II SA/Lu 493/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 października 2012 r. sprawy ze skargi M. L. na uchwałę Rady Miejskiej w Zwierzyńcu z dnia 29 grudnia 2011 r. nr XXII/154/11 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Sygn.. akt II SA/Lu 493/12 UZASADNIENIE Uchwałą z dnia 28 kwietnia 2011 r. nr XI/63/11 podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) oraz art. 14 i art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) Rada Miejska w Zwierzyńcu postanowiła o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu położonego w Zwierzyńcu oznaczonego w planie symbolem B1-K, B-ZŁ oraz na terenie planowanej obwodnicy wyłączonej z planu miejscowego. O przystąpieniu do zmiany planu dokonano stosownych ogłoszeń i zawiadomień. Po opracowaniu projektu zmiany planu opracowano również prognozę skutków finansowych tej zmiany oraz prognozę oddziaływania zmiany planu na środowisko. Projekt został uzgodniony i zaopiniowany. Wyłożenie projektu wraz z prognozą do publicznego wglądu miało miejsce od 4 do 25 listopada 2012 r., o czym dokonano stosownego ogłoszenia. Do wyłożonego projektu planu uwagi zgłosili mieszkańcy Zwierzyńca wg załączonej listy podnosząc wspólnie, że proponowana lokalizacja biogazowi stanowić będzie dużą uciążliwość dla otoczenia. Bliskość osiedli mieszkaniowych i przeważający kierunek wiatrów stwarza realne zagrożenie dla uciążliwości mieszkańców i dlatego wyrażają swój sprzeciw. W konsekwencji zaskarżoną uchwałą z dnia 29 grudnia 2011 r. nr XXII/154/11 Rada Miejska w Zwierzyńcu, po stwierdzeniu nienaruszalności ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Zwierzyniec, uchwalonego uchwałą tej rady nr LI/288/97 z dnia 17 grudnia 1997 r., dokonała zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Zwierzyńca, odnośnie terenu o pow. ok. 3 ha w granicach oznaczonych w załączniku nr 1 do uchwały. Jednocześnie Rada w załączniku nr 2 do uchwały dokonała rozpatrzenia zgłoszonych przez mieszkańców Zwierzyńca uwag, pozostawiając je bez uwzględnienia. Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z dnia 1 lutego 2012 r., poz. 689. W wezwaniu z dnia 2 marca 2012 r. skierowanym do Rady Miejskiej w Zwierzyńcu M. L. występując w imieniu własnym oraz innych mieszkańców Zwierzyńca wniosła o usunięcie naruszenia prawa przedmiotową uchwałą przez jej uchylenie. Uzasadniając to żądanie podniosła, że uchwała narusza art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 1 ust. 2 pkt 3, 5 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 i 144 K.c. i art. 7 k.p.a. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gmina ma bowiem prawo do kształtowania sposobu zagospodarowania terenów gminy, nie może jednak tego prawa przekraczać, co zaistniało na skutek podjęcia uchwały. Przedmiotowa inwestycja w postaci budowy biogazowi spowoduje powstanie uciążliwości w postaci emisji zanieczyszczeń powietrza, wód i powierzchni ziemi, a nadto spowoduje pogorszenie warunków życia mieszkańców miasta. Uchwałą z dnia 29 marca 2012 r. Rada Miejska w Zwierzyńcu na powyższe wezwanie udzieliła odpowiedzi odmawiając uchylenia podważanej uchwały. Zdaniem Rady podniesione w wezwaniu zarzuty są niezasadnie, a wniesione wezwanie nie ma cech wniosku mieszkańców, gdyż opatrzone jest podpisem tylko M. L.. Uchwała ta została podjęta z zachowaniem procedur przewidzianych prawem, a nadto sporządzony na potrzeby zmiany planu raport o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji wskazuje, że nie będzie ona powodowała negatywnych skutków dla otoczenia. Pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r. (data nadania w urzędzie poczty) M. L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powołaną wyżej uchwałę domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Do skargi dołączono listę mieszkańców protestujących przeciwko budowie biogazowi, na objętym zaskarżoną uchwałą terenie. Zdaniem skarżącej zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących, którzy są właścicielami nieruchomości sąsiadujących z działkami objętymi sporną uchwałą. Wprowadzone uchwałą zmiany nie uwzględniają natomiast wymagań urbanistyki i architektury, które wynikają z przepisów ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzeń Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle i ich usytuowanie. Źródłem interesu prawnego skarżących są ponadto przepisy Kodeksu cywilnego, który w art. 144 określa zakazy, które rada uchwalając plan zagospodarowania przestrzennego winna uwzględniać. Nadto dodała, że źródłem ich interesu są również przepisy ustawy o odpadach, których celem jest ochrona dóbr osobistych jednostek, do których należy m.in. prawo do korzystania ze środowiska. Działki objęte planem stanowią otulinę Roztoczańskiego Parku Narodowego, na którym to obszarze zabronione jest składowanie odpadów. Powyższe natomiast jednoznacznie wskazuje, że Rada Gminy przekroczyła przysługujące jej władztwo planistyczne, kosztem interesu prawnego skarżących. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Zwierzyńcu wniosła o jej oddalenie jako niezasadnej, polemizując z zarzutami w niej sformułowanymi. W szczególności wskazała, że wprowadzona zmiana polega na wprowadzeniu dodatkowych funkcji terenu z zakresu gospodarki energetycznej związanych z wykorzystaniem biogazu i dopuszczającej budową biogazowi. Sporządzona w trakcie procedury planistycznej prognoza oddziaływania na środowisko przeczy jednak podnoszonym zarzutom i w żaden sposób nie potwierdza obaw skarżących co do uciążliwości ewentualnych inwestycji dla środowiska i ich niekorzystnego wpływu na nieruchomości sąsiednie. Nietrafne przy tym są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów budowlanych, które mają zastosowanie dopiero na etapie przygotowania do realizacji konkretnej inwestycji. Plan miejscowy dopuszcza jedynie potencjalną możliwość wykonywania na danym terenie określonych budowli. Sama potencjalna możliwość realizacji pewnego typu obiektu nie oznacza jednak naruszenia praw właścicielskich. Ponadto zmieniony plan nie przewiduje składowania odpadów na terenie objętym uchwałą, a projekt jego zmiany został pozytywnie zaopiniowany przez Roztoczański Park Narodowy. Konkludując organ wskazał, że ewentualna lokalizacja małej biogazowi wykorzystującej naturalne odpady roślinne, na terenie przeznaczonym na potrzeby oczyszczalni ścieków nie zwiększa uciążliwości dla środowiska, nie pogarsza warunków eksploatacji nieruchomości sąsiednich i w niczym nie narusza praw właścicielskich tych nieruchomości. Zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2012 r. skarżąca została wezwana do wyjaśnienia kwestii reprezentacji osób znajdujących się na liście dołączonej do skargi. Jednakże w zakreślonym terminie nie przedstawiła żadnego dokumentu upoważniającego ją do reprezentacji tych osób w postępowaniu sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jej przedmiotem jest uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta Zwierzyniec, podjęta na podstawie art. 27 w zw. z art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowi zatem akt prawa miejscowego w rozumieniu art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym o czym wprost stanowi art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie natomiast do treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oceniając natomiast zawarte w tym przepisie przesłanki dopuszczające rozpatrzenie skargi wskazać należy, że nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Skarżąca dopełniła również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Miejskiej w Zwierzyńcu pismem z dnia 2 marca 2012 r. Do oceny pozostaje zatem jedynie kwestia naruszenia interesu prawnego skarżącej przedmiotową uchwałą będącą kolejną przesłanką merytorycznego rozpatrzenia skargi. Jedynie bowiem wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej przesądza o istnieniu jej legitymacji skargowej w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz. 2). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru skargi powszechniej (actio popularis), co oznacza, że przepis ten nie daje prawa wniesienia skargi w interesie publicznym, a tylko w interesie własnym (indywidualnym). Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje bowiem podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym. Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). Niewątpliwie zatem przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, (a nie kogokolwiek innego) otwiera drogę do merytorycznej oceny uchwały podjętej w tym przedmiocie. Bezsporne przy tym jest, że art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie zawiera definicji "interesu prawnego", a tym samym nie pozwala rozkodować znaczenia pojęcia którym się posługuje ustawodawca. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest jednak pogląd, że interes prawny winien być rozumiany jako zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej (wyrok NSA z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1693/97 - Lex nr 48702). Stwierdzenie tego interesu sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego (niekoniecznie administracyjnego), a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99 - Lex nr 47938). Podkreśla się przy tym, że jest to interes o charakterze osobistym przez to, że jest własny, zindywidualizowany i konkretny (wyrok NSA z dnia 4 września 2010 r., sygn. akt II SA 1410/01 - Lex nr 53376). W rozpoznawanej sprawie skarżąca, zdaniem Sądu, nie wykazała naruszenia tak rozumianego interesu prawnego wskutek podjęcia przez Radę Miejską w Zwierzyńcu i pozostawania w obrocie prawnym zaskarżonej uchwały. Wprost przeciwnie treść skargi wskazuje, że skarżąca kwestionuje zmianę planu niejako w interesie ogólnym, jako członek wspólnoty samorządowej, a nie z uwagi na naruszenie jej konkretnego, bezpośredniego i indywidualnego interesu. Przywołuje w tym zakresie argumentację dotyczącą przyrody, środowiska oraz warunków mieszkaniowych nie określając jakich nieruchomości miałyby one dotyczyć. Legitymacji skargowej nie stwarza natomiast sam fakt, że skarżąca jest mieszkańcem Miasta Zwierzyniec, a sama przynależność do wspólnoty samorządowej, bez wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, nie uprawnia do wniesienia skargi, w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Nie jest to bowiem norma prawna pozwalająca na kontrolę przez poszczególne podmioty działalności uchwałodawczej organów gmin w ogóle, tj. w oderwaniu od ich indywidualnego interesu prawnego. O istnieniu indywidualnego interesu prawnego po stronie skarżącej nie świadczy również posiadane przez nią prawo własności udziału w nieruchomości gruntowej położonej w Zwierzyńcu przy ul. Jasnej 5 stanowiącej działkę nr ewid. 1256. Okoliczność ta sama w sobie nie legitymuje jej bowiem do skutecznego złożenia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak już wskazano plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z kolei art. 6 ust. 2 tej ustawy stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Bezsporne zatem jest, że regulacje miejscowego planu mogą dotyczyć interesu prawnego wynikającego z norm materialnoprawnych kształtujących prawo własności. W orzecznictwie słusznie jednak się podnosi, że skargę na uchwałę, w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może złożyć właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości znajdującej się na terenie objętym taką uchwałą lub na terenie z nim sąsiadującym. Osoba, która domaga się ochrony swojego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych powinna jednak również w pierwszej kolejności wykazać istnienie po swojej stronie konkretnego interesu prawnego, który ma podlegać tej ochronie (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., II OSK 133/08, LEX 459347, wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008 r., II OSK 1335/07). Co do zasady samo ustalenie przeznaczenia terenu poszczególnych nieruchomości nie ogranicza, a tym bardziej nie narusza prawa własności, w tym prawa zabudowy innych nieruchomości. W orzecznictwie przyjmuje się, że nie można jednak wykluczyć legitymacji do zaskarżenia planu miejscowego przez osoby, które nie mają tytułu prawnego do nieruchomości, których dotyczy plan. W konsekwencji istnieje konieczność badania w każdej indywidualnej sprawie legitymacji procesowej nawet takich skarżących, którzy nie mają tytułu prawnego do nieruchomości objętej planem. W wyroku NSA z dnia 1 września 2009 r., II OSK 900/09, LEX nr 597946 stwierdzono, że: "nie można wykluczyć, że mimo położenia nieruchomości poza obszarem objętym zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale w jego sąsiedztwie, może dojść do naruszenia interesu prawnego właściciela takiej nieruchomości. Wiele zależy od tego w jakim stopniu ustalenia planu wpływają na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości". Z kolei w wyroku z dnia 14 grudnia 2009 r., II OSK 1675/09, LEX nr 582854 NSA wyraził pogląd, zgodnie z którym "może zaistnieć sytuacja, w której przeznaczenie określonej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego będzie miało wpływ na możliwość zagospodarowania nieruchomości nie objętej tym planem. Nieruchomość objęta planem może zostać przeznaczona pod tego rodzaju inwestycje, których realizacja uniemożliwi lub ograniczy możliwość zagospodarowania nieruchomości nie objętej planem w jej dotychczasowy sposób. Zaistnienie takiej sytuacji należy jednak wykazać w sposób nie budzący wątpliwości". W ocenie Sądu analiza legitymacji skarżącej również z tego punktu widzenia nie pozwala przyjąć posiadania przez nią interesu prawnego o jakim mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Przede wszystkim stwierdzić należy, że skarżąca nie jest właścicielką terenu przylegającego do terenu objętego zaskarżoną zmianą planu. Nieruchomość objęta zaskarżonym planem położona jest w Zwierzyńcu przy ul. Dębowej, zaś działka do której skarżąca ma tytuł prawny nr [...] położona jest przy ul. J. w Z.. Bezsporne przy