II OSK 2119/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant starszy sekretarz sądowy Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 781/11 w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Lubelski Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), orzekł o cofnięciu W. Z. pozwolenia na broń palną myśliwską. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podtrzymał ustalenia przyjęte przez organ I instancji, z których wynikało, że skarżący należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, iż mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ ustalił, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. - [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. sygn. [...] skarżący został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 2 kodeksu karnego, tj. kierowania rowerem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, za co wymierzył skarżącemu karę 80 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 10 zł, a także orzekł wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów rowerowych na okres 2 lat oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Komendant Główny Policji przyjął, że kierowanie rowerem w stanie nietrzeźwości jest wyrazem nie tylko wielkiej nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuszcza, ale także świadczy o jej braku wyobraźni co do możliwych następstw własnych zachowań pod działaniem alkoholu, czyli w warunkach ograniczonej samokontroli. Dopuszczenie się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, którego jednym ze znamion jest nietrzeźwość sprawcy, ze względu na wagę tego rodzaju czynu dla stosunków społecznych (ewentualnym jego skutkiem może być bowiem śmierć lub kalectwo ludzi, a także zniszczenie mienia) oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości (sprawca takiego przestępstwa godzi się na takie ewentualne następstwa swojego zachowania - ma ono bowiem charakter umyślny), należy łączyć z wystąpieniem sprawie przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ ustalił jednocześnie, że w przeszłości skarżący dopuścił się także innych naruszeń prawa, tj. dwóch wykroczeń w ruchu drogowym. Co prawda, ukarania za wymienione wykroczenia uległy już zatarciu, niemniej zdarzenia te rodzą również obawę, że osoba, które wykroczenia popełniła, może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Oddalając skargę na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wydane przez Komendanta Głównego Policji rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W ocenie Sądu I instancji, organ w sposób prawidłowy i przekonujący uzasadnił istnienie wystąpienia po stronie skarżącego obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji). Fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przewidzianego w art. 178a § 2 kodeksu karnego jest w niniejszej sprawie oczywisty i wynika z ustaleń Sądu Rejonowy w Z., które należy uznać za wiążące. Według Sądu, organ trafnie przyjął, że kierowanie rowerem w stanie nietrzeźwości jest wyrazem nie tylko nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuszcza, ale także świadczy o jej braku wyobraźni co do możliwych następstw jej zachowań. Takie cechy u osoby posiadającej pozwolenie na broń (lub ubiegającej się o nią) nie mogą być obojętne dla interesu społecznego ze względu na ścisły związek prawa do broni palnej ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Czyn taki świadczy bowiem o tym, że w warunkach ograniczonej lub zniesionej alkoholem samokontroli osoba taka dopuszcza się czynów zabronionych prawem, a zatem, w ocenie organów Policji, nie daje także gwarancji, iż nie stworzy w takim stanie zagrożenia dla interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sąd I instancji zaznaczył, że nie ma znaczenia, że przestępstwo, za które skarżący został prawomocnie skazany, nie miało bezpośredniego związku z bronią, ponieważ dla zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca takiego warunku nie ustalił, poprzestając jedynie na konieczności wykazania istnienia obawy niepożądanego zachowania w postaci obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ ustalił, że w przeszłości strona dopuściła się także innych naruszeń prawa, które uległy już zatarciu. Uznanie ukarania za wykroczenie za niebyłe (lub zatarcie skazania) pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże – zdaniem Sądu - przy ocenie osobowości posiadacza broni (lub osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń) ważny jest nie tyle fakt ukarania/skazania bądź niekarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył W. Z., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący, na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie: - art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że wobec sprawcy czynu określonego w art. 178a § 2 kodeksu karnego zawsze zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego bez względu na okoliczności faktyczne popełnienia przestępstwa, cechy charakteru sprawcy, jak też dotychczasowe postępowanie, zwłaszcza w obchodzeniu się z bronią, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione pominięcie w rozważaniach przez Sąd I instancji zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w skardze odnośnie do braku wykazania w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje adekwatny związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji a uzasadnioną obawą użycia broni przez skarżącego w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie poprzez błędne ustalenie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, m.in. poprzez nieustosunkowanie się do całokształtu materiału dowodowego stanowiącego o zachowaniu skarżącego, w szczególności do zebranych w toku postępowania opinii w powiązaniu z okolicznościami i charakterem popełnionego czynu, a także potwierdzonym przez funkcjonariuszy policji sposobem zachowania się skarżącego po stwierdzeniu popełnienia przestępstwa, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ przepisu postępowania, tj. art. 75 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oparcie rozstrzygnięcia na informacji z Krajowego Rejestru Karnego, podczas gdy dotyczy ona czynów objętych przepisami o zatarciu, a w konsekwencji dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu sprzecznego z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Wbrew stanowisku wnoszącego skargę kasacyjną, ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie uzasadniała wydanie decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną. Ustalenia przyjęte w niniejszej sprawie wskazywały na to, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] stycznia 2010 r. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 2 kodeksu karnego. Czynność sprawcza przypisana skarżącemu obejmowała kierowanie rowerem po drodze publicznej (chodniku) w stanie nietrzeźwości. Stan alkoholu stwierdzony u skarżącego wynosił w wydychanym powietrzu (w 1 dm³) 0,67 mg w pierwszym badaniu i 0,68 mg w badaniu drugim. Skarżący w przeszłości był karany za dwa wykroczenia popełnione w ruchu drogowym. Jednocześnie z materiału dowodowego wynikało, że skarżący cieszy się pozytywną opinią w zakładzie pracy, a także w kole łowieckim, do którego należy. W świetle przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, skarżący jest ponadto pozytywnie oceniany w miejscu zamieszkania, nie posiada skłonności do nadużywania napojów alkoholowych, wywiązuje się też w sposób prawidłowy z obowiązków związanych z zasadami przechowywania broni palnej. W relewantnym stanie prawnym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy) stanowił, że przesłanką cofnięcia broni palnej jest stwierdzenie, że jej posiadacz jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności należy do osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Mając na uwadze przywołaną normą, a także przedstawione powyżej ustalenia faktyczne skarżący zarzucił, że nie zachodzi adekwatny związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez niego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z tak sformułowanym stanowiskiem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można się jednakże zgodzić. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykształcone zostało stanowisko zakładające, że w sytuacji, gdy posiadacz broni nie dopuścił się jednego z wymienionych enumeratywnie rodzajów przestępstw (przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu) wymagane jest wykazanie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem takiej osoby (np. skazaniem za inne przestępstwo, czy też wykroczenie) a obawą niewłaściwego użycia broni (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2012 r. II OSK 334/11; wyrok NSA z 15 września 2010 r. sygn. II OSK 1421/09; wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. II OSK 1609/09). Odwołanie się do powyższego założenia ma na celu wyeliminowanie z zakresu okoliczności, które prowadzą do cofnięcia pozwolenia na broń, zachowań wskazujących co prawda na nieprzestrzeganie porządku prawnego przez jego posiadacza, niemniej mających charakter odmienny od zachowań wskazanych przez ustawodawcę. Chodzi zatem o to, by w procesie wartościowania, czy określone zachowanie czasowo wcześniejsze może uprawdopodabniać istnienie uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w przyszłości, oprzeć się tylko na tych zdarzeniach, które w sposób bezpośredni prowadzą do przyjęcia takiej kwalifikacji. Nie może budzić