II GSK 2113/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 404/12 w sprawie ze skargi T. Spółki z o.o. w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od T. Spółki z o.o. w P. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1473 (tysiąc czterysta siedemdziesiąt trzy) złote tytułem kosztów postępowania. Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., sygn. akt II SA/Gl 404/12 po rozpoznaniu skargi T. Sp. z o.o. w P. Ś. (dalej: Spółka, T., skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, że nie podlega ona wykonaniu w całości oraz zasądził na rzecz Spółki od organu zwrot kosztów postępowania. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę T. Sp. z o.o. karę pieniężną w łącznej wysokości 30.000 zł składającą się z kary za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego w wysokości 150 zł, skrócenie dziennego czasu wypoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego w wysokości 3.000 zł, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego w wysokości 700 zł, przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego w wysokości 500 zł, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w wysokości 8.000 zł, wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji w wysokości 72.000 zł, naruszenie obowiązku wczytywania wymaganych danych z tachografu cyfrowego w wysokości 1.500 zł oraz nieprawidłowe operowanie przełącznikiem cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy w wysokości 300 zł. Jednocześnie organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzonego naruszenia lp. 6.5.4 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d."). Organ I instancji odnosząc się do kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji wskazał, iż w trakcie kontroli przedsiębiorcy przeprowadzonej między [...] luty 2011 r. a [...] kwietnia 2011 r. zostało stwierdzone, że w okresie tym wykonywał on usługi polegające na pośrednictwie przy przewozie rzeczy. Dowód w sprawie stanowi załączona do akt sprawy umowa na usługi przewozowe oraz faktura VAT nr [...], wystawiona przez przewoźnika P. T. C. P.M.. Z dokumentów tych wynika, iż w okresie [...] lutego 2011 r. T. zlecił P. M. wykonanie usługi przewozowej oraz, że usługa ta została wykonana. W ocenie organu I instancji stosownie do art. 12 ust. 1 lit. a) u.t.d., licencja na krajowy transport drogowy rzeczy uprawnia do wykonywania transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, o ile przedsiębiorca posiada zabezpieczenie finansowe w wysokości określonej w art. 5 ust. 3 pkt 3c u.t.d. na kwotę 50.000 euro. W ocenie organu przedsiębiorca nie dopełnił tego obowiązku, bowiem pośredniczył przy przewozie rzeczy bez potwierdzenia w siedzibie Prezydenta Miasta P. Ś., że spełnia on wymogi ustawy o transporcie drogowym dla podmiotów wykonujących usługi pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Dopiero w trakcie kontroli, w dniu [...] marca 2011 r., kontrolowany przedsiębiorca złożył organowi informację na temat wykonywania w ramach posiadanej licencji usług w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Organ I instancji odnosząc się natomiast do naruszenia w zakresie wykonywania transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji wskazał, że skarżący naruszył normy prawne wskazanie w art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8 oraz art. 11 ust. 3 u.t.d. W trakcie prowadzonych czynności kontrolnych oraz na podstawie zgromadzonych materiałów organ stwierdził, że do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego nr 0040346 nie zostało zgłoszone w wymaganych terminach dziewięć pojazdów. Kontrolowany wykonywał wymienionymi pojazdami przewozy drogowe, pomimo niezgłoszenia ich organowi udzielającemu licencji przed rozpoczęciem przewozów. Spółka odwołała się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na T. karę pieniężną w wysokości 24.050 zł. Rozpatrując odwołanie Spółki, GITD wydał rozstrzygnięcie dotyczące całości zaskarżonej decyzji, nie ograniczył się do części wskazanych przez stronę naruszeń. Organ odwoławczy podzielił ustalenia poczynione przez organ I instancji w odniesieniu do wykonywania transportu drogowego bez licencji, w takiej samej wysokości wymierzając karę. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego stwierdził, że organ I instancji zaniżył rozmiar popełnionego naruszenia o 21 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy nałożył za wskazane naruszenie karę pieniężną w wysokości 2.150 zł. W odniesieniu natomiast do wykonywania transportu pojazdami nie zgłoszonymi do licencji GITD podzielając wprawdzie ustalenia dokonane przez organ pierwszoinstancyjny, jednak stwierdził, iż organ ten błędnie określił wysokość kary pieniężnej, nakładając ją w trzykrotnej wysokości za każdy pojazd. W konsekwencji za wskazane naruszenie GITD nałożył karę 8.000 zł. wskazując, że nie jest dopuszczalne kumulowanie kar pieniężnych z lp. 1.2. załącznika do u.t.d. w przypadku gdy nie zgłoszono do licencji kilku pojazdów. Spółka podniosła, że wykonywała określonymi pojazdami transport drogowy przed dniem zgłoszenia ich do licencji lecz w żadnym z przypadków nie przekroczono 14-dniowego terminu na zmianę danych przewidzianego w art. 14 u.t.d. Zdaniem GITD powyższy pogląd jest błędnym. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przewoźnik drogowy nie może wykonywać transportu drogowego pojazdem przed dniem jego zgłoszenia do właściwego organu licencyjnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, GITD zważył, że postępowanie w sprawie wszczęto w dniu [...] kwietnia 2011r., z chwilą doręczenia stronie protokołu kontroli, a zakończono w dniu [...] sierpnia 2011r. czyli z chwilą wydania decyzji administracyjnej, a więc po upływie czterech miesięcy. Opóźnienie w załatwieniu sprawy nie było spowodowane bezczynnością organu lecz koniecznością przeprowadzenia dowodów co do określonych naruszeń. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę na decyzję GITD domagając się jej uchylenia w części dotyczącej: wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. Spółka wniosła również o uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej. Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, że nie podlega ona wykonaniu w całości. Na wstępie Sąd I instancji wskazał, że GITD poprawnie uznał wniesione przez stronę odwołanie za w istocie kwestionujące całość wydanej w I instancji decyzji, uznając że przedmiotem odwołania jest decyzja jako akt kończący przeprowadzoną kontrolę, nie zaś jej fragmenty. Z tych samym przyczyn także Sąd, uchylając zaskarżoną decyzję uchylił ją w całości, nie zaś w częściach żądanych przez stronę. Sąd nie podzielił także tezy sformułowanej w skardze, iż skoro GITD w odniesieniu do kary odnoszącej się do okresu odpoczynku jednego z kierowców sankcję wymierzoną uprzednio podwyższył, to naruszył tym samym zasadę zakazu reformationis in peius. Zaskarżona decyzja obliguje stronę do uiszczenia kwoty wskazanej jako suma kar, zdecydowanie niższej niż suma wskazana w decyzji pierwszoinstancyjnej. Tym samym decyzja GITD jest dla strony skarżącej korzystniejsza. Sąd I instancji nie podzielił sformułowanych w skardze twierdzeń wywodzących, iż dla wykonywania transportu drogowego obejmującego pośrednictwo nie ma potrzeby wcześniejszego przedkładania właściwemu organowi do kontroli dokumentów świadczących o posiadaniu wymaganego zabezpieczenia finansowego. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 3 lit c) u.t.d. podmiot zamierzający wykonywać transport także w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy musi posiadać odpowiednią sytuację finansową w postaci dostępnych środków lub majątku o wysokości 50.000 euro. W myśl art. 8 ust. 3 pkt 6 u.t.d. do wniosku o udzielenie licencji dołączyć należy dokumenty potwierdzające spełnienie warunków finansowych z art. 5 ust. 3 pkt 3 u.t.d. Strona wnioskująca o licencję może, w zależności od treści wniosku i przedłożonych dokumentów, uzyskać bądź to licencję uprawniającą do wykonywania transportu nie obejmującą pośrednictwa bądź taką, która stosownie do art. 5 ust, 3 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt 3 lit. b) oraz art. 12 ust. 1a u.t.d. obejmuje także usługi pośrednictwa. W trakcie ubiegania się o licencję skarżący nie przedłożył dowodów o których mowa powyżej. Zatem uzyskana przez niego licencja nie obejmowała pośrednictwa. W konsekwencji Sąd uznał, że choć strona posiadała w kontrolowanym okresie licencję na wykonywanie transportu nie uprawniała ona jednak do wykonywania usług pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Tym samym prawidłowo orzekające w sprawie organy uznały, że usługi te wykonywane były bez licencji. Sąd I instancji podzielił po części zastrzeżenia skarżącego co do wymierzonej mu kary za wykonywanie transportu drogowego pojazdami nie zgłoszonymi do licencji. Sąd wskazał, że do naruszenia przepisów art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. w zw. z pkt 1.2. załącznika do u.t.d. dochodzi wyłącznie w sytuacji, gdy przedsiębiorca wykonuje transport drogowy pojazdem nie zgłoszonym do licencji, a minął już 14–dniowy okres zgłoszenia tego faktu organowi licencyjnemu. Zatem zdaniem Sądu nie można zaakceptować stanowiska organu, że w okresie biegu 14 - dniowego terminu określonego w art. 14 ust. 1 u.t.d. kierowca nie może wykonywać działalności gospodarczej przy użyciu niezgłoszonego jeszcze do licencji pojazdu. Odmienna wykładnia art. 14 ust. 1 u.t.d. w zw. pkt 1.2. załącznika do u.t.d. naruszałaby, nie tylko literalne brzmienie normy zezwalającej przedsiębiorcy na zgłoszenie zmian nie od razu lecz w ciągu następnych 14 dni, lecz także zasadę sprawiedliwości określoną w art. 2 Konstytucji RP oraz zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o niewystarczające ustalenia faktyczne, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Wymierzenie kary z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji wymagało wskazania w sposób nie budzący wątpliwości, że Spółka wykonywała transport pojazdem w warunkach naruszających treść art. 14 ust. 1 u.t.d., czyli pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji pomimo upływu 14 - dniowego terminu, o którym mowa powyżej. W rzeczywistości orzekające w sprawie organy nie zbadały jednak, czy jak twierdzi przedsiębiorca (nie wskazując jednak w tej mierze żadnych dowodów), istotnie każdorazowo w ciągu 14 dni zgłosił on wymienione w decyzji pojazdy do posiadanej licencji czy też terminowi temu uchybił. Ponadto formułując osnowę decyzji pierwszoinstancyjnej organ nie tylko wymierzył przedsiębiorcy kary, ale jednocześnie umorzył prowadzone postępowanie w odniesieniu do naruszenia lp. 6.5.4. załącznika do u.t.d. Decyzję tę GITD uchylił w całości. Jednak ani w osnowie zaskarżonej decyzji, ani też w uzasadnieniu nie odniósł się do wskazanego wyżej naruszenia, nie podtrzymał rozstrzygnięcia umarzającego w tym zakresie postępowanie, ani go nie zakwestionował, co uniemożliwiło Sądowi dokonanie kontroli przyczyn pominięcia przez GITD tej części prowadzonego w pierwszej instancji postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w G. oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."): 1) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co w ocenie Sądu mogło mieć wpływ na treść decyzji, a także mylnym uznaniu przez Sąd I instancji, że organ administracji nie przeprowadził w decyzji wywodów na okoliczności mające znaczenie w sprawie, podczas gdy stan faktyczny sprawy został ustalony należycie, w sposób pozwalający na jednoznaczne stwierdzenie, iż doszło do naruszenia przywołanych przepisów prawa materialnego, czemu organ odwoławczy dał wyraz w zaskarżonej decyzji, która zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób logiczny i wyczerpujący oraz wyjaśniający w sposób dostateczny motywy zapadłego rozstrzygnięcia; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1, 2 i 3, art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 1 i 3, art. 14 ust. 1, oraz art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. w brzmieniu wówczas obowiązującym w związku z lp. 1.2. załącznika do u.t.d. w brzmieniu wówczas obowiązującym, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji interpretacji, zgodnie z którą, według tego Sądu nie można zaakceptować stanowiska organu, że w okresie biegu 14 - dniowego terminu określonego w art. 14 ust. 1 u.t.d. kierowca nie może wykonywać działalności gospodarczej przy użyciu niezgłoszonego jeszcze do licencji pojazdu, w sytuacji gdy wymóg taki wynika z ww. artykułów ustawy o transporcie drogowym. T. Spółka z o.o. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosiła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. Mimo że w skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty w odniesieniu do obu podstaw wymienionych w art. 174 p.p.s.a., to w pierwszej kolejności należało rozpatrzyć zarzut naruszenia prawa materialnego. Dokonanie interpretacji przepisów ustawy o transporcie drogowym i przesądzenie czy można wykonywać transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji, mimo że nie upłynął jeszcze 14 –dniowy termin, w którym zgłoszenie to powinno nastąpić (art. 14 ust. 1 u.t.d.), miało istotny wpływ na ustalenie, a następnie ocenę stanu faktycznego. Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencja udzielana jest na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który winien zawierać między innymi rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca, w myśl art. 8 ust. 2 pkt 4 u.t.d. Ponadto wnioskodawca, na mocy art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d., obowiązany jest dołączyć do wniosku wykaz pojazdów z kserokopiami dowodów rejestracyjnych wspomnianych pojazdów, a w przypadku, gdy nie jest właścicielem pojazdu, również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nim. Organ udzielający licencji określa w niej dane wymienione w art. 11 ust. 1 u.t.d. oraz wydaje wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji, zgodnie z art. 11 ust. 3 u.t.d. Na przewoźniku drogowym, z mocy art. 14 ust. 1 u.t.d. spoczywa obowiązek zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Zatem powinien on dokonać także zgłoszenia w przypadku zmiany rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, którymi dysponuje, na podstawie art. 14 ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8 u.t.d. Z powyższych uregulowań wynika, że przedsiębiorca transportowy musi zgłosić do organu wydającego licencję każdą zmianę w zakresie liczby i rodzajów pojazdów, którymi chce wykonywać transport drogowy. Musi również posiadać taką