III SA/Kr 396/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. S. na akt Prezydenta Miasta z dnia 17 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania lokalu z zasobów Gminy I. uchyla zaskarżony akt, II. zasądza od Prezydenta Miasta rzecz skarżącego kwotę 257,00 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 marca 2012r. sygn. akt I OSK 222/12 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2011r. sygn. akt III SA/Kr 812/11 odrzucające skargę A. S. na akt Prezydenta Miasta z dnia 17 czerwca 2010r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy. Postawienie zapadło w następujących okolicznościach stanu faktycznego: Prezydent Miasta aktem z dnia 17 czerwca 2010 r. znak [...] odmówił przyznania A. S. lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy. Wyjaśnił w uzasadnieniu odmowy, iż w związku z przystąpieniem przez Wydział Mieszkalnictwa Urzędu Miasta do weryfikacji wniosków mieszkaniowych , mającej na celu opracowanie ostatecznych list mieszkaniowych na rok 2010 wniosek skarżącego (z 03.03.2010r.) został ponownie zweryfikowany w oparciu o przepisy uchwały Nr [...] Rady Miasta z [...] 2007r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy (Dz.Urz. Woj. Nr 850, poz. 5589 ze zm.). Podał dalej, że zgodnie z § 16 ust. 11 w/w uchwały weryfikacji nie podlegają wnioski osób posiadających jakikolwiek tytuł prawny do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości, stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Z akt sprawy natomiast wynika, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z [...] 2006r. skarżący nabył spadek po zmarłym ojcu i jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego (w 1/6 części) w miejscowości G., gm. [...] o łącznej powierzchni użytkowej 1,51 ha. W związku z tym brak jest podstaw prawnych do zaliczenia skarżącego do osób uprawnionych do ubiegania się o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy. Powyższe pismo doręczone zostało na adres podany do korespondencji: ul. [...], a odebrała je w dniu 26 czerwca 2010r. J. S. ( siostra skarżącego). Pismem z dnia 20 lipca 2010r., nadanym w dniu 21 lipca 2010r. A. S. wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa zawartego w w/w akcie polegającego na odmowie zaliczenia go do osób uprawnionych do ubiegania się o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy. Zarzucił organowi błędne ustalenia faktyczne nieuwzględniające, że odziedziczony udział w nieruchomości nie ma znaczenia, albowiem znajdujący się na nieruchomości budynek mieszkalny przeznaczony jest do wyburzenia a ponadto znajduje się na terenie zalewowym [...]. I z tego względu skarżący nie posiada nieruchomości mogącej zaspokoić potrzeby mieszkaniowe. Jednocześnie wyjaśnił, iż pismo Prezydenta Miasta z 17 czerwca 2010 r. zostało odebrane z poczty przez jego siostrę bez jego wiedzy i zgody a wiedzę o tym fakcie uzyskał w dniu 19 lipca 2010r. Na wypadek uznania, iż zostało doręczone prawidłowo wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W dodatkowym piśmie z 20 lipca 2010r. skarżący, wnosząc o prawidłowe doręczenie w/w pisma, podał, że J. S. nie jest jego "dorosłą domowniczką". Kolejnym pismem datowanym również na dzień 20.07.2010r. A. S. złożył za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wymieniony na wstępie akt Prezydenta wyrażony w piśmie z dnia 17.06.2010r., wnosząc o jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 września 2010r. sygn. akt III SA/Kr 934/10 odrzucił skargę A. S. na w/w akt Prezydenta Miasta z 17 czerwca 2010r. ze względu na niewyczerpanie trybu zaskarżenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 05 kwietnia 2011r. oddalił skargę kasacyjną na to postanowienie. Wracając do postępowania administracyjnego, Prezydent Miasta odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z daty 21 lipca 2010r., pismem z dnia [...] sierpnia 2010r. podtrzymał stanowisko w sprawie, wskazując, że posiadanie udziału w 1/6 w spadkowej nieruchomości umożliwia samodzielne zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych np. poprzez zbycie nieruchomości. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jako podstawę prawną wskazano na § 49 ust.1 pkt 1 uchwały ( w akcie Prezydenta z dnia 17 czerwca 2010r. wskazano § 16 pkt 11 uchwały ). Odpowiedź została doręczna skarżącemu w dniu 26 sierpnia 2010r. W kwestii przywrócenia terminu organ wypowiedział się, iż doręczenie pisma z 17 czerwca 2010r. nastąpiło zgodnie z przepisami a dowód na doręczenie znajduje się w aktach. Następnie A. S. pismem z dnia 24 września 2010r., nadanym w dniu 25 września 2010r. zaskarżył akt Prezydenta Miasta z 17 czerwca 2010r. zarzucając mu naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 kpa poprzez nierozważenie w sposób dostateczny okoliczności sprawy, co doprowadziło organ administracji do błędnego przekonania, iż posiadany przez skarżącego udział w 1/6 części spadku, w skład którego wchodzi nieruchomość położona