II SA/Łd 24/12

Dnia 18 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 roku sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W. Zakładu Linii Kolejowych w S. na decyzję [...] Komendant Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania zmineralizowania istniejących pasów przeciwpożarowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na rzecz A S.A. z siedzibą w W. Zakładu Linii Kolejowych w S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. znak [...] Ł. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. działając na podstawie art.104, art. 107 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity Dz.U. nr 12 z 2009 r.,poz. 68) po rozpatrzeniu odwołania A S.A. Zakładu A w S. - K. od decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...] r. znak: [...], nakazującej zmineralizowanie istniejących pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowej nr [...] (Centralnej Magistrali Kolejowej), przebiegających na granicy Lasów Państwowych Nadleśnictwa O. w leśnictwach K., G., B., J. i B. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, zmieniając termin wykonania obowiązku do dnia 31 maja 2012 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w wyniku pisma Nadleśnictwa O. z dnia 9 czerwca 2011 r., dotyczącego braku wykonania pasów przeciwpożarowych, położonych przy liniach kolejowych na terenach administrowanych przez Nadleśnictwo O., Komendant Powiatowy PSP w O. przesłał do A S.A. w W. oraz Lasów Państwowych Nadleśnictwa O. upoważnienie z dnia 12 lipca 2011 r. do przeprowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 3 sierpnia 2011 r. w zakresie ochrony przeciwpożarowej na terenach leśnych Nadleśnictwa O., S. 15, 26-300 O., położonych w powiecie opoczyńskim, Komendant Powiatowy PSP w O. decyzją z dnia [...] r. znak: [...] nakazał A S.A. z siedzibą w W. zmineralizowanie istniejących pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowej nr [...] (Centralnej Magistrali Kolejowej), przebiegających na granicy Lasów Państwowych Nadleśnictwa O. w leśnictwach K., G., B., J. i B. Od powyższej decyzji odwołał się A S.A. Zakład A w S. - K., podnosząc, że zarządca infrastruktury kolejowej, jakim jest A S.A., miał obowiązek utrzymywania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowej na podstawie zapisu § 34 ust. 3 uchylonego rozporządzenia MSWiA z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2006 nr 80, poz. 563). Zapis ten został zakwestionowany przez Ministerstwo Infrastruktury oraz Rządowe Centrum Legislacji podczas uzgadniania obecnie obowiązującego rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. (Dz.U. z 2010 Nr 109, poz. 719), ponieważ określało podmioty zobowiązane do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych, co stanowiło przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w ustawie o ochronie przeciwpożarowej. Natomiast obecne odniesienie się w § 38 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów do ustaw: o transporcie kolejowym, o lasach oraz o ochronie przeciwpożarowej jest informacją o regulacjach prawnych, które traktują o utrzymywaniu pasów przeciwpożarowych przy obiektach. Ponadto strona wskazała, że w art. 55 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, ustawodawca określa uprawnienie zarządcy infrastruktury do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych, a użyte przez ustawodawcę określenie "ma prawo" bezspornie prowadzi do wniosku, że art. 55 ustawy nie nakłada na A S.A. obowiązku urządzania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji w dniu 18 października 2011 r. wezwał A S.A. Zakład A w S. - K. oraz Nadleśnictwo O. do uzupełnienia materiału dowodowego o aktualne mapy terenu, na którym znajdują się przedmiotowe linie kolejowe oraz nadleśnictwa. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] r. Ł. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podnosząc, że zgodnie z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. nr 86, poz. 789 ze zm.), jeżeli posadzenie drzew lub krzewów, powodujące urządzenie pasów przeciwpożarowych nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej, koszty związane z urządzeniem i utrzymaniem tych pasów obciążają właściciela gruntu wzdłuż infrastruktury kolejowej. Według strony odwołującej, norma zawarta w art. 55 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, stanowi uprawnienie, a nie obowiązek, dla zarządcy infrastruktury kolejowej, do utrzymywania pasów przeciwpożarowych. Taka interpretacja – w ocenie organu II instancji - stanowi wypaczenie ratio legis przepisu, bowiem chcąc określić fakultatywność obowiązku, ustawodawca posługuje się zwrotem "może", a nie "ma prawo do". Przepis ten, wbrew temu co podnosi Minister Infrastruktury, stanowi więc dopuszczalne, zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ograniczenie prawa do własności i innych praw majątkowych. Organy Straży Pożarnej podejmują działania po otrzymaniu każdej informacji o mogącym wystąpić zagrożeniu, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się pożarów na tereny leśne, łąki, wrzosowiska oraz grunty rolne, graniczące z terenami zarządzanymi przez A. Biorąc pod uwagę statystykę pożarów, które miały miejsce na terenach kolejowych od 1 stycznia 2008 r. do dnia dzisiejszego odnotowano łącznie 35 zdarzeń, które świadczą o skali zagrożenia oraz determinacji strażaków. Co istotne, przepis art. 55 ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym, zawiera również normę prawną, określającą podmiot, który zobowiązany jest do ponoszenia kosztów urządzania pasów przeciwpożarowych, wskazując iż koszty urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych obciążają właściciela gruntów, jeżeli posadzenie drzew lub krzewów nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowych. Według organu odwoławczego należy więc przyjąć a contrario, iż koszty urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych, w lasach na terenach kolejowych w których posadzenie drzew lub krzewów nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowych, należy do właściciela linii kolejowej. Dlatego też strona odwołująca, wskazując na art. 55 ustawy o transporcie kolejowym, błędnie interpretuje brzmienie art. 17 ustawy o transporcie kolejowym, który stanowi, iż zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani spełniać warunki techniczne i organizacyjne zapewniające (...) ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska. Przytoczony art. 17 ustawy o transporcie kolejowym stanowi więc obowiązek, dla zarządcy infrastruktury kolejowej, który jest uszczegółowiony w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, błędne jest nadto stanowisko strony odwołującej, że utrzymywanie pasów przeciwpożarowych powinno mieć miejsce tylko przy obiektach, gdyż ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.) wyraźnie kwalifikuje kolejowe drogi szynowe do kategorii XXV obiektów budowlanych. Jak zauważył organ odwoławczy, podstawową zasadą skutecznego zabezpieczenia wzdłuż linii kolejowych jest ciągłość ich wykonania. Ze względu na fakt nieusuwania przez zarządcę A suchych traw na terenach kolejowych niezbędne jest doprowadzenie pasów przeciwpożarowych do stanu zgodnego z warunkami, zawartymi w rozporządzeniu w tym zakresie, ponieważ gwarantuje ono właściwy poziom bezpieczeństwa pożarowego na przedmiotowym kilometrażu. W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A S.A. Zakład A w S. – K. wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi podniesiono zarzuty, stanowiące powtórzenie argumentacji, zawartych w złożonym uprzednio odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Ł. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną skargą decyzję administracyjnej w zakresie obejmującym ocenę zgodności kwestionowanego aktu z obowiązującym prawem. W ramach tak określonej kognicji wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu jest możliwe jedynie w sytuacji stwierdzenia, iż doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przy jego wydawaniu nastąpiło naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy lub dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast stwierdzenie przez sąd nieważności zaskarżonego aktu następuje jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powołana jako p.p.s.a.). Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądu administracyjnego należało uwzględnić skargę, pomimo że jej zarzuty okazały się niezasadne. Podstawę prawna zaskarżonych decyzji stanowią regulacje zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 55 ustawy o transporcie kolejowym, § 38 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. W sprawie nie jest sporny sam stan faktyczny i zakres nałożonych na skarżącą obowiązków. Ze znajdujących się w aktach sprawy informacji o zdarzeniach wynika, że istotnie przyczyną części pożarów było iskrzenie klocków hamulcowych przejeżdżających pociągów. Sporna jest natomiast sama zasadność nałożenia obowiązku urządzenia pasów przeciwpożarowych oraz wykładnia art. 17 ust. 1, art. 55 ustawy o transporcie kolejowym, a także § 38 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Jak wynika z akt sprawy, spór ma charakter ogólnokrajowego. Problem wykładni powołanych przepisów był już przedmiotem rozstrzygnięć sadów administracyjnych (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 grudnia 2011r., II SA/Rz 1010/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2011r., IV SA/Po 988/11 i wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 października 2011r., II SA/Go 647/11). Z przyczyn wskazanych w uzasadnieniach tych wyroków za zasadne należy uznać stanowisko organów. Ustawodawca w art. 17 ust.1 ustawy o transporcie kolejowym nałożył na zarządcę infrastruktury, przewoźników kolejowych oraz użytkowników bocznic kolejowych obowiązek spełniania warunków technicznych i organizacyjnych zapewniających ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska. Sposób wykonywania obowiązków został sprecyzowany w przepisach wykonawczych. Do nich należą rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, w którym określono sposób wykonywania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych. Innym aktem wykonawczym powołanym w uzasadnieniu decyzji jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r. Nr 109, poz. 719 – dalej: rozporządzenie MSWiA). W § 38 ust. 1 rozporządzenie to stanowi, że lasy położone przy obiektach mogących stanowić zagrożenie pożarowe dla lasu oddziela się od tych obiektów pasami przeciwpożarowymi, utrzymywanymi w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok. W odróżnieniu od poprzednio obowiązującego rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowanych i terenów, aktualnie obowiązujące rozporządzenie MSWiA nie określa w sposób jednoznaczny podmiotów zobowiązanych do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych. W § 38 ust. 2 wskazuje natomiast, że podmioty właściwe do wykonania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych określono w trzech ustawach, tj. ustawie o lasach, ustawie o transporcie kolejowym oraz ustawie o ochronie przeciwpożarowej. Z powołanego wcześniej art. 17 ustawy o transporcie kolejowym wynika, że podmiotem zobowiązanym do realizacji obowiązku nałożonego w § 38 rozporządzenia MSWiA z 2010 roku jest przewoźnik, czyli A. Skarżący odnotowuje trafnie, że uchylone rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. nr 80, poz. 563) w § 34 ust. 3 wskazywało wprost podmioty zobligowane do utrzymywania pasów ppoż wzdłuż linii kolejowych. Jednakże należy pamiętać, że przyczyną uchylenia rozporządzenia z 2006 roku był fakt, że wskazując podmioty zobowiązane m.in. do utrzymywania pasów ppoż wykraczało ono poza delegację ustawową, co oznacza, że taka regulacja była pozbawiona podstaw prawnych. Natomiast przesłanką uchylenia rozporządzenia nie był zamiar zwolnienia podmiotów z obowiązków, związanych z ochroną przeciwpożarową. Nietrafnie również skarżący interpretuje treść art. 55 ust.1pkt 3, ust.2 i 3 ustawy o transporcie kolejowym. Przepis ten stanowi, że zarządca ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe, ustalenie odszkodowania za urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych następuje w drodze umowy. Regulacja ta dotyczy zatem wzajemnych relacji i zobowiązań przewoźnika, zobowiązanego (innymi przepisami, m.in. art. 17 ustawy o transporcie kolejowym) do utrzymywania pasów przeciwpożarowych, w tym uprawnienia do wejścia na cudzy grunt, obowiązków odszkodowawczych. Obowiązki te obciążają właściciela gruntów przylegających do linii kolejowej a nie przewoźnika tylko wówczas, gdy posadzenie drzew lub krzewów, powodujące potrzebę urządzenia pasów przeciwpożarowych, nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej. Natomiast z regulacji tej nie wynika, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, że statuuje ona jedynie uprawnienie do urządzania pasów przeciwpożarowych. Użyte w art. 55 ust. 1 sformułowanie "Zarządca ma prawo..." dotyczy uprawnień do wejścia na cudzy grunt w celu urządzenia pasów przeciwpożarowych. Z powyższych względów zarzuty skargi nie są zasadne. Jednakże wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak zakreślona kognicja sądu czyni skargę skuteczną, bowiem zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Organ odwoławczy jako podstawę swego rozstrzygnięcia wskazał przepis art. 107 i 138 § 1 ust. 1 k.p.a. Regulacja art. 107 k.p.a. dotyczy elementów decyzji i jej uzasadnienia. Przepis art. 138 § 1 punkt 1 k.p.a. stanowi natomiast, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której trzymuje w mocy zaskarżoną decyzję w mocy. Przepis ten w sposób wyczerpujący określa treść decyzji. Zaskarżona decyzja tymczasem wykracza poza kategorycznie określoną treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zmienił bowiem decyzję pierwszoinstancyjną w części. Przyjęta przez organ II instancji konstrukcja decyzji nie odpowiada również treści art. 138 § 1 punkt 2 k.p.a , który stanowi, że organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, iż zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji jest nieprawidłowa. Osnowa decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. składa się z dwóch części: w pierwszej - organ odwoławczy uchyla oznaczone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i określa zakres tego uchylenia (w całości lub w części), natomiast w drugiej - organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co do istoty. Powyższe elementy mają charakter obligatoryjny. Zaskarżona decyzja nie mieści się ani w treści art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, wskazanego jako podstawa rozstrzygnięcia, ani w dyspozycji art.138 § 1 pkt 2 k.p.a., stosowanego w przypadku konieczności uchylenia kontrolowanej decyzji W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, iż określone w art. 138 § 1 i 2 k.p.a. rodzaje rozstrzygnięć są bezwzględnie wiążące w tym znaczeniu, że decyzja, która nie mieści się w ramach tego przepisu, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (vide: wyrok WSA w W. z dnia 21 czerwca 2005r., VII SA/Wa 888/04 – Lex nr 179064 oraz powołany tam wyrok NSA z dnia 10 marca 1993r., IV SA 1252/92 niepubl.). Obliguje to sąd do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności, stosowanie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Na marginesie wskazać należy, że w aktach administracyjnych brak jest dowodów potwierdzających, że organ II instancji zweryfikował, czy środek odwoławczy został wniesiony przez uprawnioną osobę. W myśl art. 63 k.p.a. odwołanie, jak każde pismo procesowe winno zostać podpisane przez osobę je wnoszącą. Zgodnie z art. 30 § 3 k.p.a. strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swoich przedstawicieli ustawowych lub statutowych. Osoba prawna działa przez organy w sposób przewidziany w ustawie lub statucie (art. 38 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku kodeks cywilny – Dz.U. nr 16 poz. 93 ze zm.). Zatem obowiązkiem organu było ustalenie, czy występująca w sprawie w imieniu osoby prawnej - osoba fizyczna jest uprawniona do reprezentacji. Z wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego (załączonego do akt sądowych) wynika, że skład Zarządu w owym czasie był siedmioosobowy, zaś do składania oświadczeń w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu lub jednego członka zarządu i prokurenta. Tymczasem odwołanie zostało podpisane przez jedną osobę – dyrektora K. P. Przedłożone w toku postępowania odwoławczego pełnomocnictwo z dnia 17 września 2010r. nie stanowi umocowania do reprezentowania odwołującej Spółki w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest nałożenie obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, podobnie jak kopia pełnomocnictwa z nieokreślonej daty przedłożona na wezwanie organu przy piśmie z dnia 31 października 2011r. (nie zawierająca ponadto podpisów osób działających w charakterze organu. W toku postępowania administracyjnego nie wyjaśniono tej kwestii, brak ten został usunięty dopiero na etapie postępowania sądowego. Tymczasem już na etapie składania odwołania organ winien był wyjaśnić, czy składający odwołanie jest do tego upoważniony i czy legitymuje się pełnomocnictwem udzielonym przez osoby wówczas (w dacie składania odwołania) do tego umocowane. Te wątpliwości organ II instancji jest władny wyjaśnić w toku ponownego rozpoznania odwołania. Mając na uwadze wykazane wyżej rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a tym samym nieważność zaskarżonej decyzji, z mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu. B.C.