I OSK 1467/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Wiesław Morys sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2038/12 w sprawie ze skargi S.L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zapłaty odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2038/12 oddalił skargę S.L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zapłaty odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. S.L. raportem z dnia [...] października 2006 r. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2007 r. W dniu [...] stycznia 2007 r. złożył kolejny raport o zwolnienie ze służby w Policji określając termin zwolnienia na dzień [...] stycznia 2007 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.), zwolnił S.L. ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r. Na skutek złożonego przez stronę odwołania sprawę rozpoznawał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez S.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1038/07 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Następnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia S.L. ze służby, ustalił nowy termin zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] października 2008 r., a w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez S.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1681/08 oddalił skargę, zaś wniesiona przez wyżej wymienionego skarga kasacyjna od powołanego wyroku została przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 749/09 oddalona. W związku ze zmianą terminu zwolnienia ze służby w Policji S.L. wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z pozwem przeciwko Komendzie Głównej Policji o: - zapłatę odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności pieniężnych, - stwierdzenie niezgodności z prawem i sprostowanie świadectwa służby oraz opinii o służbie z dnia [...] sierpnia 2010 r., - stwierdzenie niezgodności z prawem niewydania przez Komendanta Głównego Policji w ustawowym terminie zaświadczeń o przebiegu służby oraz wysokości uposażenia dla celów emerytalnych, - uznanie, że pisma z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2010 r. Zastępcy Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji, a także pismo z dnia [...] grudnia 2010 r. Komendanta Głównego Policji, nie spełniają ustawowych wymogów postanowień o odmowie wydania zaświadczeń o żądanej treści. Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. sygn. akt [...] odrzucił pozew S.L. w zakresie wymienionych wyżej żądań, z wyłączeniem żądania zapłaty odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności pieniężnych. Zażalenie strony na powyższe postanowienie zostało przez Sąd Okręgowy [...] postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. sygn. akt V oddalone. Następnie Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] sprawę w zakresie żądania zapłaty odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności pieniężnych przekazał Komendantowi Głównemu Policji w celu rozpoznania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zapłaty S.L. odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności pieniężnych. W uzasadnieniu decyzji podał, że prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] wszczęło postępowanie administracyjne w przedmiocie zapłaty S.L. odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności pieniężnych. Przekazanie przez sąd organowi sprawy do rozpoznania nie oznacza jednak zobowiązania do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, gdyż rozpatrując sprawę może on orzec zarówno in meritum, jak też rozstrzygnąć ją w sposób wskazany w art. 105 K.p.a. Podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 6 K.p.a., organy administracji publicznej, w myśl zasady legalizmu wynikającej z art. 7 Konstytucji RP, działają na podstawie i w granicach przepisów prawa. Powołując się na poglądy doktryny oraz orzecznictwo stwierdził, że działanie organu administracji zostanie zakwalifikowane jako niezgodne z prawem zarówno wówczas, gdy zostanie podjęte niezgodnie z obowiązującym prawem, jak i wtedy, gdy nie było podstawy prawnej do danego działania. Tylko w przypadku, gdy z przepisu prawa materialnego wynika umocowanie organu do prowadzenia postępowania o charakterze jurysdykcyjnym, władny on będzie rozstrzygnąć ją wydając decyzję administracyjną. Komendant Główny Policji odwołując się do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r. sygn. akt SK 12/99 (OTK Z. U. 2000, nr 5), wskazał, że w zakresie pojęcia "sprawa cywilna" mieszczą się także roszczenia dotyczące zobowiązań pieniężnych, których źródło