II FSK 1033/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA (del.) Jan Grzęda, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 901/12 w sprawie ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 901/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 lipca 2012 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2012 r. zaliczył M. C. nadpłatę w kwocie 271,00 zł (wynikającą z zeznania PIT-37 za 2011 r.) na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2006 r., na należność główną kwotę 178,00 zł oraz na odsetki za zwłokę od tej zaległości kwotę 93,00 zł. Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z dnia 13 lipca 2012 r. uchylił w całości powyższe rozstrzygnięcie i orzekł co do istoty sprawy poprzez zaliczenie nadpłaty w kwocie 271,00 zł na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2006 r., w tym na należność główną kwotę 179,00 zł oraz na odsetki za zwłokę od tej zaległości kwotę 92,00 zł, stosując przy tym przerwę w naliczaniu odsetek za okres od dnia 10 stycznia 2012 r. do dnia 30 stycznia 2012 r., stosownie do art. 54 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W skardze do sądu administracyjnego M. C. wniósł o uchylenie postanowienia organu drugiej instancji zarzucając naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) i art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej; art. 123 § 1 w związku z art. 145 § 1 i 2 w związku z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej; art. 76 § 1, art. 76a § 1, art. 62 § 1 i 4, art. 55 § 2 i art. 73 § 2 pkt 1 i art. 239a Ordynacji podatkowej oraz art. 217 § 1 i 2 w związku z art. 219 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, a także art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w motywach rozstrzygnięcia wyjaśnił, że w dniu 30 stycznia 2012 r. wpłynęło do Urzędu Skarbowego w P. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2011, w którym skarżący wykazał kwotę nadpłaty w wysokości 271,00 zł. W tej samej dacie wpłynęło również pismo z dnia 26 stycznia 2012 r. podpisane przez M. C., w którym wniesiono o zwrot nadpłaty wynikającej z PIT-37 za 2011 r. za pośrednictwem "Poczty Polskiej". Decyzją z dnia 4 października 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. określił M. C. podatek od towarów i usług należny m. in. za listopad 2006 r. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nadał przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku jako organ odwoławczy nie stwierdził wadliwości tego postanowienia, lecz postanowieniem z dnia 21 lutego 2012 r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zażalenia na to postanowienie). Decyzją z dnia 20 lutego 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję z dnia 4 października 2011 r. Mając na uwadze stan faktyczny sprawy, a także art. 76 Ordynacji podatkowej, Sąd stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku organ był zobowiązany do zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej w VAT wraz z odsetkami, niezależnie od zgłoszonego w tym przedmiocie żądania strony. Sąd zauważył przy tym, że na dzień powstania nadpłaty zaległość w podatku od towarów i usług była określona decyzją podlegającą wykonaniu w związku z nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto w dniu wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. postanowienia (24 kwietnia 2012 r.), decyzja w sprawie podatku od towarów i usług była już ostateczna. Sąd nie zgodził się także z twierdzeniem skarżącego o konieczności doręczenia postanowienia w przedmiocie zaliczenia nadpłaty pełnomocnikowi, w sytuacji, gdy stosowne umocowanie dla doradcy podatkowego R. J. dostało dołączone dopiero na etapie wniesienia zażalenia (art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej). Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek od zaległości podatkowej, skoro organ drugiej instancji uchylając postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 24 kwietnia 2012 r. orzekł co do istoty sprawy biorąc pod uwagę przerwę w naliczaniu odsetek zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W skardze kasacyjnej M. C. wniósł o uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: - na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 76 § 1, art. 76a § 1 w związku z art. 73 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.; - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 2) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej w związku z art. 123 § 1 i art. 145 § 1 i 2 w związku z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku zaniechał stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 24 kwietnia 2012 r., mimo że postanowienie organu pierwszej instancji nie zostało skutecznie doręczone (skierowano je na adres podatnika, zamiast na adres jego pełnomocnika), 3) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 76 § 1, art. 76a § 1 w związku z art. 62 § 1 i 4 oraz art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że organy podatkowe bezzasadnie zaliczyły nadpłatę podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. na poczet zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę z tytułu VAT za listopad 2006 r. w sprzeczności z oświadczeniem podatnika co do sposobu zaliczenia powyższej nadpłaty i w sytuacji, gdy decyzji organu pierwszej instancji nie nadano prawidłowo rygoru natychmiastowej wykonalności i nie podlegała wykonaniu, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi; 4) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 