I SA/Wa 1439/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Gminy W. wykonującej zadania powiatu jako miasta na prawach powiatu na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę. Gmina W. wniosła skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2012r., utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011r., odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przez Gminę W. wykonującą zadania powiatu jako miasto na prawach powiatu, mienia Skarbu Państwa obejmującego nieruchomość oznaczoną w operacie ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działki ewidencyjne nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] (w dniu 1 stycznia 1999r. część działki nr [...] o pow. [...] ha). Minister Skarbu Państwa wnosił o oddalenie skargi. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przez Gminę W. wykonującą zadania powiatu jako miasto na prawach powiatu, mienia Skarbu Państwa obejmującego nieruchomość oznaczoną w operacie ewidencji gruntów w [...] jako działki ewidencyjne: nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha (w dniu 1 stycznia 1999r. część działki nr [...] o pow. [...] ha). Organ I instancji stwierdził, że porozumienie zawarte pomiędzy Wojewodą [...] a Prezydentem Miasta W. z dnia [...] października 1993 r. w sprawie przekazania niektórych zadań i kompetencji z zakresu administracji rządowej do wykonywania organom Gminy W. (sporna droga znalazła się w załączniku nr 3 do porozumienia jako przekazana do realizacji zadań przez gminę), nie może stanowić postawy do stwierdzenia nabycia mienia Skarbu Państwa w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Ponadto Wojewoda [...] ustalił, że sporna nieruchomość leżała w pasie drogowym ul. [...], ale ulica ta nie została wymieniona w rozporządzeniu Ministra Komunikacji z dnia 11 września 1986r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: bydgoskim, elbląskim, gdańskim, gorzowskim, legnickim, krakowskim, łódzkim, skierniewickim, toruńskim, wałbrzyskim, włocławskim i wrocławskim (Dz. U. nr 35, poz. 179 ze zm.), co powoduje, iż na dzień 31 grudnia 1998r. nie stanowiła drogi wojewódzkiej i na dzień 1 stycznia 1999r. nie stała się drogą powiatową. Od powyższej decyzji odwołała się Gmina W. wykonująca zadania powiatu jako miasto na prawach powiatu nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Odwołująca się stwierdziła, że sporna nieruchomość, stanowiąca część ulicy [...], na odcinku od [...] do ul. [...] do dnia 31 grudnia 1998r., stanowiła drogę wojewódzką, co zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2010r., sygn. akt I SA/Ol 661/09 wskazywało, iż należało uznać, że posiadała ona charakter drogi wojewódzkiej. Minister Skarbu Państwa w toku niniejszego postępowania stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa. W kwestii porozumienia zawartego pomiędzy Wojewodą [...] a Prezydentem Miasta W. z dnia [...] października 1993r. w sprawie przekazania niektórych zadań i kompetencji z zakresu administracji rządowej do wykonywania organom Gminy W. stwierdził, że ul. [...] została wymieniona w powyższym porozumieniu jako droga wojewódzka przekazana Prezydentowi Miasta W. do wykonywania zadań i kompetencji w zakresie zarządzania (administrowania) drogą, jednakże sam fakt ujęcia jej w porozumieniu jako drogi wojewódzkiej nie przesądza o posiadaniu przez nią takiego statusu. Podjęte przez Wojewodę [...] czynności procesowe mające na celu ustalenie kwalifikacji ul. [...] w W. do kategorii dróg wojewódzkich nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, bowiem zarządcy drogi nie posiadają dokumentów potwierdzających ten stan. Minister Skarbu Państwa wskazał, że należy również zaznaczyć, że przedmiotowe porozumienie nie posiada charakteru trwałego tj. dokumentu, który sankcjonowałby stan, w którym nie można byłoby przywrócić stanu pierwotnego. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 13 lipca 1993r. w sprawie określenia zadań i kompetencji z zakresu rządowej administracji ogólnej i specjalnej, które mogą być przekazane niektórym gminom o statusie miasta, wraz z mieniem służącym do ich wykonywania, a także zasad i trybu przekazania, zawarte porozumienia można było zmieniać, a także wypowiadać (§ 2 ust. 6 i 7 rozporządzenia), co znajduje odzwierciedlenie w zapisie § 8 porozumienia pomiędzy Wojewodą [...] a Prezydentem Miasta W. z dnia [...] października 1993r. w sprawie przekazania niektórych zadań i kompetencji z zakresu administracji rządowej do wykonywania organom Gminy W. Minister Skarbu Państwa odnosząc się do kwestii wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2010r., sygn. akt I SA/Ol 661/09, na który powołuje się Gmina W. wykonująca zadania powiatu jako miasto na prawach powiatu, stwierdził iż wyrok ten nie przesądza o możliwości nabycia przez Gminę spornej nieruchomości drogowej. Sąd analizując kwestię rodzaju drogi wyraźnie podkreślił, iż zapis art. 2 ust 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 (Dz. U. z 2007r., nr 19, poz. 115 z późn. zm.) o drogach publicznych nie przesądza o "przynależności do określonej kategorii dróg publicznych" w przypadku szczególnego rodzaju dróg, jakim są ulice w świetle art. 4 pkt 3 u.d.p., nie jest tożsama z zaliczeniem do określonej kategorii dróg publicznych." Dalej w powyższym wyroku Sąd stwierdza "art.2 ust. 2 u.d.p. stanowiący, że ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1, należą do tej samej kategorii co te drogi, nie używa się jednak określenia "zalicza się, lub zaliczane są" co daje podstawę do przyjęcia, iż nie chodzi o formalne zaliczenie określonego odcinka drogi (ulicy) do określonej kategorii dróg publicznych. Użycie frazy "należą do tej samej kategorii co te drogi", należy odczytywać jako przynależność do określonej kategorii dróg publicznych wyłącznie z racji szczególnego usytuowania, jakim jest "położenie w ciągu dróg publicznych". Organ odwołwczy wskazał, że mając powyższe na uwadze Wojewoda [...] prawidłowo przeanalizował materiały źródłowe, które przesądziły o sklasyfikowaniu charakteru spornej nieruchomości. Wynika z nich, iż ul. [...] nie została wymieniona w rozporządzeniu Ministra Komunikacji z dnia 11 września 1980r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: bydgoskim, elblaskim, gdańskim, gorzowskim, legnickim, krakowskim, łódzkim, skierniewickim, toruńskim, wałbrzyskim, włocławskim i wrocławskim (Dz. U. Nr 35, poz. 179 ze zm.) ani w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. nr 160, poz. 1071). Zatem nie została spełniona podstawowa przesłanka zakreślona w art. 103 ust 1,3 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające (...), czyli ul. [...] nie została sklasyfikowana jako droga powiatowa. Gmina W. wykonująca zadania powiatu jako miasto na prawach powiatu wniosła skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2012 roku wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listoda 2011 roku. Zdaniem skarżącej odcinek ulicy [...] (od [...] do ulicy [...]) stał się z dniem 1 stycznia 1999r. drogą powiatową, a decyzje w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia przez Gminę W. wykonującą zadania powiatu jako miasto na prawach powiatu własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] oraz nr [...], obręb [...] naruszają prawo. Skarżąca zaznaczyła, że nie budzi wątpliwości fakt, iż sporny odcinek ulicy [...] jest traktowany jako droga publiczna. Stanowi on bowiem ulicę ogólnodostępną i jest zlokalizowany na gruntach, które zgodnie z zapisem w księdze wieczystej nr [...] oraz ewidencji gruntów i budynków stanowią własność Skarbu Państwa i znajdują się w trwałym zarządzie (ustanowionym na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w W. W wykazie dróg przebiegających przez miasto W., sporządzonym przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta w W., ulica [...] figuruje jako droga powiatowa o numerze [...] i posiada klasę drogi zbiorczej "Z", właściwą dla dróg powiatowych i wojewódzkich, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430 z późn. zm). Zdaniem skarżacego niesłuszne jest podtrzymywane przez Ministra Skarbu Państwa oraz Wojewodę [..] stanowisko, że o przynależności danej ulicy do określonej kategorii dróg publicznych może decydować jedynie podjęty przez właściwy organ administracji publicznej akt prawny (uchwała bądź rozporządzenie) zaliczający ulicę do danej kategorii dróg publicznych. Ustawa o drogach publicznych, przewiduje bowiem dwa tryby zaklasyfikowania drogi publicznej do odpowiedniej kategorii (krajowej, wojewódzkiej, powiatowej lub gminnej). Podstawowym trybem zaklasyfikowania drogi do odpowiedniej kategorii jest tryb określony w art. 5 - art. 7 ustawy o drogach publicznych tj. podjęcie przez odpowiedni organ administracji publicznej aktu prawnego o zaliczeniu ulicy do konkretnej kategorii dróg publicznych. Ustawodawca w art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych przewidział jednak subsydiarny tryb uznania, szczególnego rodzaju dróg, jakimi w świetle art. 4 ust. 3 ww. ustawy są ulice, za drogi publiczne, należące do odpowiedniej kategorii. Artykuł 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych przewiduje specyficzną sytuację, kiedy to ulice położone na gruntach stanowiących własność podmiotów wymienionych w art. 2a ustawy o drogach publicznych (Skarb Państwa, samorząd województwa, powiat, gmina) otrzymują status drogi publicznej o określonej kategorii (krajowej, wojewódzkiej, powiatowej lub gminnej), pomimo braku stosownego aktu prawnego wydanego przez właściwy organ na podstawie art. 5 - art. 7 ustawy o drogach publicznych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010r. sygn. akt II FSK 822/09). O przynależności danej ulicy do odpowiedniej kategorii dróg publicznych decyduje okoliczność faktyczna, jaką jest szczególne usytuowanie ulicy w sieci dróg o określonej kategorii oraz funkcja jaką ta ulica pełni w układzie komunikacyjnym. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1 (krajowych, wojewódzkich, powiatowych, gminnych) należą do tej samej kategorii co te drogi. Przy czym, zdaniem skarżącej, użyte w ww. przepisie słowo "ciąg" należy w tej sytuacji rozumieć jako "układ położonych jedna za drugą dróg, ulic lub rzeczy" (vide: Słownik języka polskiego PWN - Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011). Skarżąca podnosi, że z analizy przebiegu min. ulicy [...], [...] oraz ulicy [...] jednoznacznie wynika, że tworzą one jeden ciąg ulic. W dacie 31 grudnia 1998r. ww. ulice tworzyły połączenie pomiędzy, stanowiącą część obwodnicy śródmiejskiej W., aleją [...] (obecnie jest to część drogi krajowej nr [...]), a drogą krajową nr [...], w skład której w ww. dacie wchodziły min. ulica [...] oraz część ulicy [...] (na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...]). Skoro więc sporny odcinek ulicy [...] leżał w ciągu ulicy [...] (zaliczonej do kategorii dróg wojewódzkich na podstawie Rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 11 września 1986r.), zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, również należał do kategorii dróg wojewódzkich. Skarżąca stoi na stanowisku, że szczególne usytuowanie w sieci dróg publicznych, funkcja jaką pełni sporny odcinek ulicy [...], jego parametry techniczne, przemawiają jednoznacznie za tym, że odcinek ten do dnia 31 grudnia 1998r. stanowił drogę wojewódzką, na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. O faktycznej kategorii ww. ulicy świadczą choćby zapisy w ww. porozumieniu z dnia [...] października 1993r. jaki i w sporządzonym przez Wojewodę [...] dnia [...] stycznia 1991r. wykazie dróg krajowych i wojewódzkich objętych zarządem Wojewódzkiej Dyrekcji Dróg Miejskich w W. W dokumentach tych odcinek ulicy [...] w przebiegu od [...] do ulicy [...], jest opisany jako droga wojewódzka. Pomimo więc, że ww. dokumenty nie stanowią formalnej, przewidywanej przez ustawę o drogach publicznych, podstawy do zaliczenia ww. ulicy do kategorii dróg wojewódzkich (czego skarżąca nie kwestionuje), jasno świadczą one jednak o faktycznej kategorii tej ulicy. Podsumowując, w ocenie skarżącej odcinek ulicy [...] w przebiegu od [...] do ulicy [...] należał do dnia 31 grudnia 1998r. do kategorii dróg wojewódzkich i tym samym zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną stał się z dniem 1 stycznia 1999r. drogą powiatową. Ww. przepis posługuje się bowiem stwierdzeniem "dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, (...), stają się drogami