II SA/Gd 330/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. na uchwałę Rady Miasta z dnia 29 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz ustalenia stawki oprocentowania rozłożonej na raty opłaty 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Rady Miasta na rzecz skarżącej A Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. kwotę 780 zł (siedemset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Miasta S. podjęła w dniu 29 lipca 2008 r. uchwałę nr [...] w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia 28 marca 2008 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz ustalenia stawki oprocentowania rozłożonej na raty opłaty. Uchwała ta wydana została na podstawie art. 18 ust 2 pkt 15 i art. 40 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DZ.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z póżn. zm.) a także na podstawie art. 4 ust 5, ust 7 pkt 2 i ust 11 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (DZ.U. nr 175, poz. 1459 z późn. zm.). Pismem z dnia 7 marca 2012 r. Spółka A wezwała Radę Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa w przedmiotowej uchwale poprzez uchylenie jej § 4, który stanowi: "nieuiszczona część rozłożonej na raty opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej dwukrotności stopy redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski". W ocenie wzywającej treść § 4 powołanej uchwały jest niezgodna: z art. 4 ust. 4, 5 i 17 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, z ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami a także z ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zdaniem wzywającej Rada Miasta S. nie była bowiem uprawniona, w formie aktu prawa miejscowego, do określenia innej wysokości stóp procentowych niż określonych w art. 4 ust 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Wyrażenie zgody na zastosowanie innej stopy procentowej uzależnione jest od stosownego wniosku organu odwoławczego, który to wniosek może być złożony w konkretnej sprawie, a którego w niniejszej sprawie brak. Rada Miasta S. nie zajęła stanowiska w sprawie wniesionego przez Spółkę A wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 30 kwietnia 2012 r. Spółka A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powołaną uchwałę Rady Miasta S. z dnia 29 lipca 2008 r. w części dotyczącej jej § 4. W ocenie skarżącej zaskarżona uchwała wydana została z: - rażącym naruszeniem art. 4 ust 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w zw. z art. 4 ust 17 tej ustawy w zw. z art. 11 ust 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez bezpodstawne przyjęcie, że organ jest uprawniony do ustalenia innej stopy procentowej w akcie o charakterze generalnym, podczas gdy na podstawie tych przepisów jest to możliwe wyłącznie poprzez uzyskanie zgody wojewody, rady lub sejmiku, co może nastąpić na wniosek odpowiedniego organu, złożony w konkretnej sprawie; - rażącym naruszeniem art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 40 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez wydanie aktu prawa miejscowego bez upoważnienia zawartego w ustawie; - naruszeniem art. 4 ust 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności poprzez jego niezastosowanie i ustalenie w § 4 uchwały innej niż określona w przedmiotowym przepisie stopy procentowej. W związku z przedstawionymi zarzutami skarżąca domagała się stwierdzenia, że § 4 uchwały został wydany z naruszeniem prawa. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że § 4 zaskarżonej uchwały narusza jej interes prawny, albowiem w dniu 16 stycznia 2012 r. na rzecz skarżącej Spółki wydane zostały: decyzja nr [...] o zmianie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 2 grudnia 2011 r. znak [...] w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego, położonego w S. przy ul. S., oznaczonego na karcie mapy nr [...] jako działka nr [...] obszaru 374 m2 i nr [...] obszaru 62 m2 w prawo własności nieruchomości i decyzja nr [...] o zmianie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 2 grudnia 2011 r. znak [...] w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego, położonego w S. przy ul. M., ul. S. [...], oznaczonego na karcie mapy nr [...] jako działki nr [...] obszaru 110 m2, nr [...] obszaru 8479 m2 oraz nr [...] obszaru 46 m2. Na mocy powyższych rozstrzygnięć Prezydenta Miasta S. decyzje z dnia 2 grudnia 2011 zostały zmienione w taki sposób, że odsetki przy rozłożeniu opłaty na raty, liczone są przy zastosowaniu stopy procentowej równej dwukrotności stopy redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. W sentencji obydwu decyzji określono zatem niezgodną z obowiązującymi przepisami prawa stawkę oprocentowania rozłożonych na raty opłat stanowiących zamiast jednokrotności – dwukrotność stopy redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta S. wniosła o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że uchwała Rady Miasta S. z dnia 29 lipca 2008 r. nr [...] obowiązuje od dnia 13 października 2008 r. i została opublikowana w dniu 26 września 2008 r. w dzienniku urzędowym województwa pod nr [...] poz. [...]