wątpliwości, że egzemplifikacja obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego łączona z popełnieniem trzech typów przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji każe szczególnej ocenie poddać te czyny posiadacza broni palnej, które w świetle przepisów prawa karnego, kwalifikowane są jako przestępstwa. Z brzmienia powołanego przepisu wynika bowiem, że ustawodawca w czynach zabronionych upatruje w największym stopniu związek normatywny polegający na powiązaniu przyczynowym penalizowanego zachowania posiadacza broni palnej z obawą jej użycia w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W rozstrzyganej sprawie skarżący dopuścił się przestępstwa (występku) polegającego na prowadzeniu po drodze publicznej innego pojazdu niż pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 2 kodeksu karnego). Dopuszczenie się takiego zachowania, niezależnie od tego, czy było ono jednorazowe, każe przypisać posiadaczowi broni palnej cechę wyjątkowej nieodpowiedzialności. Wprowadzenie się w stan nietrzeźwości, a następnie prowadzenie pojazdu na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania, a więc w miejscach, w których przypuszczać należy, że znajdować się będą również inne osoby, oznacza, że posiadacz broni traci umiejętność właściwego kierowania swoim postępowaniem w sytuacjach związanych ze spożywaniem alkoholu. Zarówno w piśmiennictwie, jak i orzecznictwie sądowym wskazuje się na potrzebę odmiennego postrzegania kierowania przez sprawcę pojazdem mechanicznym i "innym pojazdem" (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 kwietnia 2009 r. sygn. P 7/08, OTK-A 2009/4/46 wraz z analizą dotychczasowych rozwiązań prawnych w zakresie penalizacji prowadzenia w stanie nietrzeźwości innych pojazdów). Niższy stopień szkodliwości czynu w warstwie prawnokarnej jego oceny nie czyni jednak nieadekwatnym przekonania, że jeżeli dana osoba ma trudność z zapanowaniem nad sytuacjami, w których dochodzi do spożycia alkoholu, przyjąć należy uzasadnione domniemanie, że również posiadana broń palna stanowić będzie mogła - analogicznie jaki to ma miejsce przy penalizowanym skorzystaniu z pojazdu w stanie nietrzeźwości - przedmiot możliwego niedozwolonego użycia. Pozytywna ocena skarżącego w miejscu pracy czy w środowisku rodzinnym lub koleżeńskim powyższej oceny nie może zmienić, albowiem cechy charakteru, na które wskazują przedstawione w toku postępowania opinie (m.in. uczynność, sumienność, koleżeńskość, bezkonfliktowość) nie wykluczają samoistnie możliwości podejmowania przez skarżącego działań niezgodnych z prawem. Dopuszczenie się czynu zabronionego, nawet gdy zachowanie takie pozostaje sprzeczne z właściwościami osobowościowymi sprawcy i przejawianymi przez niego wartościami czy przekonaniami, może być bowiem skutkiem pozaosobowościowych czynników sytuacyjnych. Określone cechy charakteru w pewnych sytuacjach mogą ułatwiać jednostce wybór zachowania niezgodnego z prawem. Cechy te mogą być brane jednak pod uwagę jedynie jako tzw. czynniki ryzyka. Fakt, że skarżący akcentuje te właściwości osobiste, które mają charakter pozytywny, nie może zatem stanowić wyłączonej podstawy do uznania, że cechy te nie pozwolą mu w przyszłości na wejście w konflikt z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd tego Sądu przedstawiony w wyroku z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. II OSK 733/10, co do tego, że ustawodawca na gruncie przepisów ustawy o broni i amunicji osobom posiadającym broń palną stawia szczególne wysokie wymagania w odniesieniu do korzystania przez nie z alkoholu. Okolicznością, której wystąpienie pociąga za sobą obligatoryjną utratę prawa do posiadania broni (cofnięcie pozwolenia), jest stwierdzenie, że posiadacz broni palnej nosi ją, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy). Przesłanką wydania w tym przypadku decyzji przez właściwy organ Policji jest więc nie tyle nawet stwierdzony stan nietrzeźwości posiadacza broni, co stan po użyciu alkoholu, który definiuje art. 46 ust. 2 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1356). Oznacza to, że na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji sankcją objęte zostały nie tylko sytuacje związane z korzystaniem z broni w stanie po użyciu alkoholu, wprowadzające bezpośrednie niebezpieczeństwo, jak na przykład odbywanie treningu na strzelnicy przez pijaną osobę, ale także te, w których można mówić co najwyżej o potencjalnym zagrożeniu (posiadanie w stanie po użyciu alkoholu broni przy sobie). Ma to na celu tak zapobieżenie skutkom niemożności pokierowania przez osobę nietrzeźwą w danym momencie swoim postępowaniem, jak i zapobiegnięcie innym hipotetycznie możliwym zdarzeniom (np. utracie broni z powodu nieuwagi