I SA/Gd 142/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Oleś (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę. I SA/Gd 142/10 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. przez K.P. jest decyzja z dnia 9 grudnia 2009 r., którą Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 6 sierpnia 2009 r. odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Podstawą wydania powyższych decyzji był następujący stan faktyczny: K.P., korzystając z możliwości przewidzianej ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o szczególnych rozwiązaniach dla podatników uzyskujących niektóre przychody poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 143, poz. 894 - zwana dalej "ustawą abolicyjną"), w dniu 6 lutego 2009 r. nadała w brytyjskim urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą wniosek o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 (formularz PIT-AZ) wraz z oświadczeniem potwierdzającym uzyskanie przychodów z pracy za granicą (formularz AZ-O). Przesyłka wpłynęła do Urzędu Skarbowego w G. w dniu 10 lutego 2009 r. Przedmiotowy wniosek podatniczka skorygowała w dniu 21 lipca 2009 r. w zakresie dotyczącym określenia roku podatkowego, kwot osiągniętego przychodu i dochodu uzyskanego z pracy na terenie Wielkiej Brytanii oraz kwoty zapłaconego za granicą podatku. W tym dniu złożyła również zeznanie podatkowe PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2006. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego w zakresie objętym ww. wnioskiem, decyzją z dnia 6 sierpnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. odmówił K.P. umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Uzasadniając decyzję, organ pierwszej instancji wskazał, iż wniosek K. P. został wniesiony z uchybieniem terminu wynikającego z art. 7 pkt 2 ustawy abolicyjnej. W przywołanym stanie prawnym wniosek K.P. o umorzenie zaległości podatkowej należało złożyć w terminie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie ustawy abolicyjnej, tj. do dnia 6 lutego 2009 r. Organ podatkowy powołał się na zapis art. 12 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej "Ordynacja podatkowa"), który stanowi, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Pismem z dnia 17 sierpnia 2009 r. reprezentujący K.P. pełnomocnik złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub alternatywnie w przypadku uznania, że K.P. nie podlegała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu wniósł o umorzenie postępowania podatkowego ze względu na jego bezprzedmiotowość. Pełnomocnik podkreślił, że art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej stawia w niekorzystnej sytuacji podatników, którzy przenieśli swoje miejsce zamieszkania do innego kraju Unii Europejskiej, w ten sposób, że narusza prawo do swobodnego przemieszczania się polskich obywateli po terenie państw członkowskich. W jego ocenie przepis ten jest niezgodny z art. 18 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej jako "Traktat WE") – gwarantującego swobodę przemieszczania i przebywania, art. 39 Traktatu WE – zapewniającego swobodę przepływu pracowników, art. 43 Traktatu WE dotyczącego swobody przedsiębiorczości na terytorium państw członkowskich Unii oraz jest sprzeczny z art. 28 i 31 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Dalej pełnomocnik argumentował, iż skoro art. 12 § 6 Ordynacji podatkowej jest niezgodny z prawem unijnym, to część przepisu ograniczająca możliwość zachowania ustawowego terminu do złożenia korespondencji tylko dla pism nadanych w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego nie będzie miała zastosowania. Wskazał, iż podatniczka od początku 2005 r. zamieszkuje na stałe i pracuje na terytorium Wielkiej Brytanii, gdzie jest centrum jej interesów osobistych i gospodarczych. W tym okresie w Rzeczypospolitej Polsce nie posiadała ani nie wynajmowała mieszkania lub domu, była i jest w dalszym ciągu osobą stanu wolnego, nie ma dzieci i nie posiada żadnego źródła dochodów. W związku z powyższym jako podatniczka nie podlegała w 2006 r. nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co wynika wprost z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. - dalej jako "ustawa p.d.f."). Pełnomocnik strony podniósł, że Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym są ratyfikowanymi przez Rzeczpospolitą Polską umowami międzynarodowymi, które zgodnie z obowiązującą hierarchią aktów prawnych stoją ponad prawem krajowym, które w tym przypadku jest z nimi sprzeczne. Ponadto Pełnomocnik podkreślił, że Traktat WE należy pojmować jako konstytucyjną kartę ustanawiającą podstawowe zasady prawa Wspólnoty Europejskiej. Porządek prawny krajów członkowskich nie może być sprzeczny z tymi fundamentalnymi regułami normatywnymi. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 9 grudnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodatkowo wskazał, iż zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego, pismo może być nadane przez stronę w zagranicznym urzędzie pocztowym, jednakże za datę jego nadania uważa się w takim przypadku datę przekazania przesyłki przez ten urząd polskiemu urzędowi pocztowemu (tak: wyrok NSA z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1101/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 3033/08). Ponadto, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym w zakresie swobodnego przemieszczania się poprzez zastosowanie art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który zdaniem pełnomocnika jest niezgodny z prawem unijnym. Zdaniem organu drugiej instancji ustalenie daty wpływu przedmiotowej przesyłki do polskiego urzędu pocztowego nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ strona nadała wniosek w dniu 6 lutego 2009 r. listem zwykłym, stąd też jego przekazanie polskiemu urzędowi pocztowemu nie mogło nastąpić wcześniej, niż po upływie terminu wskazanego w art. 7 pkt 2 ustawy abolicyjnej, tj. po dniu 6 lutego 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że nie sposób zgodzić się z zarzutem naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych regulujących rezydencję podatkową (art. 3 ust. 1, 1a oraz 2a), ponieważ K.P. sama złożyła wniosek o umorzenie zaległości podatkowych za 2006 r., czym potwierdziła, że przysługuje jej jako polskiemu rezydentowi uprawnienie do skorzystania z abolicji podatkowej. Ponadto organ podkreślił, że na żadnym etapie postępowania podatkowego prowadzonego przed organem pierwszej instancji nie kwestionowała rezydentury podatkowej w Polsce. Zarzut ten pełnomocnik strony podniósł dopiero we wniesionym środku odwoławczym. Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że kwestia dotycząca nierezydencji K.P. na terytorium RP, będzie mogła stanowić przedmiot rozpatrywania ewentualnie w odrębnym postępowaniu podatkowym w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Nie zgadzając się z treścią powyższej decyzji K.P. reprezentowana przez swojego pełnomocnika złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wnosząc o uchylenie decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącej podtrzymał przytoczony w odwołaniu zarzut, iż organy podatkowe przy wydawaniu ww. decyzji powołały się na przepisy rażąco sprzeczne z podstawowymi prawami gwarantowanymi obywatelom Unii Europejskiej przez Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Wskazał także na naruszenie art. 3 ust 1, 1a i 2a ustawy p.d.f. w związku z zastosowaniem sprzecznego z prawem unijnym art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik przywołał treść przepisów art. 18, art. 39, art. 43 Traktatu WE, a także art. 28 i art. 31 porozumienia o EOG oraz powtórzył podniesioną w odwołaniu od decyzji argumentację. Ponownie też wskazał na niezgodność art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej z hierarchicznie wyższymi w systemie prawnym aktami prawa wspólnotowego. Ponadto pełnomocnik podkreślił, że przepisy zawarte w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską należą do tzw. źródeł prawa pierwotnego Unii Europejskiej, co oznacza, że przepisy prawa krajowego nie mogą naruszać fundamentalnych zasad wspólnotowego prawa pierwotnego. Wskazał przy tym, że takie naruszenie istnieje zarówno wtedy, gdy prawo krajowe wprost ogranicza te zasady ustanawiając np. zakaz przemieszczania się, jak też wtedy, gdy prawo krajowe w sposób pośredni prowadzi do skutku ograniczającego te zasady, niekorzystnie różnicując sytuację prawną obywatela w zależności od pewnych kryteriów niedopuszczalnych z punktu widzenia prawa wspólnotowego. Takim kryterium w mniejszej sprawie, zdaniem pełnomocnika skarżącej, jest konieczność nadania listu w polskiej placówce operatora publicznego w celu zachowania terminu. Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1315/09 oraz wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-345/05. Pełnomocnik nie zgodził się także z twierdzeniem Dyrektora Izby Skarbowej jakoby kwestia ewentualnej nierezydencji K. P. na terytorium Rzeczypospolitej mogłaby stanowić przedmiot rozpatrywania dopiero w odrębnym postępowaniu dotyczącym określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. W ocenie strony skarżącej kwestia ta jest kluczowa dla sprawy, ponieważ w przypadku stwierdzenia nierezydencji podatkowej K.P. na terytorium Rzeczypospolitej w 2006 r., postępowanie w sprawie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych należałoby umorzyć ze względu na jego bezprzedmiotowość. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o szczególnych rozwiązaniach dla podatników uzyskujących niektóre przychody poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jej przepisy stosuje się do podatnika, który przynajmniej w jednym roku podatkowym, w okresie od 2002 r. do 2007 r., podlegał obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 1 ustawy p.d.f. i uzyskiwał w tym roku przychody z pracy, do których miał zastosowanie art. 27 ust. 9 albo 9a ustawy p.d.f. Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że niezbędny zakres informacji i wyjaśnień dotyczący ustawy abolicyjnej był prezentowany w ogólnodostępnych nośnikach informacji, w tym na stronie internetowej Ministerstwa Finansów, gdzie została umieszczona stosowna informacja o sposobach i terminach składania przedmiotowych wniosków. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutów strony skarżącej i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszej części "P.p.s.a"), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi zasadami Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego i z tego powodu skargę oddalił. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy abolicyjnej organ podatkowy, na wniosek podatnika, sporządzony według ustalonego wzoru umarza zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych, powstałą za dany rok podatkowy, którego dotyczy wniosek, w wysokości stanowiącej różnicę między podatkiem należnym wynikającym z zeznania podatkowego albo z decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, a kwotą odpowiadającą podatkowi obliczonemu za ten rok podatkowy przy zastosowaniu do przychodów z pracy zasad określonych w art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym. Warunkiem koniecznym umorzenia zaległości podatkowej jest złożenie przez podatnika stosownego wniosku, z zachowaniem ustawowego terminu. W myśl art. 7 pkt 2 ustawy abolicyjnej, w przypadku wniosków dotyczących umorzenia zaległości powstałej w roku 2006, wniosek ten winien być złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Ponieważ ustawa o szczególnych rozwiązaniach dla podatników uzyskujących niektóre przychody poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej weszła w życie z dniem 6 sierpnia 2008 r. organ zasadnie wskazał, że termin określony w art. 7 pkt 2 ustawy abolicyjnej upłynął z końcem dnia 6 lutego 2009 r. W rozpatrywanej sprawie skarżąca K.P. wniosek o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 (formularz PIT-AZ) wraz z oświadczeniem potwierdzającym uzyskanie przychodów z pracy w Wielkiej Brytanii (formularz AZ-O) nadała w dniu 6 lutego 2009 r. w brytyjskim urzędzie pocztowym. Przesyłka zawierająca wniosek wpłynęła do Urzędu Skarbowego w G. w dniu 10 lutego 2009 r. Dla ustalenia czy w danej sprawie został zachowany termin do wniesienia wniosku organy podatkowe słusznie przyjęły, iż decydujące znaczenia mają przepisy Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Ponieważ przesyłka skarżącej została nadana w brytyjskim urzędzie pocztowym i nie wpłynęła do polskiej placówki pocztowej operatora publicznego do dnia 6 lutego 2009 r., zatem uzasadnione jest stanowisko organów podatkowych, iż nie został zachowany termin określony w art. 7 pkt 2 ustawy abolicyjnej i zaistniały podstawy do wydania decyzji odmawiającej K.P. umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską czy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym. W myśl Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS). W orzecznictwie ETS ukształtowała się zasada nadrzędności prawa wspólnotowego, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym. Do aktów prawa pierwotnego zalicza się przede wszystkim traktaty wraz z towarzyszącymi im załącznikami i protokołami. Obecnie do obowiązujących traktatów należą m.in. Traktat o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, Traktat o ustanowieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Traktat o Unii Europejskiej. Ponadto do prawa pierwotnego zalicza się wszelkie kolejne traktaty nowelizujące oraz traktaty o przystąpieniu nowych państw. Zdaniem Sądu art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie narusza wyżej wymienionych przepisów prawa unijnego, gdyż w żaden sposób nie godzi w swobodę obywateli do przemieszczania się i przebywania na terenie Unii Europejskiej (art. 18 Traktatu WE), nie ogranicza swobody przepływu pracowników (art. 39 Traktatu WE) czy swobody przedsiębiorczości na terytorium państw członkowskich Unii (art. 43 Traktatu WE). Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca może bez żadnych ograniczeń ze strony organów podatkowych przemieszczać się, podejmować zatrudnienie czy zamieszkiwać w dowolnym państwie wspólnoty. Przepis art. 12 § 6 Ordynacji podatkowej nie kształtuje praw i obowiązków podatników oraz nie wpływa na realizację ich uprawnień wynikających z norm prawa wspólnotowego. Jest przepisem proceduralnym, mającym na celu ustalenie dla wszystkich terminów określonych w przepisach prawa podatkowego jednolitych zasad dla uznania, iż dany termin został zachowany, co ma gwarantować prawidłowy tok postępowania podatkowego. Obecne brzmienie art. 12 § 6 Ordynacji podatkowej związane jest z nowelizacją zawartą w art. 83 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. Nr 130 poz.1188), z której to ustawy wynika szczególna pozycja operatora publicznego świadczącego usługi pocztowe. W tym miejscu Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pragnie wskazać na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2007 r., w sprawie C-220/06, w którym Trybunał stwierdził, iż "Prawo wspólnotowe należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego pozwalającym organom administracji publicznej powierzać, z pominięciem reguł udzielania zamówień publicznych, świadczenie usług pocztowych zastrzeżonych zgodnie z dyrektywą 97/67 w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług publicznej spółce akcyjnej, której kapitał znajduje się w całości w rękach publicznych i która jest w tym państwie operatorem świadczącym pocztowe usługi powszechne. Artykuł 7 tej dyrektywy pozwala bowiem państwom członkowskim zastrzec niektóre rodzaje usług pocztowych dla operatora/operatorów świadczącego/świadczących usługi powszechne w zakresie koniecznym do ich utrzymania. W związku z tym, jeżeli usługi pocztowe są, zgodnie z tą dyrektywą, zastrzeżone dla jednego operatora świadczącego usługi powszechne, usługi takie muszą być w sposób bezwzględny wyłączone z konkurencji, gdyż żaden inny podmiot gospodarczy nie ma prawa oferować tych usług. W rezultacie nie mogą mieć zastosowania wspólnotowe przepisy w sprawie zamówień publicznych, których głównym celem jest swobodny przepływ towarów i usług oraz otwarcie na niezakłóconą konkurencję we wszystkich państwach członkowskich". Odnosząc się do powołanego w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1315/09 oraz wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-345/05, Sąd stwierdza, iż zapadły one w odmiennym stanie faktycznym i nie mają w sprawie zastosowania. Wyroki te dotyczą bowiem prawa podatnika do skorzystania z ulgi podatkowej, a nie kwestii proceduralnych, jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie. Niezasadny jest także zarzut dotyczący nierezydencji K.P. na terytorium Rzeczypospolitej. Przypomnieć należy, iż postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006. We wniosku tym skarżąca jako miejsce zamieszkania wskazała G., ul. M. oraz posługiwała się nadanym jej Numerem Identyfikacji Podatkowej. W trakcie postępowania skarżąca we wszystkich pismach posługiwała się wskazanym adresem, a nadto adres ten był zgodny z danymi zawartymi w bazie POLTAX. Zatem organ podatkowy nie miał podstaw do kwestionowania rezydencji skarżącej. Nadto z samej istoty uregulowań zawartych w ustawie z dnia 25 lipca 2008 r. o szczególnych rozwiązaniach dla podatników uzyskujących niektóre przychody poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że ze stosownymi wnioskami występują podatnicy, którzy mogą przebywać poza granicami kraju. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych rozstrzygnięć pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.