II OSK 2866/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) del. WSA Stanisław Nitecki Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 895/12 w sprawie ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru prowadzenia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od [...] S.A. w W. na rzecz Wojewody Mazowieckiego kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 895/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru prowadzenia robót budowlanych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., w związku z brakiem uzupełnienia pisma [...] S.A. z siedzibą w W. (po zmianie nazwy [...] S.A.), z dnia 19 kwietnia 2011 r., złożonego w dniu 26 kwietnia 2011 r., które zostało zakwalifikowane jako zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu tablicy reklamowej typu BB 18 o wymiarach 6,0 x 3,0 m na dachu budynku stacji transformatorowej usytuowanej na dz. nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w rej. nieruchomości oznaczonej nr [...] w [...], o dokumenty określone postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., Prezydent m.st. Warszawy wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania ww. robót budowlanych. W uzasadnieniu organ wskazał, że analiza złożonej dokumentacji wykazała, iż przedmiotem zgłoszenia jest tablica reklamowa typu BB 18 o wymiarach 6,0 x 3,0 m, lokalizację przedmiotowej reklamy oznaczono na rzucie poziomym dotyczącym konstrukcji wsporczej wolno stojącej tablicy reklamowej "BL18", nie załączono zaś do zgłoszenia odpowiedniego opisu i rysunku określającego sposób mocowania i wymiarów tablicy. W związku z powyższym zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 98, poz. 1623), postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. wezwano inwestora do uzupełnienia zgłoszenia celem: 1. wyjaśnienia zakresu zgłoszenia - w treści zgłoszenia wskazano, iż przedmiotem zgłoszenia jest zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu wolno stojących słupów reklamowych, natomiast na załączonym rysunku dotyczącym wolno stojącego nośnika reklamowego typu BL 18 wrysowano lokalizację tablicy reklamowej typu BB 18; w projekcie brak jest opisu dot. reklamy typu BB 18; 2. dostarczenia odpowiednich szkiców i rysunków dotyczących nośnika reklamowego typu BB 18, a w przypadku, gdy nośnik będzie podświetlany - odpowiedni schemat branżowy - w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia. Dalej wskazano, że postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 1 czerwca 2011 r., zatem termin do uzupełnienia zgłoszenia upłynął dnia 8 czerwca 2011 r. Zaś wobec braku uzupełnienia zgłoszenia w oznaczonym terminie, zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 2 zd. 3 ustawy Prawo budowlane orzeczono o wniesieniu sprzeciwu. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła ww. Spółka. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2011 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy zacytował przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i wskazał, że w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. W ocenie Wojewody Mazowieckiego organ I instancji zasadnie uznał, że konieczne było wezwanie do uzupełnienia brakujących w zgłoszeniu dokumentów oraz że zakres obowiązków był uzasadniony. Inwestor nie zastosował się do nałożonych obowiązków, stąd też organ I instancji skorzystał z dyspozycji art. 30 ust. 2 zdanie drugie i zasadnie wniósł sprzeciw wobec przedmiotowego zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem strony skarżącej, że niedoręczenie inwestorowi sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia wniesienia zgłoszenia obrażało normę art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z treścią art. 57 § 5 K.p.a. termin uważa się za zachowany m.in., jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Nałożenie na inwestora w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o określone dokumenty powoduje przerwanie trzydziestodniowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu. Przerwany termin liczony jest od nowa od daty wniesienia przez inwestora odpowiedzi na postanowienie nakładające obowiązki. Organ podał, iż w toku podjętych czynności wyjaśniających ustalono, że przesyłka zawierająca postanowienie z dnia [...] maja 2011 r., została nadana do inwestora, w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 16 maja 2011 r. Przedmiotowa przesyłka została doręczona pełnomocnikowi inwestora w dniu 1 czerwca 2011 r., a zatem termin do zastosowania się do wskazanego postanowienia upłynął z dniem 8 czerwca 2011 r. W dniu 14 czerwca 2011 r. Prezydent m. st. Warszawy nadał do inwestora, w placówce pocztowej operatora publicznego, zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. Prawidłowo zatem organ I instancji przed upływem 30 dni od doręczenia mu zgłoszenia nadał w placówce pocztowej operatora publicznego, przesyłkę zawierającą postanowienie z dnia [...] maja 2011 r. oraz przed upływem 30 dni od upływu terminu doręczył decyzję wnoszącą sprzeciw. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] S.A. z siedzibą w W., domagając się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. Zdaniem Spółki w niniejszej sprawie, co wynika z jej akt i nie podlega żadnej wątpliwości, nie tylko decyzja zawierająca sprzeciw została doręczona skarżącej po upływie trzydziestodniowego terminu, lecz również postanowienie nr [...]. Biorąc zatem pod uwagę, iż organ utracił kompetencję do wydania przedmiotowej decyzji, organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. zobligowany był do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. Wojewoda Mazowiecki wniósł o oddalenie wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, chociaż nie wszystkie zarzuty wymienione w skardze okazały się trafne. W uzasadnieniu wskazano, że mając na uwadze podniesione w skardze okoliczności, Sąd Wojewódzki był zobowiązany rozważyć na wstępie, czy podstawa, na której oparto zaskarżony sprzeciw, tj. niewypełnienie obowiązków nałożonych na inwestora postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. była zgodna z prawem. Dalej Sąd wyjaśnił, że składając zgłoszenie, inwestor ma obowiązek dopełnienia warunków formalnych określonych w prawie, a jego zamiar, nieobjęty obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, musi pozostawać w zgodzie z przepisami prawa oraz planem zagospodarowania przestrzennego, o ile taki obowiązuje na terenie objętym zgłoszeniem. Spełnienie wszystkich warunków określonych w art. 30 ust. 2, 3 i 4, jak i wymagań formalnych, jakim powinny odpowiadać pisma oraz złożenie zgłoszenia organowi właściwemu, powoduje skuteczność zgłoszenia z datą jego wpływu do siedziby tego właściwego organu. Nadto organowi administracji publicznej została przypisana kompetencja do oceny tego oświadczenia i stwierdzenia jego zgodności z wymaganiami prawa (formalnymi i materialnymi). Organ ten zobowiązany jest, zgodnie z zasadą oficjalności, do podjęcia działań z urzędu, a zatem do wniesienia sprzeciwu w przypadku dostrzeżenia, że przepis prawa został naruszony. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie okoliczność związana z datą doręczenia sprzeciwu wyprzedza jednak inne naruszenia proceduralne, które prowadziły do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Warunkiem umożliwiającym dokonanie przez organ architektoniczno-budowlany oceny prawidłowości zgłoszenia jest niewadliwość formalna i materialna zgłoszenia, z tego względu organ ma obowiązek nakazać inwestorowi w drodze postanowienia, po myśli art. 30 ust. 2 zd. 3 ustawy Prawo budowlane, uzupełnienie brakujących dokumentów. Wadliwość takiego oświadczenia powoduje, iż nie może ono wywołać zamierzonego skutku, chyba że zostanie naprawione w terminie zakreślonym przez organ. Jak wynika z wyżej przywołanego przepisu, przedmiotem postanowienia może być jedynie nałożenie obowiązku do uzupełnienia brakujących dokumentów, w tym dokumentów, które zdaniem organu powinny być do zgłoszenia dołączone, bo takie wymaganie stawia przepis prawa. Nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia nie jest kwestią uznania, lecz musi wynikać nie tylko z właściwie uzasadnionej potrzeby, ale także z obowiązujących przepisów prawa. Żądanie dodatkowych szkiców, dokumentów, uzgodnień, itd. powinno zatem znajdować