III SA/Wa 2711/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. S. kwotę 5.100 zł (słownie: pięć tysięcy sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: 1. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: "DUKS") decyzją z [...] lutego 2011 r. określił M. S. (dalej: "Skarżący") prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "M." zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług (dalej: VAT") za: maj 2005r. - 3.794zł, czerwiec 2005r. - 29.424zł, lipiec 2005r. - 33.991zł, wrzesień 2005r. - 6.290 zł, październik 2005r. - 85.440 zł oraz określił nadwyżkę VAT naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za: luty 2005r. - 19.380 zł, marzec 2005r. - 6.315zł, kwiecień 2005r. - 17.904 zł i sierpień 2005r. - 14.005zł. DUKS w wyniku przeprowadzenia postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania VAT w poszczególnych miesiącach 2005r. stwierdził, że Skarżący, naruszając art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535, dalej: "u.p.t.u.") od lutego do października 2005r., obniżył VAT należny o VAT naliczony o 66.049,50 zł na podstawie faktur dokumentujących sprzedaż oleju napędowego, wystawionych przez M. M. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą F. oraz A. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "I." faktury VAT, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. DUKS wskazał daty i nr ww. faktur od ww. osób oraz VAT netto z nich wynikający. DUKS wyjaśnił, iż włączył do akt sprawy, na mocy postanowień z [...] października 2010r.: 1) prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w O. [...] Wydział Karny z [...] marca 2010r. sygn. akt [...], w którym orzeczono o winie M. P. z domu M., biorącej udział w okresie od października 2004r. do września 2005r. w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się wprowadzeniem do legalnego obrotu gospodarczego paliwa niewiadomego pochodzenia, jako oleju napędowego mającego służyć do zasilania silników pojazdów spalinowych, przez poświadczanie nieprawdy w dokumentacji finansowo-księgowej w ten sposób, że nierzetelnie wystawiała faktury VAT mające dokumentować sprzedaż oleju napędowego na rzecz indywidualnych odbiorców, których dane otrzymywała od ustalonej osoby, wiedząc o tym, że w ramach prowadzonej przez siebie fikcyjnej działalności nie była właścicielem ani dostawcą towaru widniejącego na wystawianych dokumentach, który pochodził z innego źródła; 2) materiał dowodowy zgromadzony w trakcie postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w O. w sprawie o sygn. akt [...], m. in.: a) protokół przesłuchania podejrzanej M. M. z [...] kwietnia 2009r., z którego wynika, że "M." nie zatrudniała żadnych pracowników, zaś do obowiązków jej właścicielki należało jedynie wystawianie fikcyjnych faktur na sprzedaż oleju napędowego, do wystawienia których dane, takie jak ilość i cenę oleju napędowego oraz nazwę podmiotów, dostarczał R. M.; b) protokół przesłuchania R. M. z [...] marca 2009r., w którym świadek potwierdził, że właścicielka "M." wystawiała "puste faktury" na sprzedaż oleju napędowego firmom wskazanym przez niego, za co otrzymywała wynagrodzenie oraz, że M. M. nigdy w rzeczywistości nie prowadziła działalności w zakresie handlu paliwami. Paliwo wykazane na fakturach, sygnowanych przez p. M. dostarczał J. G., przy czym nie potrafił wskazać źródła pochodzenia tego paliwa; 3) materiał dowodowy zgromadzony przez Prokuraturę Okręgową w O. w postępowaniu przygotowawczym o sygn. akt [...], na podstawie którego sporządzono akt oskarżenia przeciwko A. S., zarzucając mu, że w okresie od [...] sierpnia do [...] października 2005r. brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu wprowadzanie do obrotu paliwa niewiadomego pochodzenia, przez fałszowanie i wystawianie w sposób nierzetelny faktur VAT dokumentujących sprzedaż oleju napędowego przez "I." na rzecz indywidualnych odbiorców, wiedząc o tym, że w rzeczywistości nie był dostawcą towaru, który pochodził z innego źródła. Z tego materiału dowodowego wynikało, że w rzeczywistości A. S. otrzymywał 6 groszy z każdego litra oleju napędowego wykazanego w fakturze wystawionej przez "I.", jego rolą było też wypisywanie faktur na komputerze z listy, jaką otrzymywał od J. G. i R. M. Dokumentacja rozliczenia podatkowe z Urzędem Skarbowym prowadzone były dla upozorowania i uwiarygodnienia takiej działalności. DUKS stwierdził, że zasada obniżania VAT należnego o VAT naliczony zawarty w fakturach dokumentujących zakup towarów i usług to jedna z podstawowych zasad konstrukcji VAR wyrażona w art. 86 u.p.t.u., lecz uzależnione jest od wystawienia faktury potwierdzających czynności rzeczywiście wykonane. Warunek ten wynika z ogólnej konstrukcji VAT, a także z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) u.p.t.u. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał wyrok: Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z 25 lutego 2009r. sygn. III SA/Gl 972/08, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-342/87 Genius Holding BV vs. Staatssecretaris van Financien, Sądu Najwyższego z 7 marca 2002r. sygn. akt III RN 31/01 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 1998r. sygn. akt I SA/Lu 1240/96. DUSK mając na względzie ww. orzeczenia oraz podnosząc, że faktury wystawiane Skarżącemu przez ww. osoby nie dokumentowały faktycznie wykonanych usług uznał, że Skarżący nie miał podstaw prawnych do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony na podstawie ww. faktur. DUKS stwierdził też, że prowadzona przez Skarżącego w miesiącach od lutego do październik 2005r. ewidencja na potrzeby VAT była nierzetelna, bo nie odzwierciedlała stanu rzeczywistego. Zaznaczył, że w myśl art. 23 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p.") organ podatkowy może odstąpić od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. W związku z tym DUKS określił VAT należny i naliczony na podstawie dowodów źródłowych, z pominięciem zakwestionowanych faktur. DUKS zaznaczył, iż załączone przez Skarżącego do pisma z [...] grudnia 2010r. zestawienia faktur dokumentujących zakup oleju napędowego w szczegółowo wskazanych ilościach i sprzedaż usług wraz z rozliczeniem ilości zużytego oleju napędowego oraz zeznania świadków, kierowców zatrudnionych u Skarżącego nie wniosły nic nowego do ustaleń postępowania. DUKS nie zajmował się bowiem źródłem pochodzenia paliwa zużywanego przez Skarżącego przy świadczeniu usług, jego ilością, miejscem przechowywania, sposobem dostarczania oraz wielkością zużycia. Kwestie te nie mają znaczenia przy zastosowaniu przepisów uniemożliwiających pomniejszenie VAT należnego o naliczony. 2. Skarżący w odwołaniu z [...] marca 2011r. wniósł o uchylenie ww. decyzji DUKS i umorzenie postępowania w sprawie, ze względu na naruszenie: 1) § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, poz. 970, dalej: "rozporządzenie z 2004r."), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. przez uznanie, iż faktura dokumentująca czynność, która w rzeczywistości miała miejsce nie może stanowić podstawy do odliczenia VAT naliczonego, 2) art. 122 O.p. przez niepodjęcie wszelkich działań, które mogłyby wyjaśnić sprawę, 3) art. 191 O.p. przez dokonanie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu, 4) art. 210 § 4 O.p. przez nieodniesienie się do dowodów dopuszczonych w styczniu 2011r. na wniosek strony. Skarżący odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 15 września 2010r. sygn. akt I SA/Bk 169/10 i wyjaśnił, że w sprawie ważny jest aspekt ekonomiczny czynności, a nie cywilnoprawny. Organ dokonując badania transakcji pod kątem możliwości zajścia sytuacji z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. winien sprawdzić, czy dana transakcja miała miejsce w sensie ekonomicznym. W jego ocenie tak, co potwierdzają świadkowie powołani przez stronę, a co do zeznań których organ w ogóle się nie wypowiada. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej : "DIS") decyzją z [...] sierpnia 2011r. utrzymał w mocy decyzję ww. DUKS, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną. W uzasadnieniu DIS wyjaśnił, że z przepisów u.p.t.u. wynikają trzy warunki, które muszą zostać spełnione, by podatnik mógł skorzystać z prawa do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony: 1) odliczyć VAT naliczony może wyłącznie podatnik VAT, 2) należy wystawić fakturę z tytułu nabycia towarów lub usług, 3) nabycie musi mieć związek ze sprzedażą opodatkowaną. Dopiero spełnienie ww. warunków umożliwia podatnikowi odliczenie VAT naliczonego wynikającego z faktury potwierdzającej nabycie towarów lub usług. Do rozliczeń, mających miejsce do [...] maja 2005 r., gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, ma zastosowanie § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia z 2004r. i na jego podstawie faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia VAT należnego i zwrotu różnicy podatku lub zwrotu VAT, natomiast w odniesieniu do rozliczeń mających miejsce po 1 czerwca 2005r. należy stosować art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a) u.p.t.u., na mocy którego nie stanowią podstawy do obniżenia VAT należnego i zwrotu różnicy podatku lub zwrotu VAT naliczonego faktury i dokumenty celne, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Skoro w sprawie faktury wystawiały podmioty, które w rzeczywistości nigdy nie nabywały towarów ujętych