stanowią akty administracyjne, w szczególności roszczenia o odsetki od należnych, a niewypłaconych w terminie świadczeń. W związku z powyższym stwierdził, że żądanie zapłaty odsetek za nieterminowe wypłacenie uposażenia i innych należności pieniężnych, nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należy do właściwości organów administracji publicznej. Tym samym rozpoznanie sprawy o odsetki od wspomnianych świadczeń, nie może nastąpić w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez organ administracji publicznej, nie ma bowiem podstaw prawnych do wydania takiej decyzji, co potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2001 r. OPS 17/00 (ONSA 2001, nr 3, poz. 100). Ingerencja organu w formie decyzji administracyjnej jest dopuszczalna jedynie w oparciu o wyraźną normę kompetencyjną zawartą w przepisach prawa materialnego, upoważniającą organ administracji publicznej do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Jeżeli zatem żądnie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji publicznej, postępowanie administracyjne wszczęte takim żądaniem, jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Postępowanie administracyjne może być bowiem bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych – gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji kompetencji do wydania decyzji administracyjnej lub z przyczyn faktycznych – gdy okaże się, że nie ma okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu do wydania decyzji administracyjnej. W takiej sytuacji wynik postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. S.L. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem szeregu przepisów prawa, w tym w szczególności art. 24 § 1 pkt 1, 5, 6 i 7 oraz § 3 i § 4 K.p.a. poprzez brak wyłączenia od udziału w postępowaniu Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji – [...] i podległych mu pracowników, art. 77 § 1, art. 79 § 2, art. 80 i art. 81 K.p.a. poprzez brak zgromadzenia i rozpoznania całego materiału dowodowego oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wbrew art. 365 § 1 K.p.c., art. 107 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe pouczenie w zakresie trybu odwoławczego, a nadto z zastosowaniem niewłaściwej wykładni wskazanych orzeczeń sądów. Wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, załatwienie sprawy zgodnie z obowiązującym prawem i wydanymi orzeczeniami sądów, ukaranie osób odpowiedzialnych za wydanie nieprawidłowej decyzji oraz naprawienie szkód wyrządzonych podjętymi przez pracowników Komendy Głównej Policji działaniami naruszającymi prawo, zasady współżycia społecznego oraz dobre obyczaje. Komendant Główny Policji po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu braku wyłączenia od udziału w sprawie Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji – [...] i podległych mu pracowników stwierdził, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie zachodziła żadna z przesłanek określonych zarówno w art. 24 § 1 K.p.a., jak i w § 3 tego przepisu. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem, żądanie wyłączenia powinno być uwzględnione, jeżeli zostaną uprawdopodobnione okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika. Nie sposób jednak przyjąć, że samo prowadzenie postępowania administracyjnego, w tym gromadzenie materiału dowodowego oraz wydawanie rozstrzygnięć, stanowi argumentację podważającą bezstronność wskazanych przez wnioskodawcę osób. Ponadto wskazał, że zarzuty dotyczące uporczywego naruszania praw strony w zakresie ustalenia i wypłaty należności pieniężnych związanych ze zmianą terminu zwolnienia ze służby w Policji oraz niewydania zgodnych z prawem zaświadczeń dla celów emerytalnych, nie znajdują potwierdzenia. Przykładem tego jest chociażby wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. sygn. akt [...], mocą którego powództwo S.L. w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody wynikające ze zwolnienia ze służby, zostało oddalone. Także ogólnikowość zarzutów co do obiektywizmu i nierzetelności prowadzenia sprawy przez pracowników, jak również fakt niezadowolenie strony z podejmowanych wobec niej rozstrzygnięć nie uzasadnia żądania wyłączenia ich w trybie art. 24 K.p.a. Komendant Główny Policji odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 77 § 1, art. 79 § 2, art. 80 i art. 81 K.p.a. uznał, że z uwagi na charakter rozstrzygnięcia w sprawie są one niezasadne. Powołując się na ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dodatkowo wyjaśnił, że w sprawach innych niż wymienione w art. 31 ust. 1 ustawy o Policji, nie