II OSK 329/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 405/12 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w B. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K. 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Rady Miejskiej w K. na rzecz K. Sp. z o.o. w B. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 405/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. Sp. z o.o. w B. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Zaskarżoną uchwałą, podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) w związku z art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 z późn. zm.), Rada Miejska w K. odmówiła zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K. przedłożonych przez K. Spółka z o.o. na okres od 10 grudnia 2011 r. do 9 grudnia 2012 r. w następującej wysokości: 1) taryfa za wodę dla wszystkich odbiorców usług: 5,92 zł/m3 (netto), 6,39 zł/m3 (brutto); 2) taryfa za ścieki dla wszystkich odbiorców usług: 15,09 zł/m3 (netto), 16,30 zł/m3 (brutto) z powodu ich niezgodności z przepisami. W uzasadnieniu uchwały Rada Miejska w K. podała m.in., że po przeprowadzeniu – zgodnie z treścią art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków – czynności kontrolnych wyżej wymienionych taryf ustalono, iż dokonano przyjęcia nieprawidłowych danych dotyczących okresu ich obowiązywania, tj. od dnia 10 grudnia 2011 r. do 9 grudnia 2012 r. W ocenie Rady prawidłowy termin obowiązywania taryf powinien być liczony od dnia 11 grudnia 2011 r., na co wskazuje także – zdaniem Rady – Wojewoda D. działający, jako organ nadzoru, w piśmie z dnia [...] września 2011 r. Na opisaną powyżej uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła K. Sp. z o.o. W skardze – powołując się na przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w związku z art. 101 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy o samorządzie gminnym – Spółka zarzuciła zaskarżonej uchwale niezgodność z prawem, wynikającą z naruszenia: art. 24 ust. 5a w związku z art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków; art. 24 ust. 8 w związku z art. 24 ust. 4 tej ustawy i art. 24 ust. 10 w związku z art. 24 ust. 1 wskazywanej ustawy. Odwołując się do tych zarzutów wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że przedłożony przez K. Sp. z o.o. wniosek taryfowy został, w dniu 26 października 2011 r., na podstawie art. 24 ust. 2 i ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków pozytywnie zweryfikowany przez Burmistrza K., który przedstawił Radzie Miejskiej w K. projekt uchwały o zatwierdzenie zgłoszonych taryf na dostarczenie wody i odprowadzanie ścieków wraz z uzasadnieniem. Skarżąca zwróciła uwagę na blankietowy charakter normy zawartej w art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i wyjaśniła, że powołanie się przez Radę, przy odmowie zatwierdzenia taryf, tylko na ten przepis, nie może być uznane za wystarczające. Kwestionując konkretne ustalenia taryf, czy też ustalenia faktyczne, w oparciu o które zostały one sporządzone, Rada powinna wykazać, który przepis prawa został naruszony i precyzyjnie wskazać, na czym owo naruszanie polega. Tylko wówczas możliwe jest dokonanie kontroli legalności uchwały. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie podano jednak konkretnych przepisów, które zostałyby naruszone przy sporządzaniu taryf, a przedstawione argumenty wskazują, że podstawą odmowy były inne okoliczności niż legalność taryf. Podniesiono, że w dniu 8 listopada 2011 r. – po opublikowaniu na stronie internetowej BIP Miasta K. projektu uchwały o odmowie zatwierdzenia przedmiotowych taryf wraz z uzasadnieniem – Spółka wystąpiła z autopoprawką do właściwego wniosku taryfowego, a autopoprawka została pozytywnie zweryfikowana przez Burmistrza Miasta K. Spółka, odnosząc się do twierdzeń organu o nieprawidłowym określeniu okresu obowiązywania wnioskowanych taryf, podkreśliła, że bezspornym jest, iż przedmiotowa uchwała podjęta została w dniu [...] listopada 2011 r., zatem ustawowy termin do doręczenia jej organowi nadzoru upłynął w dniu 17 listopada 2011 r. W związku z tym – zdaniem autora skargi – w dniu 18 listopada 2011 r. rozpoczął swój bieg termin 30 dni na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego. Dalsze wyliczenia uprawniają do stwierdzenia, że przedstawiony w przedmiotowym wniosku terminu obowiązywania taryf jest prawidłowy. Zdaniem Spółki, w okolicznościach istniejących w sprawie i w związku z treścią art. 24 ust. 8 w związku z art. 24 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków, przedłożoną po upływie okresu weryfikacji autopoprawkę, należy potraktować, jako wniosek taryfowy. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K. wniosła o oddalenie skargi w całości. W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, odnosząc się do istoty legitymacji procesowej konstruowanej na podstawie kryteriów wymaganych art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm., zwanej dalej "u.s.g."), podniósł, że nie dopatrzył się naruszenia interesu prawnego Spółki albo jej uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem, a jej własną, indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z prawa materialnego. Biorąc zatem pod uwagę, że nie została spełniona przesłanka, która uprawniałaby skarżącą do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., brak było podstaw do żądania od sądu administracyjnego kontroli legalności zaskarżonej uchwały organu gminy. W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącą Spółkę argumentacja wskazywać mogłaby jedynie na możliwość naruszenia interesu faktycznego, który jednakże nie został uwzględniony we wskazanym wyżej przepisie. Sąd zauważył nadto, że konsekwencją odmowy zatwierdzenia taryf przez radę gminy w sposób nienaruszający prawa jest – zgodnie z przepisem art. 24 ust. 5a ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków – przedłużenie czasu obowiązywania dotychczasowych taryf w sposób określony w tym przepisie oraz powinność podjęcia przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne czynności, o których mowa w przepisie art. 24 ust. 2 wskazanej powyżej ustawy. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku K. Sp. z o.o. w B. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 24 ust. 5a w zw. z art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków w zw. z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez błędną ich wykładnię; - art. 24 ust. 8 w zw. z art. 24 ust. 4 w/w ustawy w zw. z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię; - art. 24 ust. 10 w zw. z art. 24 ust. 1 w/w ustawy w zw. z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię; - art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 174 ust 1 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi stosownie do art. 188 P.p.s.a., ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, oraz zwrot kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono w szczególności, że dokonana przez Sąd I Instancji wykładnia art. 101 ust. 1 u.s.g. jest bezpodstawna. Zdaniem skarżącej posiada ona i wykazuje interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady Miejskiej w K. Nr [...], która legła u podstaw zaskarżonego wyroku. Oczywistością pozostaje, iż zaskarżenie niekorzystnych dla siebie uchwał Rady Miasta, w szczególności dotyczącej podstawowej sfery działalności przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego, jest zasadniczym interesem prawnym skarżącej. Brak posiadania aktualnej taryfy negatywnie wpływa na każdą płaszczyznę działania Spółki zarówno ekonomiczną jak i korporacyjną. Skarżąca Spółka przedstawiając w skardze do WSA zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzeniu ścieków oraz dokonując prawnego uzasadnienia tychże zarzutów, w sposób dostateczny wykazała istnienie interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K., podzielając stanowisko i argumentację Sądu zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty mają usprawiedliwione podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji rozpatrywał skargę K. Sp. z o.o. w B. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie miasta K., w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) – dalej "u.s.g.". Sąd uznał, że skarżąca Spółka nie posiada legitymacji prawnej do wniesienia skargi na powyższą uchwałę, w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., co oznacza, że brak jest podstaw do żądania od sądu administracyjnego kontroli legalności zaskarżonej uchwały organu gminy. Zgodnie z art. 101 u.s.g.: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Uwzględnienie skargi wniesionej w trybie omawianego przepisu uzależnione jest od jednoczesnego naruszenia interesu prawnego i naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Zaznaczyć przy tym należy, że skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej) i do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, "Wokanda" 2005 r. Nr 7-8). Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07 (opubl. [w:] CBOSA), w którym Sąd przyjął, że: "tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowaną uchwałę może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia." Podstawą zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest zatem niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołującej negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego (zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji uprawnienia, naruszenie interesu prawnego), zaś podstawą jej wzruszenia - niezgodność z prawem (por. M. Bogusz, Podstawy zaskarżenia i wzruszenia uchwały organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym, "Państwo i Prawo" 1994 r., z. 12, s. 64). O tym, czy jednostka (osoba prawna) ma w sprawie ze skargi na podstawie 101 u.s.g. interes prawny, przesądzają przepisy prawa administracyjnego (ustrojowe, materialnoprawne, procesowe). Przepis tej gałęzi prawa musi ustanawiać interes prawny jednostki w tym znaczeniu, że na jego podstawie organ administracji publicznej kształtuje prawa lub obowiązki jednostki o charakterze publicznoprawnym. Legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego ma, więc jednostka (osoba prawna), której prawa lub obowiązki publicznoprawne, kształtuje zaskarżony akt. Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, (OTK ZU 2003 r., nr 8A, poz. 84), ustalił, że "art. 101 ustawy stwarza możliwość ochrony interesów prawnych i uprawnień różnych podmiotów w takich sytuacjach, w których nie są one chronione w inny sposób w trybie procedury administracyjnej lub cywilnej przez kontrolę sądu administracyjnego lub powszechnego". Należy przy tym zauważyć, że w jednym przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. połączono kryteria dwu odrębnych konstrukcji prawnych wyznaczających zakres kontroli sądu administracyjnego nad działalnością uchwałodawczą organów gmin. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podziela stanowiska i argumentacji zawartej w zaskarżonym wyroku, odnośnie braku po stronie skarżącej Spółki, legitymacji procesowej do wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g. W myśl art. 6 i art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.), zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy ze sfery spraw publicznych powierzonych jej do wykonywania. Zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków może przy tym prowadzić przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, po uprzednim uzyskaniu stosownego zezwolenia wydawanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków). W takim przypadku, rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków są prowadzone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne z odbiorcami usług na podstawie określonych w taryfach cen i stawek opłat oraz ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków (art. 26 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków). Ustawodawca przyznał kompetencję do określania taryf opłat za wodę przedsiębiorstwom wodno-kanalizacyjnym (art. 20 ustawy), z tym że uprawnienie do ich zatwierdzenia powierzył radom gmin, które dokonują tego w drodze uchwały (art. 24 ust. 1 ustawy). Realizację tego obowiązku można zatem traktować, jako fragment władztwa rady gminy nad działalnością przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że pojęcie; "taryfy", o której mowa w art. 24 ust. 1 ustawy, z uwagi na jej zdefiniowanie w art. 2 pkt 12 ustawy, należy rozumieć, jako zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania. Postępowanie taryfowe inicjuje wniosek przedsiębiorstwa, składany wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia w życie taryf (art. 24 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków). Przepisy ustawy obligują przedsiębiorstwo do dołączenia do wniosku dokumentów, w postaci szczegółowej kalkulacji cen i stawek opłat oraz aktualnego planu (art. 24 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków). Zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały sporządzone niezgodnie z przepisami. Na uzasadniony wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego rada, w drodze uchwały przedłuża czas obowiązywania dotychczasowych taryf, lecz nie dłużej niż o rok (art. 24 ust. 9a ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków). Zaznaczyć też należy, że ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków expressis verbis, nakazuje przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu ogłoszenie, zatwierdzonych przez radę taryf, w miejscowej prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty, w terminie do 7 dni od dnia podjęcia uchwały (art. 24 ust. 7). Taryfę cen i opłat określa przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na jeden rok, lecz wymaga ona zatwierdzenia w drodze uchwały rady gminy. Zatwierdzanie omawianej taryfy cen i opłat przez radę gminy jest zatem władczym uprawnieniem gminy wynikającym z realizacji nałożonych na nią w drodze ustawy zadań publicznych z zakresu zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Skoro zaś na podstawie omawianej taryfy dokonuje się rozliczenia usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na rzecz odbiorców, to jej zatwierdzenie oddziaływuje zatem na prawa przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego i na obowiązki odbiorców w tym zakresie. Oznacza to, że uchwałę rady gminy o zatwierdzeniu omawianej taryfy lub o odmowie jej zatwierdzenia, należy uznać za akt z zakresu administracji publicznej, jako wyraz władczego oddziaływania rady gminy na kształt rozliczeń za usługi ze sfery publicznej pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcami, jako podmiotami zewnętrznymi wobec rady gminy, w żaden sposób niepodporządkowanymi jej funkcjonalnie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2007 r., sygn. IV SA/Wa 1117/06, LEX nr 418149). W świetle poczynionych rozważań należy zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że Spółka posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., na podstawie art. 101 u.s.g. Na gruncie stanu normatywnego wynikającego z postanowień ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, nie budzi wątpliwości, że zaskarżenie niekorzystnej dla siebie uchwały rady gminy, w szczególności dotyczącej podstawowej sfery działalności przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego, prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, jest zasadniczym interesem prawnym Spółki. W istocie bowiem brak aktualnej taryfy, negatywnie, bezpośrednio i realnie wpływa na ekonomiczną i korporacyjną sferę działania przedsiębiorstwa, czyli narusza jego interes prawny. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że stanowisko Sądu pierwszej instancji w tej sprawie jest niekonsekwentne, albowiem w wyroku z dnia 30 kwietnia 2012 r., sygn. II SA/Wr 939/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że K. Sp. z o.o. w B., ma interes prawny w zaskarżeniu na uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K. W tym wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny Spółki, ponieważ jako wnioskodawca, posiadający zgodę na prowadzenie na terenie Gminy usług z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, jest adresatem przedmiotowej uchwały. Odmowa zatwierdzenia przedstawionych przez nią taryf, narusza jej interes prawny. Pozbawione są natomiast doniosłości prawnej zarzuty skargi naruszenia zaskarżonym wyrokiem postanowień art. 24 ust. 5a, ust. 8, ust. 10 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez ich błędną wykładnię. Sąd pierwszej instancji nie dokonał merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały, uznając, że skarżąca Spółka nie wykazała interesu prawnego w jej zaskarżeniu. Zważywszy zatem, że skarga kasacyjna miała uzasadnione podstawy, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę, Sąd pierwszej instancji, weźmie pod uwagę powyższą ocenę prawną i dokona merytorycznej oceny zarzutów skargi wniesionej przez K. Sp. z o.o. w B. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.