IV SA/Wa 1061/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz M. S. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] - oddala skargę - Sygn. akt IV SA/Wa 1061/12 P O S T A N O W I E N I E Dnia 14 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. W. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie sądowe - Rada Gminy W. uchwałą nr [....] z dnia [...] sierpnia 2000 r. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. O samorządzie gminnym ( Dz. U. z 1996 r. nr 13, poz. 74 ze zm.) oraz art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 15, poz. 139 ze zm.) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] ( opubl. w Dz. Urz. Wojew. [...]. z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] poz. [...]). Skargę na powyższą uchwałę, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnieśli N. Sp. z o.o., M. S. i T. W. w części dotyczącej nieruchomości położonej w W. przy ulicach [...] [...] i [...], składającej się z działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]z obrębu [...], zarzucając jej: 1.naruszenie zasady ochrony prawa własności, tj. - art. 1 Protokołu Dodatkowego Nr 1 ( 20 marca 1952 r.) do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r., - art. 21 ust. 1, art. 64 ust 1, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r.. - art. 140 Kodeksu cywilnego, - art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.); 2. nierówne traktowanie obywateli przez władze publiczne, tj. art. 32 Konstytucji RP; 3. ograniczenie prawa do swobodnej zabudowy nieruchomości, tj. art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623); 4. ustalenia różnych i wykluczających się form przeznaczenia obszaru U02, na którym położone są wskazane wyżej działki ewidencyjne - art. 1 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pełnomocnik skarżących wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, iż skarżący są współwłaścicielami niezabudowanej nieruchomości składającej się z ww. działek ewidencyjnych, dla której Sąd Rejonowy dla W. VII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr [...], która według ustaleń zaskarżonego planu znajduje się na terenie oznaczonym symbolem U02. Zgodnie z § 109 ww. uchwały teren ten przeznaczony jest pod usługi oświatowe z zakresu szkół podstawowych z wykluczeniem innych funkcji niż wskazana funkcja oświatowa, przy jednoczesnym nakazie zachowania min. 40 % powierzchni biologicznie czynnej ( § 111 uchwały ). Dodatkowo w § 113 uchwały w sposób rygorystyczny określono warunki zabudowy nieruchomości. Natomiast w § 145 uchwały wskazuje, że m.in. dla terenu UO nie objętych projektowanym lub istniejącym układem komunikacyjnym plan dopuszcza utrzymanie tymczasowego, istniejącego zagospodarowania i użytkowania terenu, jako terenów rolniczych z jednoczesnym wykluczeniem lokalizowania zabudowy związanej z tymczasowym zagospodarowaniem terenu. Zgodnie z § 9 uchwały jest to teren przeznaczony na cele publiczne. Oznacza to, zdaniem pełnomocnika, że organ umożliwił korzystanie z nieruchomości skarżących przez inne podmioty, niezależnie od ich woli. Organ nie może tak drastycznie ingerować w prawo własności skarżących. Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli organ nie może działać dowolnie, powinien kierować się zasadą proporcjonalności, która wymaga właściwego ustalenia proporcji pomiędzy ochroną interesu publicznego z jednej strony a ograniczeniem prywatnych interesów właścicieli z drugiej strony. Brzmienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wskazuje, że interes społeczny nie uzyskuje prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Oznacza to obowiązek wyważenia indywidualnych interesów obywateli i interesu społecznego, a także uwzględnienia aspektów racjonalności działań, proporcjonalności ingerencję w sferę wykonywania prawa własności, chronionego Konstytucją RP. Zdaniem pełnomocnika w zaskarżonej uchwale doszło do złamania trzech wymogów zasady proporcjonalności, tj. przydatności, konieczności, zachowania proporcjonalności ograniczenia w relacji do zamierzonego celu. Od wejścia w życie uchwały minęło 10 lat, a organ nie podjął żadnych kroków zmierzających do realizacji funkcji usługowych oświaty na terenie U02. Co więcej w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. uchwalonym uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2006 r. zmienionym ostatnią uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2010 r. organ odchodzi od tej funkcji i teren ten przeznacza pod przeważającą zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oznaczoną symbolem M1.20. Zatem doszło tutaj do poświęcenia dobra kosztem celu, który prawdopodobnie nigdy nie zostanie zrealizowany. Zapis dotyczący terenu U02, który określa podstawowe przeznaczenie terenu, które może być zrealizowane na rzecz określonego podmiotu nie mieści się w zakresie tzw. władztwa planistycznego