II SA/Wa 781/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2011 r. sprawy ze skargi W.Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. Z. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2010 r., cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Sąd Rejonowy w Z. [...]I Wydział Karny prawomocnym wyrokiem z dnia [...] stycznia 2010 r., sygn. akt [...] uznał W. Z. winnym popełnienia czynu z art. 178a § 2 Kk, tj. kierowania rowerem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, za co wymierzył mu karę 80 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 10 zł, orzekł wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów rowerowych na okres 2 lat oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, a także zasądził od niego kwotę 90 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania. Zgodnie z treścią z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Oskarżenie o popełnienie lub dopuszczenie się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, którego jednym ze znamion jest nietrzeźwość sprawcy, ze względu na wagę tego rodzaju czynu dla stosunków społecznych (ewentualnym jego skutkiem może być bowiem śmierć lub kalectwo ludzi, a także zniszczenie mienia) oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości (sprawca takiego przestępstwa godzi się na takie ewentualne następstwa swojego zachowania - ma ono bowiem charakter umyślny) uzasadnia wystąpienie w niniejszej sprawie takiej obawy. Kierowanie rowerem w stanie nietrzeźwości jest wyrazem nie tylko wielkiej nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuszcza, ale także świadczy o jej braku wyobraźni co do możliwych następstw jej zachowań pod działaniem alkoholu, czyli w warunkach ograniczonej samokontroli. Takie natomiast cechy u osoby posiadającej pozwolenie na broń (lub ubiegającej się o nią) nie mogą być obojętne dla interesu społecznego ze względu na ścisły związek prawa do broni palnej ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie organu czyn strony świadczy o tym, że w warunkach ograniczonej lub zniesionej alkoholem samokontroli dopuszcza się ona czynów zabronionych prawem (znamienne przy tym jest, iż w toku postępowania karnego próbowała się tłumaczyć niewiedzą co do tego, iż nie wolno kierować rowerem pod wpływem alkoholu także po chodniku), a zatem w ocenie organów Policji nie daje także gwarancji, iż nie stworzy w takim stanie zagrożenia dla interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, o czym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W. Z. dopuścił się czynu, z którym organy Policji wiążą obawę użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jego zachowanie nie daje zatem gwarancji bezpiecznego - w rozumieniu tego przepisu prawa - posiadania i używania broni palnej. Nadto organ ustalił, że w przeszłości strona dopuściła się także innych naruszeń prawa, tj. dwóch wykroczeń w ruchu drogowym. Co prawda, ukarania za wymienione wykroczenia uległy już zatarciu, niemniej jednak, uznanie ukarania za wykroczenie za niebyłe (i odpowiednio zatarcie skazania) nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 Kpa, że osoba posiadająca pozwolenie na broń (lub ubiegająca się o takie uprawnienie) popełniła czyny, które same w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzą obawę, że osoba ta może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Od decyzji Komendanta Głównego Policji W. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa, poprzez błąd w ustaleniach, co do istnienia po jego stronie obawy użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz brak wykazania istnienia takiej obawy. W uzasadnieniu podnosił, iż skazanie za czyn z art. 178a § 2 Kk nie oznacza, że użyje broni sprzecznie z jej przeznaczeniem. W jego ocenie brak jest tu związku powyższego skazania z obawą wymienioną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny w części, gdy cofnięcie pozwolenia na broń jest następstwem skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej. Wówczas, zgodnie z treścią przepisu ustawy oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OSP 4/09) organ jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń. Jednak w niniejszej sprawie organ zastosował dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy z uwagi na uznanie, iż wobec skarżącego istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uznanie takie wymaga wykazania przez organ istnienia takiej obawy. Uznanie takie jest elementem ocennym i wymaga rzetelnego uzasadnienia z jakich przyczyn organ twierdzi, iż wobec skarżącego istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z kolei ustalenie, w drodze takiego uznania, istnienia powyższej obawy, nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ w sposób prawidłowy i przekonujący uzasadnił istnienie wystąpienia po stronie