. Wojewoda nie miał żadnych wątpliwości co do legalności tej uchwały i nie przeprowadził postępowania w sprawie stwierdzenia jej niezgodności z prawem w trybie art. 91 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym jak również nie skorzystał z przepisu art. 93 ustawy. W ocenie organu zarzuty przedstawione przez skarżącą są bezzasadne a zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem organu zastosowanie stopy procentowej innej niż określona w art. 4 ust 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania w prawo własności nieruchomości, nie musiało nastąpić na wniosek Prezydenta Miasta S., albowiem dokonując wykładni tego przepisu stwierdzić należy, że użyty w tym przepisie spójnik "albo" stanowi alternatywę rozłączną i część zdania zawarta bezpośrednio po wyrażeniu "albo" powinna być odczytywana jako całość i nie odnosi się do zapisów zawartych przed spójnikiem "albo". Ponadto, zdaniem organu zgoda wyrażona przez Radę w formie uchwały może mieć charakter ogólny, albowiem aktywność ustawodawcy w odniesieniu do art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami doprowadziła do odstąpienia od zasady indywidualnego podejścia w udzielaniu zgody na udzielenie bonifikat. Dnia 5 listopada 2009 r. ustawodawca zlikwidował indywidualny charakter zgody. Jednocześnie Rada wskazała, że inne jednostki samorządu terytorialnego działają w oparciu o analogiczne uchwały swoich rad. W piśmie procesowym z dnia 21 czerwca 2012 r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo skarżąca podniosła, że niepodjęcie przez Wojewodę postępowania w trybie art. 91 ust 1 lub art. 93 ustawy o samorządzie gminnym w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały, a także niezaskarżenie uchwały w późniejszym terminie do sądu administracyjnego, nie świadczy o jej zgodności z prawem. Poza tym wydawanie przez inne jednostki samorządu terytorialnego aktów prawa miejscowego o treści niezgodnej z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w żadnym wypadku nie może oznaczać usankcjonowania sprzecznego z prawem działania innych jednostek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akt organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż wymienione w pkt 5 (tj. akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została uchwała Rady Miasta S. z dnia 29 lipca 2008 r. nr [...] w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia 28 marca 2008 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz ustalenia stawki oprocentowania rozłożonej na raty opłaty. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zaskarżona uchwała Rady Miasta S. dotyczy ustalenia stawki oprocentowania rozłożonej na raty opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, a zatem stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Przez uchwałę z zakresu administracji publicznej należy rozumieć uchwałę podjętą w sprawach należących do właściwości organów gminy rozstrzyganych w drodze uchwały. Całokształt spraw zaliczonych do zakresu działania gminy ma na celu realizację zadań publicznych i z tej przyczyny sprawy te należą do zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1997r., sygn. akt III RN 41/97, OSNAPiUS 1998, nr 6, poz. 171). Skarżąca spółka w dniu 12 marca 2012 r. wezwała Radę Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa, zaś skargę do Sądu wniosła w dniu 2 maja 2012 r. Mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (opublik. ONSA i wsa 2007, nr 3, poz. 60) należało uznać, że skarga została wniesiona w terminie. Zatem w niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez skarżącą z zachowaniem terminu ustawowego terminu określonego w art. art. 53 § 2 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca wykazała również, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny, gdyż na podstawie zaskarżonej uchwały zostały wydane przez Prezydenta Miasta S. decyzje określające odsetki przy rozłożeniu opłaty na raty przy zastosowaniu stopy procentowej równej dwukrotności stopy redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana uchwała Rady Miasta S. wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które musiało skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego w całości. Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanej uchwały stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (DZ.U. nr 175, poz. 1459 z późn. zm.). Art. 4 ustawy tej, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kontrolowanej uchwały, stanowił: Osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jest obowiązana do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty z tytułu tego przekształcenia, z zastrzeżeniem art. 5 (ust. 1). W decyzji, o której mowa w art. 3 ust. 1, właściwy organ ustala opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Do ustalenia tej opłaty stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 1 i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.) (ust. 2). Opłatę, o której mowa w ust. 1, rozkłada się, na wniosek użytkownika wieczystego, na raty, na czas nie krótszy niż 10 lat i nie dłuższy niż 20 lat, chyba że wnioskodawca wystąpi o okres krótszy niż 10 lat (ust. 3). Nieuiszczona część opłaty, rozłożonej na raty zgodnie z ust. 3, podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski (ust. 4). Wojewoda w stosunku do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a właściwa rada lub sejmik w stosunku do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, mogą wyrazić zgodę na zastosowanie, innej niż określona w ust. 4, stopy procentowej (ust. 5). Organ właściwy do wydania decyzji może udzielić bonifikaty od opłaty, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność: 1) Skarbu Państwa - za zgodą wojewody; 2) jednostek samorządu terytorialnego - za zgodą właściwej rady lub sejmiku (ust. 7). Organ właściwy do wydania decyzji może udzielić wyższej, niż określona w ust. 8-10 bonifikaty od opłaty, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność: 1) Skarbu Państwa - za zgodą wojewody; 2) jednostek samorządu terytorialnego - za zgodą właściwej rady lub sejmiku (ust. 11). W przypadkach, o których mowa w ust. 5, 7, 11 i 15, do wyrażenia zgody przez wojewodę, radę lub sejmik stosuje się odpowiednio przepis art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (ust. 17), zgodnie z którym jeżeli przepisy ustawy wymagają udzielenia zgody przez radę, sejmik lub wojewodę, wyrażenie zgody, z wyjątkiem zgody, o której mowa w art. 46 ust 4, następuje odpowiednio w drodze uchwały rady lub sejmiku albo zarządzenia wojewody wydanego w terminie miesiąca od złożenia odpowiedniego wniosku przez starostę. Z przywołanej regulacji art. 4 wynika, że w każdej sprawie z wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości właściwy organ ustala opłatę za przekształcenie. Ustalenie opłaty z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości następuje w decyzji administracyjnej o przekształceniu, która ze swej istoty ma charakter indywidualny tzn. wydawana jest w konkretnej sprawie i dotyczy konkretnie określonego podmiotu lub grupy podmiotów. W ramach ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia organ właściwy do wydania decyzji o przekształceniu został wyposażony przez ustawodawcę w uprawnienie m.in. do: zastosowania, innej niż określona w art. 4 ust 4 ustawy, stopy procentowej opłaty rozłożonej na raty oraz do udzielenia bonifikaty od opłaty. Uprawnienia te należą do wyłącznej kompetencji organu właściwego do wydania decyzji o przekształceniu jednakże skorzystanie z nich uzależnione zostało od uzyskania zgody właściwego organu, tj. wojewody (w stosunku do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa) lub rady lub sejmiku (w stosunku do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego). Zgoda ta może być wydana jedynie na wniosek organu właściwego do wydania decyzji o przekształceniu i wyrażona musi być w formie uchwały rady lub sejmiku albo zarządzenia wojewody. Ponieważ ustalenie opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości następuje w decyzji administracyjnej to również wyrażenie zgody na udzielenie bonifikaty od tej opłaty, czy też udzielenie zgody na zastosowanie innej stopy procentowej rozłożonej na raty opłaty może nastąpić wyłącznie w związku z rozpatrzeniem przez właściwy organ sprawy indywidualnej. Zgoda na zastosowanie innej stopy procentowej nie jest podejmowana niezależnie od indywidualnych postępowań w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W przedmiocie tej zgody, jeśli sprawa dotyczy nieruchomości stanowiących własność gminy, rada gminy podejmuje uchwałę, która jest adresowana do organu właściwego w ramach procedury administracyjnej prowadzącej do wydania odpowiedniej decyzji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 398/08, Lex nr 466186). Również wyrażanie generalnej zgody na udzielenie bonifikaty w decyzjach ustalających opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własność, wykracza poza zakres kompetencji Rady Gminy. Nie jest zatem dopuszczalne wyrażanie zgody na udzielenie bonifikaty w formie aktu, który ma charakter generalny i abstrakcyjny (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1484/09, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarówno zatem zgoda na zastosowanie innej, niż określonej w art. 4 ust 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stopy procentowej rozłożonej na raty opłaty, jak również zgoda na udzielenie bonifikaty od opłaty ma charakter indywidualny i powinna być wydawana w konkretnie określonej sprawie, w odpowiedzi na konkretny wniosek organu wydającego decyzję o przekształceniu. Uchwała rady wydana w przedmiocie zgody na zastosowanie, innej niż określona w art. 4 ust 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności stopy procentowej wydana na podstawie art. 4 ust 5 tej ustawy oraz uchwała rady w przedmiocie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty wydana na podstawie art. 4 ust. 7 lub 11 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie jest zatem aktem prawa miejscowego (zob. R. Skwarło, Komentarz do art. 