II SA/Bd 1215/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonywania robót budowlanych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), wstrzymał wykonywanie przez M. W. (właściciela obiektu), robót budowlanych polegających na remoncie instalacji elektrycznej w lokalu użytkowym mieszczącym się na parterze w budynku mieszkalnym z dwoma lokalami użytkowymi położonym w Ż. przy ul. [...], z powodu prowadzenia ich bez wymaganego zgłoszenia, z naruszeniem art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Orzekający organ podniósł w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż w dniu [...].06.2012 r. w wyniku przeprowadzonej kontroli i spisanego protokołu w utrzymaniu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w Ż. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Ż. stwierdzili wykonywanie przez M. W. (właściciela obiektu) robót budowlanych, polegających na przebudowie instalacji elektrycznej w lokalu użytkowym zlokalizowanym na parterze w budynku mieszkalno - użytkowym zlokalizowanym w Ż. przy ul. [...]. W obecności pełnomocnika inwestora – M. W. stwierdzono, że do powyższych robót przystąpiono bez wymaganego pozwolenia na budowę. Mając na uwadze fakt, że opisane wyżej roboty budowlane stanowią przypadek inny, niż określony w art. 48 ust. 1 lub art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i dotyczą prowadzenia robót budowlanych wykonywanych bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, organ uznał, że podlegają wprost dyspozycji art. 50 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy, a wobec powyższego postanowieniem z dnia [...].06.2012 r. wstrzymano prowadzenie robót budowlanych opisanych jak wyżej. W dniu [...].07.2012 r. pełnomocnik inwestora wniósł skargę do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na w/w postanowienie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...].08.2012 r., znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu [...].09.2012 r. w obecności pełnomocnika inwestora organ przeprowadził ponowną kontrolę w użytkowaniu budynku mieszkalnego z dwoma lokalami użytkowymi, położonego w Ż., przy [...] i w wyniku tej kontroli i spisanego protokołu stwierdził wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie instalacji elektrycznej w lokalu użytkowym zlokalizowanym na parterze w budynku mieszkalno - użytkowym zlokalizowanym w Ż. przy ul. [...]. W trakcie kontroli pełnomocnik inwestora przedłożył protokół z badania instalacji elektrycznej, który potwierdza, że powyższe roboty zostały prawidłowo wykonane. Ustalono, że właściciel dokonał całkowitej wymiany kabli, gniazd, oraz rozdzielni elektrycznej. Mając na uwadze, że w/w roboty były odtworzeniem dotychczasowej, istniejącej instalacji elektrycznej, zakwalifikowano powyższe roboty jako roboty remontowe, do których przystąpiono bez wymaganego zgłoszenia do Starosty Ż.. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. W. jako pełnomocnik inwestora wskazał na treść wyroku NSA o sygn. akt II OSK 460/06: "W oparciu o brzmienie art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego bieżącą, konserwacją, o której tam mowa, określić można roboty polegające na wymianie jednych elementów na inne - nowe, bez konieczności odtwarzania stanu pierwotnego, co jest konieczne przy kwalifikowaniu robót jako remont". Zaznaczył, iż instalacja elektryczna po naprawie i konserwacji spełnia wszelkie wymogi, co zostało potwierdzone badaniami przeprowadzonymi przez niezależną, uprawnioną firmę oraz faktem założenia nowego licznika przez operatora. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że po ponownym przeprowadzeniu kontroli w dniu [...].09.2012 r. w budynku mieszkalno - usługowym przy ul. [...] w Ż. organ l instancji ustalił, że w lokalu usługowym tego budynku została wymieniona instalacja elektryczna wraz z rozdzielnią elektryczną. W pomieszczeniu nr 1 (szkic lokalu na odwrocie protokołu) instalacja elektryczna prowadzona jest częściowo po istniejącej trasie, częściowo po nowej trasie. W pomieszczeniu nr 2 poprowadzono nowy obwód gniazd wtykowych. W pomieszczeniu nr 3 (rozdzielni elektrycznej) zainstalowany został licznik energii wraz z zabezpieczeniami i doprowadzony dopływ prądu. Wobec ustalenia, iż właściciel i zarazem inwestor nie dokonał stosownego zgłoszenia na wykonanie powyższych robót, organ l instancji wydał w dniu [...] września 2012 r. postanowienie w oparciu o art. 50 ust.1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, którym wstrzymał ich dalsze wykonywanie. W ocenie organu odwoławczego, organ l instancji zasadnie uznał, że na wykonanie powyższych robót elektrycznych, inwestor winien dokonać zgłoszenia, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ zwrócił tez uwagę, że pełnomocnik strony skarżącej, w uwagach do protokołu z dnia [...].06.2012 r. wykazał jakie prace zostały wykonane przy wymianie instalacji elektrycznej w pomieszczeniu m.in., że istniało niebezpieczeństwo zaiskrzenia od istniejącej deski rozdzielczej; że nie było możliwości podłączenia nowych przewodów do starej instalacji; że instalację przypodłogową wymieniono na nową. Zdaniem organu w niniejszej sprawie prowadzone są roboty budowlane w zakresie instalacji elektrycznej; zarówno jako jej wymiana jak i nowa instalacja. Potwierdza to przeprowadzona przez organ l instancji kontrola w dniu [...].09.2012 r. w obecności pełnomocnika strony skarżącej jak i dołączona do protokołu podpisanego przez ww. pełnomocnika, dokumentacja fotograficzna, przy czym na przedmiotowe roboty instalacyjne inwestor nie posiadał dokumentacji technicznej opisującej jej przebieg, a także jakie prace, gwarantujące bezpieczeństwo jej użytkowania, należy wykonać wraz z opisem technicznym, opracowanej przez osobę posiadającą odpowiednie w tym zakresie uprawnienia budowlane. Wydanie postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi wszczęcie postępowania, które w ocenie organu odwoławczego powinno zakończyć się wydaniem decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 ww. ustawy, ponieważ w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 50 ust. 1 nie rozstrzyga się sprawy, ani jej nie kończy, gdyż to może mieć miejsce dopiero w dalszej części postępowania, kiedy zostanie wydana jedna z decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do wniesionego zażalenia, organ wyjaśnił, że wykonane roboty instalacyjne nie podlegają pod pojęcie "bieżącej konserwacji", które sugeruje pełnomocnik skarżącej i chociaż definicji tego pojęcia nie ma w prawie budowlanym z 1994 r., to w obecnie przyjętym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że konserwacja bieżąca jest drobną pracą budowlaną, której celem jest zmniejszenie szybkości zużycia obiektu budowlanego lub jego elementów oraz umożliwienie ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem oraz z zapewnieniem bezpieczeństwa tego użytkowania. Natomiast "remont" to przeprowadzanie w obrębie istniejącego obiektu budowlanego robót budowlanych mających na celu przywrócenie stanu pierwotnego. Wskazano, że w ramach remontu dopuszcza się stosowanie innych, niż oryginalne materiałów budowlanych, pod warunkiem uzasadnionego ich doboru, przy czym remont różni się od bieżącej konserwacji zakresem prac i ich częstością występowania. Na marginesie organ poinformował, że w aktach sprawy brak jest dowodu na poprawne wykonanie instalacji elektrycznej, (który skarżący miał dostarczyć do organu I instancji), a wykonane badania na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego są bez znaczenia w sprawie. W skardze do sądu M. W. wniosła o uchylenie postanowienia z dnia [...] października 2012 r., znak [...] zarzucając naruszenie prawa materialnego przez zastosowanie błędnej wykładni przepisów Prawa budowlanego, zwłaszcza