III SA/Wa 998/12

Dnia 25 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. A. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. S. A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu 21 lutego 2012 r. Skarżąca – A. S. A. z siedzibą w W., działając poprzez pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wraz z wnioskiem złożono skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...] lipca 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Skarżącej wskazał, że 12 października 2010 r. została wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga na interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...] lipca 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Pismem z 14 października 2010 r. Sąd, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 14 października 2010 r. przekazał skargę do organu według właściwości. W dniu 27 października 2010 r. organ przekazał do Sądu skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy. Postanowieniem z 31 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę jako wniesioną po upływie terminu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.". Pismem z 12 października 2011 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 grudnia 2011 r. oddalił ww. skargę kasacyjną. W ocenie pełnomocnika Skarżącej, z uwagi na przedstawiony przebieg postępowania, nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia skargi z jego winy. Pełnomocnik Skarżącej wskazał, że wniósł skargę w ustawowo przewidzianym terminie. Skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego, jednakże, nie mogło to, zdaniem pełnomocnika Skarżącej, spowodować negatywnych konsekwencji, w tym w szczególności uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Podkreślił, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie ma regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sadu administracyjnego oraz określałaby czynności jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć sąd. Pełnomocnik Skarżącej zauważył ponadto, że powyższa argumentacja powiązana jest z treścią art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, ale nigdzie nie stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną bezpośrednio do sądu z pominięciem organu właściwego w sprawie. Pełnomocnik Skarżącej wskazał także, iż przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała 14 lutego 2012 r. tj. z dniem gdy pełnomocnik Skarżącej powziął ostateczną informację o stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odnośnie uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Reasumując, pełnomocnik Skarżącej podkreślił, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinien zostać rozpatrzony przy uwzględnieniu powołanych argumentów dotyczących niezawinienia pełnomocnika Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 i art. 86 § 1 P.p.s.a czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 P.p.s.a. W myśl tego artykułu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, o jakiej mowa w art. 87 § 2 P.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, iż na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dodatkowo, pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej (post. NSA z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 198/09; post. NSA z dnia 3 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 155/09; post. NSA z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt II OZ 468/06). Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej Sąd uznał, że składając wniosek o przywrócenie terminu 21 lutego 2012 r. (data nadania na poczcie) pełnomocnik Skarżącej dochował terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Spełnił też warunek równoczesnego dokonania czynności, której termin został uchybiony, wraz z wnioskiem składając skargę. Jednakże, analiza wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi prowadzi do konkluzji, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy w pierwszej kolejności, iż stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, zaś stosownie do § 2 tego przepisu w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, z zastrzeżeniem § 3 tego przepisu, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Z kolei, zgodnie z art. 54 § 1 skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, zaś w myśl § 2 organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Sąd zauważył w tym miejscu, że wbrew twierdzeniu pełnomocnika Skarżącej, sposób wnoszenia skargi do sądu administracyjnego wynika zarówno z art. 53 § 1 P.p.s.a. (gdzie określono termin), jak i z art. 54 § 1 (gdzie określono tryb wnoszenia). Dopiero łączne rozpatrywanie tych przepisów może dać odpowiedź na pytanie jak i kiedy należy wnieść skargę do sądu administracyjnego. Zatem argumentacja pełnomocnika Skarżącej podkreślająca, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie ma regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz, że sąd ten nie powinien odrzucać skargi wniesionej bezpośrednio do sądu z pominięciem organu właściwego w sprawie nie może zostać uwzględniona. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, z zastrzeżeniem § 2 i § 3 powołanego przepisu, ale wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, Sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi, zaś o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego. Podkreślenia wymaga, iż pogląd zaprezentowany przez Sąd w niniejszej sprawie jest bezsprzecznie ugruntowany w orzecznictwie – tak na przykład Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 września 2011 r. sygn. akt. II FSK 1768/11 i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postanowieniu z 8 marca 2011 r. sygn. akt. IV SA/Gl 202/11. Podsumowując powyższe rozważania Sąd stwierdza, iż powoływane przez pełnomocnika Skarżącej w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z powyższych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.