II GSK 104/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędziowie NSA Gabriela Jyż Janusz Zajda Protokolant Dorota Gaj – Mizerska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.C. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "T." A.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 listopada 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2506/12 w sprawie ze skargi A.C. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "T." A.C. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., 2. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz A.C. 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 26 listopada 2012 r. (sygn. akt V SA/Wa 2506/12) oddalił skargę A. C., (prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "[...]"), na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2012 r., nr [...] nieuwzględniające protestu od negatywnej oceny projektu pt. "[...]" realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, 4 Oś Priorytetowa "Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia", Działanie 4.3 "Kredyt technologiczny". Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z [...] października 2012 r., nr [...], Minister Gospodarki poinformował A. C., prowadzącego działalność pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "[...]", że wniesiony przez niego protest na negatywną ocenę opisanego projektu został uznany za niezasadny. Z uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia wynikało, że dokumentację aplikacyjną przedsiębiorstwa poddano weryfikacji formalnej, stanowiącej pierwszy etap procesu oceny i wyboru projektów kwalifikujących się do wsparcia w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013. Oceniający stwierdzili, że projekt nie spełnia kryteriów formalnych tj. kryterium nr 5 "Wniosek wraz z załącznikami został przygotowany zgodnie z właściwą instrukcją" oraz art. 5 ust. 3 ustawy z 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008, nr 116, poz. 730, dalej: ustawa), zgodnie z którym "Przedsiębiorca, za pośrednictwem banku kredytującego, składa do Banku Gospodarstwa Krajowego (Instytucji Wdrażającej) wniosek o przyznanie premii technologicznej, do tego dołącza warunkową umowę kredytu technologicznego albo promesę kredytu technologicznego (...)". Na tej podstawie Instytucja Wdrażająca poinformowała wnioskodawcę (pismem z [...] czerwca 2012 r., nr [...]) o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie na etapie oceny formalnej. We wniesionym ([...] sierpnia 2012 r. do Departamentu Funduszy Europejskich Ministerstwie Gospodarki, realizującego zadania wynikające z pełnienia przez Ministra Gospodarki funkcji Instytucji Pośredniczącej) proteście wnioskodawca zarzucił dokonanej ocenie naruszenie zasad dokonywania oceny formalnej projektu w oparciu o kryteria wyboru projektów, poprzez: 1) uznanie, że wniosek o dofinansowanie nie spełnia kryterium wyboru projektów poprzez niewypełnienie wniosku o dofinansowanie w sposób zgodny z ww. Instrukcją, 2) uznanie, że wniosek o dofinansowanie zawiera uchybienia niepodlegające poprawie oraz 3) naruszenie proceduralne, które wystąpiło w trakcie oceny i miało wpływ na jej wynik, tj. naruszenie art. 5 ust. 3 ustawy, poprzez dokonanie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie, skutkujące jego odrzuceniem. W proteście wnioskodawca podniósł, że w odpowiedzi na wezwanie nr [...] BGK (z dnia [...] maja 2012 r.) do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie, uzupełnił i poprawił wniosek we wskazanym w wezwaniu zakresie (dotyczącym ważności warunkowej umowy o kredyt technologiczny oraz przygotowanych zgodnie z Instrukcją: opinii o innowacyjności spełniającej kryteria z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy, sprawozdań finansowych spółki za lata 2009-2011, harmonogramu rzeczowo-finansowego i zweryfikowanego, przygotowanego zgodnie z Instrukcją wniosku- zwłaszcza odnośnie jego pkt 13). Wnioskodawca wskazał, że spełnił warunki uczestnictwa i nie zgadza się z zarzutem, nieżłożenia wymaganych dokumentów, w sposób określony w Regulaminie powadzenia konkursu oraz niewypełnia wniosku w sposób zgodny z Instrukcją i wniósł o uwzględnienie protestu oraz przekazanie wniosku do kolejnego etapu oceny, albo rekomendowanie projektu do dofinansowania. W odpowiedzi na protest, Minister Gospodarki (Instytucja Pośrednicząca), po przeanalizowaniu przedłożonej dokumentacji aplikacyjnej, uzupełniających ją