przysługuje odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych, lecz wniosek do Komendanta Głównego Policji o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie szeregu przepisów postępowania oraz prawa materialnego, w tym w szczególności: 1) art. 24 § 1 pkt 1,5,6 i 7 oraz § 3 i § 4 K.p.a. poprzez brak wyłączenia od udziału w postępowaniu w sprawie Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji [...] i podległych mu pracowników, 2) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 22 § 1 pkt 8, art. 35, art. 36, art. 65 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79 § 2, art. 80, art. 81, art. 107 § 1 i 3, art. 130 § 1 i 2 oraz art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. poprzez działanie niezgodne z obowiązującym prawem, pominięcie dowodów i wniosków zgłoszonych przez odwołującego i niedokonanie oceny szeregu istotnych okoliczności bądź dokonanie ich w ograniczonym zakresie, jednoznaczne dążenie do wyrządzenia odwołującemu szkody, pomijanie jego praw jako strony postępowania, brak wnikliwego działania, sprzeczną z faktami i dowodami oceną stanu faktycznego oraz wydanie decyzji przez organ niewłaściwy z rażącym naruszeniem prawa, 3) art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wbrew art. 365 § 1 K.p.a., 4) niewłaściwą wykładnię i zastosowanie postanowienia Sądu Rejonowego [...] z [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] oraz niezastosowanie postanowienia Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt [...], 5) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, a także z rażącym naruszeniem prawa jako sprzecznych z uprzednio wydanymi prawomocnymi wyrokami Sądów. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], 2) stwierdzenie nieważności w/w decyzji, 3) zawarcie przez Sąd w ocenie prawnej i we wskazaniach co do dalszego postępowania pełnej krytyki zastosowanych przez organ norm prawnych w celu uniemożliwienia popełnienia przez organ tych samych błędów, 4) poinformowanie organów zwierzchnich o istotnych naruszeniach prawa przez Komendanta Głównego Policji, 5) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi S.L. przedstawił szczegółową argumentację na poparcie swoich zarzutów. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. S.L. w piśmie procesowym z dnia 23 listopada 2012 r. wskazał, że odpowiedź organu na skargę nie spełnia warunków wynikających z art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że w rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia związania Komendanta Głównego Policji prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2012r. sygn. akt [...], orzekającym o przekazaniu sprawy w zakresie żądania zapłaty odsetek od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności pieniężnych Komendantowi Głównemu Policji w celu rozpoznania. Stosownie do treści art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że moc wiążąca orzeczenia odnosi się tylko do jego sentencji, a nie uzasadnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2005 r., V CK 702/04, Lex nr 402284). Nie mają zatem mocy wiążącej ani poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu orzeczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 284/07, Lex nr 380931), ani motywy i ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2007 r., II CSK 347/07, Lex nr 345525). Przedmiotem prawomocności materialnej jest ostateczny rezultat rozstrzygnięcia, a nie przesłanki, które do niego doprowadziły. Natomiast zawarte w uzasadnieniu orzeczenia motywy rozstrzygnięcia mogą mieć znaczenie dla ustalenia zakresu mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia, czyli granic prawomocności materialnej orzeczenia w rozumieniu art. 365 § 1 K.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2007 r., II CSK 452/06, OSNC-ZD 2008, nr A, poz. 20). Sąd Najwyższy także w wyroku z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98 (Lex nr 51062) przyjął, że istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy, inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Wynikający z niej stan związania ograniczony jest jednak, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie skład orzekający powyższe poglądy judykatury w pełni akceptuje. W związku z powyższym jako niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 365 § 1 K.p.c. poprzez jego niezastosowanie. Postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...], rozstrzyga bowiem wyłącznie o przekazaniu sprawy (w zakresie żądania zapłaty odsetek) Komendantowi Głównemu Policji celem rozpoznania i nie zawiera uzasadnienia. Organ był