w sytuacji, gdy podmiotowi temu nie przysługuje żadne prawo do tej nieruchomości. Podobnie, zdaniem pełnomocnika, rzecz się przedstawia z ograniczeniem skarżących w zakresie korzystania z nieruchomości z wyłączeniem innych osób. Nieruchomość skarżących została w sposób nadmierny i nierówny w stosunku do innych obciążona - teren usług oświaty w zakresu szkół podstawowych plus warunki zabudowy o wiele gorsze niż dla innych kwartałów: wskaźnik max. Intensywności zabudowy - 1,0 ( dla terenów usługowych 1,2; dla terenów mieszkaniowych nawet do 4,0), a max. Wysokość zabudowy - 13 m ( dla terenów usługowych 13 m; dla terenów mieszkaniowych nawet do 25,0 m). Takie duże obciążenie nieruchomości skarżących w porównaniu z innymi nieruchomościami niczym nie jest uzasadnione przez organ, tym bardziej, że na terenie objętym planem położone są nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa, np. działka ew. nr [...] położona na terenie oznaczonym symbolem U/Z1. Zaskarżona uchwała w odniesieniu do nieruchomości skarżących używa takich zwrotów jak: "plan ustala; plan wyklucza; plan nakazuje; plan wprowadza nakaz". Zdaniem pełnomocnika, plan wprowadza enumeratywnie wskazane zachowania dozwolone właścicielowi wbrew jego woli. Takie władcze ograniczanie wolności budowlanej ( prawa do zabudowy) przez organ jest nie do pogodzenia z istotą prawa własności i sprzeczne ze wskazanymi zasadami konstytucyjnymi. Organ uchwalając plan rejonu ul. [...] nie uwzględnił przy przeznaczeniu nieruchomości skarżących na określony cel zasad z art. 1 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego ustawa określa m.in.. zakres i sposób postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz zasady ich gospodarowania i zabudowy przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Dowodem tego jest fakt, że owa nieruchomość została przeznaczona pod usługi oświaty przy jednoczesnym utrzymaniu tymczasowego, istniejącego zagospodarowania użytkowego terenu, jako terenu rolniczego ( § 145 uchwały). Brak określenia konkretnych działek gruntu, na terenie U02, na których ma być utrzymane istniejące zagospodarowanie ( teren rolniczy) uniemożliwia skarżącym dysponowanie posiadaną nieruchomością. Pełnomocnik powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 lipca 2009 r. sygn. akt 764/08 stwierdził, iż takie działanie organu należy uznać za niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że wniesione do Rady W. przez pełnomocnika skarżących wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pozostawiono bez rozpoznania. Nieruchomość stanowiąca współwłasność skarżących znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] symbolem U02, na którym zgodnie z § 109 uchwały plan ustala rozwój funkcji usługowych oświaty z zakresu szkół podstawowych, wykluczając lokalizowanie innych funkcji. Jednocześnie zgodnie z § 145 uchwały dla terenów MW/U, U i U O nie objętych projektowanym lub istniejącym układem komunikacyjnym plan dopuszcza utrzymanie tymczasowego, istniejącego zagospodarowania i użytkowania terenu, jako terenów rolniczych. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta W. uchwalony w dniu [...] września 1992 r. uchwałą nr [...] Rady W., który utracił w moc w granicach objętych zaskarżoną uchwałą, przewidywał dla terenów objętych skargą funkcję C-2 centralne funkcje miasta z preferowanym rozwojem funkcji usługowych II i III stopnia z zakresu administracji, organizacji politycznych i społecznych, współpracy gospodarczej, obrotu finansowego, kultury, nauki, szkolnictwa, itp. Plan dopuszczał na przedmiotowym terenie utrzymanie i lokalizowanie funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi ludności. Z powyższego wynika, że plan rejonu ulicy [...] stanowi kontynuację polityki przestrzennej miasta na przedmiotowym terenie, której kierunki wyznaczył tzw. plan ogólny. Specyfiką planu ogólnego było wskazywanie jedynie preferowanych i dopuszczalnych na danym terenie funkcji bez precyzyjnego i dokładnego wskazania lokalizacji poszczególnych funkcji. Takie umiejscowienie i skonkretyzowanie następowało sukcesyjnie w uchwalanych stopniowo miejscowych planach. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Miejscowy plan rejonu ulicy [...] uszczegółowił plan ogólny na terenie wyznaczonym jego granicami i zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalił na terenie będącym przedmiotem skargi funkcję oświatową. Zabezpieczenie terenów pod potrzeby oświatowe jest konieczne dla rozbudowującej się części miasta, jaką jest obszar L.. Konsekwentne realizowanie polityki przestrzennej na analizowanym terenie, wbrew stanowisku skarżących, potwierdza studium uchwalone po wejściu w życie planu. Studium dla terenu, na którym znajdują się działki skarżących przewiduje przewagę zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na których ustala się "priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej" z