powiatowymi", nie zaś stwierdzeniem "dotychczasowe drogi zaliczone do kategorii dróg 'j! krajowych i wojewódzkich, (...), stają się drogami powiatowymi". Zdaniem skarżącej z dniem 1 stycznia 1999r. drogami powiatowymi stały się więc również ulice należące do kategorii dróg wojewódzkich badź krajowych w oparciu o art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, a nie tylko ulice zaliczone do kategorii dróg krajowych badź wojewódkzich na podstawie art. 5 bądź art. 6 ustawy o drogach publicznych. Skoro wiec przedmiotowy odcinek ulicy [...], stanowił do dnia 31 grudnia 1998r. drogę publiczną o statusie drogi wojewódzkiej, to z dniem 1 stycznia 1999r. stał się drogą powiatową, nawet pomimo braku, wydanego w oparciu o art. 6 ustawy o drogach publicznych, aktu prawnego, który zaliczałby "imiennie" ulicę [...] do kategorii Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując w powyższym zakresie kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną – zwanej dalej "ustawą" miasto na prawach powiatu może nabyć mienie Skarbu Państwa będące we władaniu państwowej jednostki organizacyjnej przejmowanej z dniem 1 stycznia 1999 r. przez powiatową jednostkę samorządu terytorialnego. Nie budzi wątpliwości, że nabycie mienia w tym trybie może dotyczyć mienia będącego we władaniu dotychczasowej państwowej jednostki organizacyjnej będącej dotychczasowym zarządem drogi, w tym prawa własności do nieruchomości znajdującej się w pasie drogowym dotychczasowej drogi publicznej, którą to drogą w dniu 31 grudnia 1998 r. zarządzała właściwa jednostka drogowa. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podjęte przez Wojewodę [...] czynności procesowe mające na celu ustalenie kwalifikacji ul. [...] w W. do kategorii dróg wojewódzkich nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, bowiem zarządcy drogi nie posiadają dokumentów potwierdzających ten stan. W przedmiotowej sprawie Minister Skarbu Państwa zasadnie zatem wskazał, że brak jest dowodów na to, że sporne działki przed dniem 1 stycznia 1999 r. uzyskały status drogi publicznej (drogi wojewódzkiej) na podstawie właściwego aktu o zaliczeniu tej drogi do kategorii drogi wojewódzkiej na podstawie przepisu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.). Niewątpliwie aktu takiego nie stanowi porozumienie zawarte pomiędzy Wojewodą [...] a Prezydentem Miasta W. z dnia [...] października 1993r. w sprawie przekazania niektórych zadań i kompetencji z zakresu administracji rządowej do wykonywania organom Gminy W. Należy stwierdzić, że ul. [...] została wymieniona w powyższym porozumieniu jako droga wojewódzka przekazana Prezydentowi Miasta W. do wykonywania zadań i kompetencji w zakresie zarządzania (administrowania) drogą, jednakże sam fakt ujęcia jej w porozumieniu jako drogi wojewódzkiej nie przesądza o posiadaniu przez nią takiego statusu ponieważ nie zostało wydane na podstawie przepisu art. 6 ust. 2 powołanej wyżej ustawy. Nie jest kwestia sporną, że ul. [...] w W. nie została wymieniona jako droga publiczna w rozporządzeniu Ministra Komunikacji z dnia 11 września 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: bydgoskim, elbląskim, gdańskim, gorzowskim, legnickim, krakowskim, łódzkim, skierniewickim, toruńskim, wałbrzyskim, włocławskim i wrocławskim (Dz. U. Nr 35, poz. 179 ze zm.), ani w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz.1071). Wobec tego w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 103 ust. 3 ustawy, ponieważ ul. [...] nie miała statusu "dotychczasowej drogi wojewódzkiej" w rozumieniu tego przepisu. Błędnie interpretuje przepis art. 103 ust. 3 ustawy Gmina W. wskazując, że dotychczasowe drogi nie zaliczone do kategorii dróg krajowych i wojewódzkich stają się drogami powiatowymi. Z przepisu tego wyraźnie wynika, że nie chodzi o jakiekolwiek dotychczasowe drogi (ciągi komunikacyjne), lecz o dotychczasowe drogi publiczne, wymienione w innych aktach prawnych, niż rozporządzenie zawierające wykaz dróg krajowych i wojewódzkich, o którym mowa w art. 103 ust. 1 ustawy (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 27.04.2012r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 