w miejscowości G. stanowi podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżącego. Z tego względu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu oraz zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, niezbędnego do celowego dochodzenia praw. Uzasadniając skargę A. S. ponownie zarzucił organowi dokonanie błędnych w sprawie ustaleń , akcentując, że odziedziczona nieruchomość to między innymi nienadający się do zamieszkania budynek, w którym przebywanie grozi utratą zdrowia i życia. Dodatkowo podniósł, że dysponuje jedynie udziałem 1/6 części spadku a dział spadku nie został jeszcze dokonany. Stąd też, w wypadku działu spadku może okazać się, że nie otrzyma faktycznie budynku ale stosowną spłatę. Trudno też uznać, że środki pochodzące z tej spłaty wystarczyłyby mu na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Odnośnie terminu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa powtórzył także, że data wniesienia tj. 20 lipca 2010r. wynikła z okoliczności tej, iż nie otrzymał w sposób prawem wymagany korespondencji w sprawie przydziału mieszkalnia a wiedzę o nieprzyznaniu lokalu (piśmie z 17 czerwca 2010r.) uzyskał dopiero od siostry w dniu 19 lipca 2010r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa po upływie 14 dni od doręczenia aktu Prezydenta z 17 czerwca 2010r., względnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ podtrzymał w tej mierze stanowisko, iż doręczenie w/w pisma nastąpiło zgodnie z prawem siostrze skarżącego i jest skuteczne. Z tego względu 14 dniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa winien być liczony od dnia 26 czerwca 2010r. W ocenie organu wezwanie wniesione w dniu 20 lipca 2010r. jest wezwaniem po terminie i nie może być brane pod uwagę jako wyczerpujące tryb zaskarżenia. Z tego też względu wniesiona skarga jest skarga spóźnioną i winna podlegać odrzuceniu. Organ powołał się również na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 27 września 2010r. sygn. akt III SA/Kr 934/10 o odrzuceniu skargi ( z daty 20 lipca 2010r.) A. S. na akt Prezydenta Miasta z 17 czerwca 2010r. ze względu właśnie na niewyczerpanie trybu zaskarżenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w/w skargi postanowieniem z dnia 21 października 2011r. sygn. akt III SA/Kr 812/11 odrzucił skargę A. S. uznając, że skarga z dnia 24 września 2010r. została wniesiona w toku postępowania już wszczętego skargą z dnia 20 lipca 2010r. Sąd wyjaśnił, że stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU. Z 2012r., poz. 270) niedopuszczalne jest skuteczne wniesienie kolejnej skargi w tej samej sprawie, tj. w warunkach tożsamości przedmiotu postępowania oraz tożsamości jego stron, zarówno wtedy, gdy sprawa została już przez sąd prawomocnie osądzona, co oznacza wydanie przez Sąd orzeczenia co do istoty sprawy, które jest prawomocne, jak i wtedy gdy sprawa jest jeszcze w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd uznał zatem, iż w wyniku wniesienia przez skarżącego skargi z dnia 24 września 2010r. powstał stan sprawy w toku. Pomiędzy wskazywanymi sprawami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o sygnaturach III SA/Kr 934/10 i III SA/Kr 812/11 zachodziła w ocenie Sądu zarówno tożsamość podmiotowa, gdyż ich stronami byli A. S. i Prezydent Miasta, jak również tożsamość przedmiotowa, gdyż obie skargi miały za przedmiot ten sam akt Prezydenta Miasta z dnia 17 czerwca 2010r. Nr [...] o odmowie przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone w trybie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez A. S. , w której znalazł się zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej i niezastosowanie środka przewidzianego w ustawie, wyrażające się w odrzuceniu skargi na akt organu administracji z uwagi na fakt, iż sprawa objęta skargą pomiędzy stronami była w toku, w sytuacji, gdy organ administracji dopuścił się obrazy art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 112 k.p.a., albowiem skarżący został w sposób nienależyty poinformowany o sposobie i terminie zaskarżenia aktu administracji do Sądu Administracyjnego, i składając skargę osobiście w sprawie o sygn. III SA/Kr 934/10 działał zgodnie z treścią otrzymanego pouczenia które wskazywało, iż skargę wnosi się bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od doręczenia zaskarżonego aktu, natomiast reprezentujący go pełnomocnik wniósł niezależnie skargę po uprzednim wezwaniu organu administracji określonym w art. 52 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu opisanego na wstępie postanowienia wskazał, iż Sąd I instancji nieprawidłowo przyjął, iż w wyniku wniesienia skargi z dnia 24 września 2010 r. powstał stan sprawy w toku, o jakim mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd przyjął bowiem, że w związku z tym, iż skarga z dnia 24 września 2010 r. została wniesiona w toku postępowania wszczętego już skargą z dnia 20 lipca 2010 r., która została prawomocnie odrzucona, to