zatem związany tylko tym rozstrzygnięciem. Nie wynika jednak z niego, by organ był zobligowany do podjęcia w sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego. Natomiast w świetle przytoczonej na wstępie argumentacji, zawarte w uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt [...] rozważania dotyczące właściwości Komendanta Głównego Policji oraz Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawach policjantów organu nie wiązały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jako nietrafny ocenił również zarzut wydania zaskarżonej decyzji przez organ niewłaściwy tj. Komendanta Głównego Policji po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zamiast Ministra Spraw Wewnętrznych, po rozpatrzeniu odwołania. Wyjaśnił, że po pierwsze organ nie był związany zawartymi w uzasadnieniu postanowienia sądu powszechnego wywodami co do właściwości organów, a po drugie, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, zgodnie z którym Minister Spraw Wewnętrznych jest właściwy do rozpoznania odwołania od decyzji Komendanta Głównego Policji jedynie w sprawach wymienionych w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, tj. dotyczących mianowania, przeniesienia i zwolnienia ze służby. Oznacza to, że w pozostałych sprawach stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do którego rozpatrzenia właściwy jest Komendant Główny Policji (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2011 r., I OSK 1845/10, wyrok NSA z 12 sierpnia 2010 r. I OSK 273/10, publ. www.cbois.nsa.gov.pl).Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. W rozumieniu tego przepisu bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że postępowanie administracyjne może być bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych – gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej lub z przyczyn faktycznych – gdy okaże się, że nie ma okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 12 lutego 2008 r., II OSK 2042/06, publ. www.cbois.nsa.gov.pl). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją bezprzedmiotowości z przyczyn prawnych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2000 r. sygn. akt SK 12/99 OTK Z.U. 2000, nr 5 orzekł, że art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, rozumiany w ten sposób, iż w zakresie pojęcia "sprawy cywilnej" nie mogą mieścić się roszczenia dotyczące zobowiązań pieniężnych, których źródło stanowi decyzja administracyjna, jest niezgodny z art. 41 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ponadto stwierdził, że w zakresie pojęcia "sprawa cywilna" mieszczą się także roszczenia dotyczące zobowiązań pieniężnych, których źródło stanowią akty administracyjne, w szczególności roszczenia o odsetki od należnych, a niewypłaconych w terminie świadczeń. Powyższe stanowisko znalazło akceptację w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r. III PZP 1/05, OSNP 2006/15-16/227, Biul. SN 2006/1/22, ZNSA 2006/3/83) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2001 r., OPS 17/00, ONSA 2001, nr 3, poz. 100). W powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że żądanie zapłaty odsetek za nieterminowe wypłacenie uposażenia i innych należności pieniężnych nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należy do właściwości organów administracji publicznej. Tym samym rozpoznawanie sprawy o odsetki od wspomnianych świadczeń nie może nastąpić w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez organy administracji publicznej, nie ma bowiem podstaw prawnych do wydania takiej decyzji. Wyjątek od powyższej zasady przewidziano jedynie w przepisie art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 ze zm.), w myśl którego, w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. O odsetkach ustawowych orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności. Wskazana regulacja wzmacnia przekonanie, że ingerencja w formie decyzji administracyjnej dopuszczalna jest jedynie w oparciu o wyraźną normę kompetencyjną zawartą w przepisach prawa materialnego, upoważniającą organ administracji publicznej do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Jeśli zatem żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, postępowanie administracyjne wszczęte takim żądaniem, jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 1990 r., II SA 1240/89, ONSA 1990, nr 1, poz. 16). Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarówno przepisy ustawy o Policji, jak i wydane na jej podstawie akty wykonawcze, nie zawierają regulacji, która przyznaje organowi Policji kompetencje do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej sprawy odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności pieniężnych. W niniejszej sprawie umorzenie przez Komendanta Głównego Policji przedmiotowego postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. było zatem w pełni uzasadnione. Jednocześnie wyjaśnił, że skoro organ nie rozstrzygnął sprawy merytorycznie, to zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia szeregu określonych w skardze przepisów postępowania były nieskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 1, 5, 6, 7 oraz § 3 i § 4 K.p.a. uznał, że jest on nietrafny. Podzielił argumentację organu co do kwestii wyłączenia od udziału w postępowaniu Dyrektora Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji – [...] i podległych mu pracowników. Komendant Główny Policji prawidłowo wskazał, że w związku z konkretnie określonymi w art. 24 § 1 K.p.a. przesłankami wyłączenia pracownika organu, podniesione przez skarżącego "uporczywe naruszanie" przez Dyrektora Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji i podległych mu pracowników jego prawa do ustalenia i wypłaty należności pieniężnych związanych ze zmianą terminu zwolnienia ze służby w Policji oraz wydania zgodnych z prawem zaświadczeń emerytalnych, nie daje podstaw do zastosowania omawianej instytucji. Samo bowiem stwierdzenie przez sąd administracyjny wadliwości rozstrzygnięcia, czy też pozostawania przez organ w bezczynności, nie może być utożsamiane z zaistnieniem przesłanki wyłączenia w rozumieniu powołanego przepisu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji chybiony jest również zarzut niezastosowania instytucji wyłączenia pracownika przez bezpośredniego przełożonego – art. 24 § 3 K.p.a. Samo prowadzenie postępowania administracyjnego, gromadzenie materiału dowodowego oraz podejmowanie rozstrzygnięć nie uprawdopodabnia braku bezstronności wskazanych pracowników. Niezadowolenie skarżącego z wydanych w jego sprawach rozstrzygnięć i związane z tym żądanie odsunięcia ich od prowadzenia jego spraw oraz ukarania osób przygotowujących rozstrzygnięcie nie jest wystarczające do zastosowania instytucji wyłączenia. Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że ogólnikowe zarzuty podważające prowadzenie sprawy przez pracowników organu w sposób obiektywny i rzetelny, nie uzasadniają żądania wyłączenia tych pracowników w trybie art. 24 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 1989 r., IV SA 324/89 niepubl.). Jednocześnie zauważyć należy, iż na podstawie art. 24 § 3 K.p.a. można kwestionować bezstronność imiennie wskazanej osoby, będącej pracownikiem organu (B. Adamiak/J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7 wydanie, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s.185), zaś skarżący imiennie wskazał tylko [...]. Ponadto Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że wobec niedopatrzenia się w zaskarżonej decyzji uchybień w zakresie naruszenia prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, brak jest podstaw do zastosowania instytucji sygnalizacji, o której mowa w art. 155 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S.L., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości zarzucił: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie przepisu art. 32 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.), wbrew prawomocnym orzeczeniom sądów powszechnych (postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...], postanowienie Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt [...], wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2443/11) na skutek uznania braku kompetencji Komendanta Głównego Policji do rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej sprawy żądań skarżącego jako funkcjonariusza Policji co do zapłaty odsetek od nieterminowo wypłaconych należności; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie przepisów: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 66 § 4 K.p.a., poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracyjny w toku postępowania przepisu art. 66 § 4 K.p.a. i umorzenia postępowania w sprawie, w której organ zobowiązany był rozpoznać ją merytorycznie; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi na skutek przyjęcia, iż organ administracyjny uprawniony był do umorzenia postępowania wobec jego bezprzedmiotowości (braku normy prawnej stanowiącej podstawę do wydania decyzji), podczas gdy żądanie objęte wnioskiem skarżącego powinno być rozpoznane merytorycznie z uwagi na prawomocne przekazanie sprawy organowi przez sąd cywilny, który uznał się za niewłaściwy do