oparcie w okolicznościach sprawy i odpowiednich przepisach. W kontrolowanej sprawie, wprawdzie organ nie powołał odpowiednich przepisów, niemniej uznać trzeba, że był uzasadniony nakaz zawarty w postanowieniu, aby inwestor uzupełnił dane dotyczące zakresu zgłoszenia, gdyż wymagania takie wynikają z dyspozycji art. 30 ust. 2 zd. 1 i 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, a ich celem jest umożliwienie oceny, czy urządzenie reklamowe mieści się w kategorii obiektów budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Analiza akt sprawy wykazuje ponadto, że merytorycznie zasadne postanowienie nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia braków dostrzeżonych przez organ w zgłoszeniu i wyznaczające siedmiodniowy termin do usunięcia tych braków zostało wysłane w dniu 16 maja 2011 r., doręczone zaś pełnomocnikowi inwestora w dniu 1 czerwca 2011 r. Oznacza to, że postanowienie organ wysłał jeszcze w dacie nieprzekraczającej 30 dni od daty wpływu zgłoszenia (26 kwietnia), lecz skutecznie doręczył go pełnomocnikowi strony już po upływie tego terminu. W ocenie Sądu Wojewódzkiego nie ma podstaw do przyjęcia, że w przypadku wydania postanowienia na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nakładającego na inwestora obowiązek uzupełnienia niezbędnych dokumentów termin, o którym mowa w art. 57 ust. 5 pkt 2 K.p.a., można uznać za zachowany, ponieważ orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wywodząc możliwość tego przepisu do doręczenia sprzeciwu łączy go ściśle ze specyfiką instytucji "wniesienia", a nie doręczenia sprzeciwu. Nie ma jednak przesłanek, aby rozumowanie takie zastosować do doręczenia postanowienia o uzupełnieniu brakujących dokumentów, jako pisma o charakterze procesowym. Wobec powyższego organ nie miał podstaw do wyprowadzania skutków prawnych opisanych w art. 30 ust. 2 zd. 3 ustawy Prawo budowlane z faktu niezrealizownia postanowienia, które adresat otrzymał po upływie wskazanego tam terminu. Nadto Sąd wskazał, że skoro termin z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane ma charakter terminu prawa materialnego, to nie można go skrócić ani przedłużyć czynnościami procesowymi. W tej sytuacji trudno akceptować poglądy o przerwaniu wymienionego wyżej terminu, czy wchłonięciu przez termin wskazany w postanowieniu, o czym była mowa w decyzji organu II instancji. Można natomiast poddać rozwadze kwestię, od jakiej daty należy liczyć bieg terminu prawa materialnego, szczególnie wówczas, gdy organ wyraża wątpliwość co do skuteczności zgłoszenia przez wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 30 ust. 2 zd. 3 ustawy Prawo budowlane. Dalej Sąd wyjaśnił, że kompetencję do wniesienia sprzeciwu organ zachowuje do ostatniego dnia trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 zd. 2 ustawy Prawo budowlane, zatem warunkiem wniesienia sprzeciwu jest nie tylko wysłanie, lecz i doręczenie postanowienia, o którym mowa w art. 30 ust. 2 zd. 3 tej ustawy w takim terminie, aby po pierwsze nie upłynął jeszcze termin do wniesienia sprzeciwu, po drugie aby wykonanie nakazu w wyznaczonym terminie było możliwe. W innym przypadku trzeba by przyjąć, że to organ, przez wysłanie postanowienia w dowolnym czasie, będzie decydował, od kiedy liczyć należy bieg terminu prawa materialnego, a przez to w jakim terminie może wnieść sprzeciw. Zgodnie zaś z treścią art. 110 w zw. z art. 126 K.p.a. postanowienie nie tylko wiąże organ, ale także dla adresata jest źródłem zawartego tam nakazu. Ponieważ z postanowienia doręczonego stronie po utracie przez organ kompetencji do ustalenia jej praw i obowiązków w drodze decyzji administracyjnej nie można wyprowadzić negatywnych dla strony okoliczności, wniesienie sprzeciwu powołującego się na niewykonanie obowiązków wymienionych w postanowieniu okazało się sprzeczne z prawem z powodu naruszenia art. 110 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 2 zd. 3 i w zw. z w art. 30 ust. 5 zd. 2 ustawy Prawo budowlane uchyleniu podlegała zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja. Kwestia doręczenia sprzeciwu po upływie trzydziestodniowego terminu nie miała w tym przypadku już znaczenia dla oceny jego skuteczności, gdyż wada polegająca na wniesieniu tego sprzeciwu w oparciu o niewykonanie postanowienia naruszającego wskazane wyżej przepisy czyniła sprzeciw nieskutecznym. Z tych też względów nie było potrzeby do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skargi. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Wojewoda Mazowiecki zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego (w trybie art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), tj. art. 30 ust. 2 i art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię przyjmującą, że dla zachowania trzydziestodniowego terminu o którym mowa w art. 30 ust. 5 powyższej ustawy konieczne jest doręczenie inwestorowi postanowienia wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zobowiązującego inwestora do uzupełnienia zgłoszenia poprzez dołączenie niezbędnych, w ocenie organu, brakujących dokumentów. Mając na uwadze powyższe Wojewoda wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu Wojewoda opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że nie podziela stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd, iż "(...) kompetencję do wniesienia sprzeciwu organ zachowuje do ostatniego dnia trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 zd. 2 ustawy Prawo budowlane, zatem warunkiem wniesienia sprzeciwu jest nie tylko wysłanie, lecz i doręczenie postanowienia, o którym mowa w art. 30 ust. 2 zd. 3 tej ustawy w takim terminie, aby (...) nie upłynął jeszcze termin do wniesienia sprzeciwu (....)". Zdaniem organu przyjęcie takiego poglądu w praktyce uniemożliwiałoby wniesienie jakiegokolwiek sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych objętych niekompletnym zgłoszeniem przy zwlekaniu i odebraniu przez stronę zgłaszającą tego typu postanowienia ostatniego dnia po awizowaniu przesyłki. Zdaniem Wojewody organ musi mieć pełny trzydziestodniowy termin na zapoznanie się ze zgłoszeniem i ocenę czy jest ono kompletne, czy też wymaga uzupełnienia. Wskazano także, że firmy zajmujące się posadowieniem nośników reklamowych często składają niekompletne zgłoszenia w komórkach Urzędu niezajmującej się administracją architektoniczno-budowlaną (np. w archiwum), mimo że często są reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników. Nadto wskazano, że organ nie przekroczył trzydziestodniowego terminu, w którym mógł wnieść sprzeciw, bowiem nadał go w polskiej placówce operatora publicznego w terminie 30 dni od daty upływu terminu na zastosowanie się inwestora do postanowienia i doręczył mu decyzję wnoszącą sprzeciw wobec wniesionego zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych. W tej sytuacji, zdaniem Wojewody, zakwestionowany wyrok zapadł z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 2 i art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Za zasadny należy uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 i art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię przyjmującą, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 powyższej ustawy konieczne jest doręczenie inwestorowi postanowienia wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zobowiązującego inwestora do uzupełnienia zgłoszenia poprzez dołączenie niezbędnych brakujących dokumentów. Jak wynika z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji przyjął, że wniesiony przez organ sprzeciw jest nieskuteczny, albowiem postanowienie wzywające inwestora do uzupełnienia brakujących dokumentów zgłoszenia zostało wprawdzie wysłane w dniu 16 maja 2011 r., a więc w trakcie biegu trzydziestodniowego terminu liczonego od daty wpływu zgłoszenia, ale zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora już po upływie tego terminu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji warunkiem wniesienia sprzeciwu jest nie tylko wysłanie, ale i doręczenie postanowienia o którym mowa w art. 30 ust. 2 zd. 3 ustawy Prawo budowlane w takim terminie, aby po pierwsze – nie upłynął jeszcze termin do wniesienia sprzeciwu, a po wtóre – aby wykonanie nakazu w wyznaczonym terminie było możliwe. Powyższy pogląd Sądu pierwszej instancji jest oczywiście