dotyczy jej zarzut sprawy w toku, uzasadniający jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Z takim stanowiskiem NSA nie zgodził się. Jak wyjaśnił, o sprawie w toku można bowiem mówić w sytuacji, gdy skarga rozpoznawana jest merytorycznie. Natomiast w niniejszej sprawie Sąd I instancji postanowieniem z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 934/10 odrzucił skargę z dnia 20 lipca 2010 r., a zatem przed złożeniem skargi datowanej na dzień 24 września 2010 r., która wpłynęła do Sądu w dniu 21 października 2010 r. Wprawdzie postanowienie z dnia 27 września 2010 r. nie było prawomocne, jednakże Sąd I instancji postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r. zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie uznając, iż rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie III SA/Kr 934/10. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 515/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na postanowienie Sądu I instancji z dnia 27 września 2010 r. NSA podkreślił przy tym, że okoliczność, iż sąd już raz orzekał prawomocnym postanowieniem w przedmiocie odrzucenia skargi nie wyklucza możliwości wniesienia "nowej" skargi. A zatem, w niniejszej sprawie Sąd zobligowany był do zbadania dopuszczalności skargi z dnia 24 września 2010 r. pod względem formalnym. W związku z ponownym rozpoznaniem sprawy, na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż doręczenie aktu Prezydenta z 17 czerwca 2010r. było nieprawidłowe albowiem siostra nie jest jego dorosłym domownikiem. W ocenie skarżącego w/w akt Prezydenta otrzymał w dniu 19.07.2010r. albowiem w tej dacie akt ten został mu przez siostrę przekazany. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania został złożony na wszelki wypadek gdyby nie przyjęto stanowiska, iż doręczenie skarżącemu aktu Prezydenta miało miejsce w dniu 19.07.2010r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej (inne niż decyzje lub postanowienia), dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Według art. 52 § 3 wspomniane wezwanie należy wnieść w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się (np. w wyniku stosownego zawiadomienia) lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. Jednak w wypadku interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, która podlega doręczeniu (zob. teza 13 pkt c do art. 50 p.p.s.a.), termin do wniesienia wezwania został powiązany z dniem dokonania tej czynności (doręczenia wspomnianej interpretacji). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, przewidziane w art. 52 § 3 p.p.s.a., nie jest instytucją postępowania administracyjnego (nie jest środkiem zaskarżenia), lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi. Nie stanowi zatem realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania organu administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności i to tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego ( postanowienie NSA z 27 X 2011r. I OSK 1835/11) Natomiast w kwestii przywrócenia terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku składu siedmiu sędziów z dnia 14 marca 2011 r., sygn. akt I FPS 5/10. W orzeczeniu tym uznano, że czternastodniowy termin do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w tym przepisie, jest terminem prawa procesowego. Nie ma przesłanek do tego aby wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stanowiące, jak podnosi się w orzecznictwie (np. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1199/10), surogat środka odwoławczego, którego zastosowanie jest niezbędne do uruchomienia sądowej kontroli w tych przypadkach, gdy prawo nie przewiduje zwykłych środków odwoławczych, traktować odmiennie od tych środków. W związku z tym brak jest podstaw do tego, aby uznawać terminy do wniesienia odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub zażalenia za typowe terminy procesowe, zaś termin do dokonania czynności procesowej, analogicznej z punktu widzenia spełnienia warunków formalnych niezbędnych do skutecznego uruchomienia kontroli sądowej, jaką jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - jako termin prawa materialnego. Organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa może albo odpowiedzieć na to wezwanie (pozytywnie bądź negatywnie dla strony) albo zachować milczenie. Milczenie organu nie stanowi dla strony przeszkody do wniesienia skargi ( postanowienie NSA z 27 października 2011r. I OSK 1836/11) Jeżeli w okresie biegu sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi organ udzieli odpowiedzi na wezwanie i doręczy ją stronie, wówczas dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, a bieg swój rozpoczyna termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia stronie odpowiedzi. Natomiast jeżeli w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi, termin sześćdziesięciu dni liczony jest od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Przenosząc powyższe uwagi dotyczące