II OSK 2160/12

Dnia 7 lutego 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy asystent sędziego Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 912/11 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 912/11 oddalił skargę J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta C. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie nawierzchni placów D. i B. w C. wraz z łączącym je odcinkiem Alei N. W podstawie prawnej tej decyzji organ wskazał art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 2, art. 56 ust. 2, 3, 4 oraz 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 56 i 72a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Skarga zaś wniesiona na tę decyzję przez J. T. została oddalona wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/GL 940/10. Pismem z dnia 17 czerwca 2011 r. J. T. złożył Prezydentowi Miasta C. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego, jak podał, decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] maja 2010 r. We wniosku tym powołał się na przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przedmiotowy wniosek zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. Prezydent Miasta C. przekazał do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Częstochowie, które postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. wznowiło postępowanie w sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie odmówiło uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2010 r. Kolegium podkreśliło, że aby skutecznie domagać się wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nowe okoliczności lub nowe dowody winny być istotne dla sprawy. W ocenie organu, ta ostatnia przesłanka nie została spełniona. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się J. T. domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy przez SKO w Częstochowie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2011 r. SKO w Częstochowie utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. W skardze J. T. domagał się uchylenia ostatnio wskazanej decyzji SKO, a także uchylenia decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2011 r. Zarzucił naruszenie tą decyzją art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, że ujawnione nowe okoliczności i nowe dowody nie są istotne. Zdaniem skarżącego, zaskarżony akt został wydany z naruszeniem zasady praworządności wynikającej z art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz naruszeniem art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, dowolną ocenę dowodów oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę, SKO w Częstochowie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku oddalającym skargę wskazał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim wypadku mogła ona zostać wzruszona przez Sąd. W pierwszym rzędzie Sąd wskazał, że decyzja SKO w Częstochowie z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...] maja 2010 r. były kontrolowane przez WSA w Gliwicach. Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/GL 940 /10 Sąd ten oddalił skargę wniesioną także przez aktualnie skarżącego J. T. W powołanym wyroku WSA przesądził, że prawidłowo orzekające w sprawie organy zastosowały przepisy zawarte w dziale VI ustawy z dnia ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 listopada 2008 r. Sąd ten nie zgodził się z zarzutem, który został podniesiony ponownie w toku postępowania wznowieniowego, że w sprawie doszło do naruszenia art. 46 ust. 2a Prawa ochrony środowiska, poprzez brak łącznego potraktowania powiązanych technologicznie przedsięwzięć. Przepis ten miał bowiem zastosowanie do równolegle realizowanych przedsięwzięć, a w sprawie nie wykazano, aby planowane były do realizacji równolegle inne przedsięwzięcia z nim powiązane. Sąd zwrócił w tej kwestii uwagę, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed wydaniem decyzji wymienionych w art. 46 ust. 4 ustawy, a zatem na potrzeby ściśle określonych postępowań odnoszących się m.in. do wykonywania robót budowlanych. Natomiast ewentualna zmiana organizacji ruchu na drogach publicznych nie dokonuje się w żadnym z wymienionych w art. 46 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska trybie i zmiana taka nie może być traktowana jako przedsięwzięcie w rozumieniu prawa ochrony środowiska. Za dopuszczalną praktykę WSA uznał także sporządzenie uzupełnienia do sporządzonego raportu, modyfikującego pierwotny opis przedsięwzięcia wynikający z pierwszej jego wersji. W ocenie WSA, uzupełnienie takie wyjaśnia rzeczowy zakres inwestycji, wskazując na planowany zakres przebudowy Alei N. Z tego uzupełnienia raportu wynika wreszcie, że planowane przedsięwzięcie nie wyeliminuje ruchu samochodowego z I i II Alei N. Przebudowa ta ma natomiast skutkować wyeliminowaniem ruchu kołowego przez środek placu B. i skierowaniem go na tym odcinku w ulice otaczające ten plac. Dla takiej też inwestycji została wydana decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Jak wskazał Sąd I instancji w zaskarżonym obecnie wyroku, w świetle wniosku Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w C. z dnia 19 grudnia 2007 r. i przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji, w tym raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z jego uzupełnieniami, decyzje, których wzruszenia domagał się skarżący dotyczyły realizacji inwestycji polegającej na przebudowie nawierzchni Placów D. i B. w C. wraz z łączącym te place odcinkiem Alei N. Inwestor wskazał jednocześnie, że przebudowie nawierzchni ciągów komunikacyjnych towarzyszyć