I SA/Kr 40/13

|Sygn. akt I SA/Kr 40/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 marca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2013 r., sprawy ze skargi "B" Oddział w Polsce, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 29 października 2012 r. Nr [...], w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2009, I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), IV. zarządza z kasy tutejszego Sądu na rzecz strony skarżącej zwrot kwoty 400 zł (czterysta złotych) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. Postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia 27 czerwca 2012 r. nr [...] zaliczono spółce "B" Oddział w Polsce nadpłatę podatku od nieruchomości za lata 2005-2009 w łącznej kwocie 757.091,20 zł na poczet niedopłaty w podatku od nieruchomości za okres od czerwca do lipca 2007 r. (92,88 zł) oraz na poczet zapłaty podatku od nieruchomości za okres od lipca do grudnia 2012 r. (239.851,59 zł), zaś pozostałą kwotę postanowiono zwrócić na rachunek bankowy podatnika. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 4 stycznia 2010 r. spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2009 wraz z korektami deklaracji za ww. okres. W związku z wątpliwościami co do prawidłowości złożonych korekt organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie określenia należnego podatku od nieruchomości za lata 2005-2009. Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 18 listopada 2011 r. określono spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za wskazany okres, w wyniku czego stwierdzono na koncie podatnika nadpłatę w łącznej wysokości 757.091,20 zł. Na podstawie art. 76 oraz 76a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) dokonano zaliczenia powyższej nadpłaty na zaległe i bieżące zobowiązania podatkowe. Na powyższe postanowienie spółka złożyła zażalenie, zarzucając naruszenie art. 76 § 1 w zw. z art. 78 § 1 oraz art. 78 § 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie z urzędu kwoty oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości. Zdaniem spółki, popartym wybranym orzecznictwem, art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje jednoznacznie, że postanowienie dokonujące zaliczenia nadpłaty podatku powinno obligatoryjnie odnosić się zarówno do kwoty nadpłaty jak i jej oprocentowania. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 października 2012 r. nr [...] utrzymano w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w myśl art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej nadpłata wraz z oprocentowaniem podlega zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlega zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Z kolei art. 76a § 1 cyt. ustawy stanowi, że w sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio, w związku z czym kwota nadpłaty jest najpierw zaliczana z urzędu na poczet zaległości podatkowych (z odsetkami) i odsetek, określonych na podstawie art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych. Dopiero w sytuacji braku zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań nadpłaty podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem art. 76 § 2 cyt. ustawy. Zdaniem organu odwoławczego powyższe przepisy wskazują, że w postanowieniu w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet bieżących zobowiązań podatkowych organ podatkowy potwierdza jedynie fakt istnienia nadpłaty i bieżących zobowiązań podatkowych oraz fakt ich wygaśnięcia ("kompensaty poprzez zaliczenie") w określonej wysokości. W odniesieniu do zasadniczych zarzutów zażalenia zauważono, że z pisma organu I instancji z dnia 16 lipca 2012 r. płynie wniosek, iż oprocentowanie przedmiotowej nadpłaty stanowi kwestię kontrowersyjną. Przychylono się w tym zakresie do stanowiska organu I instancji, że w przypadku kwestionowania przez podatnika wysokości wypłaconego mu oprocentowania lub odmowy dokonania takiej wypłaty w ogóle, może się on domagać skutecznie wydania odrębnej decyzji w trybie art. 207 Ordynacji podatkowej, konieczne jest bowiem precyzyjne i jednoznaczne wyjaśnienie w odrębnym postępowaniu podatkowym, czy i w jakiej konkretnie kwocie przysługuje oprocentowanie od stwierdzonej nadpłaty podatku. Zdaniem Kolegium, powyższa reguła wskazana w powołanym orzecznictwie znajduje zastosowanie także w sytuacji, gdy organ podatkowy, dokonując zaliczenia nadpłaty w formie postanowienia, w żaden sposób nie odnosi się w swoim rozstrzygnięciu do kwestii ewentualnego oprocentowania nadpłaty. Organ podatkowy, który odmawia oprocentowania nadpłaty może bowiem wydać postanowienie o zaliczeniu nadpłaty bez wypowiadania się na temat jej oprocentowania i w ten sposób zakończyć stan niepewności związany z samą nadpłatą. Jednocześnie podatnikowi przysługuje prawo wystąpienia do organu podatkowego z wnioskiem o wyliczenie należnego oprocentowania. Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował bowiem, że choć według art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych, to nie oznacza to tym samym, iż w postępowaniu o zaliczeniu zwrotu podatku powinny być rozstrzygane kwestie związane z wysokością oprocentowania tego zwrotu. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Powtórzono zarzuty zawarte w zażaleniu i stwierdzono, że organ odwoławczy swoim postanowieniem w istocie zaniżył wysokość kwoty należnej spółce, która powinna podlegać zaliczeniu oraz zwrotowi. Zwrócono uwagę, że zgodnie z art. 78a Ordynacji podatkowej, jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem, zwróconą kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania. W konsekwencji organ podatkowy pozostaje w zwłoce nie tylko co do kwoty samego oprocentowania, ale także co do kwoty stwierdzonej nadpłaty w stosunku, w jakim kwotę zwróconą na rachunek bankowy skarżącej spółki zaliczyć należy proporcjonalnie na poczet oprocentowania na podstawie art. 78a Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, a także okoliczność, że zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego postanowienia niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z porządku prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. Jego podstawę prawną stanowił art. 76 § 1 oraz art. 76a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.). Z przepisów tych wynika, że co do zasady nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, przy czym w sprawach zaliczenia nadpłaty wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej z zastrzeżeniem odrębnych przepisów, nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych. Orzecznictwo sądowe stoi na jednolitym stanowisku, że dokonanie zwrotu nadpłaty wraz z oprocentowaniem jest czynnością materialno-techniczną, realizacją prawa podatnika wynikającego wprost z ustawy. Zaliczenie nadpłaty dokonuje się z mocy samego prawa, zaś organ ma jedynie prawny obowiązek wydania postanowienia, które stwierdza tylko dokonane ex lege - zaliczenie na poczet zaległości podatkowych czy przyszłych zobowiązań. Postanowienie to, dla wiedzy organu podatkowego oraz podatnika i celu stworzenia możliwości zweryfikowania, a następnie wykorzystania w przyszłym rozliczeniu podatkowym, potwierdza i artykułuje w formie aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie, że z mocy prawa w dacie wynikającej z prawa i wskazanej z tymże postanowieniu nastąpiło zaliczenie określonej nadpłaty na dane zaległości podatkowe lub/i przyszłe zobowiązania, ale powyższego stanu prawnego niewątpliwie nie konstytuuje (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 3/12 dostępny w CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1361/11, LEX nr 1139399, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 220/10, LEX nr 751175, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 stycznia 2004 r., sygn. akt SAB/Bk 35/03, LEX 173703). Skoro dokonanie wypłaty należnego podatnikowi oprocentowania od stwierdzonej nadpłaty jest wyłącznie czynnością materialno – techniczną i stanowi realizację prawa podatnika wynikającego wprost z ustawy, tj. z art. 78 Ordynacji podatkowej, przeto organ podatkowy nie ma obowiązku wydawania w tej materii jakiegokolwiek indywidualnego aktu administracyjnego. W świetle powyższych regulacji spoczywający na organie podatkowym obowiązek zwrotu bądź zaliczenia nadpłaty nie budzi wątpliwości, podobnie jak obowiązek zwrotu lub zaliczenia oprocentowania tej nadpłaty. Obowiązku rozliczenia oprocentowania nie negują również w niniejszej sprawie organy podatkowe. Spór dotyczy natomiast tego, kiedy i w jakiej formie zwrot ten powinien nastąpić. Zdaniem strony odpowiednią okazją do tego było postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 27 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozliczenia nadpłaty, tymczasem organy podatkowe stanęły na stanowisku, że kwestia odsetek powinna zostać rozstrzygnięta odrębną decyzją podatkową. W orzecznictwie sądów administracyjnych występuje pogląd, że zwrot samej nadpłaty powstającej z mocy prawa wraz z należnym oprocentowaniem jest w zasadzie czynnością materialno - techniczną. W momencie kwestionowania przez podatnika wysokości wypłaconego mu oprocentowania lub odmowy dokonania takiej wypłaty w ogóle, może się on domagać skutecznie wydania odrębnej decyzji w trybie art. 207 Ordynacji podatkowej, konieczne jest bowiem precyzyjne i jednoznaczne wyjaśnienie w odrębnym postępowaniu podatkowym, czy i w jakiej konkretnie kwocie przysługuje skarżącemu oprocentowanie od stwierdzonej nadpłaty podatku (zob. m. in. wyrok NSA z 22 lipca 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 2475/97, wyrok NSA z 15 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1028/96, wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008r., sygn. akt I FSK 514/07, wyrok NSA z dnia 8 listopada 2011r., sygn. akt II FSK 833/10, wyrok NSA z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt I FSK 264/08, wyrok WSA w Warszawie z 8 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 434/03.; wyrok WSA w Krakowie z 20 lutego 2004 r., I SA/Kr 451/02 i z 4 kwietnia 2012 r. I SA/Kr 3/12, oraz wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 1964/04 – publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji sporu oprocentowanie nie stanowi zatem tylko czynności materialno-technicznej, polegającej na jej wyliczeniu, lecz wymaga wydania decyzji administracyjnej. Jeżeli więc organ podatkowy w odrębnym, samodzielnym akcie administracyjnym (decyzji podatkowej) rozstrzygał o wysokości przysługującego zwrotu podatku za poszczególne miesiące, tak również, jeżeli stało się to przedmiotem sporu, powinien we władczy sposób rozstrzygnąć o wysokości odsetek od przysługujących jej kwot zwrotu podatku (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2976/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Po 1/11). Brak decyzyjnego rozstrzygnięcia tej kwestii prowadziłoby bowiem do pozbawienia podatnika możliwości dochodzenia swych praw (wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2004 r., sygn. III SA 808/02, B.A., J.B., R. M., J. Z. - Ordynacja podatkowa. Komentarz 2008, str. 405 i nast.). Z powołanych powyższej orzeczeń wynika koncepcja, powołana również przez organ odwoławczy, zgodnie z którą rozliczenie oprocentowania nadpłaty przestaje być czynnością materialno – techniczną i staje się przejawem władztwa administracyjnego w sytuacji, gdy organ odmawia podatnikowi oprocentowania nadpłaty albo podatnik kwestionuje wysokość otrzymanego oprocentowania. W takiej sytuacji wywiedziono uprawnienie podatnika do żądania, aby organ wyraził swoje rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, aby zapewnić podatnikowi punkt wyjścia umożliwiający kontrolę niezadawalającego go rozstrzygnięcia. W opinii Sądu organy podatkowe niesłusznie wyprowadziły z zaprezentowanej powyżej linii orzeczniczej generalny zakaz rozliczania oprocentowania nadpłaty w postanowieniu o zaliczeniu bądź zwrocie nadpłaty. W okolicznościach niniejszej sprawy była to wręcz najlepsza sposobność, aby rozliczenia tego dokonać. Rozwiązaniu temu nie stoi w szczególności na przeszkodzie art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiący, że zaliczeniu bądź zwrotowi podlega nie sama nadpłata lecz również wynikające z niej oprocentowanie. Nie ma zatem formalnych przeszkód, aby w postanowieniu, o którym mowa w art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej rozstrzygnięto też w przedmiocie oprocentowania, które jest pochodną nadpłaty. Organ odwoławczy stwierdził, że z pisma Prezydenta Miasta K. z dnia 16 lipca 2012 r. wynika, iż w niniejszej sprawie kwestia oprocentowania jest sporna. Nie jest to jednak prawda. W piśmie tym zaprezentowano jedynie opisany powyżej pogląd, zgodnie z którym jeżeli oprocentowanie jest sporne, należy o nim rozstrzygnąć w formie decyzji. Z pisma tego wcale nie wynika jednak, że w niniejszej sprawie do takiego sporu doszło. Wręcz przeciwnie, zdaniem organów obydwu instancji