tym jest, że nieruchomości te ze sobą nie graniczą. Nie można nawet przyjąć, że jedna położona jest w sąsiedztwie drugiej. Pomiędzy terenem objętym planem, a działką skarżącej jest dość znaczna odległość i szereg oddzielających je działek. Już ta okoliczność wskazuje, że pomiędzy ustaleniami planu dla przedmiotowego obszaru, a interesem prawnym skarżącej może istnieć co najwyżej pośredni związek, który można określić co najwyżej interesem faktycznym. Ochrona interesów faktycznych pozostaje jednakże poza zakresem ochrony jaki gwarantuje art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Ponadto, w ustaleniach zaskarżonej uchwały w części dotyczącej przeznaczenia terenu nie przewidziano przeznaczenia, które nie mieściłoby się w przeznaczeniu wynikającym z dotychczasowego brzmienia planu. Do czasu uchwalenia zaskarżonej zmiany planu miejscowego przedmiotowy teren był terenem istniejącej, mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków (B1-K), gdzie przeznaczenie nakazywało utrzymanie dotychczasowego sposobu wykorzystania terenu (§ 83 uchwały w wersji z 2007 r.). Natomiast obecnie - po zmianie planu dokonanej zaskarżoną uchwałą - teren ten to również teren urządzeń kanalizacyjnych (K), gdzie przeznaczenie podstawowe obejmuje oczyszczalnię ścieków, a jedynie uzupełniające dopuszcza lokowanie obiektów i instalacji do wytwarzania i zagospodarowania biogazu (§ 8 pkt 1 zaskarżonej uchwały). Porównanie przeznaczenia dotychczasowego z przeznaczeniem aktualnym prowadzi do wniosku, że podstawowe przeznaczenie terenu nie zostało w ogóle zmienione. Zmiana dotyczy jedynie wprowadzenie funkcji uzupełniającej. W takiej sytuacji trudno uznać by przedmiotowa uchwała naruszała prawo własności skarżącej do działki nie znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów objętych planem. W tym stanie faktycznym również kwestie związane z odczuciem skarżącej o powstaniu immisji w związku z uchwaleniem zaskarżonej uchwały - niezależnie od tego, że odczucia takie związane są raczej z interesem faktycznym niż interesem prawnym skarżącej - nie znajdują obiektywnego potwierdzenia w treści zaskarżonej uchwały, nie zostały też w żaden sposób wykazane, czy nawet uprawdopodobnione przez skarżącą. Jednocześnie należy podnieść, że uchwalenie planu w kwestionowanym kształcie, nie wyklucza prawa skarżącej do ewentualnego szukania ochrony w treści art. 144 K.c. w drodze stosownego powództwa cywilnego na etapie użytkowania instalacji lub urządzeń przewidzianych w planie, o ile w ogóle dojdzie do ich realizacji. Na obecnym etapie postępowania wskazywane przez skarżącą zagrożenia mają wyłącznie charakter hipotetyczny i potencjalny, a nie rzeczywisty i indywidualny i dlatego nie mogą tworzyć legitymacji skargowej do zaskarżenia uchwały. Konkludując, w ocenie Sądu, podmiot który kwestionuje postanowienia planu w odniesieniu do nieruchomości, których nie jest właścicielem (i w stosunku do których nie przysługuje mu żadne prawo o charakterze rzeczowym), a które ponadto nie graniczą bezpośrednio z nieruchomościami tego podmiotu, uznać należy, iż postanowienia te co do zasady nie mogą naruszać jego interesu prawnego. Postanowienia te nie ingerują bowiem bezpośrednio w sposób wykonywania przysługujących mu praw. Natomiast kwestię ewentualnych immisji można rozpatrywać wyłącznie w kategoriach naruszenia interesu faktycznego (nie zaś interesu prawnego). Ochrona interesów faktycznych pozostaje jednakże poza zakresem ochrony jaki gwarantuje instytucja przewidziana w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Tym samym zdaniem Sądu nie są uzasadnione te twierdzenia strony, które sprowadzają obowiązek wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wyłącznie do powołania się na prawo własności i deklaracji o jego naruszeniu. Sąd w tym zakresie prezentuje stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 3 czerwca 2009 r., II OSK 102/09, zgodnie z którym "samo prawo własności czy jego ograniczenie nie implikuje automatycznie legitymacji skargowej". Z tych wszystkich względów należało przyjąć, że w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy skarżąca nie wykazała, by nastąpiło poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały naruszenie w chwili jej zaskarżenia jej interesu prawnego. Tym samym należało uznać, iż nie ma legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Z tego też względu Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny przedmiotowej uchwały. Dopiero bowiem wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącej umożliwiłoby sądowi ocenę zgodności z prawem podjętej uchwały. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę oddalił.