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w praw własności nieruchomości, Lex; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 219/07, Lex nr 327779; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 20102 r., sygn. akty I SA/Wa 1484/09, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Akty prawa miejscowego stanowią bowiem kategorię źródeł prawa powszechnie obowiązującego na wewnątrzterytorialnym obszarze struktur Państwa i mają terytorialny zakres obowiązywania. Adresat normy prawnej zawartej w akcie prawa miejscowego jest określony w sposób potencjalny, generalny i abstrakcyjny. Akty prawa miejscowego wiążą erga omnes i ich adresatem może być każdy podmiot ze względu na zaistniały stan faktyczny, a warunkiem ich wejścia w życie jest ich ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym. Rada Gminy nie ma podstaw prawnych, a tym samym kompetencji, do udzielania takiej zgody w formie aktu prawa miejscowego. Podstawy ku temu nie stanowi art. 40 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w oparciu o który prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy przysługuje gminie na podstawie upoważnień ustawowych. Takiego upoważnienia nie zawiera bowiem ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Podstawy tej nie zawiera także ustawa o samorządzie gminnym, taka kompetencja nie mieści się bowiem w zakresie wyznaczonym przepisem art. 40 ust 2 tej ustawy. Skoro uchwała taka nie jest aktem prawa miejscowego to nie podlega publikacji w Dzienniku Urzędowym. Zgodnie bowiem z art. 4 ust 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych ustaw (DZ.U. z 2007 r., nr 68, poz. 449) w dziennikach urzędowych ogłaszane są jedynie akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że Rada Gminy S., podejmują kontrolowaną uchwałę, przekroczyła zakres upoważnienia zawarty w art. 4 ust. 5, ust. 7 i ust. 11 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Wyjaśnić również należy, że dla merytorycznej oceny kontrolowanej uchwały nie miał znaczenia fakt, iż ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 206, poz. 1590), która weszła w życie 7 stycznia 2010 r., dokonano między innymi zmiany art. 4 ust. 7 i ust. 11 pkt 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i dodano do niej art. 11a. W wyniku tych zmian zawarte uprzednio w art. 4 ust 7 i ust. 11 pkt 2 ustawy unormowanie, że organ właściwy do wydania decyzji może udzielić bonifikaty "za zgodą właściwej rady lub sejmiku" zastąpiono wyrażeniem "na podstawie uchwały właściwej rady lub sejmiku". W dodanym art. 11a postanowiono, że uchwała taka określa warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych. Rozwiązanie to zmienia w zasadniczy sposób poprzednią regulację dotyczącą udzielania bonifikat. Sformułowanie zawarte w art.4 ust 7 ustawy wskazuje na uznaniowy charakter udzielania przez organ wydający decyzję w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności bonifikaty w odpłatności z tytułu tego przekształcenia. W tej sytuacji rada, jako organ stanowiący gminy, w imieniu której wydawane są decyzje o przekształceniu, jest uprawniona do uregulowania tej kwestii, w ogólnie obowiązującym akcie normatywnym, wiążącym zarówno organ gminy jak i ubiegających się o udzielenie bonifikaty (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 23 listopada 2011 r., sygn. II SA/Sz 1000/11, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże, zmiany wprowadzone ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw nie obowiązywały w dniu podejmowania kontrolowanej uchwały, a ponadto zmiany te nie dotyczą zgody na zastosowanie innej, niż określona w art. 4 ust 4 ustawy, stopy procentowej opłaty rozłożonej na raty. Z uwagi na powyższe oraz uznając całkowicie za niezasadne argumenty przedstawione w odpowiedzi organu na skargę, Wojewódzki Sad Administracyjny , na podstawie art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. W ocenie Sądu stwierdzenia nieważności nie wyłącza upływ roku od dnia podjęcia zaskarżonej uchwały, jako że w niniejszej sprawie Rada wydała akt o charakterze generalnym w trybie właściwym dla aktów prawa miejscowego mimo braku podstaw prawnych. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego wpisu sądowy oraz kosztów zastępstwa procesowego.