II SA/Bk 316/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi P. W. M. M. w B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę.- II SA/Bk 316/12 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...].03.2012 r. znak [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu B. z [...].01.2012 r. znak [...], którą odmówiono uchylenia – we wznowionym postępowaniu – ostatecznej decyzji Starosty Powiatu B. z [...].10.2009 r. znak [...] ustalającej odszkodowanie za nieruchomość nr [...] o powierzchni 0,0647 ha położoną w B. przy ul. A. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco. Decyzją z [...].09.2008 r. ustalono lokalizację inwestycji drogowej na wskazanej wyżej działce nr [...]. Z momentem uzyskania przez decyzję lokalizacyjną przymiotu ostateczności własność działki przeszła na rzecz Miasta B. Przed wydaniem decyzji działka stanowiła własność Skarbu Państwa, pozostawała w użytkowaniu wieczystym A Spółki akcyjnej w W., które w dniu 01.09.1994 r. zawarły umowę jej dzierżawy z M. M. prowadzącym działalność gospodarczą. Dzierżawa została zawarta na czas określony do 31.08.2014 r. W dniu 17.04.2009 r. nastąpiło wydanie działki przez dzierżawcę nowemu właścicielowi. Decyzją z [...].10.2009 r. Starosta B. zobowiązał Prezydenta Miasta B. do wypłaty odszkodowania na rzecz: byłego właściciela - Skarbu Państwa w kwocie 116.226,00 zł oraz użytkownika wieczystego - A Spółki akcyjnej w kwocie 449.812 zł. W dniu 29.12.2009 r. M. M. złożył do Starosty B. wniosek o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu w przedmiocie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...]. Wskazał, że jako jej były dzierżawca posiada interes prawny w prawidłowym określeniu wysokości rekompensaty, bowiem będzie mu przysługiwało odszkodowanie za straty związane z przedwczesnym zakończeniem dzierżawy. W odpowiedzi na wniosek Starosta poinformował wymienionego o dacie i treści wydania decyzji ustalającej odszkodowanie. Przedmiotową informację doręczono w dniu 06.01.2010 r. W dniu 04.02.2010 r. M. M. złożył na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...].10.2009 r. ustalającą odszkodowanie za przejętą działkę. Wywodził, że wniosek składa z zachowaniem miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a. O decyzji dowiedział się bowiem 06.01.2010 r. Argumentował, że posiada interes prawny w postępowaniu o ustalenie odszkodowania, jednak organ prowadzący to postępowanie nie zawiadomił go o jego wszczęciu i prowadzeniu, jak i o wydaniu decyzji kończącej. Przedmiotowy interes wywiódł z faktu pozostawania w stosunku dzierżawy z byłym użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Wskazał, że ma prawo dochodzić odszkodowania za szkodę w postaci utraty comiesięcznych dochodów z nieruchomości w związku z przedterminowym rozwiązaniem umowy. Uprawniony jest również do zwrotu nakładów poczynionych na dzierżawioną nieruchomość, których wartość powinna była być uwzględniona w ustalonym odszkodowaniu. W jego ocenie powyższe okoliczności wskazują, że posiadał w sprawie interes prawny bezpośredni. Decyzją z [...].09.2010 r. Starosta Powiatu B. odmówił wznowienia postępowania ustalając brak interesu prawnego wnioskodawcy. Przedmiotowe rozstrzygnięcie, po rozpoznaniu odwołania wnioskodawcy, zostało uchylone przez Wojewodę P. decyzją z [...].10.2011 r., który zalecił organowi I instancji ustalenie zachowania terminu do złożenia prośby o wznowienie. Wskazał również, że w przypadku żądania wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. kwestię interesu prawnego strony należy badać dopiero po wznowieniu. W następstwie powyższego rozstrzygnięcia Starosta B. postanowieniem z [...].12.2011 r. wznowił postępowanie, a decyzją z [...].01.2012 r. wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 19 ust. 2 ustawy z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych – odmówił uchylenia decyzji Starosty Powiatu B. z [...].10.2009 r. ustalającej odszkodowanie za przejętą działkę. Organ ustalił zachowanie przez wnioskodawcę miesięcznego terminu do złożenia prośby o wznowienie postępowania wskazując, że dowiedział się on o decyzji [...].01.2010 r. a przedmiotową prośbę złożył 04.02.2010 r. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 19 ust. 2 specustawy drogowej decyzja o lokalizacji inwestycji drogowej dotycząca nieruchomości dzierżawionej stanowi podstawę wypowiedzenia ze skutkiem natychmiastowym umowy dzierżawy, natomiast dzierżawcy za straty powstające na skutek rozwiązania umowy przysługuje odszkodowanie. Zdaniem organu przepisy specustawy drogowej nie regulują jednak trybu ustalania odszkodowania dzierżawcom, z czego należy wnosić, że sprawy te zostały przekazane sądom powszechnym. W przedmiotowej sprawie rozliczenie pomiędzy dzierżawcą a użytkownikiem wieczystym powinno zatem nastąpić w drodze cywilnoprawnej, co wyklucza uchylenie rozstrzygnięcia ustalającego odszkodowanie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. M. Główne zarzuty odwołania koncentrowały się wokół twierdzenia, że organ w ogóle nie ocenił kwestii interesu prawnego strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia odszkodowania, mimo że ten interes jest niewątpliwy. Wynikał z faktu utraty dochodów z dzierżawionej nieruchomości i dokonania na niej wartościowych nakładów, z których rozliczenie powinno nastąpić z odszkodowania przyznanego użytkownikowi wieczystemu. Odwołujący się przyznał, że choć w odrębnym postępowaniu ma prawo dochodzić roszczeń z powyższego tytułu, to jednak bezspornie wielkość ustalonego administracyjnie odszkodowania może mieć wpływ na kwoty, jakie w następnej kolejności zostaną mu wypłacone. Naruszenia art. 151 §1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. upatrywał odwołujący się w nieuchyleniu decyzji ustalającej odszkodowanie. Decyzją z [...].03.2012 r. Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wywodził, że w ustawie z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ustalono procedurę przyznawania i określania wysokości odszkodowania, jak również w art. 12 ust. 4 f uregulowano podmioty uprawnione do uzyskania odszkodowania za odebrane prawa rzeczowe na nieruchomości. Katalog tych podmiotów jest zamknięty, podobnie jak katalog praw rzeczowych. Nie należy do nich dzierżawa, dlatego też dzierżawca przejmowanej nieruchomości nie jest stroną postępowania o ustalenie odszkodowania, a rozliczenia z nim powinny odbywać się w drodze cywilnej, w tym wypadku z użytkownikiem wieczystym działki, którym było A. Zdaniem organu wysokość odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę zależy od wartości tej nieruchomości, a nie od wielkości uzyskiwanych z niej dochodów. Dlatego żądania dotyczące zrekompensowania dzierżawcom strat, jakie ponieśli wskutek przejęcia dzierżawionej przez nich nieruchomości, mogą być dochodzone wyłącznie przed sądem powszechnym. Skargę na powyższą decyzję złożył do sądu administracyjnego M. M. Zarzucił naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na odmowie przyznania mu statusu strony w postępowaniu o ustalenie odszkodowania za działkę przejętą pod drogę, naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, mimo że w sprawie zachodziła podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nierozważenie całego materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego nie uwzględniono, że miał interes prawny we wznowionym postępowaniu, który polegał na tym, że sposób i wysokość ustalonego odszkodowania oddziałuje na jego sytuację prawną, bowiem z tego odszkodowania będą rozliczane jego straty związane z utratą dochodów i nakładów dokonanych na działce. Powinien był uczestniczyć w postępowaniu prowadzącym do ustalenia odszkodowania, aby móc mieć wpływ na jego wysokość. Wskazał, że miesięcznie uzyskiwał z nieruchomości dochód w wysokości 5.637, 81 zł netto, zatem biorąc pod uwagę niewykorzystany okres dzierżawy powinien uzyskać odszkodowanie w wysokości 366.457, 65 zł. Zakwestionował