2185/11). Nie można też się zgodzić ze stanowiskiem skarżącej, że z analizy przebiegu min. ulicy [...], [...] oraz ulicy [...] jednoznacznie wynika, że tworzą one jeden ciąg ulic. W dacie 31 grudnia 1998r. ww. ulice tworzyły połączenie pomiędzy, stanowiącą część obwodnicy śródmiejskiej W., aleją [...] (obecnie jest to część drogi krajowej nr [...]), a drogą krajową nr [...], w skład której w ww. dacie wchodziły min. ulica [...] oraz część ulicy [...] (na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...]). Niezasadne jest przy tym twierdzenie skarżącej, że skoro sporny odcinek ulicy [...] leżał w ciągu ulicy [...] (zaliczonej do kategorii dróg wojewódzkich na podstawie Rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 11 września 1986r.), zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, również należał do kategorii dróg wojewódzkich. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1037/10 (opubl. CBOSA) ulice leżące w "ciągu dróg" wymienionych w ust. 1 art. 2 ustawy o drogach publicznych - to ulice leżące wzdłuż pasa drogowego, tj. nie łączące dwie drogi publiczne, ale leżące w ich "ciągu" (biegu drogi publicznej). Ulica [...] na spornym odcinku nie graniczy bezpośrednio z ulicą [...], tylko z rondem na [...]. Słusznie zatem organy wskazały, że traktowanie ulicy graniczącej przez rondo z ulicą [...], jako kontynuacji drogi wojewódzkiej, jest zbyt daleko posuniętą interpretacją istniejących regulacji prawnych. Ulica [...] na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...] stanowiła do dnia 1 stycznia 2005r., część drogi krajowej nr [...]. Jak słusznie wskazał organ I instancji, przyjęcie zaprezentowanego przez skarżącą stanowiska mogłoby zatem prowadzić do równie uprawnionego wniosku, że ulica [...] na odcinku od ulicy [...] do [...] winna posiadać tą sama kategorie drogi co ulica [...] na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...]. Zdaniem Sądu, nie można pominąć tego, że celem przepisu art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych nie jest nadanie odpowiedniej kategorii z art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych ulicy leżącej w ciągu innej ulicy, obu położonych na terenie zabudowanym lub przeznaczonym do zabudowy. Celem tego przepisu jest potwierdzenie statusu prawnego ulicom położonym w miastach na obszarach zabudowanych lub przeznaczonych do zabudowy (art. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych), które stanowią kontynuację sieci dróg publicznych odpowiedniej kategorii przebiegających na terenach niezabudowanych (zwykle na obrzeżach miast). W sytuacji regionalnej drogi wojewódzkiej, która przecina miasto (w tym teren zabudowany lub przeznaczony pod zabudowę) przepis art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych gwarantuje ciągłość statusu prawnego drogi wojewódzkiej, również na obszarze miasta (w strefie zabudowanej lub przeznaczonej do zabudowy). Gdyby w ustawie o drogach publicznych nie było regulacji z art. 2 ust. 2, a w danym mieście ulice leżące w ciągu drogi wojewódzkiej nie miałyby nadanego odpowiednim aktem statusu drogi publicznej, wówczas droga wojewódzka kończyłaby się na obszarze miasta w strefie zabudowy lub przeznaczonej pod zabudowę, a więc nie miałaby dalszej kontynuacji poza obszarem zabudowanym lub przeznaczonym do zabudowy w innej części miasta, co przeczyłoby jej regionalnemu charakterowi. Biorąc powyższe pod uwagę zasadnie Minister Skarbu Państwa uznał, że Gmina W. działając jako miasto na prawach powiatu nie mogła nabyć z dniem 1 stycznia 1999 r. na własność przedmiotowej nieruchomości jako części drogi powiatowej w trybie art. 60 ust. 1 ustawy, skoro droga ta przed dniem 1 stycznia 1999 r. nie stanowiła drogi publicznej o statusie drogi krajowej lub wojewódzkiej, a w związku z tym przedmiotowa nieruchomość nie mogła być zarządzana przez państwową jednostkę drogową, o której mowa w art. 22 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 12 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 1998 r. Mając powyższe na względzie i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 15;3:, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.