I FSK 844/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bartosz Wojciechowski, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 881/12 w sprawie ze skargi K. W. SA na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 27 czerwca 2012 r., nr [...] z udziałem F. [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz K. W. SA kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 881/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi K. S.A. uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 27 czerwca 2012 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2011r. skarżąca zwróciła się do Ministra Finansów, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla montażu trwałej zabudowy przestrzeni. We wniosku przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe. W opisie stanu faktycznego podała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie realizacji zabudowy przestrzeni wnękowych. Usługi polegają na wykonaniu z wcześniej zakupionych materiałów: płyt meblowych, blatów, luster, szyb, elementów metalowych (okuć, zawiasów, uchwytów, prowadnic) oraz innych elementów niezbędnych do realizacji zamówienia, trwałej zabudowy, która jest zainstalowana, przytwierdzona na stałe bez możliwości jej przemieszczenia. Wyżej wskazane materiały wykorzystywane do wykonania usługi są montowane na stałe - stanowiąc jedną całość (zabudowę). Spółka nie jest producentem materiałów, a jedynie nabywa je i ewentualnie docina na potrzeby konkretnego indywidualnego zamówienia. Skarżąca wskazała, że co do zasady wykonane zabudowy zamykane drzwiami instalowane są w przestrzeni wnękowej. Zdarza się jednak, że zabudowa nie jest wmontowana we wnękę, ale trwale przymocowana do istniejących w obiekcie budowlanym ścian, podłogi i/lub sufitu. Zatem, może wystąpić na przykład taka sytuacja, gdy zabudowa jest przytwierdzona na długości całej ściany lub jej części i jest trwale przymocowana do podłogi i sufitu. Zabudowy wykonywane są na konkretny wymiar oraz według indywidualnie przygotowanego projektu. Mocowanie elementów konstrukcyjnych polega na ich stałym przytwierdzeniu do istniejących w obiekcie budowlanym ścian, podłogi i/lub sufitu. Wszystkie elementy, aby do siebie pasowały, muszą być wykonane na konkretny wymiar. Zabudowa ma mieć indywidualne wymiary, wyposażenie, wykończenie dostosowane do miejsca, w którym ma być zainstalowana, zgodnie z zamówieniem klienta. Kompleksowa usługa w całości wykonywana będzie przez spółkę we własnym zakresie, bądź przy udziale podmiotów trzecich. Zatem transakcje te przebiegać mogą na trzy różne sposoby: 1. Spółka będzie otrzymywała zlecenie od klienta, dokona pomiarów u klienta, sporządzi indywidualny projekt, nabędzie elementy niezbędne do realizacji zabudowy przestrzeni wnękowych oraz zabudowy nie instalowanej we wnęce, odpowiednio je dotnie, a następnie zamontuje w miejscu ustalonym z klientem. Zabudowa realizowana będzie z udziałem własnych pracowników spółki, w związku z czym zlecenie w całości realizowane będzie przez spółkę. Faktura dokumentująca przedmiotową transakcję będzie zawierać jedną pozycję dotyczącą sprzedaży usługi, a kalkulacja wynagrodzenia obejmie całość robót wraz z wykorzystanymi materiałami. 2. Spółka nabędzie elementy niezbędne do realizacji zabudowy przestrzeni wnękowych oraz zabudowy nie instalowanej we wnęce. Następnie wyrób sprzeda podmiotowi, który działając jako autoryzowany przedstawiciel spółki po dokonaniu pomiarów i sporządzeniu indywidualnego projektu dokona ich montażu u klienta. Spółka wystawi fakturę za sprzedaż wyrobu na przedstawiciela. 3. Spółka nabędzie elementy niezbędne do realizacji zabudowy przestrzeni wnękowych oraz zabudowy nie instalowanej we wnęce. Elementy instalowane będą przez zleceniobiorcę działającego w imieniu spółki, który wcześniej dokona pomiarów i sporządzi indywidualny projekt. Spółka wystawi fakturę VAT na ostatecznego klienta, wskazując, że faktura dokumentuje nabycie usługi, natomiast kalkulacja wynagrodzenia obejmuje zarówno robociznę jak i koszty nabytych materiałów. Jednocześnie spółka będzie otrzymywać faktury VAT od zleceniobiorców za wykonane usługi u klienta ostatecznego, w postaci pomiaru i montażu. Z postanowień umowy wynikać będzie, że wykonawca posiada umiejętności, wiedzę, sprzęt i ponosi odpowiedzialność za należyte, terminowe wykonanie umowy. Przepisy kodeksu cywilnego, przepisy określające sprzedaż konsumencką w sprawach nie unormowanych umową oraz ewentualne reklamacje będą realizowane i załatwiane przez wykonawcę, tj. przez spółkę. Skarżąca korzystać będzie również z pomocy podmiotów zewnętrznych, które będą wykonywać projekty dla konkretnych zleceń. Na tle tak przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wnioskodawczyni zadała następujące pytanie: czy realizacja zamówień na trwałą zabudowę przestrzeni, którą spółka również zamierza wykonywać w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w zakresie punktu 1 i 3, czyli gdy zabudowa będzie wykonywana z udziałem własnych pracowników lub gdy zabudowa realizowana będzie z udziałem zleceniobiorcy działającego w jej imieniu, opodatkowana będzie stawką 8%? W ocenie skarżącej, kompleksowa usługa polegająca na realizacji zamówienia na wykonanie trwałej zabudowy przestrzeni, w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym będzie podlegać opodatkowaniu stawką 8% w obu przypadkach wymienionych w punktach 1 i 3, tj. gdy wykonywać ona będzie zlecenie z udziałem własnych pracowników jak również, gdy zabudowa realizowana będzie przez zleceniobiorcę działającego w jej imieniu. 2.2. W dniu 11 lipca 2011r. organ podatkowy wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe wskazując, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) (dalej: ustawa o VAT), realizacja zamówień na zabudowę przestrzeni wnękowych, którą spółka zamierza wykonywać w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w zakresie punktu 1 i 3, czyli gdy zabudowa będzie wykonywana z udziałem własnych pracowników lub gdy zabudowa realizowana będzie z udziałem zleceniobiorcy działającego w jej imieniu, opodatkowana będzie stawką 23%, ponieważ czynności te nie będą stanowiły usług wymienionych wart. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jak również usług, o których mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.; dalej jako rozporządzenie). 2.3. Spółka, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. Sąd wyrokiem z dnia 9 grudnia 2011r. sygn. akt I SA/Po 752/11 uchylił zaskarżoną interpretację z uwagi na naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego. W wyroku stwierdził, że w zaskarżonej interpretacji Minister Finansów w żaden sposób nie odniósł się dla kluczowego zagadnienia, jakim jest możliwość zakwalifikowania/uznania usług wykonywanych przez spółkę za usługi o charakterze modernizacyjnym. Organ w wydanej interpretacji nie zdefiniował pojęcia modernizacja. Wskazał jedynie, że przepisy ustawy nie zawierają definicji pojęć "budowa", "remonty", "modernizacja", "przebudowa", "roboty budowlane", dlatego należy posłużyć się ich wykładni w oparciu o przepisy innych dziedzin. Sąd uznał, że stwierdzenie, że usługi wykonywane przez spółkę nie będą stanowiły usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT było przedwczesne, z uwagi na nieodkodowanie terminu "modernizacja". 2.4. Wniosek został poddany ponownej ocenie i Minister Finansów – wydał interpretację indywidualną z dnia 27 czerwca 2012r., w której ponownie uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko organ zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że czynności, które zamierza wykonywać, tj. zabudowy przestrzeni wnękowych, stanowić będą usługi, a nie dostawę towarów. Jednak czynności te nie będą stanowić modernizacji. Usługa montażu nie może być traktowana jako modernizacja. Dopiero bowiem w połączeniu z zespołem innych czynności, w wyniku których podnosi się bądź też przywraca poprzedni stan techniczny czy wartość użytkową budynku lub lokalu, można ją traktować jako modernizację, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Zabudowę przestrzeni wnękowych należy uznać za czynność związaną z zaopatrzeniem lokalu mieszkalnego w elementy wyposażenia, niestanowiące jego elementów konstrukcyjnych lub części składowych. Stała zabudowa przestrzeni nie jest czynnością związaną z elementami konstrukcyjnymi obiektów mieszkalnych, podnosi jedynie ich funkcjonalność i wartość, przy czym podobną funkcjonalność i wartość można zapewnić umieszczając w obiekcie "zwykłe" meble kuchenne, nie przymocowane do ścian, sufitu bądź podłogi. Tym samym, zdaniem organu, do czynności polegających na zabudowie przestrzeni wnękowych, wykonywanych w obiektach budownictwa zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, zastosowanie znajdzie stawka podatku w wysokości 23%, albowiem czynności tych nie można uznać za czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. 2.5. Spółka, po uprzednim wezwaniu organu podatkowego do usunięcia prawa, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę w której zarzuciła: 1) błędną interpretację art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT; 2) nieprawidłowe zastosowanie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a ust. 1 ustawy o VAT; 3) błąd w ustaleniach faktycznych i uznanie, że montaż trwałej zabudowy przestrzeni nie wyczerpuje definicji modernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, uprawniający spółkę do zastosowania stawki podatku 8%, 4) naruszenie artykułu 7 Konstytucji RP oraz artykułu 32 Konstytucji RP, w sytuacji, gdy inne podmioty gospodarcze otrzymują interpretację indywidualną, zgodnie z którą usługi podobne do świadczonych przez spółkę, podlega opodatkowaniu obniżoną stawką podatku VAT tj. 8%; 5) naruszenie art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14e § 1 O.p. poprzez nieustosunkowanie się do argumentów przedstawionych przez spółkę we wniosku o interpretację indywidualną oraz brak wyjaśnienia z jakich powodów jej argumentacja jest niezasadna, a także poprzez brak rzetelnej informacji o sposobie, w jaki organ podatkowy interpretuje przepisy stanowiące podstawę jego stanowiska. 2.6. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. 3. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę uwzględnił. Według Sądu w sprawie wykonanie zabudowy przestrzeni wnękowej należy zakwalifikować do robót budowlano-montażowych, co w konsekwencji przesądzało o usługowym charakterze czynności. Takie stanowisko było prezentowane w licznym orzecznictwie. Sąd wskazał tutaj na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 lipca 2010 r. I FSK 1218/09 oraz 25 sierpnia 2010 r. I FSK 1221/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 14 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1289/11. Zdaniem Sądu skoro w ustawie brak było definicji legalnej zawartego w przepisie art. 41 ust. 12 pojęcia "modernizacja", to należało pojęcie to rozumieć w znaczeniu, w jakim używa się go w języku potocznym. "Modernizacja" w znaczeniu potocznym to ulepszenie, podwyższenie wartości technicznej czy też użytkowej, podwyższenie standardu, unowocześnienie. Tak też na stronie 11 zaskarżonej interpretacji definiował to pojęcie organ. Jednakże w dalszej części uzasadnienia wydanej interpretacji organ dokonał zawężenia tego pojęcia, stwierdzając, że modernizacja (podobnie jak remont) powinna dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części. W ocenie Sądu taka definicja pojęć modernizacji lub remontu wykraczała poza zakres znaczeniowy tych pojęć. Sąd zauważył, że organ powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt I FSK 2067/09, na poparcie stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej interpretacji nie zwrócił uwagi, że sprawa dotyczyła opodatkowania dostawy sprzętu AGD i RTV wraz z mieszkaniem, a nie kwestii opodatkowania świadczenia związanego z wykonaniem trwałej zabudowy. Ponadto, według Sądu, słusznie w skardze zwrócono uwagę, że pogląd wyrażony w ww. wyroku może posłużyć na poparcie stanowiska skarżącej. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, dokonując wykładni językowej przepisu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, na tle przedstawionego we wniosku o interpretację zdarzenia przyszłego, należało uznać, że wykonanie na zamówienie klienta stałej zabudowy przestrzeni wnękowej mieści się w pojęciu "modernizacji" i w związku z tym usługa wykonania trwałej zabudowy w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym podlega opodatkowaniu wg. stawki 8%. 4. Skarga kasacyjna 4.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika organu podatkowego, zaskarżono powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów: 1. prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) w zw. z art. 14b § 1, art. 14c §1-2, art. 121 § 1 O.p. polegające na błędnym przyjęciu, że organ podatkowy wydał niepełną interpretację indywidualną, która nie jest interpretacją w sensie materialnoprawnym, ponieważ nie zawiera wystarczającej wypowiedzi organu, gdyż zdaniem Sądu organ podatkowy uzasadniając stanowisko w sprawie w istocie ograniczył się jedynie do przytoczenia treści wybranych przepisów ustawy o VAT i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2012 r. oraz definicji pojęć: "budowa", "remont", "modernizacja", "przebudowa", "roboty budowlane" zawartych w prawie budowlanym i w słowniku języka polskiego, a nie przeanalizował "kluczowych dla strony zagadnień prawnych", tj. nie ustalił, czy przedmiotowa usługa spełnia wymogi określenia "modernizacji", użytego w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT- co w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnej merytorycznie interpretacji; - art. 125 w zw. z art. 14h O.p. poprzez uznanie, że organ podatkowy nie dość wnikliwie zbadał sprawę i pobieżnie ocenił przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne bez odniesienia się do zawartej w nim argumentacji wnioskodawcy. 2. prawa materialnego, tj. poprzez błędną interpretację art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT i w konsekwencji uznanie, że w przedstawionym przez skarżącą opisie zdarzenia przyszłego są spełnione przesłanki do zastosowania ww. przepisu, tj. że usługa wykonania trwałej zabudowy w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym stanowi modernizację, rozumianą jako trwałe ulepszenie, unowocześnienie, prowadzące do zwiększenia wartości użytkowej obiektów budowlanych i w konsekwencji podlega opodatkowaniu według stawki 8%. 4.2. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; zasądzenie od skarżącej na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania według norm przepisanych. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej wniesiono o: oddalenie skargi kasacyjnej; zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 6.2. Ze sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów najdalej idącym jest zarzut naruszenia art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT poprzez błędną interpretację i w konsekwencji uznanie, że w przedstawionym przez skarżącą opisie zdarzenia przyszłego są spełnione przesłanki do zastosowania ww. przepisu, tj. że usługa wykonania trwałej zabudowy w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym stanowi modernizację, rozumianą jako trwałe ulepszenie, unowocześnienie, prowadzące do zwiększenia wartości użytkowej obiektów budowlanych i w konsekwencji podlega opodatkowaniu według stawki 8%. Zarzut ten podważa ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do uznania, że w sprawie wykonanie na zamówienie klienta stałej zabudowy przestrzeni wnękowej mieści się w pojęciu "modernizacji" i w związku z tym usługa wykonania trwałej zabudowy w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym podlega opodatkowaniu wg stawki VAT 8%. 6.3. Przepis, tj. art. 41 ust. 12 ustawy o VAT wskazuje, że 8% stawkę podatku od towarów i usług stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. 6.4. W zaskarżonym orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zwrócił uwagę, że w ustawie podatkowej brak jest definicji legalnej pojęcia "modernizacja". Skoro w ustawie brak definicji legalnej pojęcia "modernizacja", to należało pojęcie to rozumieć w znaczeniu, w jakim używa się go w języku potocznym. Wielokrotnie w orzecznictwie wskazano, że w sytuacji braku definicji legalnej pojęcia użytego w akcie prawnym, należy przy wykładni przepisu posługiwać się znaczeniem potocznym danego pojęcia, o ile otrzymamy normę spójną systemowo i logiczną w obwiązującym porządku prawnym. "Modernizacja" w znaczeniu potocznym to ulepszenie, podwyższenie wartości technicznej czy też użytkowej, podwyższenie standardu, unowocześnienie. Przywołane stanowisko Sądu pierwszej instancji znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13. Sąd ten wyjaśnił, że rodzaje usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, nie zostały zdefiniowane w tej ustawie. Ustawodawca nie odesłał również w tej materii do stosowania definicji zawartych w innych ustawach, w szczególności w Prawie budowlanym. Taki zabieg byłby zresztą wątpliwy z uwagi na konieczność autonomicznego traktowania przepisów o podatku od towarów i usług ze względu na potrzebę ich harmonizacji na poziomie wspólnotowym. Dlatego należy przyjąć, że czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do tej ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim znaczeniu modernizacja oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. Powołana uchwała, co prawda, nie dotyczy bezpośrednio niniejszej sprawy, jednak z uwagi na zawartą w niej wykładnię art. 41 ust. 12 ustawy o VAT nie można było jej pominąć. We wskazanej uchwale o sygn. akt I FPS 2/13, wyjaśniono również w jakim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT i tym samym w jakim przypadku znajdzie zastosowanie obniżona stawka podatku od towarów i usług. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Innymi słowy montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu. Dlatego też należy uznać, że czynności, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym montażu takich komponentów w obiekcie budowlanym lub jego części, mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części. W przypadku zaś gdy modernizacja dotyczy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym to wymienione wyżej czynności są objęte hipotezą normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Oznacza to, że do takich czynności ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w ust. 2 tego artykułu. Na mocy przepisu art. 269 § 1 u.p.p.s.a. stanowisko zajęte w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z wyżej wskazaną normą prawną, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przy czym owa ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2010 r., I FSK 994/09, CBOSA). W świetle powyższych uwag niezasadny był w sprawie zarzut naruszenia art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Należało bowiem uznać, że wykonanie na zamówienie klienta stałej zabudowy przestrzeni wnękowej, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową mieści się w pojęciu "modernizacji" i w związku z tym usługa wykonania trwałej zabudowy w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym podlega opodatkowaniu wg stawki 8%. 6.5. Niezasadne były pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) w zw. z art. 14b § 1, art. 14c § 1-2, art. 121 § 1 O.p. i art. 125 w zw. z art. 14h O.p. Przywołane przez autora skargi kasacyjnej twierdzenia uzasadniające naruszenia wymienionych przepisów w żaden sposób nie przystają do niniejszej sprawy. Autor skargi kasacyjnej powołuje się bowiem na wnioski Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które w zaskarżonym wyroku w ogóle nie zostały przedstawione. W efekcie zarzuty skargi kasacyjnej, które nie dotyczyły przedmiotowej sprawy, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. 6.6. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 204 pkt 2 u.p.p.s.a.