zarówno charakteru instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa jak i charakteru prawnego terminu wezwania do usunięcia naruszenia prawa na grunt rozpoznawanej sprawy, celem dokonania jej oceny prawnej należy stwierdzić co następuje: Przede wszystkim należy stwierdzić, że kodeks postępowania administracyjnego w sposób zamknięty określa katalog sposobów doręczeń pism stronom. Podstawowym sposobem jest doręczenie pisma stronie, pełnomocnikowi, przedstawicielowi ( art.40 kpa) . Artykuł 42 kpa określa miejsce w którym doręcza się pisma osobom fizycznym, zaś art.43 kpa reguluje doręczenie zastępcze w przypadku nieobecności adresata ( jest to doręczenie dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu ). W przypadku zaś niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art.42 i 43 następuje doręczenie zastępcze w trybie określonym w art.44 kpa. Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje odrębnego trybu doręczenia w przypadku gdy strona w postępowaniu przed organami wskaże, aby pisma kierować na podany przez stronę adres do korespondencji. Jedynie w przypadku gdy strona zamieszkuje za granicą , a nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju, jest obowiązana wskazać w kraju pełnomocnika do doręczeń ( art.40 § 4 kpa., skutki niewskazania pełnomocnika do doręczeń reguluje art.44 § 5 kpa.). Zdaniem sądu wskazanie przez stronę organowi administracji adresu dla korespondencji na który to adres organ ma kierować korespondencję do strony w związku z prowadzonym postępowaniem oznacza z punktu widzenia prawnego ustanowienie pełnomocnika do doręczeń. W takim przypadku doręczenie korespondencji pod wskazany adres dla doręczeń, w rozpoznawanej sprawie był to adres siostry skarżącego, należy traktować jako doręczenie samemu skarżącemu, a więc w trybie określonym w art.40 kpa., a nie w trybie doręczenia zastępczego z art.43 kpa. Siostra odbierając w dniu 26 czerwca 2010r. pismo Prezydenta z dnia 17 czerwca 2010r. adresowane do skarżącego odbierała jako jego pełnomocnik do doręczeń, a nie dorosły domownik, stąd też ta data jest datą doręczenia pisma skarżącemu. W takich okolicznościach skarżący składając pismo z dnia 20 lipca 2010r. ( nadane 21 lipca 2010r.) wzywające organ do usunięcia naruszenia prawa zawarł w nim wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z przedstawionych wcześniej uwag na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że termin wezwania do usunięcia naruszenia prawa ma charakter procesowy i może być przywrócony, przez organ do którego kierowane jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie organ Prezydent Miasta pismem z dnia [...] sierpnia 2010r. adresowanym do skarżącego odpowiada merytorycznie na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wskazując i wyjaśniając, że wezwanie jest niezasadne albowiem nie doszło naruszenia prawa w akcie prezydenta z dnia 17 czerwca 2010r., odpowiedź na wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 26 sierpnia 2010r. Równocześnie w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ wyjaśnia " W kwestii przywrócenia terminu do złożenia skargi poprzedzonej czynnością określoną w art.52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyjaśniam, iż korespondencja do pana A. S. była doręczona prawidłowo ( za potwierdzeniem odbioru) na wskazany przez ww. osobę adres korespondencyjny: Ul. [...] w K. Potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy mieszkaniowej pana A. S.". W takich okolicznościach skarżący w dniu 25 września 2010r. ( data stempla pocztowego) skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a więc w 30 dniu od otrzymania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma kwestia oceny skutków prawnych jakie wynikają z pisma organu z dnia [...] sierpnia 2010r. stanowiącego odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym organ wypowiada się merytorycznie, a także stwierdza, że pismo z dnia 17 czerwca 2010r. zostało prawidłowo doręczone skarżącemu. Sąd podziela stanowisko organu, że pismo z dnia 17 czerwca 2010r. zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 26 czerwca 2010r., a tym samym skarżący składając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zasadnie złożył wniosek o przywrócenie terminu, gdyby doręczenie dokonane dnia 26 czerwca 2010r. było nieskuteczne, wówczas wniosek o przywrócenie terminu byłby bezprzedmiotowy, albowiem termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie rozpoczął by w tym dniu biegu. Jednak organ poza stwierdzeniem, że doręczenie w dniu 26 czerwca 2010r. było prawidłowe, nie wypowiedział się wprost w kwestii wniosku o przywrócenie terminu, natomiast wypowiedział się merytorycznie w kwestii wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Taki stan pozwala wnioskować, że organ uznał za zasadny wniosek o przywrócenie terminu skoro w odpowiedzi odniósł się merytorycznie do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wniosek taki