będzie zmiana układu komunikacyjnego poprzez wprowadzenie preferencji ruchu pieszego, zasady ruchu uspokojonego podporządkowanego ruchowi pieszemu oraz zachowaniu dostępu ruchu kołowego do każdej nieruchomości. Zgodnie z założeniami przedsięwzięcie, dla którego została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, nie został wyeliminowany ruch kołowy z I i II Alei N. oraz z obu placów. Mając na uwadze taką treść decyzji, Sąd podzielił w całości stanowisko SKO w Częstochowie zajęte w kontrolowanym aktualnie postępowaniu. W szczególności uznał, że kontrolowana decyzja nie narusza unormowań zawartych w art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Brzmienie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie pozostawia, zdaniem Sądu, wątpliwości, że wskazana w nim przesłanka wznowienia postępowania zachodzi w przypadku, gdy ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne, istniały w dniu wydania decyzji, i nie były znane organowi, który wydał decyzję. Aby zaistniała ta przesłanka wznowienia postępowania okoliczności te powinny zostać łącznie spełnione. Wskazane przez skarżącego pismo Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego z dnia 25 marca 2011 r. kierowane do Prezydenta Miasta C., a także wykonany na zlecenie inwestora, a sporządzony w lutym 2011 r. projekt organizacji ruchu w I i II Alei N. nie spełniają jednak tych wszystkich kryteriów. W pierwszym rzędzie Sąd wskazał, że drugi z powołanych przez skarżącego dokumentów powstał już po wydaniu decyzji ostatecznej oraz po wydaniu wyroku przez WSA w Gliwicach. Z kolei pierwszy z tych dokumentów, co prawda wskazuje na istnienie okoliczności faktycznych mających miejsce w dacie wydawania kwestionowanych orzeczeń, jednak w ocenie Sądu, okoliczności te nie pozostają w istotnym związku z treścią kwestionowanej decyzji kończącej postępowanie toczące się w trybie zwykłym. W ocenie Sądu, zgodzić się należy ze skarżącym, że pochodzący z 2008 r. "Projekt przebudowy centrum pielgrzymkowego" dołączony do dokumentacji aplikacyjnej związanej ze staraniami władz miasta C. o uzyskanie środków unijnych na częściowe sfinansowanie projektu przebudowy I i II Alei N. różni się od projektu przedsięwzięcia, którego dotyczyła decyzja środowiskowa. Odróżnić jednak należy kwestie dotyczące ubiegania się o środki mające służyć do sfinansowania inwestycji od prawnych uwarunkowań dotyczących realizacji takiej inwestycji. Niewątpliwie zatem, Gmina C. decydując się na przebudowę Placów D. i B. oraz łączących je Alei N. zgodnie z projektem przedstawionym instytucjom zarządzającym funduszami unijnymi i zatwierdzonym przez te instytucje (co jeszcze nie miało miejsca), będzie zobowiązana uzyskać nową decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach tej inwestycji wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane nie pozostawia bowiem żadnych wątpliwości, że jednym z warunków zatwierdzenia projektu budowlanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej jest jego zgodność z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że SKO w Częstochowie prawidłowo oparło swoją decyzje na przepisie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmawiając uchylenia swojej decyzji dotychczasowej wobec stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił. Od powyższego wyroku J. T. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi oraz zasądzenia od strony przeciwnej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego . Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez uchybienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązkowi przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: dokonanie niewłaściwej oceny, czy organ w toku postępowania administracyjnego wszechstronnie i należycie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i wziął pod uwagę wszelkie istotne dla sprawy okoliczności, z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem; nieprzeanalizowanie przez Sąd wszystkich zarzutów zamieszczonych w skardze; pominięcie w uzasadnieniu wyroku ważnych aspektów rozpatrywanej sprawy, co uniemożliwia stronie ocenę i kontrolę toku rozumowania Sądu, a co za tym idzie - pozbawia ją możliwości polemizowania z jego oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy i nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia; c) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi w sytuacji naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów prawa tj. art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji ostatecznej i uznanie, że nowe okoliczności i nowe dowody, które wyszły na jaw, nie są istotne; d) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi w sytuacji naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów procedury administracyjnej, w tym: naruszenie zasady praworządności, wyrażonej w art. 6 i 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i w konsekwencji nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez: niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy poprzez dowolną ocenę dowodów, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co doprowadziło do ustalenia nieprawidłowego stanu faktycznego i w konsekwencji przyjęcia, że inwestor składając wniosek o wydanie decyzji środowiskowej podał kompletne i rzetelne dane oraz informacje, i w oparciu o te informacje została wydana decyzja, podczas gdy przedsięwzięcie, które już na etapie składania wniosku o wydanie tej decyzji było inne, niż podane we wniosku, a która to okoliczność istotnie wpłynęła na wynik sprawy; e) art. 170 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy wyrok II SA/GL 940/10, na który powołuje się Sąd, nie może wiązać w sprawie, która przy uwzględnieniu nowych istotnych okoliczności i dowodów przedłożonych przez skarżącego miałaby odmienne rozstrzygnięcie. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mianowicie: - art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, w ślad za organem administracji, że nowe okoliczności i nowe dowody, które wyszły na jaw, nie pozostają w istotnym związku z treścią kwestionowanej decyzji kończącej postępowanie prowadzone w trybie zwykłym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] września 2011 r., nr [...] wydana w sprawie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] czerwca 2010 r. wydanej w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie nawierzchni placów D. i B. w C. wraz z łączącym je odcinkiem Alei N. W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej skarżący kasacyjnie – J. T. oparł skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia przepisów postępowania. Sądowi I instancji zarzucono więc naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 6 i 7 k.p.a., art. 170 p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej jako zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. mieści się w zarzutach naruszenia przepisów postępowania. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 26 września 2011 r. została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym – trybie wznowienia postępowania (art. 145 k.p.a.). Przy zastosowaniu tej instytucji trzeba mieć na uwadze fundamentalną zasadę postępowania administracyjnego jaką jest ogólna zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, sformułowana w art. 16 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na konieczność ostrożnego korzystania z instytucji prawnych pozwalających na wzruszanie decyzji ostatecznych i ograniczenie ich stosowania tylko do sytuacji wyjątkowych i w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten został powołany przez J. T. jako podstawa wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz jako jedna z podstaw skargi kasacyjnej, przez niego wniesionej, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 maja 2012 r. W rozpoznawanej sprawie należało podzielić pogląd wyrażony przez tenże Sąd, iż kontrolowana decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania nie narusza powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., z przyczyn poniżej wskazanych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., II OSK 768/11 (Lex nr 1252179) – "Artykuł 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej oraz nowe okoliczności i nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji, przy czym nie były znane organowi, który wydal decyzję". B. Adamiak zauważyła z kolei, że "«Nowe okoliczności faktyczne», «nowe dowody» mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 556). Jak podkreśla się też w literaturze przedmiotu, nowe okoliczności i dowody muszą być tego rodzaju, że mają bezpośredni związek z treścią rozstrzygnięcia sprawy; powinny mieć znaczenie dla sposobu ukształtowania praw i obowiązków stron w decyzji ostatecznej. Ujawnione nowe okoliczności lub dowody winny uzasadniać przypuszczenie, że gdyby były znane wcześniej organowi, to treść decyzji przedstawiałaby się inaczej (M. Pułło, Nowe okoliczności i nowe dowody jako podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, PiP 2004, z. 8, s. 58). Jak wynika z ustaleń Sądu I instancji, skarżący wnosząc na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] czerwca 2010 r. powołał się na pismo Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego z dnia 25 marca 2011 r. skierowane do Prezydenta Miasta C., z którego wynika, że jednym z założeń projektu "Wzmocnienie znaczenia Centrum Pielgrzymkowego poprzez modernizację Alei N. Panny w C." miało być ograniczenie ruchu kołowego w I i II Alei N. W decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] maja 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wskazano natomiast, że przedsięwzięcie to będzie polegać na przebudowie nawierzchni I i II Alei N. oraz placów D. i B., przy czym ruch kołowy na nich nie zostanie wyeliminowany. Mając powyższe na uwadze, podzielić należało ocenę wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, że wskazane wyżej pismo Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego wprawdzie wskazuje na istnienie okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] czerwca 2010 r., to jednak okoliczności te nie pozostają w istotnym związku z treścią kwestionowanej decyzji. Nie są to bowiem tego rodzaju okoliczności, które gdyby były znane organowi, mogłyby mieć wpływ na istotne ustalenia zawarte w zapadłej decyzji. Za trafny należało uznać bowiem pogląd Sądu I instancji, zgodnie z którym, odróżnić należy kwestie dotyczące ubiegania się władz miasta C. o uzyskanie środków unijnych na częściowe sfinansowanie projektu przebudowy I i II Alei N. w ramach projektu przebudowy centrum pielgrzymkowego od środowiskowych uwarunkowań dotyczących realizacji przedmiotowej inwestycji. Należy przy tym pamiętać, że organ wydając decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, opiera, co do zasady, swoje rozstrzygnięcie na dokumentach przedstawionych przez inwestora, w tym na raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jak wynika z uzupełnienia do tego raportu z dnia 29 kwietnia 2010 r., ustalono, że ruch kołowy w I i II Alei N. i na Placu D. nie będzie wyeliminowany, a jedynie ograniczony. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze kasacyjnej należy natomiast zauważyć, że nie należy do organu administracji publicznej domniemywanie rzeczywistych intencji inwestora, lecz jedynie ocena złożonych przez niego dokumentów. Nie można więc zgodzić się ze skarżącym, że kwestionowana decyzja została wydana w oparciu o błędne ustalenia faktyczne. Poza przedmiotem oceny pozostają też podniesione przez skarżącego kwestie związane z faktycznym sposobem realizacji przedmiotowej inwestycji. W szczególności, podnoszona przez skarżącego okoliczność faktyczna, jakoby realizacja inwestycji przebiegała w sposób odbiegający od treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym w zakresie organizacji ruchu, nie jest tego rodzaju, że mogłaby stanowić podstawę do uchylenia tejże decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. już choćby z tego powodu, że – jak wynika z informacji skarżącego - miała ona miejsce już po wydaniu tej decyzji. Z tego samego względu, nie miała także znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, że sporządzony w lutym 2011 r. projekt organizacji ruchu odcinka Alei N. łączący place przewiduje ograniczenia w ruchu kołowym, gdyż dokument ten powstał już po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań. W takiej sytuacji skoro, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, pismo Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego z dnia 25 marca 2011 r. wskazuje na okoliczności nie pozostające w istotnym związku z treścią kwestionowanej decyzji kończącej postępowanie w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie nawierzchni placów D. i B. w C. wraz z łączącym je odcinkiem Alei N., to tym samym organ administracji orzekający w sprawie zasadnie uznał, że przesłanka ta nie mogła stanowić podstawy do uchylenia w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie mogły również odnieść zamierzonego skutku pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania podniesione w skardze kasacyjnej. Wbrew twierdzeniu skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie uchybił obowiązkowi kontroli działalności administracji publicznej, choć wynik tejże kontroli okazał się być niezgodny z oczekiwaniami skarżącego. W rozpoznawanej sprawie kontrola ta polegała na rozpoznaniu skargi wniesionej przez J. T. na określoną formę działalności administracji publicznej określoną w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. tj. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. Tak samo za oparty na nieusprawiedliwionych podstawach należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., określającego co powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. Uzasadnienie to zawiera wszystkie elementy, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala prześledzić tok rozumowania Sądu, w stopniu umożliwiającym jego ocenę i kontrolę. W tym miejscu wypada też zauważyć, że jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r., II FSK 1695/06 (Legalis) – "Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeśli argumentacja Sądu łącznie przesądza o ich bezzasadności". Całkowicie chybiony jest także zarzut naruszenia art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Skarżący odnosi ten zarzut do wcześniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/GL 940/10, wskazując, że przy uwzględnieniu nowych okoliczności i nowych dowodów ujawnionych w sprawie, powołany wyżej wyrok nie może wiązać. W związku z powyższym zarzutem należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, dokonując kontroli wydanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] września 2011 r., w zakresie wskazanym przez skarżącego istotnie nie był związany swoim wcześniejszym wyrokiem, a to z tego względu, że w wyroku z dnia 10 grudnia 2010 r. z oczywistych względów nie mógł się odnieść do ujawnionych później przez skarżącego i powołanych jako podstawa wznowienia postępowania nowych dowodów. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w zaskarżonym wyroku z dnia 7 maja 2012 r. dokonał samodzielnej oceny ujawnionych przez skarżącego nowych okoliczności tj. pisma Dyrektora Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego z dnia 28 marca 2011 r., odnosząc się również do podniesionej w skardze kwestii sporządzenia w lutym 2011 r. projektu organizacji ruchu odcinka Alei N. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należy natomiast stwierdzić, że zaskarżona decyzja poprzedzona została prawidłowymi ustaleniami poczynionymi na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym, a ich ocena nie narusza art. 80 k.p.a. Tym samym można też uznać, że organy administracyjne orzekające w rozpoznawanej sprawie, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Z tego względu nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) poprzez, jak wskazuje skarżący, niewyjaśnienie stanu faktycznego. Tak samo nie można podzielić oceny skarżącego co do tego, że organ administracji nie uwzględnił interesu społecznego i słusznego interesu obywateli jak nakazuje art. 7 k.p.a., tym bardziej jeśli się zważy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, którego przedmiot rozpoznania ograniczał się w okolicznościach sprawy niniejszej do weryfikacji ujawnionego przez skarżącego nowego dowodu – nowej okoliczności jako podstawy wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), i która to nowa okoliczność okazała się nie być istotna pod względem prawnym dla przedmiotu sprawy. Wobec powyższego, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.