w spornych fakturach sprzedaży i tym samym nie mogły dokonać ich dostawy, u wystawców tych faktur nie powstaje obowiązek podatkowy w VAT, a tym samym nie daje odbiorcy faktur prawa do odliczenia VAT w niej wykazanego. Prawo do odliczenia VAT jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę. DIS na potwierdzenie swojego stanowiska wskazał orzecznictwo sądów administracyjnych – wyroki: NSA z 22 października 2010r. sygn. akt I FSK 1786/09, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 14 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Go 595/09, WSA w Opolu z 1 października 2009r. sygn. akt I SA/Op 228/09 i sygn. akt I SA/Op 238/09, WSA w Warszawie z 13 stycznia 2009r. sygn. akt III SA/Wa 2077/08. Nie podzielił też stanowiska Skarżącego, że jeżeli w sensie ekonomicznym transakcja miała miejsce, brak jest podstaw do odmowy prawa do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony wynikający z faktur wystawionych w związku z taką transakcją. Ocena skutków cywilistycznych nabycia towarów z nieujawnionego źródła, nie ma znaczenia przy sferze prawa podatkowego, uprawnienia do odliczenia VAT z faktury dokumentującej nielegalny obrót towarowy. Aby odliczyć VAT z danej faktury niewystarczającym jest ustalenie, że dany towar znalazł się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności zrealizowanej przez wystawcę faktury doszło do nabycia tegoż towaru. Nie ma więc znaczenia, że dostaw oleju napędowego dokonano, skoro nie dokonały ich firmy "M." i "I.". Stanowisko takie potwierdził NSA w wyroku z 11 maja 2010r. sygn. akt I FSK 688/09. Ponadto działalność "M." i I." sprowadzała się jedynie do wystawiania i dostarczania faktur, które nie odzwierciedlały opisywanych w nich zdarzeń gospodarczych. DIS stwierdził ponadto, że możliwość orzekania za poszczególne miesiące 2005 r. ustawała z końcem 2010r., jednakże w sprawie, mimo upływu pięcioletniego okresu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., zobowiązania podatkowe oraz kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy nie uległy przedawnieniu, z uwagi na wszczęte postanowieniem z [...] listopada 2010r. postępowanie karno-skarbowe, skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] września 2011r. Skarżący wniósł o uchylenie ww. DIS i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ze względu na naruszenie: 1) § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia z 2004r. przez uznanie, iż faktura dokumentująca czynność, która w rzeczywistości miała miejsce nie może stanowić podstawy do odliczenia VAT naliczonego, 2) art. 122 O.p. przez niepodjęcie wszelkich działań, które mogłyby wyjaśnić sprawę, 3) art. 191 O.p. przez dokonanie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu, 4) art. 210 § 4 O.p. przez nie odniesienie się do dowodów dopuszczonych w styczniu 2011 r. na wniosek strony. W uzasadnieniu Skarżący podtrzymał stanowisko prezentowane w odwołaniu, przytaczając również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 15 września 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 169/10. Ponownie wskazał, że w sprawie ważny jest aspekt ekonomiczny czynności, a nie cywilnoprawny. Jeżeli w sensie ekonomicznym transakcja miała miejsce, brak było podstaw do odmowy prawa do obniżenia VAT należnego VAT naliczony. Zakupu paliwa w sprawie miał miejsce, co potwierdzają świadkowie, do zeznań których organ w ogóle się nie wypowiada. 5. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych. 2. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a."), na zasadzie kryterium zgodności z prawem. Sąd administracyjny, choć rozstrzyga w granicach danej sprawy, na mocy art. 134 § 1 P.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego (uchylić) akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, iż doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). 3. Sąd, w ramach kompetencji wyznaczonej przez wyżej wskazane przepisy, stwierdza, że zaskarżona decyzja DIS narusza prawo. Zdaniem Sądu przed przystąpieniem do ocen zarzutów o charakterze materialnoprawnym należało zastanowić się nad kwestią przedawnienia wysokości zobowiązania podatkowego, w odniesieniu do której w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wypowiedział się DIS, powołując się na przerwanie biegu terminu przedawnienia na mocy art. 70 § 6 pkt 1 O.p. 4. Sąd wskazuje, że kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego, jest tym bardziej istotna, że w dniu orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie skargi wniesione przez Skarżącego, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 17 lipca sygn. akt P 30/11 orzekł, po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu nadany, przez