liczbę wypisów, iloma pojazdami zamierza wykonywać transport drogowy, w myśl art. 11 ust. 1 i ust. 3 u.t.d. Nadto jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (art. 14 ust. 2 u.t.d). W świetle przytoczonych uregulowań, wykonywanie uprawnień wynikających z licencji wiąże się z korzystaniem z konkretnego pojazdu samochodowego, wymienionego we wniosku o udzielenie licencji. W wypadku wykonywania wspomnianych uprawnień przy użyciu pojazdu, który nie został zgłoszony we wniosku o udzielenie licencji dochodzi do naruszenia obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym, co jest sankcjonowane karą pieniężną w kwocie 8.000 zł, stosownie do l.p. 1.2. załącznika do u.t.d. Z tych względów, 14 - dniowy termin do złożenia przez przewoźnika odpowiedniego wniosku do organu licencyjnego, stosownie do przepisów art. 14 ust. 1 u.t.d., pozostaje bez związku z powinnością przewoźnika wykonywania transportu drogowego jedynie pojazdem zgłoszonym do licencji. Dopóki nie zostanie zgłoszony pojazd do licencji, dopóty przedsiębiorca nie może wykonywać nim transportu drogowego. Na gruncie wskazanych przepisów art. 8 ust. 2 pkt 4 i lp. 1.2. załącznika do u.t.d. trudno byłoby zaakceptować stanowisko, że wspomniany 14 - dniowy termin, przewidziany przez art. 14 ust. 1 u.t.d. ma skutek równoważny z zawieszeniem możliwości nałożenia na przewoźnika w powyższym okresie kary pieniężnej w razie wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (por. wyroki NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r., II GSK 859/08, z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 630/10, z dnia 13 października 2011 r., II GSK 1035/10, z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1827/11, z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II GSK 909/12, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy przedstawionym wyżej rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących momentu, od którego może przewoźnik wykonywać transport drogowy pojazdem wcześniej nie objętym licencją, odmiennym od stanowiska zaprezentowanego przez Sąd I instancji, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji przedstawiając stan sprawy, przytoczył dokładnie ustalenia dokonane przez GITD. Jednakże kierując się nieprawidłową i odmienną niż organ wykładnią prawa materialnego wyprowadził wadliwe wnioski z ustalonego stanu faktycznego i nałożył na organ obowiązek czynienia dalszych (w tej sytuacji zbędnych) ustaleń. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że wyprowadzenie wadliwych wniosków z przyjętego stanu faktycznego sprawy przez Sąd I instancji, a co miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu, jest naruszeniem przepisów innym niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt OSK 81/04 z glosą aprobującą B. Adamiak, OSP 2004 r., z. 11, poz. 135 oraz z dnia 16 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 193/08, z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 1767/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym, wobec zaistnienia w niniejszej sprawie okoliczności, o których mowa w art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał także wniesioną skargę. W tym zakresie należało podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż zebrał on w sposób wyczerpujący i rozpatrzył cały materiał dowodowy, stosując odpowiednie przepisy ustawy o transporcie drogowym w zgodzie z zaprezentowaną wyżej przez Sąd kasacyjny ich wykładnią. Ustalony stan faktyczny sprawy (zresztą bezsporny co do tego, że wymienione w decyzji pojazdy były używane przez Spółkę do przewozów przed zgłoszeniem ich do licencji) i wypływające z niego wnioski słusznie doprowadziły GITD do przyjęcia, iż T. wykonywał transport drogowy pojazdami niezgłoszonymi do licencji czyli naruszył l.p. 1.2. załącznika do u.t.d. Z tego też powodu kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzję uznać trzeba za prawidłową. Nie miało wpływu na prawidłowość decyzji GITD nieodniesienie się przez ten organ do umorzenia przez organ I instancji postępowania w części dotyczącej naruszenia l.p.6.5.4. załącznika do u.t.d. Organ odwoławczy orzekł zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł na nowo co do istoty sprawy. Ponadto, jak słusznie wskazywał Sąd I instancji, postępowanie w sprawie naruszenia więcej niż jednego warunku określonego w art. 92 ust. 1 u.t.d. jest zawsze jedną sprawą, załatwianą jedną decyzją określającą w konsekwencji jedną karę pieniężną za poszczególne naruszenia. Zatem brak odniesienia się przez GITD w uzasadnieniu decyzji (i tylko w tym miejscu) do rozstrzygnięcia organu I instancji o umorzeniu postępowania czyli korzystnego dla Spółki, nie wpłynęło w żaden sposób na sytuację skarżącej. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę wniesioną do Sądu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 203 pkt 2 p.p.s.a.