II SA/Gl 1111/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zjazdu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta B. po rozpatrzeniu wniosku H. M. zezwolił na wykonanie zjazdu publicznego tj. wjazdu z drogi publicznej ul. [...] na parking pawilonu meblowego. Decyzja wydana została na podstawie art. 20 pkt 8 i art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2004, Nr 204, poz. 2086 z późn. zm. obecnie t.j. Dz. U. 2007, Nr 19, poz. 115 z późn. zm.). Pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r. J. L. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta B. zarzucając wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, bez podstawy prawnej i z naruszeniem przepisów o właściwości oraz podnosząc, że dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zezwolenia na wykonanie zjazdu publicznego tj. wjazdu z drogi publicznej ul. [...] na parking pawilonu meblowego. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że pismem z dnia 8 maja 2012 r. zwróciło się do J. L. o wykazanie interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Pismem z dnia 17 maja 2012 r. J. L. wyjaśnił m.in., że posesja przy ulicy [...]składa się z trzech działek o numerach geodezyjnych nr 1, 2, 3 oraz zawłaszczonego przez właściciela nieruchomości przy ul. [...] z działki drogowej nr 4, tj. z ulicy [...], kawałka gruntu w kształcie trójkąta, który wcześniej należał do skarżącego, a który jest obecnie przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nieruchomości prowadzonego w drugiej instancji przez Wojewodę [...]. Skarżący podniósł, że ma więc interes prawny i faktyczny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż do czasu wyjaśnienia zasadności przypisania kawałka gruntu jego działki do ulicy [...] uważa się za właściciela tego kawałka gruntu, który przylega do drogi a jest włączony do posesji nr [...] i wykorzystywany jak własny na wjazd bez żadnych opłat z tego tytułu. Pismem z dnia 6 czerwca 2012 r. Kolegium zwróciło się do Starosty [...] o udzielenie informacji w sprawie postępowań prowadzonych w przedmiocie zwrotu ww. nieruchomości. W odpowiedzi organ przesłał kopię decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania wszczętego z wniosku J. L. w sprawie "zwrotu części działki oznaczonej numerem [...] k.m. [...] obręb B." oraz decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. W konsekwencji powyższych ustaleń Kolegium stwierdziło, że J. L. nie jest uprawniony do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zezwolenia na wykonanie ww. zjazdu wydanej na wniosek H. M. - z uwagi na brak przymiotu strony. O tym, kto może być uznany za stronę postępowania rozstrzyga przepis prawa. Co do zasady stroną (stronami) postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji będą te same podmioty, do których skierowano decyzję będącą przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, czyli strony postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji. Stronami postępowania mogą jednak okazać się także inne podmioty, nie uczestniczące we wcześniejszym postępowaniu, jeśli tylko decyzja wydawana w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczyć będzie ich interesu prawnego lub obowiązku. Do pojawienia się nowych stron w postępowaniu dojść może m.in. wskutek tego, iż wynik postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczyć będzie praw podmiotowych jeszcze innych osób oprócz dotychczasowych stron. Jeśli zatem do udziału w postępowaniu nadzorczym zgłaszają się podmioty, które nie brały udziału w postępowaniu, w którym wydano kwestionowaną decyzję, organ ma obowiązek ustalić czy są one stronami tego postępowania. J. L. nie brał udziału w postępowaniu, w którym wydano zaskarżoną decyzję. Stroną postępowania w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu umożliwiającego jego budowę, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej jest bowiem wyłącznie właściciel lub użytkownik nieruchomości przyległej do drogi, nieruchomości której dotyczy zjazd. Decyzja wydana została na wniosek H. M.. W decyzji brak jest oznaczeń terenu za pomocą numerów geodezyjnych. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym mapy ewidencyjnej oraz wypisów z rejestru gruntów przedłożonych przez Prezydenta Miasta B. wskazuje, że w dniu 15 września 2006 r. działka nr 1 (zabudowana budynkiem mieszkalnym) oraz 3 (na której posadowiony jest pawilon handlowy) stanowiła własność S. M. i H. M.. Aktualnie natomiast stanowi własność S. M. i H. M. oraz M. M. Działka nr 2 stanowi własność J. D., K. D., B. K., H. P., H. S., L. T., Z. T., Z. K. oraz M. C., udział w wysokości 9/24 należy do właściciela nieustalonego. Jak wynika z powyższego J. L. nie jest obecnie, nie był też w dniu wydania kwestionowanej decyzji właścicielem ani użytkownikiem gruntu, którego dotyczy decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], regulująca lokalizację zjazdu z drogi publicznej ulicy [...] w B. Zresztą wnioskodawca legitymację do uczestnictwa w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wywodzi z faktu posiadania tytułu prawnego do kawałka gruntu w kształcie trójkąta, wchodzącego w skład działki drogowej nr 4, sąsiadującego z działką nr 1, 2 i 5, czego jednak nie wykazał skutecznie i nie potwierdził żadnymi dokumentami. Pismem z dnia 3 lipca 2012 r. J. L. zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wskazał nieścisłości, jego zdaniem zawarte w postanowieniu Kolegium. Podniósł mianowicie, że do wniosku dołączył najbardziej wiarygodny dokument, mapę geodezyjną z dnia [...] roku, sporządzoną przez Dział Geodezji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w B. Mapa ta jest załącznikiem do aktu notarialnego nr [...] kupna działki i stanowi jedyny, wraz z aktem notarialnym, dowód przejęcia własności i założenia Księgi Wieczystej, Decyzje organów I i II instancji, przywołane w postanowieniu, ograniczają się jedynie do stwierdzenia, że brak decyzji o wywłaszczeniu stanowi o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Decyzje te utwierdzają stronę w przekonaniu, że bezprawnie dokonano zaboru cudzej własności. Wskazał nadto, że działka 2 przylega do drogi, którą jest kawałek jego działki, przypisany do ulicy [...]. Postanowienie Kolegium nie podaje nadto źródła - przepisu, artykułu bądź paragrafu - stwierdzenia, że stroną postępowania jest wyłącznie właściciel lub użytkownik nieruchomości przyległej do drogi. Postanowienie nie podaje też kto jest stroną postępowania jeżeli jest więcej działek i dużo współwłaścicieli, jak w tym przypadku, i czy można ich pominąć w postępowaniu. Następnie J. L. ponowił zarzuty wobec decyzji Prezydenta Miasta B., której stwierdzenia nieważności się domaga. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżone przez J. L. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowienie z dnia [...] r. odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta B. W uzasadnieniu Kolegium ponowiło wyrażoną uprzednio argumentację dodatkowo wskazując, że zjazd w rozumieniu art. 29 ustawy o drogach publicznych to miejsce, za pomocą którego można dostać się z drogi publicznej do nieruchomości przyległej do drogi publicznej. Zgodnie z § 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999, Nr 1, poz. 10 z późn. zm.) przez zjazd rozumie się część drogi na połączeniu z drogą nie będącą drogą publiczną lub na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy drodze; zjazd nie jest skrzyżowaniem. Ponieważ kwestia dostępu do drogi publicznej jest związana z kwestią korzystania z nieruchomości przyległej do drogi, korzystanie to zaś przysługuje wyłącznie podmiotowi posiadającemu do niej tytuł prawny (właścicielowi i użytkownikowi), tylko te podmioty są uprawnione do występowania do zarządcy drogi w sprawie lokalizacji zjazdu. Nikt inny bowiem poza podmiotem posiadającym tytuł prawny do nieruchomości, której ma dotyczyć zjazd nie ma interesu prawnego w sprawie ustalenia tego zjazdu. Sąsiedzi nieruchomości, której dotyczy zjazd mają tylko interes faktyczny, który nie podlega ochronie prawnej. Nie ma bowiem podstaw prawnych, aby ingerowali oni w wykonywanie przez inne podmioty praw do nieruchomości w tym zakresie. J. L. nie jest obecnie, nie był też w dniu wydania kwestionowanej decyzji, ani właścicielem ani użytkownikiem gruntu, którego dotyczy kwestionowana decyzja. Podnosi wprawdzie, że kawałek jego działki przypisany jest do ulicy [...] ale faktu tego nie potwierdzają żadne dokumenty, ponadto z art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych wynika, że drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Pismem z dnia 7 września 2012 r. rozszerzonym następnie pismem procesowym z dnia 4 października 2012 r. J. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Kolegium domagając się stwierdzenia jego nieważności jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej. Wniósł także o stwierdzenie nieważności zezwalającej na zjazd decyzji Prezydenta Miasta B.. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że stanowisko SKO jest wyjątkowo nieobiektywne oraz stronnicze. Według skarżącego jest cyt. "przejawem nepotyzmu, polegającego w tym przypadku na zacieraniu a więc ukrywaniu czynu zabronionego prawem (art. 239 §1 kk) dokonanego przez swojego funkcjonariusza publicznego". Nadto, zdaniem skarżącego, Kolegium cytuje przepisy w innym brzmieniu, niż podane do publicznej wiadomości, na dowód czego skarżący dołącza do skargi kserokopie części ustawy o drogach publicznych. Akcentuje, że zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art.3 p. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje zaś skarżącemu status strony postępowania gdyż "każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób". Zarówno art. 29 ustawy o drogach publicznych jak i definicja "zjazdu" nie zawierają określenia "zjazd publiczny", co oznacza przecież, że z jazd publiczny jest ogólnodostępny i każdy ma prawo z niego korzystać bezpłatnie i w każdym czasie, co jest w tym przypadku cyt. "takim samym absurdem jak przebieg granicy na styku działki skarżącego (nr 5) z ulicą [...] (działka nr 4) i działką sąsiada (nr 1), jaki zaistniał po bezprawnym zawłaszczeniu kawałka gruntu z działki skarżącego, przypisaniu go do ulicy [...] i przywłaszczeniu w wyniku samowolnego przygrodzenia przez władającego posesją [...] (brama wjazdowa zamykana na klucz)". Dalsze sformułowane w skardze zarzuty dotyczą działań podejmowanych na posesji, na której zezwolono na zjazd. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty uprzednio podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowym pismem procesowym z dnia 19 października 2012 r. skarżący wniósł by Sąd wziął pod uwagę wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1481/09, który jego zdaniem potwierdza, że w razie wątpliwości o przymiocie strony należy rozstrzygać na korzyść osoby ubiegającej się uznania za stronę postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że nie jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi wyeliminowanie go z obrotu prawnego., a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie może zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, stanowiące wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie nieważności nie powoduje jednak automatycznie wszczęcia tego postępowania. Inicjuje jedynie postępowanie wyjaśniające, które w tej fazie nie może jeszcze obejmować badania czy przyczyny nieważności rzeczywiście miały miejsce, a dotyczy jedynie formalnej dopuszczalności wniosku, w tym ustalenia istnienia po stronie wnioskodawcy przymiotu strony. Postępowanie w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, kończy się wydaniem postanowienia o odmowie wszczęciu postępowania, gdy warunki te nie są spełnione (art. 61a ust. 1 k.p.a.). Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje wówczas gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie, albo gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może zostać wszczęte np. gdy żądanie wniosła strona nie mająca zdolności do czynności prawnych bądź też nie istnieje decyzja, której ważność należy poddać ocenie. Odmowa ta zatem może i musi nastąpić w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji złożyła osoba, która nie ma w sprawie interesu prawnego, a jedynie ewentualnie interes faktyczny. Kontrowersja pomiędzy skarżącym a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. sprowadza się do oceny czy J. L. przysługuje, czy też nie przysługuje przymiot strony a więc podmiotu uprawnionego do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zjazdu. Zdaniem bowiem Kolegium skarżący, jako właściciel sąsiedniej nieruchomości, przymiotu takiego nie posiada. Zdaniem natomiast J. L. przymiot strony mu przysługuje albowiem fragment nieruchomości, na której znajduje się zjazd w rzeczywistości, jak stwierdza w skardze, znajduje się na fragmencie jego działki, który to fragment został cyt. "przywłaszczony". Wskazać zatem w tym momencie należy, że stroną postępowania nieważnościowego są co do zasady te same podmioty, które były stronami postępowania pierwotnego (z uwzględnieniem ich ewentualnych następców prawnych). Podkreślić zatem należy, że art. 29 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. Nr 19 z 2007 r., poz. 115 z późn. zm.). stanowi m.in., że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 1) a w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi (ust. 2). Przepis art. 29 nie określa zatem wprost kręgu zainteresowanych podmiotów, którym służą prawa strony w tym postępowaniu. Przy ocenie przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym wziąć pod uwagę należy zatem art. 28 k.p.a., wedle którego stroną w postępowaniu jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z analizy przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, jak też z żadnego innego przepisu nie wynika, by przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w materii nim objętej służył innym - poza właścicielem lub użytkownikiem gruntów przyległych do drogi publicznej - podmiotom. Postępowanie w tym zakresie ma charakter zamknięty, ograniczony do kwestii związanych z korzystaniem z dróg publicznych. Decydującym warunkiem w ocenie zasadności żądania wyrażenia zgody jest kwestia związana za sposobem korzystania z drogi, a więc bezpieczeństwo, przepustowość, bezkolizyjność zjazdu. Ten czynnik ma istotny wpływ na ocenę postępowania w sprawie wyrażenia zgody na budowę zjazdu, a w konsekwencji w postępowaniu tym nie ma miejsca dla innych podmiotów, w tym właścicieli sąsiednich nieruchomości. Podmioty te mają zagwarantowane prawo udziału w innych postępowaniach, w toku procesu inwestycyjnego tj., w postępowaniu w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę – por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 131/11. A zatem skarżący, aby był stroną w postępowaniu o wyrażenie zgody na wykonanie zjazdu musiałby wykazać, że ma interes prawny w uczestniczeniu w tym postępowaniu (art. 28 k.p.a.), a interes ten musi wynikać z przepisu prawa.. Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie, brak bowiem przepisu, z którego wynikałby interes prawny właścicieli sąsiednich nieruchomości.. Pogląd powyższy utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, por. w tej mierze także np. wyrok NSA z 13 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 318/99, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 488/03, wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 504/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 610/11, wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 932/09, wyrok NSA z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 401/07. W orzeczeniach tych sądy przesądziły, że stroną postępowania w przedmiocie zgody na wykonanie lub przebudowę zjazdu z drogi publicznej jest wyłącznie właściciel lub użytkownik gruntów przyległych do drogi. Zarówno przepis art. 29 ustawy o drogach publicznych jak i żaden inny przepis nie wskazuje, aby właścicielom sąsiedniej nieruchomości w stosunku do nieruchomości z której zjazd ma być wykonany, został przyznany interes prawny w sprawie uzyskania zgody zarządcy drogi na wykonanie zjazdu. Interes ten mają jedynie ci właściciele i użytkownicy nieruchomości przyległych do drogi, którzy złożyli wniosek o wydanie zgody na wykonanie zjazdu. – por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 1113/11. W konsekwencji zdaniem Sądu Kolegium poprawnie uznało, że w świetle przedłożonych w postępowaniu dowodów J. L. nie był podmiotem uprawnionym do skutecznego wszczęcia postępowania w przedmiocie nieważności albowiem zgodnie z zawartą w aktach administracyjnych dokumentacją nie jest on i nie był w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta B. właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której organ I instancji zezwolił na budowę zjazdu, a jedynie właścicielem nieruchomości sąsiedniej. Skarżący argumentuje wprawdzie, iż w rzeczywistości fragment działki , której dotyczy decyzja w przedmiocie zjazdu został, jak to określił w skardze, cyt. " przywłaszczony" z jego nieruchomości, jednak nie przedłożył żadnych w tej mierze w trakcie postępowania administracyjnego dowodów. Jak bowiem wynika z akt sprawy nie odbyło się postępowanie rozgraniczeniowe, skarżący nie posiada też innych dokumentów obrazujących w sposób jednoznaczny inny aktualny przebieg granic niż wynikający z dowodów ujętych w aktach. W konsekwencji Kolegium nie mogło wydać rozstrzygnięcia opartego jedynie na oświadczeniach skarżącego, bez poparcia oświadczeń tych stosownymi dowodami. W konsekwencji Kolegium prawidłowo w dniu 25 czerwca 2012 r. odmówiło wszczęcia postępowania w przedmiocie nieważności ww. decyzji zezwalającej na zjazd publiczny, poprawnie też w dniu 14 sierpnia 2012 r. utrzymało wydane przez siebie postanowienie w mocy. Podkreślenia wymaga nadto, że kontroli Sądu podlegały w niniejszej sprawie jedynie rozstrzygnięcia odmawiające skarżącemu wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B., mające tym samym charakter wyłącznie proceduralny. W konsekwencji także Sąd, będąc związanym przedmiotem zaskarżenia, nie mógł zatem badać ani pod względem formalnym ani merytorycznym zgodności z prawem kwestionowanej przez J. L. decyzji w przedmiocie zjazdu. Także Kolegium, wbrew zarzutom skarżącego, okoliczności tych nie mogło wziąć pod uwagę rozpoznając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wydanej odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego, zbadać wówczas mogło bowiem jedynie istnienie bądź brak istnienia przymiotu strony wnioskującego o wszczęcie postępowania w przedmiocie nieważności. W konsekwencji nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podnoszone przez skarżącego zarzuty wobec decyzji Prezydenta Miasta B. . Jednocześnie Sąd w tym miejscu zauważa, że odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie nieważności decyzji w związku z ustaleniem, że wnoszący podanie nie ma interesu prawnego, nie stoi na przeszkodzie rozważeniu przez organ we własnym zakresie czy w sprawie nie zachodzą okoliczności przemawiające za podjęciem postępowania nieważnościowego z urzędu. Sąd wskazuje nadto, że przywołany przez skarżącego w piśmie procesowym wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1481/09 dotyczy ustalania kręgu stron na podstawie ustawy Prawo budowlane, w ramach postępowania wznowieniowego. Nie pozostaje zatem w żadnym związku z oceną przymiotu strony w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na podstawie ustawy o drogach publicznych, na wykonanie zjazdu publicznego. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.