76 § 1, art. 76a § 1 w związku z art. 73 § 2 pkt 1 w związku z art. 239a Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że zaliczenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. było niedopuszczalne, gdyż nastąpiło na poczet zaległości podatkowej z tytułu VAT za listopad 2006 r. i odsetek od tej zaległości, które na dzień powstania nadpłaty nie były wymagalne; 5) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 239a, art. 76 § 1, art. 76a § 1 w związku z art. 55 § 2, art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez Sąd nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym Sąd bezzasadnie zaakceptował zaliczenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. na poczet zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę z tytułu VAT za listopad 2006 r. w sprzeczności z oświadczeniem podatnika co do sposobu zaliczenia powyższej nadpłaty - zwrotu i w sytuacji, gdy decyzji organu pierwszej instancji nie nadano prawidłowo rygoru natychmiastowej wykonalności i nie podlegała ona wykonaniu, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że wobec braku przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd drugiej instancji rozpoznał sprawę w granicach wyznaczonych przez sformułowane przez stronę podstawy kasacyjne oraz przytoczoną na ich poparcie argumentację (art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a.). Z treści zarzutów przytoczonych w rozpatrywanej sprawie wynikało, że skarżący zmierzał z jednej strony do zakwestionowania zaaprobowanych przez Sąd ustaleń organu w zakresie doręczenia postanowienia z dnia 24 kwietnia 2012 r. (zarzut z punktu 2 petitum skargi kasacyjnej), z drugiej zaś podważał zasadność dokonania zaliczenia nadpłaty powstałej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2006 r. (zarzut z punktu 1, 3, 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej). Odnosząc się do pierwszej z wymienionych kwestii, stwierdzić należało brak podstaw do przyjęcia stanowiska skarżącego jakoby postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nie zostało skutecznie doręczone, gdyż powinien je otrzymać pełnomocnik strony, a tym samym, że organ odwoławczy powinien był stwierdzić niedopuszczalność zażalenia skarżącego od powyższego postanowienia. Jak trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, pełnomocnictwo z dnia 24 marca 2011 r. udzielone doradcy podatkowemu R. J., zostało złożone do akt niniejszej sprawy dopiero na etapie wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 24 kwietnia 2012 r. Brak było tym samym stosownego umocowania dla pełnomocnika w początkowej fazie postępowania. Natomiast pełnomocnictwo dołączone do akt postępowania podatkowego (w VAT), nie obligowało organu do jego uwzględnienia w toku postępowania w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym na poczet VAT. Dopóki bowiem organ nie zostanie zawiadomiony o ustanowieniu pełnomocnika w danym postępowaniu, dopóty jest zobligowany do dokonywania doręczeń stronie, zgodnie z regułą ustanowioną w art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ nie może domniemywać istnienia pełnomocnictwa, czy też poszukiwać go w aktach innych spraw (zob. przykładowo wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2221/11 – treść orzeczenia dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych dostępnej na stronie www.nsa.gov.pl, zwanej dalej: CBOSA). W judykaturze podkreśla się, że art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej nakłada na pełnomocnika wymóg dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. Dla przyjęcia, że strona działa przez pełnomocnika (art. 136 Ordynacji podatkowej), konieczne jest spełnienie tego wymagania, tylko wówczas można bowiem przyjąć, że pełnomocnik jest skutecznie umocowany do działania w imieniu mandanta. Do czasu zaś złożenia do akt pełnomocnictwa - zgodnie z wymogiem określonym w art. 137 § 3 powołanej ustawy - uznać trzeba, że strona nie działa przez pełnomocnika (zob. wyrok NSA z dnia 25 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2321/10 – treść orzeczenia dostępna w CBOSA). Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prawidłowo skierował postanowienie o zaliczeniu nadpłaty na poczet zaległości podatkowej na adres M. C., z uwagi na brak informacji o ustanowieniu pełnomocnika w danym postępowaniu aż do chwili wniesienia zażalenia. W rozpatrywanym przypadku brak było więc przesłanek do wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia strony na postanowienie organu pierwszej instancji w oparciu o art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej w związku z art. 123 § 1 i art. 145 § 1 i 2 w związku z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej. Zamierzonego przez stronę skutku nie mogły również wywrzeć pozostałe zarzuty kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił wywodów skarżącego co do niedopuszczalności wydania postanowienia o zaliczeniu nadpłaty w podatku dochodowym na poczet zaległości w VAT. Otóż zgodnie z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2 (który nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie). Z przytoczonego unormowania wynika jednoznacznie, że w przypadku zaistnienia nadpłaty oraz zaległości podatkowej organ ma obowiązek dokonania odpowiedniego zaliczenia, niezależnie od woli strony domagającej się zwrotu nadpłaty. W konsekwencji oświadczenie skarżącego zawarte w piśmie z dnia 26 stycznia 2012 r., w którym wniósł on o zwrot nadpłaty wynikającej z PIT-37 pozostawało bez jakiegokolwiek wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również argumentacji autora skargi kasacyjnej, który wskazywał na brak wykonalności decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2006 r. z uwagi na nieprawidłowe nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak podkreślał skarżący w uzasadnieniu środka odwoławczego, postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 21 lutego 2012 r. umarzające postępowanie wywołane zażaleniem strony na postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zostało uchylone prawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 460/12. W ocenie Sądu kasacyjnego, powołana okoliczność nie mogła uzasadniać konieczności uwzględnienia skargi kasacyjnej w rozpatrywanej sprawie. Zauważyć bowiem należy, że w chwili złożenia zeznania rocznego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. istniała w obrocie prawnym decyzja określająca skarżącemu podatek od towarów i usług za listopad 2006 r. (decyzja z dnia 4 października 2011 r.), której na mocy postanowienia z dnia 23 listopada 2011 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b Ordynacji podatkowej. Jeszcze przed wydaniem postanowienia z dnia 24 kwietnia 2012 r. o zaliczeniu nadpłaty na poczet zaległości podatkowej, postępowanie wywołane zażaleniem na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało zakończone ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 21 lutego 2012 r., a ponadto - co także istotne dla oceny dopuszczalności zaskarżonego obecnie postanowienia – w tym okresie (tj. w dniu 20 lutego 2012 r.) wydano również ostateczną, a tym samym wykonalną decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług utrzymującą w mocy decyzję z dnia 4 października 2011 r. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że stanowisko strony o nieprawidłowym nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie znajdowało oparcia w orzeczeniach sądowych dotyczących postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 21 lutego 2012 r. umarzającego postępowanie zainicjowane zażaleniem na rozstrzygnięcie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Zarówno w uzasadnieniu wyroku WSA w Gdańsku z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 460/12, jak i wyroku NSA z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1531/12 (wydanym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku) nie dokonywano oceny prawidłowości nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, ale nakazano Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku merytoryczne rozpatrzenie zażalenia na postanowienie z dnia 23 listopada 2011 r. Samo zatem uchylenie przez sąd administracyjny postanowienia umarzającego postępowanie zażaleniowe w sprawie dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie uprawniało do twierdzenia jakoby nieprawidłowe było również nadanie tego rygoru na mocy postanowienia z dnia 23 listopada 2011 r. Stanowisko takie, w świetle zapadłych w tej sprawie wyroków sądowych, należało ocenić jako co najmniej przedwczesne, a tym samym nie mogące usprawiedliwiać wniosku co do "niewykonalności" decyzji określającej podatek od towarów i usług za listopad 2006 r. w chwili powstania nadpłaty. Na uwzględnienie nie zasługiwały także sugerowane w skardze kasacyjnej uchybienia dotyczące błędnego uwzględnienia odsetek od zaległości podatkowej między 26 a 30 stycznia 2012 r., tj. między datą złożenia zeznania podatkowego za 2011 r. w placówce pocztowej a datą jego wpływu do organu. Zasadnie wskazywał bowiem Sąd pierwszej instancji, że data nadania przesyłki pozostaje istotna z punktu widzenia oceny zachowania terminu do dokonania danej czynności, a więc z perspektywy regulacji zawartej w art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Dla ustalenia momentu powstania nadpłaty decydujący pozostaje natomiast – w myśl art. 73 § 2 pkt 1 powołanej ustawy – moment złożenia zeznania podatkowego w organie (a więc data jego wpływu, jeśli korespondencja została przekazana za pośrednictwem poczty). Nie sposób tym samym przyjmować, jak chce tego autor skargi kasacyjnej, że nadpłata powstała w dniu 26 stycznia 2012 r. (a nie jak uznał to organ w dniu 30 stycznia 2012 r.). Co więcej, autor skargi kasacyjnej zdaje się nie dostrzegać, że Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku w zaskarżonym postanowieniu uwzględnił przerwę w naliczaniu odsetek od dnia 10 stycznia 2012 r. do dnia 30 stycznia 2012 r., co czyniło analizowany zarzut całkowicie chybionym. Biorąc zatem pod uwagę, że na gruncie niniejszej sprawy zaistniały przesłanki warunkujące zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowej, a także, iż zaliczenie to zostało dokonane z zachowaniem reguł przewidzianych w Ordynacji podatkowej, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako pozbawione podstaw zarzuty naruszenia przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz przepisów Ordynacji podatkowej – art. 76 § 1, art. 76a § 1, art. 73 § 2 pkt 1, art. 62 § 1 i 4, art. 55 § 2 czy art. 239a; a także związany z nimi zarzut nieprawidłowego uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Odmienna ocena okoliczności faktycznych sprawy prezentowana przez skarżącego nie mogła bowiem usprawiedliwiać rzekomych uchybień w zakresie wymogów stawianych uzasadnieniom sądów przez art. 141 § 4 p.p.s.a., tym bardziej, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał na jakiekolwiek konkretne braki kontrolowanego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).