art. 1 pkt 58 ustawy z 12 września 2002r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw – w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 5. Sąd stwierdza, że rację ma DIS odwołując, że w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że termin przedawnienia zobowiązań podatkowych wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 O.p.). Sąd stwierdza również, że z treści art. 70 § 1 pkt 6 O.p., który wskazano jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji, wynika także, że jedną z przyczyn zawieszenia biegu tego terminu jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe. Skutek ten następuje z mocy prawa z chwilą wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia w sprawie (in rem), o którym podatnik nie jest informowany. W związku z tym podatnik nie wie o zajściu przesłanki zawieszenia biegu przedawnienia. Powstaje wówczas stan niepewności, co do sytuacji prawnej podatnika, który nie wie, czy jego zobowiązanie podatkowe wygasło. O tym, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne skarbowe, podatnik dowiaduje się dopiero z chwilą wydania postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów (w fazie postępowania in personam), co może być bardzo rozciągnięte w czasie. Może też w ogóle się o tym nie dowiedzieć, jeśli postępowanie zakończy się na etapie "w sprawie", co następuje, gdy nie ma uzasadnionego podejrzenia, że przestępstwo popełniła konkretna osoba. Sąd wskazuje, że Trybunał Konstytucyjny w związku z wydaniem wyżej powołanego wyroku w sprawie o sygn. akt P 30/11 ocenił, że zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa wymaga, by podatnik nie tkwił w stanie niepewności przez bliżej nieokreślony czas. Trybunał uznał bowiem, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem 5-letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., narusza zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, gdyż o zmianie swojej sytuacji faktycznej i prawnej podatnik dowiaduje się po tym, jak ta zmiana już nastąpiła. 6. Sąd, dostrzegając wątpliwości prawne, co zgodności ww. art. 70 § 6 pkt 1 O.p., który stanowił podstawę prawną zaskarżonej decyzji zwrócił się do DIS, przed wydaniem wyroku, o wyjaśnienie kwestii czy Skarżący był informowany o wszczęciu postępowania w sprawie. DIS w odpowiedzi na wezwanie wyjaśnił, że prawo nie przewidywało takowego obowiązku. Sąd stwierdza jednak, że w świetle ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012r. P 30/11, organ podatkowy, także organ drugiej instancji, będzie miał obowiązek zbadania czy Skarżącemu, przed upływem terminu z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nie zostały przedstawione zarzuty, albo czy z jakichkolwiek czynności podejmowanych przez organy Skarżący dowiedział się o toczącym się postępowaniu karno-skarbowym, które powodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia. 7. Sąd stwierdza ponadto, że wadliwe i godzące w zasadę zaufania do organów podatkowych, wynikającą z dyspozycji art. 121 § 1 O.p., było odnoszenie się przez DIS się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdy organ podatkowy drugiej instancji nie dysponował oryginałami, ani kopiami dokumentów potwierdzających wszczęcie postępowania karno-skarbowego ad rem. Analiza całokształtu akt administracyjny prowadzi do wniosku, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji w aktach tych nie było ani oryginału ani kopii postanowienia z 17 listopada 2010r., na mocy którego wszczęto postępowanie karno-skarbowe, a do którego odwoływał się DIS uzasadniając kwestię przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej przez Skarżącego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Powyższa wada przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji. Dopiero w wyniku zażądania Sądu ww. postanowienie zostało przedłożone do akt sądowych sprawy, co jednak nie może stanowić dowodu, że Skarżący mógł w toku postępowania podatkowego, na mocy art. 200 § 1 O.p. zapoznać się z jego treścią. 8. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy DIS w sposób prawidłowy, w oparciu o całość dokumentów, jak również biorąc pod uwagę tezę wyżej powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012r. sygn. akt P 30/11, odniesie się przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej przez Skarżącego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. 9. Sąd, mając powyższe rozważania na względzie, uznał, że zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji). Zakres, w jakim zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu określono na mocy art. 152 P.p.s.a. (punkt drugi sentencji). Sąd orzekł o kosztach postępowania sądowego, zgodnie z art. 200 P.p.s.a.