wynikającej z obniżonej koncentracji osoby nietrzeźwej). Podobne znaczenie powinno być przypisane dyrektywie nakazującej organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobie uzależnionej od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy). W tym przypadku posiadacz broni nie musi korzystać z broni po użyciu alkoholu, by istniały podstawy do wydania decyzji o cofnięciu wydanego mu pozwolenia, wystarczające jest bowiem stwierdzenie u niego zaburzenia polegającego na utracie kontroli nad ilością spożywanego alkoholu. Argumenty powyższe – jak trafnie uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2011 r. - każą przyjąć, że w procesie ustalania faktu zaistnienia "stanu uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" organy Policji mają podstawę, by w sposób rygorystyczny oceniać wszystkie zdarzenia, w których brała udział osoba dysponująca pozwoleniem na broń, będąc w stanie nietrzeźwości. Zdarzenia te nie muszą mieć bezpośredniego związku z bronią palną. Wystarczające jest, by w oparciu o ich przebieg można było uprawdopodobnić, iż posiadacz broni z powodu nadużycia alkoholu może doprowadzić do sytuacji, która stworzy potencjalne niebezpieczeństwo, że on sam albo osoby trzecie użyją broni palnej. Okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy na takie ustalenie wskazywały, stąd nie można zarzucić Sądowi I instancji naruszenia w analizowanym zakresie przepisów powołanych w skardze kasacyjnej. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnie, wnoszący skargę kasacyjną nie dostrzegł jednocześnie, że przypisane skarżącemu przestępstwo pod względem rodzajowym należy do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (rozdział XXI kodeksu karnego). Przestępstwa te, jak się wskazuje, zostały zaś wyodrębnione jako odmienne typy w odrębnym rozdziale ze względu na sposób zamachu na dobro prawne, a nie sam charakter owego dobra. Bezpieczeństwo powszechne nie powinno być traktowane jako autonomiczne dobro prawne, chodzi bowiem w tym przypadku o pewien stan łączący się z brakiem zagrożeń dla dóbr o realnej wartości, w szczególności życia i zdrowia, a w dalszej kolejności mienia. To te właśnie wartości są więc faktycznym przedmiotem ochrony norm rozdziału XXI kodeksu karnego (G. Bogdan [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, t. II, pod. red. A. Zolla, Kraków 2006, s. 442). Formalne wyodrębnienie typu przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji z przestępstw skierowanych przeciwko życiu i zdrowiu uniemożliwia traktowanie skazania za przestępstwo z art. 178a § 2 kodeksu karnego jako przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączonej ze skazaniem za "przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu" w znaczeniu, jakie temu wyrażeniu nadaje art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zespół dóbr prawnych, przeciwko któremu skierowany jest czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa określonego w art. 178a § 2 kodeksu karnego, każe jednak w sposób szczególny (zaostrzony) odnieść się do oceny zagrożenia jakie swoim zachowaniem niesie posiadanie broni palnej przez osobę, która została skazana prawomocnym orzeczeniem za kierowanie na drodze publicznej pojazdem w stanie nietrzeźwości. Uwzględnienie przez organy orzekające w sprawie jako dowodu informacji dotyczących popełnienia przez skarżącego wykroczeń, które uległy zatarciu, było zgodne z prawem. Za trafne należy bowiem traktować stanowisko, zgodnie z którym zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że posiadacz broni palnej popełnił czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania opiera się na fikcji traktowania określonej osoby, z uwagi na upływ czasu, jako niekaranej. Związanie powyższą regułą nie stoi jednak na przeszkodzie dokonaniu przez organ administracji pełnej i obiektywnej oceny właściwości i warunków osobistych skazanego, w ramach której organ uwzględni również fakt, że strona postępowania była sprawcą przestępstwa, które uległo zatarciu (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2009 r. sygn. II OSK 1846/07). Ocena powyższa nie zmienia jednak tego, że w niniejszej sprawie rodzaj wykroczeń, których sprawcą był skarżący nie pozwalał przyjąć, by mogły one uzasadniać, iż posiadanie broni przez skarżącego może rodzić obawę jej użycia w sposób niezgodny z prawem. W tym zatem zakresie, stanowisko Sądu I instancji, odwołujące się do skazania skarżącego za drobne wykroczenia w ruchu drogowym (m.in. nieużycie pasów bezpieczeństwa podczas kierowania pojazdem) jako argumentu uzasadniającego wystąpienie przesłanki określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie zasługuje na aprobatę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.