jej prowadzenia, co wykluczało umorzenie postępowania; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 365 § 1 K.p.c. oraz art. 365 § 1 K.p.c, poprzez: a) oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ przepisu art. 365 § 1 K.p.c i pominięcia przez niego wiążących go postanowień sądów powszechnych, b) niezastosowanie się przez Sąd pierwszej instancji do wiążących go postanowień sądów pracy w [...] i dokonanie ponownej oceny okoliczności, faktów i dowodów, które były przedmiotem uprzedniej oceny sądów pracy, przy niezmienionym stanie faktycznym, a następnie odmienne rozstrzygnięcie w przedmiocie właściwości organu do rozpoznania sprawy, c) uznanie, iż dla oceny zakresu związania wyrokiem sądu powszechnego w sprawie cywilnej nie mają znaczenia poglądy prawne, motywy rozstrzygnięcia i ustalenia zawarte w jego uzasadnieniu; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a., poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracyjny w toku postępowania przepisu art. 8 K.p.a. i zaniechanie przez niego podjęcia działań w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa w ten sposób, iż organ zaniechał zaskarżenia zażaleniem postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...], w którym przekazano mu sprawę do rozpoznania z racji niedopuszczalności drogi sądowej (niewłaściwość sądu cywilnego), a następnie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe z uwagi na cywilny charakter sprawy; 5) art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku z pominięciem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy – uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...], co skutkowało pominięciem przy ustalaniu zakresu związania w/w wyrokiem argumentacji tam zawartej i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 6) art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z dokumentu – uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] oraz z dokumentu – wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. sygn. akt [...], przy równoczesnym oparciu orzeczenia na wnioskach dotyczących ich wykładni, zakresu związania organu administracji w/w postanowieniem oraz wywodzenia z treści w/w orzeczenia niesłuszności zarzutów skarżącego w zakresie żądania wyłączenia pracowników organu od rozpoznania sprawy; 7) art. 62 pkt 1 p.p.s.a., poprzez brak skompletowania akt niezbędnych do rozpoznania sprawy; 8) art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a tym samym nieuzasadnione rozpoznanie sprawy w zakresie węższym, aniżeli wynikał z granic zaskarżenia, bez właściwego rozpatrzenia m. in. zarzutu naruszenia przez organ art. 156 §1 pkt 1 i 2 K.p.a.; 9) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku omówienia przyczyny nieuwzględnienia poszczególnych zarzutów skarżącego zawartych w skardze; 10) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 1, 5 i 6 K.p.a. oraz art. 24 § 3 K.p.a., poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracyjny w toku postępowania wskazanych przepisów – niewyłączenia od udziału w postępowaniu [...] oraz innych, wskazywanych przez skarżącego pracowników Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w drugiej instancji, według norm przepisanych. Następnie S.L. w piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2015 r. z jednej strony wniósł o sprostowanie podstaw skargi kasacyjnej i przeprowadzenie dowodu z dokumentu – wyroku Sądu Najwyższego z dnia [...] czerwca 2013 r. sygn. akt [...], z drugiej strony podtrzymał zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty, wnioski i żądania. Wskazał, że Sąd Najwyższy powołanym wyżej wyrokiem, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej S.L. od postanowienia Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt [...], uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu [...] do rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego uznając, że właściwym do rozpatrzenia jego wniosku o zapłatę odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności pieniężnych jest sąd powszechny, a nie organ Policji. W ocenie skarżącego konsekwencją powyższego wyroku winno być uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i usunięcie wadliwych decyzji organu Policji oraz spowodowanie wydania przez Komendanta Głównego Policji decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie wyżej wymienionego wyroku Sądu Najwyższego. Ponadto skarżący powtórzył prezentowaną już w sprawie argumentację dotyczącą konieczności zastosowania w sprawie instytucji sygnalizacji, o której mowa w art. 155 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., to