wadliwy. Przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wskazuje jakie elementy winno zawierać prawidłowo dokonane zgłoszenie. Wskazuje również na obowiązek dołączenia, w zależności od potrzeb, określonych dokumentów w postaci szkiców lub rysunków, a także pozwoleń, opinii czy uzgodnień wymaganych odrębnymi przepisami. Zaś w sytuacji, gdy zgłoszenie zostało dokonane niezgodnie z przepisami, organ ma obowiązek wezwać inwestora do jego uzupełniania, co miało miejsce w niniejszej sprawie, w zakreślonym terminie. Nieuzupełnienie braków przez inwestora nakłada na organ obowiązek wniesienia sprzeciwu. W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Wniesione zgłoszenie było obarczone brakami, co skutkowało wydaniem przez organ postanowienia nakładającego obowiązek jego uzupełnienie w zakresie wskazanym w tym postanowieniu. W tej sytuacji należy rozważyć kwestię czy w przypadku dokonania zgłoszenia wymagającego uzupełnienia trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu rozpocznie swój bieg od dnia następnego po dniu dokonania zgłoszenia, który to pogląd wyraził Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czy też rozpocznie swój bieg później. Niewątpliwie termin wskazany w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane jest terminem prawa materialnego i jako taki nie może zostać przerwany, skrócony ani wydłużony, co trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji. Wobec tego podzielić należy pogląd Sądu pierwszej instancji, że wydanie postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 2 tej ustawy nie przerywa biegu trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Jednakże nie można przyjąć, jak czyni to Sąd pierwszej instancji, że w każdej sytuacji bieg terminu do wniesienia sprzeciwu rozpocznie się od dnia następnego po dniu dokonania zgłoszenia. Oczywiście taka sytuacja będzie miała miejsce wówczas, gdy zgłoszenie zostanie dokonane w sposób prawidłowy, niewymagający uzupełnienia. Jednakże w sytuacji gdy zgłoszenie będzie wymagało uzupełnienia, to bieg terminu do wniesienia sprzeciwu rozpocznie swój bieg później. I taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niekompletne zgłoszenie nie skutkuje rozpoczęciem biegu terminu do jego rozpatrzenia. Jako dzień doręczenia zgłoszenia należy wówczas przyjąć dzień, w którym nastąpiło doręczenie zgłoszenia zgodnego z ustawą. W sytuacji gdy inwestor został wezwany do uzupełnienia zgłoszenia będzie to dzień w którym inwestor uzupełni braki. Zaś w sytuacji gdy mimo upływu terminu zgłoszenie nie zostanie uzupełnione, termin do wniesienia sprzeciwu będzie biegł od dnia, w którym bezskutecznie upłynie termin do uzupełnienia zgłoszenia. Powyższe stanowisko jest już ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (porównaj przykładowo: wyroki NSA z dn. 16.01.2013 r., sygn. akt II OSK 1694/11, LEX nr 1341581; z dn. 22.11.2012 r., sygn. akt II OSK 1323/11, LEX nr 1291913; z dn. 25.07.2006 r., sygn. akt II OSK 956/05; opubl. ONSAiWSA 2007, nr 1, poz. 12). Reasumując o skutecznym zgłoszeniu w rozumieniu art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane można mówić dopiero wówczas, gdy zgłoszenie odpowiada wymaganiom ustawowym i nie wymaga uzupełnienia. Konsekwencją tego stanowiska jest liczenie biegu terminy w sposób przedstawiony powyżej. Nadto wskazać również należy, że przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie wiąże zachowania terminu z doręczeniem. W odniesieniu do powyższego brak jest przepisu który wiązałby ten skutek prawny, w przeciwieństwie np. do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. Prawo o zgromadzeniach (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 397). Zgodnie z treścią art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane organ ma 30 dni na wniesienie sprzeciwu. Bezskuteczny upływ tego terminu powoduje, że organ traci kompetencje do wniesienia sprzeciwu. Jednakże dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane konieczne jest wydanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia (porównaj: wyrok NSA z dn. 28.02.2012 r., sygn. akt II OSK 2425/10, npubl.). W niniejszej sprawie inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w dniu 25 kwietnia 2011 r. (data wpływu do organu). Po przeanalizowaniu tego zgłoszenia organ uznał, że jest ono niekompletne, co skutkowało wydaniem w dniu [...] maja 2011 r. (a nie jak omyłkowo wskazał Sąd pierwszej instancji w swoich rozważaniach dniu [...] stycznia 2012 r.) postanowienia nr [...] nakładającego na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym w jego treści zakresie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Obowiązki nałożone tym postanowieniem są zasadne. Następnie postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 1 czerwca 2011r., jednakże obowiązek nie został przez inwestora wykonany, co w konsekwencji skutkowało wydaniem w dniu 14 czerwca 2011 r. decyzji wnoszącej sprzeciw. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skoro przedmiotowe postanowienie zostało wydane terminie 30 dni, to dla skuteczności tego postanowienia, wbrew poglądowi Sądu pierwszej instancji, nie ma znaczenia data z jaką doręczono go pełnomocnikowi strony. W tym zakresie ważna jest bowiem data wydania tego postanowienia. Zaś data doręczenia postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia jest istotna dla ustalenia kwestii wywiązania się inwestora z zakreślonego przez organ terminu do wykonania obowiązku. I tak, skoro postanowienie z dnia [...] maja 2011 r. zostało pełnomocnikowi inwestora doręczone w dniu 1 czerwca 2011 r., to zakreślony siedmiodniowy termin do wykonania nałożonych nim obowiązków upłynął z dniem 8 czerwca 2011 r. W niniejszej sprawie inwestor nie uzupełnił zgłoszenia, zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu zaczyna swój bieg od dnia następnego, tj. 9 czerwca 2011 r. W tej sytuacji wydanie w dniu [...] czerwca 2011 r. decyzji o sprzeciwie zostało dokonane skutecznie, bo w terminie wynikającym z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 21 czerwca 2011 r. W tym miejscu wskazać należy, że aktualnie dominujący w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, zgodnie z którym wniesienie sprzeciwu w rozumieniu art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane następuje przez samo złożenie przez właściwy organ oświadczenia woli, tj. wydanie decyzji, a więc dla zachowania przedmiotowego terminu nie jest wymagane uzewnętrznienie woli organu, wystarczy wydanie decyzji (porównaj: wyrok NSA z dn. 22.10.2013 r., sygn. akt II OSK 166/13, wyrok NSA z dn. 25.07.2012 r., sygn. akt II OSK 808/11). Zatem wobec zasadności jedynego zarzutu naruszenia prawa materialnego i zaaprobowaniu stanowiska zajętego przez organy zarówno w zaskarżonej decyzji jak i decyzji pierwszoinstancyjnej co do kwestii zasadności wydanego postanowienia i terminowego wniesienia sprzeciwu, konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku. Wadliwa wykładnia art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane doprowadziła Sąd pierwszej instancji do niewłaściwej oceny zagadnienia wniesienia sprzeciwu przez organ. Zaś w związku z tym, że w sprawie mamy do czynienia jedynie z naruszeniem przepisów prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny mógł skorzystać z możliwości jaką daje przepis art. 188 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem "jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotowy sprzeciw został wniesiony prawidłowo, albowiem w wyniku nieuzupełnienia przez inwestora zgłoszenia, mimo skutecznego nałożenia takiego obowiązku postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., organ miał obowiązek, na podstawie art. 30 ust. 2 zd. 3 ustawy Prawo budowlane, wnieść sprzeciw. Dodać również należy, że sprzeciw ten został wniesiony w terminie wynikającym z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Co do zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się już powyżej, zatem nie ma potrzeby ponownego przytaczania argumentacji w tym zakresie. Dodać jedynie należy, że poglądu organu o przerwaniu terminu do wniesienia sprzeciwu Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela, jednakże wadliwość ta nie miała żadnego wpływu na prawidłowość wniesionego sprzeciwu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.