I OSK 216/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.) sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 828/12 w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w S. na rzecz R. Sp. z o.o. w S. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 828/12, po rozpoznaniu skargi R. Sp. z o.o. w S., uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] i poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu oraz stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: Komenda Miejska Policji w S. pismem z dnia 1 marca 2012 r. przesłała Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w S., celem jego realizacji, postanowienie Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt [...], stwierdzające likwidację depozytu w postaci samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], przechowywanego na parkingu R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zwanej dalej "Spółką", przy ul. F. [...] w S. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. w piśmie z dnia 9 marca 2012 r. wezwał dozorcę do wydania przedmiotowego pojazdu. Tego samego dnia samochód został odebrany z parkingu przez upoważnionego pracownika organu likwidacyjnego. Przedmiotowy samochód w dniu 5 września 2007 r. został zabezpieczony przez Policję, w toku oględzin miejsca zdarzenia drogowego, do postępowania przygotowawczego. Następnie na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...], został umieszczony na parkingu prowadzonym przez Spółkę na podstawie umowy nr [...] z dnia 22 maja 2007 r. zawartej pomiędzy tą Spółką a Komendą Wojewódzką Policji w S. Przedmiotem umowy było przechowywanie pojazdów zabezpieczonych przez Policję do celów procesowych na parkingu strzeżonym - całodobowo dozorowanym. Spółka we wniosku z dnia 14 marca 2012 r. skierowanym do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. zażądała przyznania wynagrodzenia za przechowywanie powyższego pojazdu za okres od dnia 22 listopada 2008 r. do dnia 9 marca 2012 r., tj. dnia odbioru pojazdu z parkingu w wysokości po 24,60 zł za każdą dobę przechowania. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił Spółce przyznania wynagrodzenia za przechowywanie przedmiotowego pojazdu. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zgodnie § 4 ust. 5 umowy z dnia 22 maja 2007 r., nr [...] Spółka jako jej wykonawca zobowiązała się dochodzenia we własnym zakresie zapłaty od podmiotu wskazanego w zezwoleniu na odbiór pojazdu (czyli właściciela pojazdu) w przypadku nieodebrania przez osoby uprawnione. To działania Spółki co najmniej mogły doprowadzić do braku zapłaty za należności, których teraz wnioskodawca dochodzi od Skarbu Państwa. W ocenie organu próba dochodzenia tych należności przez Spółkę od Skarbu Państwa jest nieuzasadniona. Dyrektor Izby Skarbowej w S., po rozpoznaniu zażalenia Spółki, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.), w związku z § 3 pkt 1 lit. b, § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 46, poz. 237), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r. W ocenie organu dozorca nie dopełnił obowiązku zabezpieczenia pojazdu przed dostępem osób nieupoważnionych, uszkodzeniem oraz przedostaniem się opadów atmosferycznych do wnętrza pojazdu, co trudno jednocześnie uznać za dochowanie należytej staranności. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyznania dozorcy wynagrodzenia za dozór, skoro był on sprawowany nienależycie. Zdaniem organu, pojazd w dniu usunięcia z parkingu był uszkodzony. Nie miał klosza kierunkowskazu prawego przedniego, miał otarty zderzak przedni, był brudny, porysowany, odrapany, bez stacyjki; miał wyrwaną antenę i wyłamaną klamkę prawych drzwi. W dniu odbioru samochodu z parkingu, tj. 9 marca 2012 r. biegły skarbowy w opinii nr [...] stwierdził ponadto, że pojazd ma (oprócz tych wymienionych w dyspozycji usunięcia) uszkodzenia następujących elementów: błotnika przedniego, lewego, reflektora lewego, lampy kierunkowskazu przedniego lewego, zderzaka przedniego, pokrywę komory silnika błotnika tylnego prawego, zderzaka tylnego, poszycia drzwi lewych w części, tarcz kół przednich i tylnych, fartucha błotnika przedniego lewego, błotnika przedniego prawego. Brak było również w pojeździe akumulatora i stacyjki zapłonu. Biorąc zatem pod uwagę stan pojazdu w dniu odebrania go z parkingu, tj. 9 marca 2012 r. utrwalony na fotografiach wykonanych tego dnia przez upoważnionego do odbioru pracownika organu likwidacyjnego oraz opis zamieszczony w opinii technicznej sporządzonej przez biegłego skarbowego, a także stan pięciu innych pojazdów przechowywanych na parkingu Spółki, co do których sąd orzekł likwidację niepodjętego depozytu, będący przedmiotem tego postępowania samochód [...] o numerze rejestracyjnym [...] przechowywany był wbrew warunkom umownym i w konsekwencji bez dochowania przewidzianej w ustawie należytej staranności, aby ruchomość nie straciła na wartości. Dozorca nie dopełnił obowiązku zabezpieczenia pojazdu przed dostępem osób nieupoważnionych, uszkodzeniem oraz przedostaniem się opadów atmosferycznych do wnętrza pojazdu, co trudno jednocześnie uznać za dochowanie należytej staranności. Mając jednocześnie na uwadze, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, iż uszkodzenia i zaginięcie części wyposażenia pojazdu wyniknęły w skutek przypadku lub siły wyższej (za które dozorca nie odpowiada), nie było uzasadnionej potrzeby dochodzenia, w jaki konkretnie sposób i w jakich okolicznościach do nich doszło. Skarżąca Spółka wniosła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz postanowienia organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał skargę za zasadną i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "P.p.s.a.") uchylił zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające. W ocenie Sądu pierwszej instancji, analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że skarżąca Spółka trafnie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 138 § 1 ust. 1 w związku z art. 144 K.p.a.; art. 107 § 3 w związku z art. 126 K.p.a.; art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. w związku z art. 228 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Organ odwoławczy roszczenie Spółki o wynagrodzenie za dozór uznał co do zasady za zasadne, a odmawiając jego przyznania kierował się art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym, dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Nie przesądzając ostatecznego sposobu rozstrzygnięcia, Sąd podkreślił, że stanowisko organu drugiej instancji uznające, że istnieją podstawy do odmowy przyznania skarżącej wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu w okresie objętym wnioskiem jest co najmniej przedwczesne, gdyż oparte zostało na nienależycie zebranym materiale dowodowym, którego braki zastąpiono przypuszczeniami i domniemaniami wykładanymi na niekorzyść strony. W ocenie Sądu pierwszej instancji, stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że dozór sprawowany był nienależycie, a w związku z tym przedmiotowy samochód stracił na wartości do wartości równej wartości złomu, oparte zostało na niepełnym materiale dowodowym. Porównując stan przedmiotowego pojazdu opisany w dyspozycji usunięcia go z drogi z jego stanem wynikającym z opinii technicznej sporządzonej w dniu jego odbioru oraz do utrwalonego na fotografiach wykonanych w dniu 9 marca 2012 r., wątpliwe jest, czy przedmiotowa ruchomość straciła (całkowicie) na wartości. Wymienione w opinii technicznej uszkodzenia i braki nie uzasadniają twierdzenia, że wartość pojazdu była zerowa i nie zostało udowodnione, że wartość złomowa pojazdu była następstwem niestarannie wykonywanego przez skarżącą dozoru, czy też stanowiła następstwo innych okoliczności niezależnych od dozorującego lub splotu okoliczności zależnych i niezależnych od dozorującego. Za niewystarczające w tym zakresie Sąd uznał ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy na okoliczność stanu technicznego spornego pojazdu w poszczególnych okresach dysponowania nim przez organy Policji oraz po przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a następnie wszechstronnie ocenić ten materiał i dokonać rzetelnej oceny sposobu sprawowania dozoru przez Spółkę z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących przechowaniu. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Dyrektor Izby Skarbowej w S. Zaskarżając wyrok w całości, jako podstawę kasacyjną wskazał na naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik postępowania, a to: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ nie zgromadził całego materiału dowodowego niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do uwzględnienia skargi i do uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S.; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 80 K.p.a. oraz art. 102 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że dokonana przez organ ocena materiału dowodowego była wadliwa, bowiem oparta była na domniemaniach i przypuszczeniach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do uwzględnienia skargi i do uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i w S. i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S.; 3. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nakazanie badania stanu technicznego pojazdu w poszczególnych okresach dysponowania nim przez organy Policji oraz po przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do uwzględnienia skargi i do uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że w kwestii przyznania wynagrodzenia za dozór ważny jest jego wynik tj. oddanie rzeczy w stanie niepogorszonym, dochowanie należytej staranności, aby ruchomość nie straciła na wartości. W związku z tym zalecenia Sądu, że organ powinien ustalać stan pojazdu w poszczególnych okresach jego dysponowania przez organy Policji oraz po przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa uznać należy za zbyt daleko idące i nieznajdujące uzasadnienia w brzmieniu art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu, strona nie wywiązała się należycie z obowiązku dozoru nad pojazdem, bowiem w momencie jego odbioru całkowicie stracił on na wartości, co dokumentują fotografie oraz opinia biegłego, sporządzone w momencie odbioru pojazdu z parkingu strony. Stan ten odbiega od pierwotnego stanu pojazdu, opisanego w dyspozycji z dnia 5 września 2007 r., tj. w momencie usunięcia pojazdu z drogi. Zdaniem organu charakter uszkodzeń wskazuje, że nie wystąpiły one w normalnym toku przechowywania pojazdu na parkingu, ale były wynikiem nienależytego zabezpieczenia przed działaniem osób trzecich oraz wpływem czynników atmosferycznych. Odwołując się do postanowień wygasłej umowy z dnia 22 maja 2007 r. organ stwierdził, że skoro strona żąda wynagrodzenia na zasadach i w wysokości wynikającej z ww. umowy, to zasadne było również wskazanie na obowiązki, które ciążyły na niej w zakresie zabezpieczenia i przechowywania pojazdów. Z § 2 ust. 4 ww. umowy wynikało m.in., że Spółka w przypadku pojazdu uszkodzonego zabezpieczy go przed kradzieżą, dostępem osób nieupoważnionych, uszkodzeniem oraz przedostaniem się opadów atmosferycznych do wnętrza pojazdu tj. komory silnika, kabiny kierowcy i pasażera, bagażnika. Mając jednak na uwadze uszkodzenia pojazdu, o których mowa w opinii biegłego, nie sposób uznać, że strona dopełniła obowiązku zabezpieczenia pojazdu przed dostępem osób nieupoważnionych, czy wpływem czynników atmosferycznych, a w konsekwencji, że sprawowała dozór należycie. W konkluzji skargi kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca Spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w podstawach złożonej skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie – Dyrektor Izby Skarbowej w S. – oparł skargę kasacyjną na podstawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim stwierdzić należy, że zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dozorca ma prawo żądać przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia organ powinien uwzględniać zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób stosowny do jego właściwości (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 1999 r., sygn. akt I SA/Wr 2390/97, ONSA 2000/1/28; wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1364/10, publ. http//:orzeczenia.nsa.gov.pl). Należność ta winna odpowiadać rzeczywistym i wykazanym wydatkom poniesionym przez dozorcę na wykonywanie dozoru (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1399/08; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1099/12, publ. http//:orzeczenia.nsa.gov.pl). Z aktem powołania na dozorcę łączy się powstanie określonych przez ustawę obowiązków i uprawnień osoby, która na objęcie dozoru wyraziła zgodę. Z artykułu 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości. Powyższe oznacza, że dozorca ma nie tylko obowiązek ochrony zajętej rzeczy przed uszkodzeniem, zniszczeniem, czy zaginięciem, lecz ciąży na nim również obowiązek podejmowania działań z taką starannością, by nie dopuścić do obniżenia jej wartości. Zakres czynności, które musi podjąć dozorca jest uzależniony od tego, co jest przedmiotem zajęcia. Dalsze obowiązki dozorcy będą wynikały z przepisów dotyczących umowy przechowania (art. 835-845 K.c.), które znajdują odpowiednie zastosowanie (por. R. Hauser, A. Skoczylas, "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", Warszawa 2011, s. 447). Przy ocenie prawidłowości wykonywania tych obowiązków w granicach określonych przez ustawę, znajduje zastosowanie art. 471 K.c., bowiem dozorca zobowiązał się do tego z mocy ustawy lub w drodze umowy (por. wyrok SN z dnia 26 kwietnia 1966 r., sygn. akt I CR 312/63, OSNC 1966, nr 12, poz. 221). Odpowiedzialność dozorcy za wadliwy dozór może jednak dotyczyć tylko okresu, w którym do dozoru tego był zobowiązany. W artykule 471 K.c. i następnych została uregulowana kwestia odpowiedzialności kontraktowej za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Podstawową okolicznością, za którą dłużnik ponosi odpowiedzialność jest niezachowanie należytej staranności (art. 472 K.c.). W przedmiotowej sprawie świadczenie w postaci dozoru pojazdu zostało spełnione, ponieważ przedmiotowy samochód został przez dozorcę przechowany, a więc należy mu się co do zasady wynagrodzenie za czas jego przechowywania. Jednak w ocenie organu doszło do jego nienależytego wykonania, co skutkowało tym, że interes wierzyciela nie został zaspokojony w sposób wynikający z treści zobowiązania. Zdaniem organu, skarżąca Spółka ponosi odpowiedzialność za pogorszenie stanu technicznego samochodu i obniżenie jego wartości do wartości złomowej. Tym samym organ jako wierzyciel uznał, że po jego stronie wystąpiła szkoda, za którą ponosi odpowiedzialność dozorca. Wierzytelność tą potrącił z wierzytelności dozorcy, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji. Oceniając to stanowisko z punktu widzenia przepisów prawa, należy przyjąć dopuszczalność kompensacji opartej na art. 498-508 K.c. także wobec zobowiązań publicznoprawnych. Niemniej jednak, uwzględniając skutki potrącenia w postaci umorzenia wierzytelności wyższej o wierzytelność niższą zachodzi konieczność dokładnego ich wyliczenia. Organ w zaskarżonej decyzji, korzystając z pomniejszenia długu obowiązany był ustalić jego wysokość (wynagrodzenie dozorcy), jak i wykazać wysokość swojej wierzytelności (szkody będącej następstwem niezachowania należytej staranności przez dozorcę). Zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że sprawa nie została należycie wyjaśniona, jest w pełni uzasadnione. Wobec czego za niezasadne należy uznać wskazane podstawy kasacyjne naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz w związku z art. 102 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem organ nie wyjaśnił należycie sprawy, w szczególności nie przeprowadził prawidłowo postępowania dowodowego pozwalającego na prawidłowe ustalenie wysokości należnego wynagrodzenia dozorcy i nie zgromadził całego materiału dowodowego niezbędnego do wykazania wysokości szkody powstałej w wyniku niezachowania należytej staranności przez dozorcę. Objęty zarzutem kasacyjnym art. 141 § 4 P.p.s.a. określa zasadnicze elementy składowe uzasadnienia wyroku. Powinno ono mianowicie zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w taki sposób, że wynika z niego, dlaczego Sąd pierwszej instancji uznał zaskarżone postanowienie za niezgodne z prawem. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd ten odzwierciedlił dokonaną kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia. Nie można więc przyjąć, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.