nasuwa się tym bardziej , że organ może w ogóle nie odpowiadać na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ( milczeć ) i to w sytuacji gdy nie ma wątpliwości co do zachowania terminu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Otrzymanie merytorycznej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa , które zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 sierpnia 2010r. , spowodowało wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, którą w takim wypadku wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. W okolicznościach tej konkretnej sprawy Sąd przyjął, że spełnione zostały formalne wymogi do wniesienia skargi. Niezasadne jest odwołanie się organu do postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 września 2010r. sygn.akt III SA/Kr 943/10 którym odrzucono skargę A. S. na ten sam akt Prezydenta tj akt z 17 czerwca 2010r. , albowiem wówczas odrzucona została skarga z dnia 20 lipca 2010r. złożona w dniu 29 lipca 2010r.., podczas gdy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20 lipca 2010r. zostało złożone w dniu 21 lipca 2010r. Tym samym skarga z dnia 20 lipca 2010r., złożona w dniu 29 lipca 2010r., została złożona z pominięciem wynikającego z art.53 § 2 p.p.s.a. wymogu, zgodnie z którym skargę można wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i dlatego została odrzucona. Przechodząc zaś do merytorycznej strony skargi dotyczącej oceny zaskarżonego aktu Prezydenta z dnia 17 czerwca 2010r. Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna. Bezspornym w sprawie jest fakt, że skarżący posiada udział w 1/6 części spadku po ojcu, w skład którego wchodzi nieruchomość położona w miejscowości G. Gm.[...] o łacznej pow..1,51 ha . Również bezsporną jest okoliczność, iż w sprawie mają zastosowanie przepisy uchwały Nr [...] Rady Miasta z [...] 2007r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy (Dz.Urz. Woj. Nr 850, poz. 5589 ze zm.). Z tym, że powoływana w akcie Prezydenta z dnia 17 czerwca 2010r. podstawa prawna zawarta w wyżej wymienionej uchwale, w rzeczywistości zamieszczona jest w § 49 ust.1 pkt 1 uchwały, (a nie w § 16 ust. 11 uchwały na co zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ) Zgodnie z § 49 ust.1 pkt 1 weryfikacji nie podlegają wnioski osób posiadających jakikolwiek tytuł prawny do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości, stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na treść powołanego § 49 ust.1pkt 1 uchwały z przepisu tego nie wynika, że posiadanie jakiegokolwiek tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości powoduje automatycznie, że wniosek osoby starającej się o lokal z zasobu gminy nie podlega weryfikacji. Dalsza część tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że weryfikacji nie podlegają wnioski takich osób, które posiadają jakikolwiek tytuł prawny do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości, stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. A zatem stosując w konkretnym stanie faktycznym przepis § 49 ust.1pkt 1 uchwały, organ nie może ograniczyć swych ustaleń do samego faktu posiadania przez wnioskodawcę jakiegokolwiek tytułu prawnego nieruchomości, ale powinien jeszcze ustalić, czy tytuł ten może stanowić podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Właśnie tych ustaleń w rozpoznawanej sprawie zabrakło. Skarżący podnosi, że na nieruchomości spadkowej znajduje się budynek, który nie nadaje się do zamieszkania, przedkłada ksero decyzji wydanej przez Urząd Skarbowy z dnia [...] 2007r. adresowanej do niego umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia podatku od nabycia praw do spadku po zmarłym w dniu [...].2001r. P. S. z uwagi, że budynek mieszkalny kwalifikuje się do wyburzenia. Zdaniem Sądu organ w rozpoznawanej sprawie stosując § 49 ust.1 pkt 1 uchwały ograniczył się do ustalenia, że skarżący jest spadkobiercą w 1/6 udziału nieruchomości położonej w miejscowości G. Gm.[...], natomiast nie ustalał i nie rozważał, czy i w jaki sposób posiadany przez skarżącego tytuł prawny do nieruchomości może stanowić podstawę zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdza, że skarżący poprzez zbycie nieruchomości może uzyskane w ten sposób środki przeznaczyć na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Mając powyższe na uwadze przede wszystkim podkreślić należy, że przedmiotem skargi jest akt prezydenta z dnia 17 czerwca 2010r., a nie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tym samym pozostaje nadal otwarta kwestia dotycząca ustalenia, czy posiadany przez skarżącego udział 1/6 w nieruchomości spadkowej, może rzeczywiście być podstawą do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych przez skarżącego we własnym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art.146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2012.270) uwzględnił skargę i uchylił zaskarżony akt. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.