jednak istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uznał, że Komendant Główny Policji, na mocy postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2012 r., sygn. akt [...], utrzymanego w mocy przez Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt [...] nie był obowiązany do merytorycznego rozpatrzenia wniosku S.L. o zapłatę odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności pieniężnych i wydane w sprawie decyzje o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. z powodu bezprzedmiotowości z przyczyn prawnych były zgodne z prawem. Zauważyć należy, iż po wydaniu zaskarżonego wyroku i wniesieniu przez skarżącego w dniu [...] maja 2013 r. skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy w dniu [...] czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych po rozpoznaniu skargi kasacyjnej S.L. od postanowienia Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt [...] w sprawie z powództwa wyżej wymienionego przeciwko Komendantowi Głównemu Policji o odsetki uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu [...] do rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego. Przy czym Naczelny Sąd Administracyjny wiadomość o tym i możliwość zapoznania się z przedmiotowym wyrokiem Sądu Najwyższego uzyskał z pisma skarżącego z dnia 15 stycznia 2015 r., zaś dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu nastąpiło na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. Wskazać należy, iż Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku podał, że w niniejszej sprawie przedmiotem wykładni nie są podstawowe administracyjnoprawne elementy stosunku służbowego funkcjonariuszy służb mundurowych, lecz skutki prawne wynikające z nieterminowego spełnienia świadczenia pieniężnego w postaci uposażenia. Owa nieterminowość stanowi w takim wypadku zdarzenie prawne o charakterze cywilnoprawnym. Istnienie zaś takiego uprawnienia nie może aktualnie po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 stycznia 1995 r. sygn. W 14/94 budzić wątpliwości. Kwestyjne pozostaje natomiast, w jakim trybie funkcjonariusz Policji ma prawo de lege lata realizacji tego uprawnienia dochodzić. Stwierdzić należy, że stan prawny w zakresie uprawnienia do żądania odsetek od nieterminowych wypłat uposażenia lub innych należności na rzecz funkcjonariuszy pozostaje niezwykle podzielony. W zależności od konkretnej służby istnieją – lub nie – w przepisach szczególnych normy prawne regulujące te kwestie. Dla przykładu, prawo do dochodzenia odsetek od nieterminowych wypłat przewidziano w art. 111 ust. 4 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.), tyle, że norma ta obowiązuje od dnia 11 czerwca 2007 r. Analogiczne uregulowanie przewiduje np. art. 227 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. 79 poz. 523 ze zm.), czy art. 165 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168 poz. 1323 ze zm.), a także art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). W stosunku służbowym policjanta unormowania takiego brakuje, nietrafnie bowiem sądy powszechne upatrują możliwości żądania odsetek w treści art. 107 ustawy o Policji. Podobnie prawa do odsetek nie przewiduje ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.). Nie oznacza to jednak, że funkcjonariusz nie dysponuje takim roszczeniem a także, a może przede wszystkim, że musi ono być dochodzone na drodze administracyjnej. Wadliwie bowiem sądy odczytały stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w uchwale z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. III PZP 1/05. Sąd Najwyższy nie warunkuje bowiem istnienia drogi sądowej w sprawie o odsetki funkcjonariusza Straży Granicznej od uprzedniego podjęcia (wyczerpania) drogi administracyjnej. Analiza przedstawionych, różnorodnych uregulowań stosunków służbowych i zapadłego na ich tle orzecznictwa sądowego – sądów powszechnych i administracyjnych – prowadzi do wniosku, że droga administracyjna w przedmiocie dochodzenia odsetek przysługuje tam, gdzie przepis określonej pragmatyki służbowej przewiduje prawo do odsetek, a jednocześnie nie zawarował dla ich dochodzenia drogi przed sądem powszechnym. Rozbieżną pozornie praktykę orzekania w sprawach odsetek funkcjonariuszy tłumaczy treść art. 7 Konstytucji RP. Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Jeśli zatem istnieje regulacja określonej pragmatyki, która przewiduje prawo do odsetek, w sprawie właściwa pozostaje droga administracyjna, o tyle o ile (jak w przypadku Służby Celnej) ustawa nie zastrzegła drogi przed sądem powszechnym. Ten ostatni sąd (sąd powszechny) będzie natomiast rozpatrywał roszczenia o odsetki w tych wszystkich sprawach, w których pragmatyka wprost nie przewiduje uprawnienia do odsetek, co uniemożliwia organowi działanie w granicach prawa i przyznanie takiego świadczenia. Mając na uwadze, że ustawa o Policji nie przewiduje prawa funkcjonariusza do odsetek, a niewypłacenie w terminie uposażenia funkcjonariuszowi Policji stanowi opóźnienie się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, uzasadniające na podstawie art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego żądanie odsetek przed sądem powszechnym, w sprawie właściwy pozostaje ten sąd. Takie stanowisko pozostaje w pełni uprawnione. Dodatkowo uzasadnia je zachowanie samego Komendanta Głównego Policji. Z jednej strony Komendant, występuje w niniejszym sporze, m.in. w odpowiedzi na skargę kasacyjną, iż droga sądowa nie przysługuje, z drugiej strony w decyzjach administracyjnych uznaje niedopuszczalność drogi administracyjnej. Tego rodzaju rozbieżność musi być rozstrzygnięta na zasadzie art. 2 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego na korzyść drogi sądowej. Należy jednak, jak to już wywiedziono, dopatrywać się jej pierwotnego istnienia, a nie wtórnie, dopiero w razie odmowy rozpoznania sprawy przez organ administracji. Reasumując Sąd Najwyższy stwierdził, że de lege lata funkcjonariusz Policji ma prawo do dochodzenia przed sądem powszechnym odsetek z tytułu nieterminowego otrzymania uposażenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie zawarte w omówionym wyroku Sądu Najwyższego z dnia [...] czerwca 2013 r. sygn. akt [...] w rozpoznawanej sprawie ma kluczowe znaczenie. Po pierwsze, skoro organem właściwym do rozpoznania powództwa S.L. przeciwko Komendantowi Głównemu Policji o odsetki ustawowe od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności pieniężnych jest sąd powszechny, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kontrolując wydane w sprawie decyzje tego organu w przedmiocie odsetek, w postępowaniu wszczętym na skutek powołanego wyżej postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...], prawidłowo uznał, że umorzenie postępowania administracyjnego z powodu jego bezprzedmiotowości z przyczyn prawnych nie narusza prawa i w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Po drugie, po wydaniu przez Sąd Najwyższy cyt. wyroku ustało wynikające uprzednio z powołanego wyżej postanowienia sądu powszechnego związanie Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia tej sprawy. W konsekwencji oznacza to, że z powyższych przyczyn podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania pkt 1, 2, 3 a, b, c, 4, 5, 6, 7, 8 nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafne są również zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 1, 5 i 6 K.p.a. oraz art. 24 § 3 K.p.a. Autor skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. upatruje w pominięciu omówienia przyczyny nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji poszczególnych zarzutów skarżącego zawartych w skardze. Wskazać należy, iż powołany przepis określa jakie elementy winno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie. Uwzględniając normatywną treść w/w przepisu prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce, i że prowadzone przez sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. W rozpoznawanej sprawie analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że spełnia ono wymogi zawarte w tym przepisie. Jednocześnie wyjaśnić należy, iż Sąd nie ma obowiązku odnosić się do każdego twierdzenia strony zawartego w skardze czy też w pismach procesowych. Obowiązkiem sądu jest bowiem odniesienie się do tych elementów, które są istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to nieczytelnym (por. T. Woś. (w) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. T. Woś, wyd. LexisNexis Warszawa 2011, str. 649 i przywołane tam orzecznictwo NSA). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tej sprawie w sposób szczegółowy przedstawił istotne argumenty, które przemawiały za przyjęciem prawidłowości kontrolowanej decyzji, a tym samym za oddaleniem skargi. Odnośnie kolejnego zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 1, 5 i 6 K.p.a. oraz art. 24 § 3 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, który zasadnie uznał, że samo stwierdzenie przez sąd administracyjny wadliwości rozstrzygnięcia, czy też pozostawania przez organ w bezczynności, nie może być utożsamiane z zaistnieniem przesłanek wyłączenia o których mowa w art. 24 K.p.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.