przyjętą metodę określenia wysokości odszkodowania wskazując, że w przypadku nieruchomości przynoszącej dochód powinna być zastosowana metoda oparta na wyliczeniu dochodu, a nie na ustaleniu wartości działki. W ocenie skarżącego organ powinien był również uchylić decyzję ustalającą odszkodowanie, bowiem skarżący nie uczestniczył w postępowaniu nią zakończonym, zatem zachodziła podstawa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w postępowaniu wznowionym, odmawiająca uchylenia rozstrzygnięcia ustalającego odszkodowanie, co do którego zarzucano wystąpienie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kontrolując legalność decyzji wydanej w nadzwyczajnym postępowaniu w przedmiocie wznowienia sąd ma obowiązek oceny prawidłowości wznowienia pod względem formalnym, a jeśli ta wypadnie pozytywnie – oceny jej prawidłowości pod względem merytorycznym. Zdaniem składu orzekającego zachowano wszystkie formalne wymagania wznowienia. Wniosek wszczynający postępowanie złożono, zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a., w miesięcznym terminie od dnia dowiedzenia się o decyzji (strona dowiedziała się o decyzji – 06.01.2010 r., wniosek złożyła 04.02.2010 r.), o wznowieniu orzeczono postanowieniem, a z racji wskazanej podstawy wznowienia – art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie co do jej wystąpienia prowadzono dopiero po wznowieniu. Utrwalił się bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym o tym, czy żądający wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. miał interes prawny do uczestniczenia w postępowaniu zwykłym, powinno się w zasadzie rozstrzygać dopiero po wznowieniu postępowania – za wyjątkiem przypadku, gdy brak interesu prawnego strony żądającej wznowienia jest oczywisty i nie budzi żadnych wątpliwości. W przeciwnym razie przed wznowieniem dochodziłoby do merytorycznego badania przyczyn wznowienia (vide wyrok NSA z 11.01.2011 r., II OSK 2064/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA). Pozytywnie ocenić również należy zaskarżoną decyzję pod względem merytorycznym. Zgodnie z będącym podstawą wznowienia przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Warunkiem zastosowania tego przepisu i uchylenia rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu zwykłym jest ustalenie, że określonemu podmiotowi nie przyznano w nim statusu strony i nie mógł uczestniczyć w czynnościach procesowych oraz podejmować działań mających na celu obronę swego interesu prawnego. Jako że w postępowaniu administracyjnym posiadanie statusu strony jest uzależnione od legitymowania się interesem prawnym, co wynika wprost z art. 28 k.p.a., to należy przyjąć, że analizowana przesłanka wznowienia jest oparta, na co słusznie zwrócono uwagę w skardze, na kryterium interesu prawnego. W konsekwencji rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej o zasadności żądania wznowienia uzależnione było od ustalenia, czy skarżący jako dzierżawca przejętej pod drogę publiczną nieruchomości, dzierżawionej od użytkownika wieczystego tej nieruchomości, miał interes prawny w postępowaniu o ustalenie za nią odszkodowania. W ocenie składu orzekającego trafnie organy przyjęły brak takiego interesu na gruncie materialnego prawa administracyjnego. Kwestia interesu prawnego gwarantującego status strony w postępowaniu administracyjnym została stosunkowo obszernie zbadana w orzecznictwie sądów administracyjnych, na co wskazuje również uzasadnienie skargi i powołane tam orzecznictwo. Przyjmuje się, że cechami tego interesu są: indywidualność, konkretność, aktualność, sprawdzalność obiektywna, potwierdzenie jego istnienia w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego można mówić wówczas, gdy postępowanie administracyjne dotyczy praw i obowiązków konkretnej osoby, gdy rozstrzyga się w nim o prawach i obowiązkach tej osoby, gdy ma ono wpływ na prawa i obowiązki tej osoby. Konstrukcja strony wynikająca z art. 28 k.p.a. uprawnia do wniosku, że