podatnikowi przysługuje oprocentowanie, organy nie odmówiły zatem co do zasady jego zwrotu bądź zaliczenia. Jeżeli zaś chodzi o jego wysokość, to skoro podatnik w zażaleniu nie zanegował wysokości rozliczonej nadpłaty, to tym bardziej oprocentowanie, będące pochodną nadpłaty, powinno pozostawać poza sporem. Choć zacytowane przez organy podatkowe orzeczenia mówiły o konieczności wydania decyzji wyłącznie w razie sporu co do oprocentowania, to organy podatkowe odwołały się do zawartych tam wskazówek, pomimo, że z akt sprawy nie wynika, aby rzeczywiście zaistniał taki spór. Rozumowanie organów dotknięte jest zatem błędem logicznym i nie zasługuje z tego względu na aprobatę. Organ I instancji w piśmie z 16 lipca 2012 r., zawierającym ustosunkowanie do zarzutów zażalenia opowiedział się za koniecznością rozpoznania kwestii oprocentowania w odrębnym postępowaniu. W oczach Sądu nie istnieją jednak żadne racjonalne powody, dla których rozliczenie oprocentowania nie mogłoby nastąpić w postanowieniu dotyczącym samej nadpłaty. Przemawiają za tym względy ekonomii procesowej, a także wniosek podatnika, który od samego początku domagał się wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie oprocentowania. Prezydent Miasta K. w powyższym piśmie podniósł też, że znalazł się w sytuacji, w której nie mógł ostatecznie określić wysokości nadpłaty z uwagi na toczące się postępowanie podatkowe. W związku z tym postanowił o zaliczeniu i zwrocie nadpłaty, pozostawiając kwestię określenia pełnej wysokości nadpłaty i jej oprocentowania otwartą. Zdaniem Sądu nie jest jednak zrozumiałe, dlaczego możliwość przyszłej weryfikacji wysokości nadpłaty miałaby przesądzać o odłożeniu kwestii oprocentowania. Skoro obowiązek rozliczenia oprocentowania wynika wprost z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, podatnik tego rozliczenia się domaga, a organ podejmuje postanowienie w przedmiocie nadpłaty, to logicznym jest, aby tym samym aktem objąć również oprocentowanie. Nie istnieje też obawa, że rozliczenie nadpłaty i wynikającego z niej oprocentowania w jednym postanowieniu naruszy prawa podatnika, postanowienie w tym przedmiocie jest bowiem zaskarżalne. W razie zatem ewentualnego sporu co do wysokości oprocentowania, którym zasłaniały się organy podatkowe, możliwa jest kontrola instancyjna, a następnie sądowa przedmiotowego postanowienia. Zdaniem organów okazją do rozliczenia oprocentowania będzie rozpoznanie wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty podatku. Decyzja w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie wywołuje jednak skutku w postaci rozliczenia tej nadpłaty. Tymczasem w świetle art. 78 § 4 Ordynacji podatkowej, oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje do dnia zwrotu nadpłaty, zaliczenia jej na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 5 pkt 2. W dniu wydania decyzji określającej wysokość nadpłaty nie będzie zatem znany termin rozliczenia nadpłaty, a tym samym końcowy termin okresu, za który podatnikowi przysługuje oprocentowanie. Ponadto, choć jak wynika z oświadczenia złożonego na rozprawie przez pełnomocnika strony skarżącej, decyzja określająca wysokość podatku od nieruchomości jest już ostateczna, do dnia dzisiejszego nie została wydana decyzja określająca wysokość nadpłaty. W konsekwencji za zasadny należy uznać zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 76 § 1 i art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie w postanowieniu oprocentowania rozliczonej nadpłaty w podatku od nieruchomości. W tym zakresie organ winien uzupełnić swoje rozstrzygnięcie podczas ponownego rozpoznania sprawy. Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji. Na zasadzie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi usunięto z obrotu prawnego decyzję organu I instancji, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153), Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania, w wysokości 357 zł, na którą złożyła się kwota 100 zł tytułem zwrotu wpisu, 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika procesowego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Ponadto na podstawie art. 225 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarządzono zwrot na rzecz strony skarżącej kwoty 400 zł tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.