W. Z. obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przewidzianego w art. 178a § 2 Kk jest w niniejszej sprawie oczywisty i wynika z ustaleń Sądu Rejonowy w Z., ustalenia te co do winy sprawcy są tu wiążące. Organ trafnie argumentuje, iż kierowanie rowerem w stanie nietrzeźwości jest wyrazem nie tylko wielkiej nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuszcza, ale także świadczy o jej braku wyobraźni co do możliwych następstw jej zachowań pod działaniem alkoholu, czyli w warunkach ograniczonej samokontroli. Takie natomiast cechy u osoby posiadającej pozwolenie na broń (lub ubiegającej się o nią) nie mogą być obojętne dla interesu społecznego ze względu na ścisły związek prawa do broni palnej ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Czyn taki świadczy o tym, że w warunkach ograniczonej lub zniesionej alkoholem samokontroli dopuszcza się ona czynów zabronionych prawem (znamienne przy tym jest, iż w toku postępowania karnego próbowała się tłumaczyć niewiedzą co do tego, iż nie wolno kierować rowerem pod wpływem alkoholu także po chodniku), a zatem w ocenie organów Policji nie daje także gwarancji, iż nie stworzy w takim stanie zagrożenia dla interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, o czym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W. Z. dopuścił się czynu, z którym organy Policji wiążą obawę użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jego zachowanie nie daje zatem gwarancji bezpiecznego – w rozumieniu tego przepisu prawa - posiadania i używania broni palnej. Od posiadaczy broni wymaga się nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku prawnego. Strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i to pod wpływem alkoholu, takiej gwarancji nie daje, a zatem istnieje w stosunku do niej obawa, o której wspomina art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie można zatem nie zgodzić się z argumentacją organów Policji, iż skoro W. Z. popełnił przestępstwo przewidziane w art. 178a § 2 Kk, to utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Nie można bowiem wykluczyć, że będąc w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po broń, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w tym dla życia lub zdrowia własnego lub innych osób, skoro stan nietrzeźwości nie stanowił dla niego przeciwwskazania do kierowania rowerem (porównaj: wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1048/07 – publ. LEX nr 374331; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 53/07, teza 3 i 4 – publ. LEX nr 372089; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 910/07, teza 2 – publ. LEX 372091; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 231/06 – publ. LEX nr 337453; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1584/06 – publ. LEX nr 302585; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 709/05 – publ. LEX nr 192938). Nie ma tu znaczenia, iż przestępstwo, za które skarżący został prawomocnie skazany nie miało bezpośredniego związku z bronią, ponieważ dla zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca takiego warunku nie ustalił, poprzestając jedynie na konieczności wykazania istnienia obawy niepożądanego zachowania w postaci obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystąpienie w niniejszej sprawie takiej obawy organ wykazał i uzasadnił w sposób wystarczający. Nadto nie jest to pierwsze wykroczenie skarżącego. Organ ustalił, że w przeszłości strona dopuściła się także innych naruszeń prawa, tj. dwóch wykroczeń w ruchu drogowym, które uległy już zatarciu, co nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 Kpa, że osoba posiadająca pozwolenie na broń (lub ubiegająca się o takie uprawnienie) popełniła czyny, które same w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzą obawę, że osoba ta może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Uznanie ukarania za wykroczenie za niebyłe (lub zatarcie skazania) pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni (lub osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń) ważny jest nie tyle fakt ukarania/skazania bądź niekarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby (vide: np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13.05.2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 168056 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 06.09.2002 r., sygn. akt III SA 377/01, LEX nr 126796). Z tych względów chybione są zarzuty skargi. Oba organy dokonały prawidłowej interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego i prawidłowo wykazały i uzasadniły istnienie po stronie skarżącego obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji, które mogłyby skutkować ich uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności i dlatego, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.