dany podmiot albo jest stroną postępowania administracyjnego w całości, albo nią nie jest w ogóle, o czym rozstrzyga konkretny przepis prawa materialnego. Jeśli nie wynika z niego bezpośredni wpływ sprawy na sferę prawną osoby należy przyjąć, że nie zezwala on na uznanie jej za stronę postępowania administracyjnego (vide wyroki NSA z 12.01.2012 r., II OSK 2035/10, z 11.01.2012 r., II GSK 1403/10 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 15.09.2011 r., II SA/Gd 549/11, CBOSA). Odszkodowanie ustalone w postępowaniu, którego dotyczyło żądanie wznowienia, przysługiwało za nieruchomość przejętą pod drogę w trybie tzw. specustawy drogowej, czyli ustawy z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.), co było faktem bezspornym. Zgodzić się należy z organem, że wskazany akt prawny zawiera samodzielne regulacje dotyczące kwestii rekompensaty za przejęte pod drogi nieruchomości, w tym także co do kręgu podmiotów uprawnionych do tej rekompensaty. Zgodnie z art. 12 ust. 4 "f" specustawy drogowej odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ustępie 4 (które z mocy prawa stały się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego) – przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. W ocenie sądu cytowany przepis zawiera numerus clausus podmiotów uprawnionych do rekompensaty na podstawie przepisów specustawy drogowej, a więc rekompensaty ustalanej w trybie administracyjnym. Inaczej rzecz ujmując tylko te podmioty posiadają bezpośredni interes prawny do bycia stroną postępowania o ustalenie odszkodowania za nieruchomości przejęte pod drogę na podstawie specustawy drogowej, a więc posiadają indywidualny, wynikający z konkretnej normy prawa administracyjnego interes prawny. Przesądza o tym wprost przepis prawa materialnego administracyjnego tj. art. 12 ust. 4 "f". Odmiennie została natomiast uregulowana sytuacja podmiotów uprawnionych z umów obligacyjnych dotyczących nieruchomości przejętej pod drogę publiczną w tym szczególnym trybie. Zgodnie z art. 19 ust. 2 specustawy drogowej jeśli przeznaczona na pasy drogowe nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego została uprzednio wydzierżawiona, wynajęta lub użyczona, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do wypowiedzenia przez właściwego zarządcę drogi umowy dzierżawy, najmu lub użyczenia ze skutkiem natychmiastowym. Za straty poniesione na skutek rozwiązania umowy przysługuje odszkodowanie. Zauważyć należy, że tryb ustalania osób odpowiedzialnych za szkody powstałe w sytuacji majątkowej podmiotów uprawnionych z umów obligacyjnych, których przedmiotem była przejęta nieruchomość oraz tryb ustalania wysokości takiej rekompensaty nie został uregulowany w specustawie drogowej. Nie wskazano także, aby przepisy o odszkodowaniu za nieruchomości przejęte na jej podstawie stosowało się odpowiednio do odszkodowania za prawa obligacyjne. W takiej sytuacji, mając na uwadze zasadę legalności, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP), która jest również zasadą postępowania administracyjnego (zgodnie z art. 6 k.p.a. organy działają na podstawie przepisów prawa) przyjąć należy, że wyłącznym sposobem realizacji uprawnień dzierżawcy nieruchomości przejętej pod drogę w trybie przepisów analizowanej specustawy do uzyskania odszkodowania za rozwiązanie umowy dzierżawy przed terminem jest droga cywilna. Skoro bowiem wskazana specustawa nie reguluje trybu ustalenia wysokości roszczeń w tym przedmiocie, to ich zakres powinien być oceniony według postanowień umowy o ustanowieniu tych praw z uwzględnieniem właściwych przepisów kodeksu cywilnego, co powinno nastąpić w postępowaniu przed sądem powszechnym o ile strony nie dojdą do porozumienia we własnym zakresie. Reasumując tę część rozważań wskazać trzeba, że – wbrew odmiennej ocenie zaprezentowanej w skardze – skarżący nie miał interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym o ustalenie odszkodowania za przejętą działkę. Co za tym idzie, nie było podstaw do przyznania mu statusu strony tego postępowania, a w konsekwencji nie zachodziła podstawa wznowienia wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie zaistniały powody do uchylenia we wznowionym postępowaniu rozstrzygnięcia ustalającego rekompensatę. Jeśli tak, to organ orzekający w sprawie niniejszej w I instancji wydał prawidłową decyzję, której nie było powodów eliminować z obrotu prawnego w postępowaniu odwoławczym i orzekać merytorycznie odmiennie co do istoty. Stąd sąd jako bezzasadny ocenił zarzut naruszenia art. 28, 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Za takim rozstrzygnięciem przemawia również analiza przepisów dotyczących kryteriów ustalania wysokości odszkodowania za nieruchomości przejęte w trybie specustawy drogowej, którego to zagadnienia dotyczy druga główna teza skargi. Skarżący wskazuje, że gdyby brał udział w postępowaniu, którego rozstrzygnięcie końcowe zakwestionował w trybie wznowienia, to mógłby zgłosić zarzuty odnośnie przyjętej metody ustalenia wysokości odszkodowania. Powinna była ona uwzględniać uzyskiwanie ze spornej nieruchomości znacznego dochodu w związku z prowadzoną na niej działalnością gospodarczą, który to dochód został utracony wskutek przedterminowego rozwiązania umowy. Ta argumentacja nie mogła jednak prowadzić do uwzględnienia skargi. W żadnym przepisie specustawy drogowej ani wykonawczym dotyczących ustalania wysokości odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę nie wskazano, aby organ orzekający w tym przedmiocie określał wysokość straty (utraconego zysku, który przynosiła nieruchomość). Ustalenie wysokości opiera się na określeniu jej wartości rynkowej, a nie szkody lub straty poniesionych przez uprawnionych do nieruchomości (vide wyrok WSA w Warszawie z 27.05.2010 r., I SA/Wa 2150/09, CBOSA). Wynika to wprost z art. 18 ust. 1 specustawy (wskazano w nim, że następuje to "według jej [nieruchomości] wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania"), a przede wszystkim z § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21.09.2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.). Zgodnie z tym ostatnim przepisem "Wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 i Nr 199, poz. 1227 oraz z 2009 r. Nr 72, poz. 620) określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji". Jak wynika z § 36 ust. 2 rozporządzenia w przypadku, gdy dane z rynku lokalnego i regionalnego są niewystarczające – wartość nieruchomości określa się w podejściu kosztowym. Oznacza to, że przy ustalaniu wartości rynkowej uwzględnia się przede wszystkim podejście porównawcze, a jeśli okaże się ono niewystarczające – podejście kosztowe. Ani specustawa, ani rozporządzenie nie wskazują na podejście dochodowe jako takie, które jest właściwe dla określenia wysokości rekompensaty za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną w tym szczególnym trybie. Ostatnio wskazany argument wyklucza więc wywodzenie przez skarżącego interesu prawnego z faktu błędnego ustalenia odszkodowania, bo – jego zdaniem - nieuwzględniającego metody dochodowej. Tej ostatniej bowiem się nie stosuje. Reasumując stwierdzić należy, że skoro specustawa drogowa nie reguluje trybu ani sposobu ustalania wysokości odszkodowania dla dzierżawcy nieruchomości przejętej na podstawie jej przepisów, z którym umowa została rozwiązana na podstawie art. 19 ust. 2 tej ustawy oraz skoro w przepisach wykonawczych regulujących sposób ustalania wysokości odszkodowania za taką nieruchomość nie wskazano jako właściwego podejścia dochodowego – to wskazany dzierżawca nie posiada interesu prawnego do udziału w postępowaniu ustalającym odszkodowanie dla właściciela, użytkownika wieczystego i uprawnionego z prawa rzeczowego ograniczonego za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną w trybie specustawy drogowej. Tym samym nie zachodzi w stosunku do niego przesłanka wznowienia tego postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.