dokumentów oraz treści protestu, stwierdził że ocena formalna wniosku o dofinansowanie została przeprowadzona w sposób prawidłowy, a złożony protest jest bezzasadny. W ocenie Ministra Gospodarki BGK w sposób prawidłowy dokonał oceny spełnienia kryterium nr 5 oraz art. 5 ust. 3 ustawy. W uzasadnieniu wskazano, iż w odpowiedzi na wezwanie Instytucji Wdrażającej, wnioskodawca przedłożył Opinię o nowej technologii zawierającą na pierwszej stronie stempel i stwierdzenie, że została wystawiona przez Wydział Elektryczny Politechniki W., natomiast nazwa funkcji, jaką pełni w instytucji sporządzający opinię dr inż. K. P., została dopisana odręcznie. Na stronach od 1 do 3 nie ma paraf instytucji opiniującej, a opinia licząca 4 strony została potwierdzona za zgodność z oryginałem przez Wnioskodawcę tylko od strony 1 do 2. Organ odwoławczy wskazał, że Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie w części "Warunki formalne" wyraźnie stwierdza, jak prawidłowo powinny zostać potwierdzone dokumenty: "załączniki do wniosku o dofinansowanie dostarczane do BGK w sposób określony w Regulaminie przeprowadzania konkursu w formie kopii papierowych muszą być potwierdzone za zgodność z oryginałem przez wnioskodawcę lub osobę/osoby upoważnione do reprezentowania wnioskodawcy na każdej stronie dokumentu (przez kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem należy rozumieć kopię dokumentu zawierającego klauzulę za zgodność z oryginałem umieszczoną na każdej stronie dokumentu wraz z czytelnym podpisem osoby uprawnionej do reprezentacji lub podpisem osoby uprawnionej do reprezentacji wraz z imienną pieczątką lub kopię dokumentu zawierającą na pierwszej stronie dokumentu klauzulę za zgodność z oryginałem od strony ... do strony... oraz czytelny podpis osoby uprawnionej do reprezentacji lub podpis osoby uprawnionej do reprezentacji wraz z imienną pieczątką, a także parafowanie każdej strony dokumentu)". W kwestii dotyczącej prawidłowości sporządzania harmonogramu rzeczowo-finansowego projektu, IP podzieliła opinię wnioskodawcy. Wezwanie dotyczyło niepoprawnego wzorca, a nie braku umieszczenia go w biznes planie zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, zatem w ocenie IP, przesłany przez wnioskodawcę wraz z uzupełnieniami harmonogram był sporządzony na druku załącznika umowy o dofinansowanie, ale jego zakres jest tożsamy z harmonogramem przedstawionym w Instrukcji. W odniesieniu do nieprawidłowego potwierdzenia sprawozdań finansowych przez wnioskodawcę, IP stwierdziła, iż sprawozdanie finansowe za 2011 rok zostało przedstawione prawidłowo (potwierdzone za zgodność z oryginałem), natomiast sprawozdania za rok 2009 i 2010 zostały parafowane tylko na pierwszej i ostatniej stronie, a nie na każdej stronie zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie. Natomiast w kwestii warunkowej umowy kredytu technologicznego organ wskazał, że wnioskodawca przedstawił aneks, który nie został parafowany na pierwszej stronie. W ocenie Instytucji Pośredniczącej wyjaśnienia wnioskodawcy w proteście dotyczą oryginału aneksu podpisanego z bankiem kredytującym, natomiast w dokumentacji konkursowej wnioskodawca przestawił kopię tego aneksu, która nie była prawidłowo potwierdzona zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie. Wskazując na powyższe uchybienia Minister Gospodarki podzielił stanowisko BGK w kwestii oceny kryterium nr 5 oraz niespełnienia warunku wynikającego z art. 5 ust. 3 ustawy. W wyniku autokontroli oceny formalnej wniosku, dokonanej zgodnie z § 9 ust. 2 Procedury odwoławczej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Instytucja Pośrednicząca podtrzymała negatywny wynik oceny wniosku. Minister Gospodarki poinformował wnioskodawcę, że od negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie protestu nie przysługuje dodatkowy środek odwoławczy na poziomie instytucjonalnym Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, a jedynie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Powyższe pismo Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2012 r. A. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Wdrażającą (Bank Gospodarki Krajowej) oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 26 listopada 2012 r. (sygn. akt V SA/Wa 2506/12) oddalił skargę A. C. jako niezasadną. Sąd I instancji podkreślił, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego czy prawidłowo odrzucony został wniosek o dofinansowanie na etapie oceny formalnej z uwagi na to, iż nie spełnia on kryterium nr 5: "Wniosek wraz z załącznikami został przygotowany zgodnie z właściwą instrukcją" oraz art. 5 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym “Przedsiębiorca, za pośrednictwem banku kredytującego, składa do BGK wniosek o przyznanie premii technologicznej, do tego dołącza warunkową umowę kredytu technologicznego albo promesę kredytu technologicznego (...)". W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że dokumenty dostarczone w ramach uzupełnienia wniosku zostały przygotowane niezgodnie z opisanymi kryteriami. Sąd wskazał, że Opinia o nowej technologii zawierająca na pierwszej stronie stempel i stwierdzenie, że została wystawiona przez Wydział Elektryczny Politechniki W. oraz dopisaną odręcznie funkcję, jaką pełni w instytucji sporządzający opinię dr inż. K. P., sporządzona została niezgodnie z wymaganiami zawartymi w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie, zgodnie z którą opinia winna zawierać dane i podpisy osób reprezentujących wystawcę opinii, tj. m. in. funkcję osoby sporządzającej opinię oznaczoną przy użyciu pieczątki imiennej, co w niniejszej sprawne nie miało miejsca. Ponadto Sąd wskazał na uchybienia w postaci braku paraf instytucji opiniującej na stronach od 1 do 3 opinii oraz braku potwierdzenia zgodności z oryginałem stron 3 i 4 czterostronicowej opinii. Sąd nie zgodził się z opinią skarżącego, że cyfrę 2 wskazaną przy tym potwierdzeniu należy czytać jak “4", podkreślając, że sposób zapisu tych cyfr (nawet w wypadku odręcznej numeracji stron ww. opinii) różni się zasadniczo. Sąd wskazał ponadto, że w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w części "Warunki formalne" jednoznacznie zostało stwierdzone, jak prawidłowo powinny zostać potwierdzone dokumenty. Sąd wskazał, że skarżący nie spełnił także powyższych wymogów formalnych w odniesieniu do załączonych do wniosku sprawozdań finansowych za lata 2009 i 2010r., bowiem kopie tych dokumentów nie zostały parafowane na każdej stronie. Natomiast w kwestii warunkowej umowy kredytu technologicznego Sąd wskazał, że wnioskodawca przedstawił kopię aneksu, która nie została parafowana na pierwszej stronie. W związku z powyższym rozpoznający sprawę w I instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał za bezzasadny zarzut naruszenia postanowień Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie, art. 5 ust. 3 ustawy oraz § 7 ust. 1 pkt 6 Regulaminu prowadzenia konkursu w ramach PO IG 2007-2013 wskazując, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostają wywody skarżącego odnośnie charakteru prawnego wymogu uwierzytelniania kopii dokumentacji składanej wraz z wnioskiem o dofinansowanie w sposób określony w Instrukcji. Natomiast w związku z zarzutem naruszenia art. 26 ust. 2 zw. 2 z art. 30b ust. 1 i 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009, nr 84, poz. 712, ze zm.) wskutek nieprawidłowej oceny formalnej dokumentacji sporządzonej przez skarżącego oraz "wobec braku należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego rozstrzygnięcia" Sąd stwierdził, że zarzut ten jest również niezasadny, bowiem ocena formalna wniosku o dofinansowanie oraz dokumentacji przekazanej w niniejszej sprawie przez skarżącego została przeprowadzona w sposób prawidłowy, a Instytucja Pośrednicząca i Instytucja Wdrażająca przedstawiły pełne uzasadnienie prawne swojego stanowiska, odnoszące się do konkretnych zapisów ujętych w Regulaminie i w Instrukcji oraz uzasadnienie faktyczne w sprawie. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że skarżący wypełniając wniosek o dofinansowanie (w pkt VI Deklaracja Wnioskodawcy) oświadczył, iż zapoznał się i wyraził zgodę na poddanie się rygorom wynikającym z wymogów Instrukcji i Regulaminu powadzenia konkursu. W ocenie Sądu, w związku z niezłożeniem przez Wnioskodawcę wniosku i pozostałej wymaganej dokumentacji poprawionych w prawidłowy sposób, rozstrzygnięcia Instytucji Wdrażającej i Instytucji Pośredniczącej są prawidłowe, a skargę należało oddalić. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. C., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "[...]". Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 26 listopada 2012 r. (sygn. akt V SA/Wa 2506/12) zaskarżył w całości, zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez : a) naruszenie art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. z uwagi na to, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w szczególności w odniesieniu do wszystkich zarzutów dotyczących naruszenia przez organ przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz dokumentów programowych stanowiących źródło prawa, co jednoznacznie prowadzi do wniosku, że zaskarżony wyrok nie zawiera podstawowych elementów konstrukcyjnych wyroku, uniemożliwiając polemikę z treścią wyroku oraz kontrolę kasacyjną; b) naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 151 tej ustawy poprzez to, że Sąd I instancji orzekał na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy, co z kolei doprowadziło do wadliwej oceny zarzutów naruszenia przez organ przepisów Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Działanie 4.3 Kredyt technologiczny znak [...]; 2) naruszenie prawa materialnego, poprzez: a) naruszenie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 2008 roku o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008r. Nr 116, poz. 730 ze zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że skarżący nie dostarczył obowiązkowej dokumentacji w sposób tam określony i dokonaniu negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie, skutkującej odrzuceniem wniosku wnoszącego protest, b) naruszenia art. 26 ust. 2 zw. z art. 30b ust. 1 i 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i naruszenie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów wskutek uznania, że ocena formalna wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami złożonych przez skarżącego była prawidłowa oraz wobec braku należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonego rozstrzygnięcia, w konsekwencji prowadząc do naruszenia postanowień Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Działanie 4.3 Kredyt technologiczny znak [...] w zakresie spełniania wymogów formalnych wniosku o dofinansowanie określonych w pkt m), a to poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący nie potwierdził za zgodność z oryginałem dokumentów stanowiących załączniki do wniosku o dofinansowanie, a także § 7 ust. 1 pkt 6) Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.3 Kredyt technologiczny, poprzez jego niezastosowanie i nieprzekazanie wniosku o dofinansowanie skarżącego do oceny merytorycznej, przeprowadzanej przez Komisję Konkursową, albowiem wniosek skarżącego w istocie spełnił wszystkie kryteria formalne. Jednocześnie, wskazując na specyficzną procedurę przekazywania dokumentacji przez Wnioskodawców za pośrednictwem banku kredytującego, strona skarżąca wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego i przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w Banku Gospodarstwa Krajowego (tj. wniosku o dofinansowanie z załącznikami po uzupełnieniu), albowiem wobec treści zaskarżonego orzeczenia, przeprowadzenie niniejszego dowodu jest, w ocenie strony, niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt.2 p.p.s.a. należy na wstępie podkreślić, że strona skarżąca stawiając zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. wskazywała, na wadliwe jej zdaniem, stanowisko Sądu I instancji w zakresie w jakim kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej informacji, w okolicznościach stanu faktycznego, za prawidłową uznał on zarówno przeprowadzoną przez organ wykładnię, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie dofinansowania projektu z środków Unii Europejskiej. Niewątpliwie naruszenia wskazanego wyżej przepisu postępowania autor skargi kasacyjnej upatrywał w nieodniesieniu się przez Sąd I instancji do przedstawionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organ przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, a tym samym uchybienie regułom odnoszącym się do uzasadnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Stosownie do treści art.141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać między innymi podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, co biorąc pod uwagę, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§ 2 p.u.s.a.) oznacza, że w uzasadnieniu orzeczenia sąd administracyjny powinien wskazać, jakie przepisy uprawniały organ do wyciągnięcia określonych konsekwencji prawnych z dokonanych w sprawie ustaleń, ewentualnie jakie przepisy i w jaki sposób organ naruszył przypisując ustalonym faktom określone skutki prawne. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że ograniczenie się w uzasadnieniu wyroku do przytoczenia przepisu prawnego, czy tez ogólnikowego powoływania się na poglądy doktryny bądź judykatury, bez gruntownego odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, nie może zastąpić zrelacjonowania przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęty konkretny kierunek interpretacji i zastosowania konkretnego przepisu prawnego w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy. Podkreśla się również, że jeżeli w uzasadnieniu wyroku sąd administracyjny ogranicza się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji publicznej lub jego prostej akceptacji, nie służy to realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej. Jeżeli bowiem skarżący dowodząc swoich racji wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, to sąd administracyjny winien uczynić ją przedmiotem weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego i prawnego. Jej zaniechanie stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide wyrok NSA z 11.01.2011 r. I GSK 685/09 niepublikowany, wyrok NSA z 15.02.2011 r. II FSK 1832/09 niepublikowany, wyrok NSA z 25.11.2010 r. I GSK 1215/09 niepublikowany). Powyższe oznacza, że uzasadnienie wyroku winno być sporządzone w taki sposób, aby wynikało z niego dlaczego Sąd I instancji uznał zaskarżone rozstrzygnięcie (informację) za zgodne lub niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy Sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści art.141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy (vide wyrok NSA z 4.01.2011 r. II OSK 1985/09 niepublikowany). Odnosząc powyższe uwagi, dotyczące wykładni art.141 § 4 p.p.s.a., do treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., w zakresie dotyczącym wyjaśnienia podstawy prawnej, uznać należy, że uzasadnienie to nie spełnia, określonych przywołanym przepisem, warunków uznania go za prawidłowe. W ocenie Sądu I instancji organy administracji publicznej zasadnie przyjęły, że dokumenty dostarczone w ramach uzupełnienia wniosku zostały przygotowane niezgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie. Tym samym Sąd I instancji uczynił wzorcem sądowej kontroli legalności przepisy wskazanej wyżej instrukcji, nie odnosząc się w ogóle do zgodności tych rozwiązań z treścią wskazywanych przez skarżącego przepisów art.5 ust.3 ustawy z 30 maja 2008 roku o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz.U. 116/2008 poz.730 ze zmianami) oraz art.26 ust.2 ustawy z 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W tym miejscu należy wskazać, że w orzecznictwie NSA podkreśla się, iż wydane przez instytucję zarządzającą regulacje prawne niższego rzędu (instrukcje wypełniania wniosku, załączniki do tych instrukcji) mające na celu zapewnienie prawidłowego złożenia wniosku, a co za tym idzie-osiągnięcie celów ustawowych, to jest sprawnego i rzetelnego przeprowadzenia procedury wyłaniającej projekty, którym zostanie przyznane dofinansowanie, nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Instrukcja wypełniania wniosku oraz zawarte w niej załączniki mają stanowić jedynie ułatwienie dla organu i uczestników konkursu. Tak więc oczywistym jest, że instrukcje i załączniki do instrukcji mogą być dla uczestników konkursu pomocne do wywiązania się z obowiązku przedstawienia dokumentacji koniecznej do oceny ich projektu. Jednak ocena projektu nie może sprowadzać się do mechanicznego sprawdzenia czy zostały przedstawione dokumenty wypełnione zgodnie z instrukcją, lecz musi sięgać głębiej i badać, czy dane które są wymagane przez ustawowe uregulowania oraz rozwiązania regulaminu zostały przedstawione i udokumentowane w sposób nie budzący wątpliwości. Tym samy uznać należy, że wszelkie wymagania określone w aktach wydanych przez instytucję zarządzającą muszą pozostawać w zgodności z regulacjami ustawowymi, a zwłaszcza nie mogą stwarzać dodatkowych wymagań sprzecznych z treścią rozwiązań ustawowych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien, uwzględniając powyższe uwagi, szczegółowo odnieść się do rozwiązań prawnych przyjętych w aktach rangi ustawowej i skonfrontować je z aktami niższego rzędu wydanymi przez instytucje zarządzającą oraz ocenić czy zasadnym było przyjecie przez organy stanowiska, iż skarżący nie złożył dokumentów w sposób uprawniający do poddania jego wniosku ocenie merytorycznej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a. oraz art.203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.