp z 1994 r. został uchwalony z naruszeniem prawa (zasad techniki prawodawczej). Zasada ciągłości planistycznej nie przemawia więc – zdaniem Skarżącej - za objęciem jej nieruchomości zakazem zabudowy. Ustosunkowując się do powyższego zagadnienia, należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie wymaga oceny zaskarżonej Uchwały w kontekście tak szeroko rozumianego kryterium "ciągłości planistycznej". Przede wszystkim zaś, ocena mpzp z 1994 r. wykracza poza granice tej sprawy, tak jak i ocena legalności decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] sierpnia 1989r. Nie oznacza to, iż Sąd nie przywiązuje należytej wagi do "ciągłości planistycznej". W niniejszej sprawie, w świetle zasady unormowanej w art. 20 ust 1 upzp, ciągłość planistyczna jest zachowana poprzez fakt, iż postanowienia Planu nie naruszają ustaleń obowiązującego Studium. 5. 4. Odnosząc się zarzutu dotyczącego § 12 pkt 4 Uchwały, Sąd zauważa, że Skarżąca traktuje unormowania tego przepisu również jako faktyczne Jej wywłaszczenie. Jak już wskazywano, zgodnie z tym przepisem, dla terenu KD-Dxr przebiegającego przez nieruchomość Skarżącej, przeznaczoną pod zabudowę mieszkaniową, przewidziano chodnik i ścieżkę rowerową. Przy czym w skardze i kolejnych pismach szczególnie akcentuje się to, że do takiego pozbawienia praw właścicielskich Spółdzielni nie musiało dojść. Potrzeby publiczne, jakie uzasadniały owo wywłaszczenie, mogłyby zostać zrealizowane w inny sposób, tj. poprzez wskazanie innej lokalizacji ścieżki i chodnika. Do takiego wniosku skłania m. in. fakt, że w projekcie zaskarżonej Uchwały przewidziano alternatywny przebieg chodnika i ścieżki rowerowej, określony tam jako "orientacyjny". Został on umiejscowiony poza terenem, na którym działki ma Spółdzielnia. Sąd zauważa, że również na Planie (zał. nr 1) zaznaczono "orientacyjną" lokalizację drogi pieszej lub ścieżki rowerowej. W kontekście alternatywnych rozwiązań, Skarżąca zarzuca brak racjonalności w wyborze jednego z możliwych. Argumenty, zwłaszcza zawarte w piśmie z 10 marca 2012 r. prowadzą Skarżącą do wniosku, że § 12 pkt 4 Uchwały jest niezgodny z zasadą proporcjonalności, a także z przesłanką niezbędności (inaczej: konieczności), określoną w art. 112 ust. 3 ugn. W tym miejscu Sąd zauważa, że przesłanka niezbędności jest też elementem konstrukcyjnym zasady proporcjonalności, stąd Sąd w dalszych rozważaniach będzie się odwoływał do tej ostatniej kategorii. W konsekwencji, tak jak w przypadku § 15 pkt 3 Uchwały, tak też w zakresie oceny zaskarżonego § 12 pkt 4 Uchwały, zastosowanie znajdzie wzorzec legalności oparty na zasadzie proporcjonalności. Z tym, że w w/w ocenie na plan pierwszy nie wybija się ważenie interesów publicznych z interesem prywatnym "[...]", lecz rozważenie, czy regulacja przyjęta w w/w przepisie jest niezbędna dla realizacji interesu publicznego, z którym jest powiązana. Jeżeli bowiem okazałoby się, że nie jest niezbędna, to nawet priorytet interesu publicznego nad interesem prywatnym nie uzasadniałby ograniczenia praw i wolności jednostek, ponieważ efekt w postaci ochrony interesu publicznego można byłoby uzyskać w inny sposób. Odpowiedź na powyższe pytanie zależy od argumentów, jakie legły u podstaw przyjętego w Planie rozwiązania. Zdaniem Sądu, nie są one przekonywujące. W odpowiedzi na skargę (k-65) Rada Miejska wskazuje, że lokalizacja zejścia i zjazdu dla rowerów poprzez teren drogi KD-Dxr po wschodniej części Ostrowa Tumskiego, uwarunkowana jest "korzystniejszymi możliwościami terenowymi" dla przeprowadzenia ciągłego powiązania pieszego i rowerowego z południa po północna część Ostrowa Tumskiego." Organ wyjaśnił, iż lokalizacja ścieżki po zachodniej stronie wyspy jest "trudniejsza" z uwagi na ukształtowanie terenu i istniejące mury oporowe, przede wszystkim ze względów ochrony przeciwpowodziowej. Stąd w Planie "jedynie dopuszczono" inny przebieg ścieżki. Organ wyjaśnił także, że dodatkowa lokalizacja drogi pieszej lub ścieżki rowerowej po stronie zachodniej pojawiła się w wyniku uwzględnienia opinii (pismo z 3 grudnia 2010 r.) Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej (MKUA), która wnioskowała o symetryczne powiązania pieszo-rowerowe na terenie wyspy. Na rozprawie pełnomocnik Organu wskazał dodatkowo, że przebieg ścieżki na Planie umiejscowiony jest w szerszym pasie zieleni, a przebieg alternatywny "musiałby się przebić przez mur oporowy." Pełnomocnik nie wyjaśnił natomiast – w odpowiedzi na pytanie przedstawiciela Spółdzielni - o jakie względy przeciwpowodziowe chodzi, które utrudniają przeprowadzenie lokalizacji ścieżki według propozycji alternatywnej. Ustosunkowując się do powyższej argumentacji Organu, Sąd przyznaje rację Skarżącej, iż nie wykracza ona poza kryterium "korzystniejszego rozwiązania". Tymczasem, jak wynika z zasady proporcjonalności, o prawidłowym jej zastosowaniu nie decydują tego typu względy, zwłaszcza, gdy nie są one skonkretyzowane. Decyduje natomiast to, czy wybrane rozwiązanie jest niezbędne (konieczne) dla realizacji interesu publicznego, z którym jest powiązane, tzn. że inne rozwiązanie nie doprowadzi do realizacji danego interesu publicznego. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na powołaną wcześniej opinię MKUA, w której wskazano na celowość i możliwość (przynajmniej z perspektywy tej jednostki) lokalizacji ciągu pieszo-rowerowego symetrycznie do drogi KD-Dxr, tj. po zachodniej stronie wyspy. Rada Miejska, jak wynika z Planu, zadecydowała o umiejscowieniu na przedmiotowym terenie tylko jednej ścieżki, i to po stronie wschodniej wyspy, na terenie, na którym działki ma Skarżąca, a nie dwóch ścieżek w układzie symetrycznym. Jak wynika z wcześniejszych uwag, Organ uzasadnia ten wybór jedynie tym argumentem, że jego realizacja będzie korzystniejsza, niż projektu alternatywnego. Nie oznacza to jednak, m. in. w świetle w/w opinii MKUA, że rozwiązanie alternatywne nie doprowadziłoby do realizacji zakładanego interesu publicznego. A tylko w przypadku takich ustaleń Organ byłby, w świetle zasady proporcjonalności, uprawniony do wyboru przyjętego w Planie rozwiązania co do lokalizacji ścieżki pieszo-rowerowej, które powoduje ingerencję w prawa właścicielskie "[...]". Należy dodać, że skoro w naszym ustawodawstwie nie ma uregulowań, które wprost dawałyby prymat interesowi zbiorowemu nad interesem indywidualnym, to jeśli w zagospodarowaniu przestrzennym istnieje konieczność dania pierwszeństwa interesowi publicznemu kosztem interesu indywidualnego, przesłanki takiego wyboru winny być wykazane, a brak ich wykazania może być poczytany za nadużycie przysługującego gminie, na mocy art. 4 ust. 1 ustawy, prawa (zob. wyrok WSA z 31 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Po 209/06, cbois.nsa.gov.pl). Wybór rozwiązania zawartego w § 12 pkt 4 nie zostało uzasadniony. Uwzględniając powyższe, Sąd jest zdania, że zaskarżony § 12 pkt 4 Uchwały stanowi wyraz nadużycia władztwa planistycznego, poprzez nieuzasadnione, wbrew wymogom zasady proporcjonalności, ograniczenie praw Skarżącej do przedmiotowego terenu. 5.5. W związku z zarzutami naruszenia § 15 pkt 3 i § 12 pkt 4 Uchwały, zakwestionowano także negatywne rozstrzygnięcia Rady dotyczące uwag Skarżącej: odnośnie rozszerzenia obszaru zabudowy mieszkaniowej MN, tak, by objął on nieruchomość "[...]" (§ 1 załącznika nr 2) oraz odnośnie przeniesienia projektowanego zejścia i zjazdu z projektowanego mostu Berdychowskiego na stronę zachodnią Ostrowa Tumskiego, tak jak to było zaznaczone w projekcie Planu (§ 2 załącznika nr 2). W odniesieniu do obu paragrafów podniesiono, iż wbrew argumentacji Organu, teren nie jest narażony na niebezpieczeństwo powodzi, nadto nie wzięto pod uwagę, iż podjęte rozstrzygnięcia oznaczają dla Spółdzielni faktyczne wywłaszczenie. Treści rozstrzygnięć zawartych w załączniku nr 3 zarzucono brak konkretnych rozwiązań dotyczących sposobów realizacji oraz sposobów sfinansowania zapisanych w Planie zadań, w tym zabezpieczenia odpowiednich kwot na odszkodowanie dla Skarżącej. Przed ustosunkowaniem się do powyższych zarzutów, zaznaczyć należy, że ocenie legalności podlega nie tylko treść uchwały przyjmującej plan miejscowy, ale i załączniki, tj. rysunek planu oraz rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu i sposobie realizacji inwestycji oraz zasad ich finansowania. Jak wskazuje się w doktrynie, załączniki nie mają samoistnej mocy prawnej. Ich moc wiążąca wynika stąd, że są one integralną częścią planu. Załączniki obowiązują zatem tylko w takim zakresie, w jakim zostało to określone w uchwale rady o treści planu (zob. Z Niewiadomski, Planowanie przestrzenne. Zarys systemu. LexixNexis 2002, s. 106-107). Oceniając treść zaskarżonych załączników Nr 2 i 3 Planu uwzględnić należy, że choć z treści art. 17 pkt 12 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika, iż zarówno wójt (burmistrz, prezydent miasta) jak i rada gminy są obowiązani do rozstrzygnięcia w przedmiocie uwag do projektu planu, to nie oznacza to obowiązku ich uwzględnienia. Celem sformalizowanej procedury planistycznej jest bowiem zagwarantowanie możliwości wpływu na treść przyszłego planu oraz zagwarantowanie przynajmniej rozważenia argumentów podnoszonych przez podmioty, których ustalenia przyszłego planu mogą dotyczyć bezpośrednio. Rozstrzygniecie rady ma charakter merytoryczny i towarzyszy mu ocena zasadności uwagi, w której wyniku uwaga może zostać uwzględniona bądź odrzucona. Ewentualne uznanie przez radę zasadności uwagi prowadzi do nieuchwalenia planu i do zwrócenia go organowi wykonawczemu w celu dokonania zmian wynikających z uwzględnienia przez radę uwag. Powyższe wskazuje, iż pomiędzy treścią załączników i odpowiadającymi każdemu z nich przepisami mpzp, winien istnieć ścisły związek merytoryczny. W przypadku zaskarżonego Planu, związek taki istnieje. Powoduje to, że wcześniejsze uwagi dotyczące legalności § 15 pkt 3 i § 12 pkt 4 Uchwały pozostają – w swej istocie - aktualne w ramach odniesienia się do zarzutów dotyczących załącznika nr 2 - § 1 i 2. W niniejszej sprawie, uznanie przez Sąd, iż § 15 pkt 3 jest zgodny z prawem oznacza akceptację dla treści § 1 załącznika nr 2. Szerokie wyjaśnienie argumentów za taką oceną przemawiających (w tym zgodności ze Studium), także z odniesieniem się do zarzutu nieuzasadnionego powoływania się przez Radę Miasta w w/w postanowieniu załącznika Nr 2 na względy powodziowe, przedstawione zostało we wcześniejszych wywodach. Odnośnie meritum rozwiązania wprowadzonego do Planu w § 12 pkt 4, Sąd, na podstawie całego materiału dotyczącego niniejszej sprawy, wypowiedział się, iż nie spełnia ono podstawowych wymogów, wynikających z zasady proporcjonalności, zatem nie może być uznane za legalne. Nie sposób zmienić tego zdania w kontekście uzasadnienia negatywnego rozstrzygnięcia uwagi Skarżącej dotyczącej "przeniesienia projektowanego zejścia i zjazdu z projektowanego mostu Berdyczowskiego na Ostrów Tumski na stronę zachodnią południowego cypla Ostrowa Tumskiego." Organ, poza ogólnikowym wskazaniem, iż jest ono "korzystniejsze", podnosi, że lokalizacja zjazdu po stronie zachodniej jest możliwa i w projekcie planu dopuszczona, "jednak nie gwarantuje prowadzenia ciągłej bezkolizyjnej ścieżki, umożliwiającej połączenie części północnej i południowej Ostrowa Tumskiego." To ostatnie stwierdzenie nie zostało poparte wyjaśnieniem, co Organ rozumie przez ową "bezkolizyjność". Pominięty został też aspekt "kolizji" wynikający z faktu, iż na terenie, na którym przewidziano lokalizację ścieżki, znajdują się działki będące w użytkowaniu wieczystym Skarżącej). Powyższe tylko potwierdza, że odnośna uwaga Skarżącej nie została rozpatrzona w sposób wnikliwy, i jej nieuwzględnienie nie ma oparcia w obowiązującym prawie. Podsumowując, w odniesieniu do § 2 załącznika Nr 2, Sąd stwierdza jego wadliwość, związaną z wadliwością § 12 pkt 4 Planu. W związku z treścią § 2 załącznika nr 2, odnieść się należy także do zarzutu Skarżącej, iż Rada Miasta Poznań naruszyła jedną z zasad sporządzania mpzp, zgodnie z którą treść planu musi się mieścić w granicach upoważnienia ustawowego, wyznaczonego w art. 15 ust. 2 i 3 upzp. Zdaniem Skarżącej, granice te przekracza zaskarżony Plan w zakresie, w którym przewiduje "orientacyjne" przeznaczenie i "orientacyjny" przebieg dróg. Zarzut ten uzasadniany jest w nawiązaniu do unormowań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587, dalej rozporządzenie z 2003 r.). W piśmie z 25 stycznia 2012 r., odnosząc się do stanowiska Organu zawartego w odpowiedzi na skargę, Skarżąca podnosi, iż w/w rozporządzenie z 2003 jest niezgodne z art. 15 upzp. Ustosunkowując się do w/w zarzutu, orzekający Sąd, powołując się na doktrynę (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne..., j. w. s. 164) i orzecznictwo, nie podziela poglądu, iż rozporządzenie z 2003 r. jest nielegalne. Z orzeczeń wskazać można zwłaszcza na wyrok NSA z 22.10.2008 r., sygn. akt II OSK 567/08, OSS 2009, Nr 2, poz. 36, s. 91). Orzekający Sąd akceptuje też wywody zawarte w wyroku WSA z dnia 29.11.2006r. sygn. akt II SA/Po 637/06 (zob. www.orzeczenia.nsa .gov.pl), iż stosownie do treści § 7 pkt 9 rozporządzenia z 2003 r., projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać w razie potrzeby oznaczenia elementów informacyjnych, niebędących ustaleniami projektu planu miejscowego. W niniejszej sprawie, użyte oznaczenia graficzne na rysunku Planu stanowią oznaczenie elementu informacyjnego. Należy zatem podzielić pogląd Skarżącej, iż rysunek Planu ilustruje jedynie możliwość realizacji drogi rowerowej po stronie zachodniej, droga ta stanowi dla tego terenu przeznaczenie dopuszczalne, ale nie stanowi ona obowiązującego ustalenia Planu. W tym miejscu przypomnieć należy, iż załączniki nie mają samoistnej mocy prawnej; wiążą tylko w takim zakresie, w jakim są związane z tekstem mpzp. Tekst zaskarżonego Planu nie wprowadza natomiast żadnych rozwiązań orientacyjnych. Sąd nie podziela też zastrzeżeń Skarżącej do rozstrzygnięć zawartych w załączniku Nr 3, iż brak w nich konkretnych rozwiązań dotyczących sposobów realizacji oraz sposobów sfinansowania zapisanych w Planie zadań, w tym zabezpieczenia odpowiednich kwot na odszkodowanie dla Skarżącej. Przede wszystkim wskazać należy, iż rozstrzygnięcia w w/w zakresie, o których mowa w art. 20 ust. 1 upzp należy oceniać ad casum. Z pewnością, inwestycje drogowe, o jakich mowa w Planie są inwestycjami z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych Miasta Poznania. W odniesieniu do tego typu inwestycji, gmina powinna zadecydować, jaka jednostka będzie realizować inwestycję, ustalić przybliżony termin realizacji inwestycji oraz zasady finansowania (zob. Z Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne..., j. w. s. 206). Zdaniem Sądu, treść załącznika Nr 3 te podstawowe wymogi spełnia. Sąd nie widzi przeszkód prawnych, by określenie terminów realizacji inwestycji powiązane było z ustaleniami Wieloletniej Prognozy Finansowej Miasta Poznania, ze wskazaniem, iż mogą być realizowane etapowo. Prawidłowe też, zdaniem Sądu, jest powiązanie zasad finansowania z budżetem gminy i – poprzez budżet gminy – z ze środkami zewnętrznymi, a także otwarcie na finansowanie w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego. Prognoza skutków finansowych uchwalenia zaskarżonego Planu spełnia warunki objęte § 11 rozporządzenia, tzn. obejmuje prognozę wpływu ustaleń planu miejscowego na dochody własne i wydatki gminy, w tym na wpływy z podatku od nieruchomości i inne dochody związane z obrotem nieruchomościami gminy oraz na opłaty i odszkodowania, o których mowa w art. 36 u.p.z.p.; prognozę wpływu ustaleń planu miejscowego na wydatki związane z realizacją inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz wnioski i zalecenia dotyczące przyjęcia proponowanych rozwiązań projektu planu miejscowego, wynikające z uwzględnienia ich skutków finansowych. W aneksie do Prognozy skutków finansowych z 12.04.2011 r. określono, poprzedzone obliczeniami, skutki uchwalenia Planu w związku z faktem, że obejmuje on także tereny z działkami, w stosunku do których podmiotom prywatnym przysługuje prawo własności bądź prawo wieczystego użytkowania. Uwzględniono zatem możliwość pojawienia się roszczeń odszkodowawczych. 6. Reasumując, orzekający w niniejszej sprawie Sąd jest zdania, że w przeznaczenie na terenie oznaczonym symbolem "KD-Dxr" nie zostało ustalone w zaskarżonym Planie zgodnie z prawem. Z całokształtu materiału (a nie tylko z uzasadnienia Planu i rozstrzygnięcia uwag) nie wynika, aby przyjęte w Planie rozwiązanie było "konieczne", a nie tylko "korzystniejsze", od rozwiązania alternatywnego, ujętego w projekcie Planu, i proponowanego przez Komisję Architektoniczno- Urbanistyczną Urzędu Miasta Poznania. W przypadku kolizji interesu publicznego i prywatnego, zgodnie z zasadą proporcjonalności, należy wybrać to rozwiązanie, które jest możliwe i w najmniejszym stopniu ogranicza interes prywatny. Orzekający Sąd w pełni podziela tezę zawartą w wyroku NSA z 08.04.2009 r. (sygn. akt II OSK 1468/08, Wspólnota 2009, z. 19, s. 44), na tle unormowań Konstytucji RP, iż: "Planowanie przestrzenne w gminie nie może pomijać własności, a wręcz przeciwnie – ma poszukiwać rozwiązań, które w optymalny sposób rozwiązują konflikt potrzeb publicznych i potrzeb właścicieli poszczególnych działek (...)." Z powyższych względów, Sąd za konieczne uznał wyeliminowanie z obrotu prawnego § 12 pkt 4 zaskarżonej Uchwały. Z tym rozstrzygnięciem wiąże się wyeliminowanie oznaczenia KD-xr w § 3 pkt 5 lit. a oraz w § 16 pkt 1 lit. b Uchwały. Zakres rozstrzygnięcia, o którym mowa wyżej, rozciąga się na załączniki Planu w zakresie, w jakim dotyczą przeznaczenia terenu "KD-Dxr". Jest to konsekwencją charakteru prawnego załączników do miejscowego planu, które jako integralna część planu, nie mają samoistnej mocy prawnej. Zatem załączniki (także część graficzna) wiążą tylko w takim zakresie, w jakim są związane z tekstem miejscowego planu. Wobec powyższego, wyeliminowanie z tekstu Planu przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem "KD-Dxr" oznacza wyeliminowanie zapisów załączników (Zał. Nr 1 – części graficznej Planu i Zał. Nr 2), w zakresie, w jakim dotyczą przeznaczenia w/w terenu, tj. oznaczonego jako KD-Dxr. W odniesieniu do pozostałego zakresu zaskarżonej Uchwały, Sąd nie dopatrzył się wad innych przepisów Planu, które uzasadniałyby stwierdzenie ich nieważności. Dotyczy to także kwestionowanego przez Skarżącą § 15 pkt 3 Planu, który – według Sądu, spełnia wymogi zasady proporcjonalności, nie narusza zasady równego traktowania przez władze publiczne i nie narusza ustaleń Studium. Nadto Sąd jest zdania, iż po wyeliminowaniu § 12 pkt 4, Plan może funkcjonować w obrocie prawnym. Stąd, w pozostałym zakresie należało skargę oddalić. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł na podstawie P.p.s.a: w pkt 1 na podstawie art. 147, w pkt 2 na podstawie art. 151, w pkt 3 na podstawie art. 152, a w pkt 4 na podstawie art. 206 w związku z art. 200.