dopuszczeniem lokalizowania funkcji usługowych. Wbrew twierdzeniom skarżących, nie jest prawdą, że organ odchodzi od funkcji oświatowej i teren ten przeznacza pod zabudowę mieszkaniową. Oznaczenie w studium terenu symbolem M1.20 nie oznacza, iż na terenie tym możliwa jest tylko i wyłącznie zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, ale również cała towarzysząca takiej zabudowie infrastruktura społeczna, a więc szkoły, przedszkola, place zabaw, itp. Pełnomocnik organu stwierdził, iż zaskarżony plan stanowi kontynuację polityki przestrzennej miasta ustalonej planem ogólnym, będąc zgodnym ze studium, co świadczy o konsekwencji organu w obranym kierunku zagospodarowania przedmiotowego terenu. Przeznaczenie nieruchomości skarżących pod funkcje usługowe oświaty jest przejawem przyznanych organowi ustawowo kompetencji. Plan ustala przeznaczenie terenu i przesadza o ograniczeniach prawa własności. Prawo to jest wprawdzie chronione Konstytucją, to jednak nie jest prawem bezwzględnym i doznaje ograniczeń. Ograniczenia takie dopuszcza art. 64 ust. 3 Konstytucji, stanowiąc, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia prawa własności mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralność publicznej, albo wolności i praw innych osób. Pełnomocnik organu wskazał, że przejawem tych ograniczeń jest plan zagospodarowania przestrzennego i zarazem przyznał, iż uprawnienia gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie mogą być nadużywane, a każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi mieścić się w granicach wyznaczonych interesem publicznym. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 1 ust. 2 wymienia szereg równorzędnych przesłanek, które winny być wzięte pod uwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można więc prawu własności nadawać w tej sytuacji cech zdecydowanego prymatu na innymi wartościami wymienionymi przez ustawodawcę (tak - NSA w wyroku z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 1487/06). Art.140 k.c. wskazuje, iż wykonywanie prawa własności następuje w graniach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Właśnie ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym jest jedną z ustaw wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela. Z mocy ustawy regulujących zagospodarowanie przestrzenne organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Realizując to uprawnienie rada gminy działa w granicach przysługującego jej uznania, tzw. władztwa planistycznego. Pełnomocnik organu stwierdził, iż zaskarżony plan sporządzony został i uchwalony na zasadach i trybie określonym w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami. Działanie organu gminy w ramach tzw. władztwa planistycznego w odniesieniu do poruszonych w skardze kwestii mieści się w granicach wyznaczonych przepisami prawa. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2012 r. Sąd umorzył postępowanie sądowe ze skargi T. W. wobec złożenia na rozprawie oświadczenia jego pełnomocnika, iż cofa jego skargę, gdyż zbył on swoje udziały w nieruchomości na rzecz skarżącej N. Sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sąd rozpoznając skargę na uchwałę nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu ul. [...] - nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu zaskarżonej uchwały. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu określonych w przepisie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym warunków formalnych. Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Tak więc skarżący w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia, skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r. II OSK 1627/06 LEX nr 315977). W niniejszej sprawie jest bezsporne, że skarżący bezskutecznie wezwali organ gminy do usunięcia naruszenia prawa, a ich interes prawny wynika z tytułu współwłasności nieruchomości położonej w Warszawie przy ulicach [...], [...] i [...], składającej się z działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]. Przedmiotowa nieruchomość zgodnie z ustaleniami położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem U02, który według § 109 uchwały przeznaczony został pod rozwój funkcji usługowych oświaty z zakresu szkół podstawowych z jednoczesnym wykluczeniem lokalizacji innych usług. Natomiast § 145 uchwały dla terenów oznaczonych w planie symbolami Mn/U, U i UO nie objętych projektowanym lub istniejącym układem komunikacyjnym plan dopuszcza utrzymanie tymczasowego, istniejącego zagospodarowania i użytkowania terenu, jako terenów rolniczych. Zdaniem skarżących te ustalenia zaskarżonej uchwały naruszają ich interes prawy, gdyż uniemożliwiają im dysponowanie posiadaną nieruchomością według ich woli. Odnosząc się więc do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa własności skarżących wskazać należy, iż prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, przepisy art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą (por. np. wyroki NSA z dnia 22 lutego 2008 roku, sygn. akt II OSK 1498/07 (LEX nr 464179) i z dnia 9 września 2008 roku, sygn. akt II OSK 135/08 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak już wspomniano, Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach uprawnień przysługujących gminie na mocy przepisów ustawy, zgodnie z którą rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, należało stwierdzić, iż Rada Gminy W. na mocy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów m. in. w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy w planie ustala się tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych. Przeznaczenie działek skarżących pod rozwój funkcji usług oświaty z zakresu szkół podstawowych, jak wskazał pełnomocnik organu, wynikało z tego, że na terenie objętym zaskarżonym planem przeważa zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Zważyć należy iż w myśl art. 7 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym do zadań własnych gminy należy zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, do których ustawodawca zalicza również edukację publiczną ( pkt 8 ). W kontekście tego należało więc przyjąć, że plan zawiera ustalenia które są niezbędne z punktu widzenia interesu publicznego. Zatem trudno uznać, iż w tym konkretnym przypadku nastąpiło przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkującego nadmierną ingerencją w prawo własności poprzez uniemożliwienie dysponowanie posiadaną nieruchomością przez skarżących zgodnie z ich wolą. W ocenie Sądu, w sytuacji, w której rada gminy na terenie objętym planem jako priorytetową funkcję ustaliła funkcję mieszkaniową wielorodzinną, to ustalenie na tym terenie funkcji oświatowej w ramach realizacji celów publicznych, o których mowa w art. 10 ust.1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym należało uznać za racjonalne i mieszczące się w graniach tzw. władztwa planistycznego. Wymaga również podkreślenia, iż zaskarżona uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] podjęta została w dniu [...] sierpnia 2008 r. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w dniu podjęcia uchwały skarżąca Spółka N. jak też skarżący M. S. nie byli współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości. Z przedłożonych przez pełnomocnika skarżących trzech odpisów zupełnych ksiąg wieczystych wynika, że skarżący współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości stali w 2007 roku. W tych okolicznościach brak jest podstaw pozwalających na kwestionowane przyjętych rozwiązań planistycznych w stosunku do tej nieruchomości przez pryzmat interesu prawnego podmiotów, którzy jej współwłaścicielami stali się po upływie kilku lat od podjęcia uchwały. Wymaga podkreślenia, iż skarżący nabywając przedmiotową nieruchomość składającą się z działek o nr [...], [....], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...] ), stali się ich współwłaścicielami o przeznaczeniu przewidzianym w obowiązującym w dacie ich nabycia planie miejscowym. Wobec tego nie można uznać, aby przyjęte w planie rozwiązania planistyczne i zasady zagospodarowania terenu, w tym znajdującej na obszarze jednostki planistycznej U02 przedmiotowej nieruchomości naruszają interes skarżących sprzecznie z obowiązującym prawem. W orzecznictwie przyjmuje się, że kwestia uwzględnia w procesie planowania wartości, jaką jest ochrona prawa własności musi podlegać ocenie według stanu na dzień podejmowania uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tak - np. wyrok NSA z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1574/12). Zatem, jeżeli w dacie uchwalenia zaskarżonego planu przedmiotowa nieruchomość nie była współwłasnością skarżących, to nie można podnosić, że Rada Gminy W. w sposób nieuprawniony, a więc z naruszeniem tzw. władztwa planistycznego ustaliła przeznaczenie i zasady zagospodarowania w odniesieniu do tej właśnie przedmiotowej nieruchomości. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sygn. IV SA/ Wa 1061/12 UZASADNIENIE Na rozprawie w dniu [...] listopada 2012 r. adwokat R. D. działający jako pełnomocnik skarżącego T. W. oświadczył, że w dniu [...] czerwca 2012r. swoje udziały w nieruchomości zbył on na rzecz skarżącej N. Sp. z o.o., w związku z tym cofa jego skargę na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] w sprawie ustalenia miejscowego planuj zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...]. Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) przewiduje, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wada nieważności. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że cofnięcie skargi nie narusza prawa i uznał je za dopuszczalne. W tej sytuacji postępowanie sądowe podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ).