I SA/Bd 936/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent Sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 09 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę I SA/Bd 936/12 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] r. A. D. zwróciła się o wznowienie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości i podatku leśnego na 2007 r. zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło – w trybie wznowieniowym – uchylenia decyzji ostatecznej tego Kolegium z dnia [...] r. Tą ostatnią decyzją z dnia [...] r. SKO w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] r. Podać należy, że decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy O. w trybie samokontroli (art. 226 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – Dz. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; aktualna publikacja: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 dalej jako O.p.), zmienił uprzednio wydaną decyzję tego organu z dnia [...]r. oraz ustalił podatek od nieruchomości i podatek leśny na 2007 r. w kwocie 15.930 zł. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem nie wystąpiła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Od powyższej decyzji SKO z dnia [...] r. podatniczka wniosła odwołanie. Podniosła, że podatek od budynków został bezpodstawnie naliczony, ponieważ w wyrysie z mapy ewidencyjnej budynki nie były ujawnione, a grunt był ozn. jako las ("Ls"). Zaznaczyła, że budynki były postawione na gruncie leśnym bez żadnych pozwoleń, a Wójt Gminy O. na to nie reagował. Dodała, że w przedmiocie podatku na 2010 r. nie została wydana decyzja, gdyż organ powołał się na skomplikowany charakter sprawy. W kolejnym piśmie z dnia [...] r. doprecyzowała, że nowe okoliczności wyszły na jaw w 2012 r., bowiem Wójt Gminy wcześniej nie ujawnił, iż budynki zostały pobudowane nielegalnie. Podniosła także, że już dawno powinna zostać wydana decyzja nakazująca rozbiórkę nielegalnych, a obecnie zdewastowanych budynków. Uważa, że nie nabyła budynków wzniesionych nielegalnie, lecz tylko las. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]r. Stwierdziło, że zgodnie z art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie są ostateczne, a uchylenie, zmiana, stwierdzenie nieważności tych decyzji oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawach. Kolegium podkreśliło, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Ponadto zaznaczyło, że wznowienie postępowania nie obliguje do uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej, gdyż umożliwia jej kontrolę w aspekcie przesłanek art. 240 § 1 O.p. W ocenie organu odwoławczego podnoszone w odwołaniu argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że postępowanie prowadzone w trybie art. 240 O.p. nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, gdyż jego przedmiotem jest zbadanie przesłanek, których zaistnienie warunkuje wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym. Zdaniem organu, argumentacja zawarta we wniosku o wznowienie postępowania i w odwołaniu, w żadnej mierze nie wypełnia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. stanowiącej o zaistnieniu nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów nieznanych organowi w dniu wydania decyzji, tj. w dniu [...]r., ujawnionych po uprawomocnieniu się decyzji. Organ zauważył, że powołany przepis kumuluje kilka przesłanek, które muszą wystąpić łącznie, aby zaistniała sytuacja określona przepisem art. 245 § 1 pkt 5 O.p. w postaci uchylenia w całości dotychczasowej decyzji i orzeczenia na nowo co do istoty sprawy. Kolegium podkreśliło, że bez wątpienia nie stanowi takiej przesłanki podniesiony argument, iż w wyrysie z mapy ewidencyjnej nie były ujawnione budynki, grunt to las ("Ls"), a budynki były postawione na gruncie leśnym bez żadnych pozwoleń. W jego ocenie te okoliczności nie stanowią nowych dowodów, o których organ nie wiedział, ponieważ stan faktyczny ustalono na podstawie: 1) aktu notarialnego repertorium [...] z dnia [...]r., zgodnie z którym A. D. dokonała zakupu nieruchomości zabudowanej w obrębie W., w miejscowości T., gmina O., stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni 6,9579 ha, zabudowaną budynkami, które zostały wybudowane w latach 70-tych i 80-tych XX wieku, 2) pisma A. D. z dnia [...] r., w którym strona określiła powierzchnię działki nr [...] położonej w miejscowości T. jako las, 3) informacji z rejestru gruntów prowadzonych przez Starostwo Powiatowe w Ś. Wydział Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami, zgodnie z którą powyższa działka to las ("Ls"), 4) pisma A. D. z dnia [...] r. oraz [...] r., w których strona zadeklarowała powierzchnię budynków letniskowych jako 2.808 m2. Organ podał, że w związku z tymi danymi do podstawy wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. przyjęto: a) w podatku leśnym – las o powierzchni 6,9579 ha, stawka podatku 29,414 zł/ha fiz., kwota podatku – 204,66 zł; b) w podatku od nieruchomości – budynki letniskowe o powierzchni 2.808 m2, stawka podatku 5,90 zł/m2, kwota podatku – 15.724,80 zł. Organ podkreślił również, że w trakcie postępowania przed Wójtem Gminy Osie podatnik był informowany na bieżąco o gromadzonym materiale dowodowym. Zdaniem organu, obecnie nie mogą być rozważane zarzuty, że budynki zostały wybudowane nielegalnie, a Wójt Gminy O. do tej pory nie wydał decyzji w sprawie podatku na 2010 r. z uwagi na skomplikowany charakter sprawy. W ocenie organu wskazanych przez stronę w odwołaniu okoliczności nie sposób zakwalifikować jako okoliczności wymienionych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. dających możliwość uchylenia decyzji ostatecznej w żądanym przez podatnika trybie, ponieważ organ wydając rozstrzygnięcie dysponował ww. dowodami i na ich podstawie podjął stosowną decyzję. Organ uważa, że faktycznie strona domaga się powtórnego przeprowadzenia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości na 2007 r., co naruszałoby zasadę stałości decyzji ostatecznych. Organ odwoławczy stwierdził, że strona nie wskazała jakichkolwiek nowych okoliczności lub nowych dowodów, które w dacie wydania decyzji ostatecznej istniały, lecz nie były organowi znane. W tej sytuacji ocenił, że decyzji ostatecznej nie można uchylić. Organ odwoławczy podkreślił także, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...]r. podano, iż fakt nabycia i opodatkowania domków letniskowych nie był kwestionowany przez stronę, a wielkość ich powierzchni została określona przez podatnika. Natomiast kwalifikacji działki nr [...] położonej w miejscowości T. jako las, organ dokonał na podstawie oświadczenia podatnika oraz informacji z rejestru gruntów prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w Ś. Wydział Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami. Kolegium uznało, że twierdzenie o nielegalnym wybudowaniu domków letniskowych i braku zapisu o nich w rejestrze gruntów, a także o sprzeczności pomiędzy ewidencją gruntów i wypisem jest niezasadne. SKO uznało także za nietrafną argumentację, że podatnik w 2006 r. dokonał zakupu tylko lasu ("Ls"), bowiem temu twierdzeniu przeczy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Organ podatkowy podkreślił, że podatnik pierwotnie zgodził się z podjętą w sprawie decyzją ostateczną SKO w Bydgoszczy. Reasumując, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazane przez stronę argumenty nie potwierdzają istnienia przesłanek zawartych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a zatem stanowisko organu działającego jako organ podatkowy pierwszej instancji, co do braku podstaw uchylenia decyzji dotychczasowej w trybie przepisów o wznowieniu postępowania jest zdaniem SKO prawidłowe. Na decyzję SKO z dnia [...] r. A. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podała, że w zaskarżonej decyzji na s. 5 Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż niezasadne jest jej twierdzenie, że domki letniskowe wybudowane były nielegalnie i nie znajdowały się w rejestrze gruntów. Podniosła, że pomimo takiego stwierdzenia SKO nie wskazało na podstawie jakiego pozwolenia na budowę Skarb Państwa zabudował las w obrębie [...] Parku Krajobrazowego i na podstawie jakiego pozwolenia na użytkowanie była tam prowadzona działalność hotelowo-wypoczynkowa bez jakiejkolwiek kontroli ze strony władz budowlanych oraz sanitarnych. Podkreśliła, że są to nowe okoliczności, które wyszły na jaw po wydaniu decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] r. Podała także, że Wójt Gminy O. jak dotąd nie wydał decyzji podatkowej na rok 2010, bowiem już trzy lata toczy się postępowanie wyjaśniające i zbierane są odpowiednie dokumenty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest odmowa uchylenia decyzji ostatecznej w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. w trybie wznowienia postępowania podatkowego. Zdaniem organu w sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 O.p., a konkretnie nowe dowody lub nowe okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W ocenie natomiast strony skarżącej nowe okoliczności wyszły na jaw w 2012 r., a zatem zaszły podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej. Należy zauważyć, że określona w art. 240 – art. 246 O.p. instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Zaznaczyć też trzeba, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894). Art. 240 § 1 pkt 5 O.p. pozwala na wznowienie postępowania, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który taką decyzję wydał. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. Powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. Zauważyć w tym miejscu należy, że instytucja wznowienia postępowania nie służy ponownemu rozpoznaniu sprawy przy uwzględnieniu wszystkich zasad, dowodów i okoliczności, jakie mogłyby odegrać istotną rolę w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe nie stanowi kolejnej możliwości, następnej instancji umożliwiającej weryfikację zajętego przez organy stanowiska. Aby doszło do weryfikacji decyzji ostatecznej w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 O.p. muszą w sprawie wystąpić łącznie wszystkie powołane wyżej przesłanki. Jak wyżej wskazano, w przypadku wznowienia postępowania na podstawie przywołanego unormowania niezbędne jest zaistnienie nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, istotnego dla sprawy i nieznanego organowi w trakcie postępowania lub też nowej okoliczności, istotnej i nieznanej organowi w toku prowadzonego postępowania. Zgodnie z ogólną regułą określoną w art. 180 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jednakże w postępowaniu w zakresie wznowienia postępowania nie każdy dowód może zostać uznany jako przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji (wyrok NSA z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt. FSK 833/10). Wznowienia postępowania nie będzie zatem uzasadniać powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt SA/Gl 828/08). Składając wniosek o wznowienie postępowania skarżąca powołała się na okoliczność niedokładnego przeanalizowania sprawy przez organ za m.in. 2007 r., o czym świadczy nierozstrzygnięcie sprawy za 2010 r. z powodu jej skomplikowanego charakteru. Podniosła także, że organ nie dysponował żadnymi "dokumentami budowlanymi", a ponadto w ewidencji gruntów nie były uwidocznione budynki na mapie (d.: akta administracyjne SKO, k. 1). W piśmie z dnia [...] r. jako nowe okoliczności strona powołała fakt, że budynki były pobudowane nielegalnie, bez pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie, do 2011 r. nie były ujawnione w ewidencji, a zatem nie istniały w tym rejestrze, ponadto we wpisie uwidoczniono grunt jako "Ls", natomiast w wyrysie ozn. jako "Bi" (d.: akta administracyjne SKO, k. 5). Zdaniem skarżącej powinna być wydana decyzja "nakazująca rozbiórkę nielegalnych budynków". W ocenie tut. Sądu powołane przez stronę okoliczności nie stanowią podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania. Istotne i przesądzające w sprawie są okoliczności, że decyzja SKO z [...]r. (d.: akta administracyjne Wójta Gminy O., poz. 3 według spisu, karty nieponumerowane) w sprawie utrzymania w mocy decyzji Wójta Gminy O. z [...] r. ustalającej podatek od nieruchomości i podatek leśny, odwoływała się do dowodów i okoliczności, na które obecnie powołuje się skarżąca. W uzasadnieniu decyzji z [...] r. na s. 2 SKO powołało się na następujące dowody: 1) akt notarialny Nr [...] z dnia [...]r., na mocy którego A. D. nabyła od Agencji Mienia Wojskowego w G. nieruchomość zabudowaną w obrębie W. w miejscowości T., gm. O., stanowiącą działkę nr [...] o powierzchni 6,95.79 ha; 2) pismo A. D. z dnia [...] r., w którym określiła powierzchnię działki nr [...] położonej w miejscowości T. jako las; 3) informację z rejestru gruntów prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w Ś. Wydział Geodezji, Kartografii i Gospodarki nieruchomościami, zgodnie z którą powyższa działka jest porośnięta lasem. Nadto podano w powyższej decyzji, że "organ podatkowy przyjął powierzchnię budynków letniskowych zadeklarowaną w piśmie A. D. z dnia [...] r. i z [...] r., czyli 2.808 m2, ponieważ zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podlega właściciel lub posiadacz samoistny nieruchomości." Z przywołanego uzasadnienia decyzji wynika, że organowi były znane okoliczności, iż grunt stanowi las, a na nim są wzniesione budynki. Podnieść należy, że z aktu notarialnego z dnia [...] r. rep. akt [...], na który powołał się wówczas organ wynika, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie [...] Parku Krajobrazowego; dla terenu tej nieruchomości nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy O., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...]r. – nieruchomość położona jest na terenie oznaczonym jako usługi rekreacji, turystyki i wypoczynku; sposób korzystania z całej przedmiotowej nieruchomości, zgodnie z ewidencją gruntów to las ("Ls"), na dowód czego przedłożono: wyciąg z wykazu zmian gruntowych sporządzony dnia [...] r. z upoważnienia Starosty Ś., wypis z rejestru gruntów oraz wyrys z mapy ewidencyjnej działki nr [...], sporządzone z upoważnienia Starosty Ś. według stanu z dnia [...] r. Przedstawiciel Skarbu Państwa – Agencji Mienia Wojskowego oświadczył do tego aktu notarialnego, że nieruchomość objęta księgą wieczystą Kw [...] zabudowana jest budynkami i budowlami, które zostały wybudowane w latach 70-tych i 80-tych XX wieku i stanowią towary używane w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że nie budzi zatem wątpliwości, iż już w chwili nabycia nieruchomości znane były okoliczności, że grunt to las zabudowany budynkami. Te okoliczności zostały także przyjęte przez organ podatkowy w oparciu o ww. dowody. Nie są to zatem nowe okoliczności, które stanowiłyby przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Dodać należy, że powyższe ustalenia organu były zgodne z argumentacją strony skarżącej podnoszoną na etapie odwołania od decyzji Wójta Gminy O.. Na s. 4 odwołania z dnia [...] r. (d.: akta administracyjne Wójta Gminy O., poz. 8 według spisu) strona podniosła, że "Mój grunt to las położony na terenie [...] Parku Krajobrazowego (...) Mogę płacić podatek za las i nie korzystać ze zwolnienia, bo to nie są duże kwoty (...)". Na s. 2 tego odwołania podała: "Moja nieruchomość jest zabudowana budynkami o pow. 2808 m2 (...)". Reasumując należy stwierdzić, że okoliczność istnienia budynków na gruncie stanowiącym las nie stanowi nowej okoliczności, której wymaga art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Odnośnie okoliczności, że – jak twierdzi strona – budynki zostały pobudowane nielegalnie i powinna zostać wydana decyzja o ich rozbiórce, podnieść należy, iż nie jest to istotna okoliczność dla przedmiotowej sprawy. Organ podatkowy nie może uzależniać wymiaru podatku od okoliczności, czy w latach 70-tych i 80-tych ubiegłego stulecia dopełniono wszystkich wymogów związanych z uzyskaniem pozwoleń na budowę lub użytkowaniem budynków. Istotne jest, że budynki były wzniesione i przez kilkadziesiąt lat były wykorzystywane. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.: aktualna publikacja Dz.U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) "Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem." Z powyższego wynika jednoznacznie, że obowiązek podatkowy od budynku powstaje niezależnie od tego, czy na mapie został on ujęty, czy nie został uwzględniony. Zasadnicze znaczenie ma okoliczność zakończenia budowy, a nawet w przypadku jej niezakończenia, fakt rozpoczęcia użytkowania. Nie budzi natomiast wątpliwości, że budowa została zakończona kilkadziesiąt lat temu (d.: akta administracyjne SKO, załącznik do k. 5), a budynki były użytkowane przez te lata. Okoliczności związane z ewentualnym niedopełnieniem obowiązków dotyczących budowy i rozpoczęcia użytkowania budynków ponad 40-30 lat temu nie są zatem "istotną" okolicznością w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nawet jeżeli są nowymi. Fakt, że zdaniem skarżącej, powinna zostać wydana decyzja nakazująca rozbiórkę budynków również nie oznacza, że skutkuje to wyłączeniem tych budynków z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Sprawa ewentualnego nakazu rozbiórki budynków podlega odrębnym przepisom prawa. Decyzja w tej materii, która może ewentualnie być wydana w przyszłości, nie ma wpływu na ocenę obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości i podatku leśnym na 2007 r. W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się skarżąca nie stanowią podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania. Nie można uznać podanych przez stronę okoliczności jako nowych (istnienie lasu i budynków) i zarazem istotnych (powołanie się na nielegalne wybudowanie i użytkowanie budynków) w rozumieniu powołanego przepisu 240 § 1 pkt 5 O.p. Nie stanowią bowiem nowych okoliczności takie, które były już przedmiotem badania we wcześniejszym postępowaniu podatkowym. Pod pojęciem dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzje pierwotne, rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały, a ponadto posiadają walor "istotnego", nawet gdy są nowe (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1163/07, LEX nr 542315; wyrok WSA w Lublinie z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 832/10, LEX nr 991163). Niedokładne ustalenie stanu faktycznego także nie może być rozpatrywane w toku postępowania wznowieniowego. Błędna ocena okoliczności faktycznych również nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje i tylko jedna z nich, ta druga, stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt II FSK 840/08, LEX nr 550426). Orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie stoi na stanowisku, że zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być rozpoznane w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 933/08, LEX nr 579725). Również powołanie się na okoliczność nową, jednakże nie mającą charakteru istotnego z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy nie może stanowić przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zasadnie organ odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 4 lutego 2008 r. z powodu braku przesłanek wznowienia postępowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. H. Adamczewska-Wasilewicz M. Łent U. Wiśniewska