art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego oraz złamanie wszelkich reguł dochodzenia prawdy, zawartych w przepisach K.p.a., zwłaszcza art. 7, art. 10 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca wyszczególniła szereg okoliczności faktycznych odnoszących się do ujętych w porządku chronologicznym (od 1919 r.) zmian właścicieli, dat poszczególnych remontów, dotyczących budynku mieszkalnego z dwoma lokalami użytkowymi, położonego w Ż., przy ul. [...], które to okoliczności w ocenie skarżącej potwierdzać mają fakty istotne w celu ustalenia motywów i rzetelności działania Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Ż.. Skarżąca przyznała, iż zleciła wymianę przewodów instalacji przypodłogowej gniazd wtykowych i wybranej instalacji oświetlenia na nowe przewody o parametrach spełniających aktualne wymagania, przy czym prace objęły jedynie część lokalu, w której instalacja stwarzała zagrożenie, pomijając np. instalację w węźle sanitarnym oraz w pomieszczeniu dawnego warsztatu. Zdaniem skarżącej organ nie przedstawił żadnych dowodów na wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie instalacji elektrycznej, dlatego przyjmowanie twierdzeń jednej ze stron postępowania, bez przedstawienia dowodów i poznania stanowiska drugiej jest rażącym naruszeniem zasad określonych w K.p.a. Wskazała, że w zaskarżonym postanowieniu WINB bezkrytycznie powtarza wszystkie tezy PINB i jako argumentów używa: dokonanie pomiarów elektrycznych i założenie urządzenia pomiarowego, zapominając, iż działania te nie podlegają regulacji ustawy - Prawo budowlane, lecz ustawy - Prawo energetyczne z 10.04.1997 r. Ponadto skarżąca zauważyła, że wszystkie strony protokółu z dnia [...].08.2012 r. są podpisane lub parafowane przez jej pełnomocnika, jedynie strona ze szkicem nie posiada jej potwierdzenia, a na oryginale, który okazał inspektor nadzoru budowlanego znajduje się dodatkowo pieczęć i podpis jednego z inspektorów. Strona wskazała również, iż w postanowieniu które skarży, występuje sformułowanie: "Mając na uwadze, że w/w roboty były odtworzeniem starej, istniejącej instalacji elektrycznej, zakwalifikowano powyższe roboty jako roboty remontowe" i pomijając fakt, że niemożliwe jest odtwarzanie czegoś istniejącego, a ustawa - Prawo budowlane nie przewiduje robót remontowych, lecz roboty budowlane, takie podejście stanowi inwersję ustawowej definicji remontu i stanowi tym naruszenie prawa materialnego. W ocenie skarżącej dla prawidłowego rozstrzygnięcia konieczne jest określenie, czy wykonane roboty budowlane były bieżącą konserwacją, czy też posiadały inny charakter, bowiem w myśl orzeczenia NSA sygn. akt II OSK 704/05 wykonane roboty spełniły wszystkie wskazane cele bieżącej konserwacji, dodatkowo zwiększając bezpieczeństwo osób i ochronę przeciwpożarową, a dodatkowym argumentem jest ograniczenie robót do części lokalu, w której takie roboty były konieczne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znaleziono podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie w przedmiocie wstrzymania, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, prowadzenia robót budowlanych polegających na remoncie instalacji elektrycznej w lokalu użytkowym mieszczącym się na parterze w budynku położonego w Ż. przy ul. [...], z powodu prowadzenia ich bez wymaganego zgłoszenia, z naruszeniem art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, właściwy organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany wstrzymać, w drodze postanowienia, prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. W art. 50 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane został natomiast wskazany dwumiesięczny termin, w którym organ nadzoru budowlanego, w przypadku wydania postanowienia o wstrzymaniu robot budowlanych, zobowiązany jest wdrożyć postępowanie naprawcze i wydać stosowną decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. W orzecznictwie wskazuje się, że regulowana przepisem art. 50 ustawy – Prawo budowlane instytucja wstrzymania robót budowlanych stanowi tylko jeden z elementów sprawy, która z założenia ma zakończyć się decyzją wydaną na podstawie art. 51 ustawy – Prawo budowlane. Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych ma bowiem jedynie charakter incydentalny, prewencyjny w sprawie o szerszych granicach, w ramach której badana jest "legalność" budowy, i w której zapada rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej. Natomiast ewentualne wątpliwości, które miały miejsce na etapie wstrzymania wykonania robót budowlanych, powinny być wyjaśnione właśnie w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ustawy – Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., II OSK 655/07, wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 sierpnia 2008 r., II SA/Kr 453/08, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na str. nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi o wstrzymaniu postanowieniem prowadzenia robót budowlanych "wykonywanych". Przepis ten ma zatem zastosowanie w sytuacjach określonych w ust. 1 pkt 1-4 jednakże tylko wtedy, gdy roboty budowlane są aktualnie wykonywane (realizowane). W sytuacji zaś kiedy roboty budowlane nie były wykonywane i inwestor nie miał zamiaru ich kontynuować, albowiem budowa obiektu budowlanego została zakończona, bezprzedmiotowe jest postępowanie i wydanie postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego o wstrzymaniu robót budowlanych. Brak jest bowiem prac, które podlegałyby wstrzymaniu. Wstrzymanie robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego może mieć zatem miejsce jedynie w sytuacji, gdy roboty te są wykonywane w dacie wydania postanowienia o ich wstrzymaniu (tak NSA w wyroku z 4 czerwca 2007 r., II OSK 861/06 i z dnia 12 października 2007 r., sygn. akt II OSK 629/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście powyższego zwrócić należy uwagę na stanowisko pełnomocnika skarżącej zawarte w protokole z rozprawy z dnia 19 lutego 2013 r., który oświadczył wówczas, że dowodem zakończenia robót w dniu [...] czerwca 2012 r., miałoby być rozliczenie zakupu materiałów z firmą dostarczająca materiały budowlane, na co posiada stosowną fakturę, a o prawidłowości wykonanych robót świadczy protokół z dnia [...] lipca 2012 r. z pomiaru stanu izolacji w obwodach instalacji elektrycznej. Wskazane dokumenty, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie potwierdzają jednoznacznie faktu zakończenia wykonywania robót budowlanych do dnia [...] czerwca 2012 r. Okoliczność zakończenia tych robót nie wynika również ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bowiem z protokołu kontroli obiektu z dnia [...] września 2012 r. wynika, iż dokonano jedynie położenia kabli i rozdzielni elektrycznej bez ich przykrycia, co wskazuje na możliwość ewentualnego, szybkiego i sprawnego ich demontażu. Ponadto wbrew zapewnieniom i oświadczeniom do protokołu pełnomocnika skarżącej o istnieniu protokołu z pomiaru instalacji elektrycznej, ów protokół nie został do akt administracyjnych złożony. Kontrola obiektu dokonana w dniu [...] listopada 2012 r. również potwierdziła, że o ile wykonano roboty malarskie i wykończeniowe, to brakuje wykonania osprzętu elektrycznego. Całość sytuacji faktycznej dopełnia fakt wydania w dniu [...] listopada 2012 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 decyzji, nakazującej wykonanie czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, a to: • zamontowania osprzętu elektrycznego, • wykonania prób pomontażowych, potwierdzonych protokołem pomiarowym. Przechodząc do dalszych rozważań, zwrócić należy uwagę, że istota rozpatrywanej sprawy dotyczy właściwej, z punktu widzenia dokonanych ustaleń faktycznych, kwalifikacji prawnej dokonanych przez inwestora robót budowlanych, co w konsekwencji bezpośrednio oddziaływuje na ocenę ich legalności. Jedną bowiem z sytuacji, której może dotyczyć regulacja zawarta w art. 50 - 51 ustawy – Prawo budowlane jest wykonywanie remontu obiektu budowlanego, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 tej ustawy bez wymaganego zgłoszenia, dokonywanego w trybie art. 30 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane lub na podstawie zgłoszenia dokonanego z naruszeniem tego przepisu. Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 8 wskazanej powyżej ustawy pod pojęciem remontu należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Z treści przywołanego przepisu wynika też, że prace budowlane, będące bieżącą konserwacją zostały wyłączone z zakresu robót, w którym dozwolona lub wymagana jest ingerencja, czy interwencja organów nadzoru budowlanego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z przeprowadzonych dwukrotnie kontroli w budynku mieszkalno – usługowym, wynika, że w lokalu usługowym tego budynku została wymieniona instalacja elektryczna wraz z rozdzielnią elektryczną w ten sposób, że instalacja elektryczna poprowadzona została częściowo po istniejącej trasie, częściowo po nowej trasie, poprowadzono nowy obwód gniazd wtykowych, a w pomieszczeniu z rozdzielnią elektryczną zainstalowany został licznik energii wraz z zabezpieczeniami i doprowadzony dopływ prądu. Wyniki kontroli potwierdza dokumentacja fotograficzna dołączona do protokołu podpisanego przez pełnomocnika skarżącej. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w aktach sprawy brak jest dowodu na poprawne wykonanie instalacji elektrycznej (który skarżąca zobowiązała się dostarczyć do organu I instancji), dlatego też przyjąć należy, że na przedmiotowe roboty instalacyjne inwestor nie posiadał dokumentacji technicznej opisującej jej przebieg, a także jakie prace gwarantujące bezpieczeństwo jej użytkowania należy wykonać wraz z opisem technicznym, opracowanej przez osobę posiadającą odpowiednie w tym zakresie uprawnienia budowlane. Ponadto zwrócić należy uwagę, że skarżąca zarówno w treści skargi do sądu jak i w uwagach do protokołu z dnia [...].06.2012 r. wprost wskazała, jakie prace zostały wykonane przy wymianie instalacji elektrycznej w pomieszczeniu: m.in. że istniało niebezpieczeństwo zaiskrzenia od istniejącej deski rozdzielczej, że nie było możliwości podłączenia nowych przewodów do starej instalacji, że instalację przypodłogową wymieniono na nową, przy czym, co równie istotne – czynności te, jak sama skarżąca zauważyła, wynikały z zamiaru wynajęcia lokalu użytkowego na cele prowadzenia w nim działalności gospodarczej i związanych z tym wymogów dotyczących sprawności instalacji elektrycznej. Wielokrotnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwracano uwagę na konieczność przyjmowania odpowiednich i racjonalnych kryteriów dla właściwego typizowania remontu, zdefiniowanego w przepisie art. 3 pkt 8 ustawy – Prawo budowlane przywołanym powyżej i bieżącej konserwacji, o jakiej również mowa w tym przepisie, ale bez jednoczesnego wyjaśnienia tego pojęcia przez ustawodawcę (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 24 lipca 2008r., sygn. akt II SA/Op 190/08, Lex 516718, wyrok NSA z dnia 24 września 1999r., sygn. akt IV SA 1530/97 dostępne na str. nsa.gov.pl). Jak prawidłowo wyjaśnił organ odwoławczy – korzystając przy tym z dorobku judykatury - przez pojęcie remontu, o którym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy – Prawo budowlane należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Ustawa nie zawiera definicji bieżącej konserwacji, co utrudnia właściwe zdefiniowanie charakteru niektórych prac budowlanych wykonywanych w obiekcie budowlanym. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 kwietnia 2006 r. sygn. akt: II OSK 704/05 (opubl. LEX 209107) zdefiniował pojęcie "bieżącej konserwacji" jako "wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót nie polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, ale mających na celu utrzymanie obiektu budowlanego w dobrym stanie, w celu jego zabezpieczenia przed szybkim zużyciem się, czy też zniszczeniem i dla utrzymania go w celu użytkowania w stanie zgodnym z przeznaczeniem tegoż obiektu. Tak więc bieżącą konserwacją będą prace budowlane wykonywane na bieżąco w węższym zakresie niż roboty budowlane określone jako remont". Zarówno ustawowa definicja remontu, jak i zawarta w przywołanym wyroku definicja konserwacji odnoszą się do obiektu budowlanego jako całości, a nie do poszczególnych jego pomieszczeń, czy też elementów składających się na ich wyposażenie niestanowiące o istocie obiektu budowlanego, jego funkcji lub przeznaczeniu. Elementem budynku są wszystkie części tworzące jego bryłę wraz z powłokami zewnętrznymi, takimi jak elewacja, okna z zewnętrznymi kratami i roletami, balkony i loggie oraz pokrycie dachowe. Wewnętrznymi elementami obiektu budowlanego są ściany konstrukcyjne, stropy wraz z posadzkami obejmującymi wylewki, warstwy izolacyjne i ocieplające, klatka schodowa wraz z konstrukcją schodów, piony wodociągowo kanalizacyjne itp. Elementem budynku nie jest natomiast materiał wykończeniowy ścian (farba, kafelki, kamień, boazeria) i podłóg (wykładzina, terakota, parkiet, panele, inne okładziny). Wymiana tych elementów na nowe nie stanowi więc remontu obiektu budowlanego i tym samym nie wymaga zgłoszenia robót (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 460/06, publik. na str. nsa.gov.pl). W ocenie Sądu orzekającego – w myśl art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – na podstawie materiału sprawy, wykonane w lokalu użytkowym mieszczącym się na parterze budynku położonego w Ż. przy ul. [...] prace, polegające na wymianie instalacji elektrycznej wraz z rozdzielnią elektryczną w ten sposób, że instalacja elektryczna poprowadzona została częściowo po istniejącej trasie, częściowo po nowej trasie, poprowadzeniu nowych obwodów gniazd wtykowych, a w pomieszczeniu z rozdzielnią elektryczną zainstalowaniu licznika energii wraz z zabezpieczeniami i doprowadzeniu dopływu prądu powinny być uznane za remont w rozumieniu przyjętym przez ustawę – Prawo budowlane, bowiem nie zmierzały one wyłącznie do zachowania w należytym stanie substancji mieszkaniowej, zniesienia stanu zużycia lokalu i zapewnienia możliwości użytkowania go zgodnie z przeznaczeniem i aktualnymi standardami w tym zakresie. Istniejąca instalacja elektryczna, jak sama skarżąca oświadczyła – datowana na lata 70 – te ubiegłego wieku, nie nadawała się w całości na bezpieczne i zgodne z prawem wykorzystanie dla celów prowadzenia w tym miejscu działalności gospodarczej z uwagi na swoje zużycie i duże ryzyko wywołania poważnego niebezpieczeństwa w trakcie ewentualnego wykorzystania. Należy więc przyjąć, że sporna instalacja elektryczna jako całość wymagała ponownego jej wykonania na nowo, co implikowało konieczność zachowania stosownych procedur określonych zarówno przepisami z zakresu prawa energetycznego (kwestie techniczne), jak i prawa budowlanego. Podnoszona argumentacja wskazująca, iż prace objęły jedynie część lokalu, w której instalacja w ocenie skarżącego stwarzała zagrożenie, pomijając np. instalację w węźle sanitarnym oraz w pomieszczeniu dawnego warsztatu, nie zasługuje na uznanie, gdyż stwierdzenia te nie zostały poparte jakąkolwiek dokumentacją techniczną, potwierdzającą ich prawdziwość. Wynikający zaś z materiału dowodowego zakres prowadzonych robót budowlanych, ich poważny wpływ na bezpieczeństwo w późniejszym użytkowaniu lokalu użytkowego, nie pozwalają na uznanie, iż mamy do czynienia jedynie z bieżącą konserwacją, ograniczającą się do wymiany poszczególnych elementów substancji budynku na nowe. Zarzuty skarżącej okazały się więc bezpodstawne, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.