I SA/Sz 183/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi T. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę Jak wynika z akt, wnioskiem z dnia 6 września 2010 r. T. S.A.z siedzibą w W., zwana dalej "Spółką", zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., znak:[...] , utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza T. z dnia [...] r. o Nr[...] , w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok. We wniosku tym Spółka wskazała na rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, a mianowicie, naruszenie art. 21 § 3 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6 ust. 9 pkt 1 i art. 2 ust.1 pkt 2 u.p.o.l., wskazując przy tym, że w roku 2007 Spółka złożyła dwie deklaracje na podatek od nieruchomości od obiektów znajdujących się na terenie miasta T.. W każdej z nich zadeklarowano inne obiekty, tj. w jednej zadeklarowano wyłącznie budki telefoniczne, w drugiej zaś pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane znajdujące się na terenie miasta T. W związku z tym, zdaniem Spółki, z uwagi na fakt, że ww. decyzja Kolegium z dnia 30 lipca 2010 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza T. z dnia 29 marca 200 9r., nie objęła budek telefonicznych, a jedynie telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacjach kablowych, to należy uznać, że zostały one wydane nieprawidłowo, na co Spółka przytoczyła przepisy art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej, stwierdzając przy tym, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowe powinna obejmować wszystkie stanowiące własność podatnika nieruchomości i obiekty budowlane, znajdujące się na terenie jednej gminy, natomiast ww. decyzja SKO z dnia 30 lipca 2010 r. określa podatek od nieruchomości należny za rok 2007 od Spółki, pozostawiając poza opodatkowaniem budki telefoniczne, co zdaniem Spółki powoduje obciążenie podatkiem od nieruchomości tylko niektórych nieruchomości i obiektów budowlanych, a tym samym pominięcie w tym opodatkowaniu niektórych obiektów położonych na terenie miasta T., co stanowiło rażące naruszenie prawa. Decyzją z dnia [...] r., znak:[...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...] ., znak:[...] , utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza T. z dnia [...] r., znak:[...] , w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok. Decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., znak:[...] , utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] wydaną w I instancji, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia 30 lipca 2010 r. Kolegium, ustosunkowując się do ww. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] r. wskazało, że przedmiotem sporu postępowania zakończonego decyzją, której stwierdzenia nieważności domagała się Spółka, było określenie wartości budowli sieci telekomunikacyjnej, a nie budek telefonicznych. Jak dalej wskazało Kolegium, budki telefoniczne nie były przedmiotem postępowania administracyjnego, zarówno przed organem podatkowym pierwszej instancji, jak i organem odwoławczym. Kolegium wskazało, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i w związku z tym, organ zajmujący się rozpatrzeniem wniosku o stwierdzenie nieważności nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Kolegium, rozpatrując odwołanie, nie stwierdziło, aby doszło do oczywistej sprzeczności orzeczenia z obowiązującymi przepisami prawa, a tym samym nie stwierdziło rażącego naruszenia prawa. Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie, że skoro Spółka ze względów organizacyjnych złożyła dwie deklaracje na podatek od nieruchomości, to wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego odwołującej się do stanu wskazanego w jednej z tych deklaracji i do przedmiotu opodatkowania, którego ta deklaracja dotyczyła, nie jest rażącym naruszeniem prawa. Żaden bowiem przepis prawa podatkowego nie zakazuje takiego określenia zobowiązania podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji Kolegium naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, wniosła o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia 14 września 2011 r. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że pominięcie przy wydawaniu decyzji w sprawie podatku od nieruchomości niektórych obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stanowi rażące naruszenie przepisów art. 21 § 1, art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. Skarżąca Spółka uznała, że ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości wymaga określenia skutków podatkowych wszystkich zdarzeń stanowiących przedmiot opodatkowania, tzn. organ podatkowy powinien uwzględnić wszystkie położone w jego właściwości nieruchomości i obiekty budowlane, tak bowiem tylko ustalone zobowiązanie podatkowe będzie odpowiadało rzeczywiście zaistniałemu stanowi faktycznemu. Pominięcie zaś niektórych obiektów w decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała wyrok WSA sygn. akt I SA/Bk 390/10 z dnia 25 października 2010 roku, wyrok WSA w W. z dnia 27 stycznia 2010 roku sygn. akt III SA/Wa 1297/09. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odnosząc się do zarzutów skargi wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", co do zgodności z prawem. Aby zatem wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wymienionych przesłanek nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja wydana w jednym z trybów nadzwyczajnych, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, unormowane w rozdziale 18 Działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stanowi odstępstwo od zasady stabilności prawomocnych orzeczeń. Postępowanie w tym trybie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek przewidzianych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej koniecznych dla stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie jest uprawniony rozstrzygać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Katalog przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zakreśla tym samym zakres powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności decyzji wydanych przez właściwy organ w tym nadzwyczajnym postępowaniu. Zdaniem organu podatkowego, w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała podniesiona przez skarżącą Spółkę podstawa nieważności, o jakiej mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, która pozwala na stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w przypadku, gdy została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca Spółka twierdzi, że rażące naruszenie prawa materialnego - art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., art. 21 § 3, art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej polegało na nie objęciu w jednej decyzji wszystkich przedmiotów będących w posiadaniu skarżącego, a podlegających opodatkowaniu i zadeklarowanych w dwóch deklaracjach, powołując na potwierdzenie swojego stanowiska wyrok WSA w Białymstoku z 25 października 2010 roku, sygn. akt I SA/Bk 390/10 oraz wyrok WSA w W. z dnia 27 stycznia 2010 roku, sygn. akt III SA/Wa 1297/09. Organ podatkowy ocenę tę zakwestionował, wskazując że brak jest konkretnego przepisu prawa, którego naruszenia i to w sposób rażący, można zarzucić organowi. Termin "rażącego naruszenia prawa" nie został zdefiniowany w przepisach ustawy - Ordynacja podatkowa. Zatem odwołać się należy do znaczenia tego terminu w języku polskim. Według Słownika Języka Polskiego (Warszawa 1993 r., tom III s. 24), "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny. Zarówno orzecznictwo, jak i doktryna prawa wypracowały w tej mierze szereg wskazówek interpretacyjnych. Najczęściej podaje się, iż warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. W literaturze i judykaturze przyjmuje się, że "rażące naruszenie prawa" zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji, a istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie. Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter rażącego, tzn. gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją obowiązywał niewątpliwy stan prawny. W ten sposób można oddzielić przypadki prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa (wyrok WSA z dnia 12 stycznia 2004 roku, III SA 933/02, niepubl., wyrok NSA z 23 czerwca 2005 roku, sygn. akt FSK 2475/04 - LEX nr 173255; wyrok NSA z 28 stycznia 2005 roku, sygn. akt FSK 1371/04 - LEX nr 180622; wyrok NSA z 13 maja 2003 roku, sygn. akt III SA 2395/01 - LEX nr 146076). Wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, polega zwykle na naruszeniu norm materialnoprawnych i dotyczy ukształtowanego w wyniku wydania decyzji stanu prawnego, jego elementu przedmiotowego lub podmiotowego. Nie można jednak z góry wykluczyć, iż do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa może dojść również w przypadku rażącego naruszenia norm proceduralnych. Naruszenie prawa będzie miało cechę "rażącego" wówczas, gdy czynność postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej (por. Ordynacja podatkowa - Komentarz 2004, B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, wyd. UNIMEX, s. 843). Przy czym, przyjmując stanowisko, iż podstawą stwierdzenia nieważności może być także rażące naruszenie prawa procesowego, podkreśla się jednak zarazem, iż wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji (wyrok NSA z 8 grudnia 2005 roku, sygn. akt II FSK 27/05 - LEX nr 187767). W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, że sytuacja taka nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba, że przepisy tej ustawy stanowią inaczej. Decyzja zaś rozstrzyga o istocie sprawy albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji (§ 2 art. 207 Ordynacji podatkowej). W ten sposób wykreowany zostaje przez organ podatkowy wynik toczącego się postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, stanowiącym przejaw woli administracyjnych organów, wydanym na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygającym konkretną sprawę konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (por. Ordynacja podatkowa, Komentarz H. Dzwonkowski, Warszawa 2008). Na gruncie faktycznym rozpoznawanej sprawy skarżąca Spółka wskazała, że złożyła dwie odrębne deklaracje na podatek od nieruchomości za 2007 rok – w jednej zadeklarowała wyłącznie budki telefoniczne, w drugiej zaś pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane znajdujące się na terenie miasta T. W toku postępowania w przedmiocie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok, nie uwzględniono budek telefonicznych, co skutkowało, że określono skarżącej Spółce jako podatnikowi wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2007 rok z pominięciem budek telefonicznych. Nie budzi wątpliwości, że obie ww. deklaracje podatkowe nie dotyczą tych samych nieruchomości, chociaż znajdują się w obrębie tej samej gminy (miasta), a zatem obejmują różne przedmioty opodatkowania. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 16 lipca 2009 roku, sygn. akt I SA/Gd 320/09, w wyroku z dnia 1 grudnia 2010 roku, sygn. akt ISA/Gl 746/10, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak jest przepisu, który nakazywałby, aby wójt, burmistrz czy prezydent miasta dokonywał wymiaru podatku od nieruchomości, obejmując w jednej decyzji wszystkie posiadane przez podatnika na terenie danej gminy nieruchomości. Z tego też względu oraz z uwagi na konstrukcję podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym od posiadania rzeczy, sytuacja, w której wobec podatnika zostanie wydana jedna decyzja obejmująca wymiarem wszystkie posiadane przez niego nieruchomości i sytuacja, w której wydanych zostanie kilka decyzji, które łącznie nieruchomości te obejmą, nie ma znaczenia dla rzeczywistej wielkości obciążenia podatkowego, jakie z tytułu podatku od nieruchomości poniesie podatnik za dany rok podatkowy. Wydanie jednej decyzji należy postrzegać jako sytuację idealną - tym samym nie zawsze możliwą do zrealizowania - mając w szczególności na uwadze, że jak dotąd nie została wdrożona ewidencja podatkowa nieruchomości prowadzona w zintegrowanym systemie informatycznym, a z drugiej strony, że niektórzy z podatników dysponują mieniem nieruchomym znacznych rozmiarów, które może być zarządzane przez odrębne jednostki organizacyjne - co z kolei powoduje, że jednostki te równolegle składają odrębne deklaracje w podatku od nieruchomości, dotyczące różnych przedmiotów opodatkowania. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy wydał decyzję wymiarową w oparciu o deklarację złożoną przez skarżącą Spółkę, co nie oznacza, aby inne nieruchomości będące w posiadaniu podatnika nieruchomości niż wykazane w deklaracji, nie podlegały podatkowi od nieruchomości. Istotne znaczenie w merytorycznym rozpoznaniu niniejszej sprawy ma konstrukcja podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w tym podatku powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, a więc np. nabycie nieruchomości. Tym samym, jeśli podatnik, wobec którego z początkiem roku została wydana decyzja w podatku od nieruchomości, nabędzie w tym samym roku kolejną nieruchomość, fakt ten nie będzie oznaczał konieczności uchylenia decyzji dotychczasowej, ale spowoduje powstanie odrębnego obowiązku podatkowego w odniesieniu do kolejnej nieruchomości. To uzasadnia, że każda z nieruchomości podatnika w istocie jest odrębnym przedmiotem opodatkowania. W związku z tym, Sąd nie dopatrzył się wadliwości w zaskarżonych decyzjach organów, co wymagałoby wyeliminowania ich z obrotu. Spółka złożyła dwie odrębne deklaracje podatkowe, w tym jedną dotyczącą budek telefonicznych. Postępowanie podatkowe dotyczyło nieruchomości i nie obejmowało budek telefonicznych, które jako odrębny przedmiot opodatkowania, wskazany w odrębnej deklaracji, mogły stanowić samodzielny przedmiot kontroli podatkowej, w wyniku której organ podatkowy był uprawniony określić wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości w drodze odrębnej decyzji. A zatem, zaskarżona decyzja wymiarowa, określająca zobowiązanie podatkowe na podstawie deklaracji nie obejmującej budek telefonicznych, nie mogła tym samym ich dotyczyć, co daje podstawę do uznania, że decyzja ta nie została dotknięta wadą skutkującą stwierdzeniem nieważności, gdyż nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art. 21 § 3, art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że o rażącym naruszeniu prawa nie może być mowy w przypadku, gdy organ stosujący prawo podczas wykładni dokonuje wyboru jednej interpretacji spośród tych reprezentowanych w orzecznictwie i doktrynie (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2395/01, LEX nr 146076; z dnia 20 października 2006 r., sygn. akt II FSK 113/06, LEX nr 281145; z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 218/06, LEX nr 307507; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt I SA/Wr 3191/02, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 2005, z. 1, poz. 3). W judykaturze podkreśla się powszechnie, że o rażącym charakterze nie można mówić w przypadku, gdy przepisy prawa pozwalają na wyrażenie odmiennych stanowisk, a strona, bądź organ zastosuje się do jednego z nich (zob. np. wyroki NSA z: 18 czerwca 1997 roku sygn. akt III SA 422/96, Glosa 1998/10/29, 9 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1582/98, Lex 42914). Wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie decyzji organu zawiera odniesienie się do stawianego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zarzutu rażącego naruszenia prawa, jeśli zważyć, że zarzut ten odwołuje się do faktu odmiennego rozumienia przepisu art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., art. 21 § 3, art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej, uzupełnionego poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 390/10. Rzeczą organu prowadzącego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest bowiem rozważenie, czy w sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, a nie podejmowanie polemiki z odmiennym poglądem w sprawie. Utrwalony jest pogląd, że nawet w przypadku istnienia rozbieżności interpretacyjnych i opowiedzenia się w sprawie za tą, która potem została odrzucona, nie daje jeszcze samo przez się podstaw do przyjęcia, iż rozstrzygnięcie podjęte zostało z rażącym naruszeniem prawa. Tezę taką zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2002 roku, sygn. III SA 146/01, w którym stwierdził, że "różnica poglądów co do wykładni przepisu nie może być kwalifikowana jako przesłanka do odstąpienia od zasady trwałości decyzji ostatecznej, wskazana w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (Biul. Skarb. z 2004 roku, Nr 2, str. 29). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. uznał, że wątpliwości i odmienne stanowisko zaprezentowane przez skarżącą Spółkę przez wskazanie wyroku WSA z dnia 25 października 2010 r., I SA/Bk 390/10 i wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2010 roku, sygn. akt III SA/Wa 1297/09, nie mogą być uznane jako rażące naruszenie prawa oraz, że zarzut naruszenia art. 21 § 3, art. 207 § 2 i art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie znajduje oparcia ani w okolicznościach faktycznych występujących w sprawie ani też w racjach prawnych. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.